Το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό μας απειλώντας το πάρον και το μέλλον μας, ενώ το ελληνικό κράτος, επίσημα και με παρρησία, υπέγραψε την υποθήκη. Το επικοινωνιακό περιτύλιγμα για τη δήθεν αναγκαιότητα της προσφυγής και των μέτρων που τα ακολουθούν, καθώς και τα περί «εθνικής συστράτευσης», είναι μονάχα το φκιασίδι για να αποφύγουν τον γενικευμένο κοινωνικό-ταξικό πόλεμο που επέρχεται.
Η έτσι κι αλλιώς ελλιπής θεσμοθέτηση των εργατικών κατακτήσεων τερματίζεται επίσημα και η ασυδοσία των αφεντικών νομιμοποιείται και τυπικά. Άγρια λιτότητα στο λαό, ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών του τόπου, εργασιακός μεσαίωνας και καθεστώς βαριάς καταστολής μας περιμένουν.
Τα προσωπεία έπεσαν! Η νέα κατάσταση που διαμορφώνεται δεν πλήττει μόνο την εργατική τάξη ή την φτωχή αγροτιά. Πρόκειται για κατά μέτωπο επίθεση σε ολόκληρη την κοινωνία. Ίσως μάλιστα η «μεσαία τάξη», να είναι αυτοί που πρώτοι θα χάσουν τα υποτιθέμενα προνόμιά τους.
Είναι ξεκάθαρο πως οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, δηλαδή το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, στο οποίο θα περάσουν όλα τα δημόσια αγαθά και οι υπηρεσίες που θα έπρεπε να ανήκουν σε όλους μας.
Το ξεπούλημα των συνδικάτων και της «ηγεσίας» του εργατικού κινήματος, που αντί να προετοιμάζει τους εργάτες για την κατάληψη των χώρων παραγωγής και την διεύθυνσή τους από τους ίδιους τους πνευματικούς και χειρωνάκτες εργαζόμενους, αναδεικνύοντας την αρχή της αυτοδιεύθυνσης σαν την μόνη λύση για την περιφρούρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ξεπουλά τα όνειρα μιας ολόκληρης κοινωνίας στο περιθώριο της ζητιανιάς και της συνδιαλλαγής.
Η οικονομική κρίση δεν υπάρχει εξαιτίας μας, εξαιτίας μας όμως υπάρχουν δεκάδες κατειλημμένα εργοστάσια, στην Αργεντινή [ 2 | 3 ], στην Γερμανία, στο Μεξικό που δουλεύουν χωρίς ιδιοκτήτες και διευθυντές, με μόνη αρχή την αλληλεγγύη και μόνο γνώμονα το συλλογικό καλό. Εξαιτίας μας υπάρχουν επιτροπές γειτονιάς που φέρνουν τους κάτοικους κοντά τον ένα με τον άλλο χωρίς «πολιτικούς» εκπροσώπους και κοινοβουλευτικά ερπετά.
Οι λαοί δεν χρωστούν σε κανέναν. Η ζωή και η ελευθερία μας δεν υποθηκεύονται, δεν ξεπουλιούνται!
Η εξέγερση ξεσπά πάντα σε μία στιγμή, χρέος μας είναι να την μετατρέψουμε σε επανάσταση!
Από το indymedia.athens
--------------------------------------------------------------------------------
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Δευτέρα 26 Απριλίου 2010
ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟ Δ.Ν.Τ: Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
Είναι αλήθεια ότι οι στιγμές που ζούμε είναι κρίσιμες και ιστορικές. Η λαιμητόμος του Ενιαίου Μηχανισμού Στήριξης ενεργοποιείται μετά το μήνυμα. Παπανδρέου. Το Δ.Ν.Τ, ο κατεξοχήν εγκληματικός μηχανισμός επιβολής νεοφιλελευθέρων πολιτικών και οι ορδές του Τρισέ αναλαμβάνουν τώρα επίσημα ρόλο στην Ελλάδα. Ρόλο διασφάλισης των συμφερόντων του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και της ελληνικής καπιταλιστικής τάξης. Ιστορικά και πολιτικά ασφαλώς αλλάζουμε σελίδα. Η εποχή του ήπιου μονεταρισμού και των μέτριας έντασης νεοφιλελευθέρων πολιτικών έκλεισε. Το καθεστώς του Δ.Ν.Τ και του Μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Επιτήρησης αποτελεί μια προσπάθεια απελευθέρωσης του κανιβαλισμού του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για ένα καθεστώς έξωθεν επιβολής αλλά για μια καθαρά ταξική στρατηγική: Η αστική τάξη, και ειδικά το διεθνοποιημένο κομμάτι της, προκειμένου να διατηρηθεί στην πρώτη ταχύτητα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού έρχεται σήμερα με τη συνδρομή αυτών των μηχανισμών να τσακίσει οτιδήποτε απέμεινε από το κράτος πρόνοιας και να εντατικοποιήσει το μηχανισμό εκμετάλλευσης. Παράλληλα ο μηχανισμός θα λειτουργήσει και ως εγγυητής των συμφερόντων του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Η Ελλάδα έχει να μπει σε τέτοιο καθεστώς από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898.
Το εξωτερικό χρέος αξιοποιείται πολιτικά για μια ιστορικών διαστάσεων συντριβή των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Είναι ευκαιρία για το ελληνικό κεφάλαιο να τσακίσει συνολικά τις συλλογικές συμβάσεις και να πλήξει καθοριστικά το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Μια συντριβή που επιχειρείται να γίνει στο όνομα της αποτροπής χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας και σωτηρίας της «πατρίδας», για να αποδυναμωθούν οι όποιες αντιστάσεις επιχειρηθούν. Ως πατρίδα βέβαια εννοούνται οι τραπεζίτες , οι χρηματιστές , οι βιομήχανοι και ο υπόλοιπος συφερτός του κεφαλαίου. Αυτοί σε τίποτα δεν πρέπει να θιχτούν, αντίθετα θα βγουν πολλαπλά κερδισμένοι. Τόσο από άποψη κερδών όσο, κυρίως, από άποψη κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών. Από την άποψη αυτή το μήνυμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο ήταν ένα επικοινωνιακό τερτίπι της δεκάρας , με το οποίο προσπάθησε να εξαπατήσει και πάλι τον ελληνικό λαό, όπως κατάφερε να τον εξαπατήσει με τις εκλογές και να υφαρπάξει την ψήφο του. Σε μια εκστρατεία προκλητικού ψεύδους και απόλυτης εξαπάτησης προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα: Υποσχέθηκε επιστροφή στη Ιθάκη (που γι’ αυτόν και τους όμοιους του είναι η κερδοφορία του κεφαλαίου) και είπε ότι έχει χαρτογραφήσει τα νερά (στα οποία θα επιχειρήσει να πνίξει τη ζωή των εργαζομένων). Η ημέρα υπήρξε σημαδιακή. Η ημέρα που το ανδρείκελο του Δ.Ν.Τ, παρέδιδε την τύχη των εργαζομένων στα σαγόνια του καρχαρία , είναι η ίδια που πριν από 69 χρόνια ο Τσολάκογλου παρέδιδε τη χώρα στα χέρια των ναζί. (ΠΡΙΝ , 25/04/2010)
Η κυβέρνηση αποφεύγει να μιλήσει για καθεστώς υπαγωγής της ελληνικής οικονομίας στο Δ.Ν.Τ, μιλώντας γενικά και αόριστα για ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Αυτές οι εξηγήσεις ταιριάζουν σε όσους κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. Το Δ.Ν.Τ ήταν εδώ, σύμφωνα με τη δήλωση του ίδιου του Παπανδρέου στη Βουλή, και πριν την τυπική πρόσκληση του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού. Το Σταθεροποιητικό Πρόγραμμα έχει το άρωμα των απόψεών του. Ήταν πολιτική απόφαση της σημερινής κυβέρνησης η υπαγωγή στις διαδικασίες του, αλλά ευθύνη γι’ αυτή την επιλογή βαραίνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Από την άποψη της ουσίας των μέτρων που θα επιβληθούν, δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους δύο μηχανισμούς. Και οι δυο επιδιώκουν τη συντριβή των εργαζομένων με το χειρότερο τρόπο. Η λαιμητόμος θα είναι ο ίδιο κοφτερή είτε έχει τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε του Δ.Ν.Τ. Υπάρχει όμως διαφορά μεταξύ τους στο ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Γι ΄ αυτό και ο Ντομινίκ Στρος Καν φρόντισε να προσγειώσει τον Παπανδρέου. «παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι χώρα της ευρωζώνης αυτό δεν σημαίνει ότι οι όροι για ενδεχόμενο δανεισμό της θα διαφέρουν από τις υπόλοιπες συνταγές που έχει εφαρμόσει στο παρελθόν το Δ.Ν.Τ… Το Δ.Ν.Τ θα πρέπει να ακολουθήσει του κανόνες που το διέπουν… » (Ελευθεροτυπία, 23.04.2010 σελ. 47). Με άλλα λόγια μην περιμένετε κάτι διαφορετικό από εμάς , από την εξαθλίωση και την κοινωνική καταστροφή που σπείραμε στις υπόλοιπες χώρες. Επιπλέον ο «σοσιαλιστής» σύντροφος από τη Σοσιαλιστική Διεθνή στην οποία ηγείται ο Γιώργος, μας υπενθύμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει συμπληρωματικό ρόλο.
Έτσι μάλλον θα αποδειχτεί μια ακόμα φορά αυταπάτη η διακήρυξη περί ευρωπαϊκής ομπρέλας ασφάλειας και για συμπληρωματικό ρόλο του Δ.Ν.Τ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τώρα ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα για ν΄ αποτρέψει την ένταξη στο μηχανισμό επιτήρησης και η περίφημη απόφαση για τον μηχανισμό ασφαλείας αποδείχτηκε ένα άδειο πουκάμισο. Αυτό έγινε με καθοριστική ευθύνη της Γερμανίας, η οποία επέδειξε τον απόλυτο κυνισμό και η στάση της κάθε άλλο συγκυριακή μπορεί να χαρακτηριστεί. Αφενός θέλει να «σωφρονίσει» τα υπόλοιπα αδύναμα μέλη της ευρωζώνης , που έχουν ανάλογα προβλήματα, αφετέρου δεν είναι καθόλου απίθανο να επιδιώκει μια νέα αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και μια νέα μορφή ευρωζώνης, που δεν θα κουβαλάει μαζί της τα βαρίδια αδύναμων χωρών όπως η Ελλάδα ή Πορτογαλία ή ακόμα και η Ισπανία. Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, έγινε με τη εκχώρηση της νομισματικής πολιτικής στη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα , ένα μηχανισμό χωρίς κανένα πολιτικό έλεγχο. Αφαιρέθηκε έτσι η δυνατότητα από τα κράτη, και ειδικά για τα πιο αδύναμα ,η δυνατότητα και της παραμικρής ανεξάρτητης κίνησης όσον αφορά το νόμισμα. Αυτό οδηγεί σε στραγγαλισμό τους σε περιόδους κρίσης.
Είναι φανερό ότι το πολιτικό σύστημα, που οικοδομήθηκε το 1989 με τη συναίνεση της καθεστωτικής αριστεράς, ακολούθησε τη χρεοκοπημένη συνταγή των νεοφιλελευθέρων δογμάτων. Ιδιωτικοποιήσεις συνυφασμένες με σκάνδαλα και διαφθορά, (Ζήμενς, χρηματιστήριο της Σημητικής εποχής) συμμετοχή στους μηχανισμούς της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (επικύρωση της συνθήκης του Μαάστριχτ, είσοδος στην Ο.Ν.Ε και υιοθέτηση του ευρώ) κατασπατάληση τεράστιων οικονομικών πόρων( Ολυμπιακοί αγώνες) , λιτότητα , σταδιακό ξήλωμα του κράτους πρόνοιας και των εργασιακών σχέσεων, οικοδόμηση μιας πλαστής συναίνεσης μέσω των μηχανισμών του θεάματος, πολιτική περιθωριοποίηση Αριστεράς και των κοινωνικών αντιστάσεων. Σήμερα αυτό παράγει τους πικρούς του καρπούς, ανάλογους περίπου μ’ αυτούς της Αργεντινής το 2001: χρεοκοπία , νέα άγρια λιτότητα και προσπάθεια οριστικής καταβαράθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο νεοφιλελεύθερος κανιβαλισμός φτάνει στο ζενίθ του.
Σήμερα η εργατική τάξη έχει την καθοριστική ευθύνη και πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η οικοδόμηση ενός κοινωνικό – πολιτικού μετώπου ανατροπής των αστικών επιλογών μπορεί και πρέπει να γίνει. Η κυβέρνηση των ανδρείκελων του Δ.Ν.Τ και του Τρισέ που καταχράστηκε τη λαϊκή εντολή και εξαπάτησε τους εργαζόμενους πρέπει το συντομότερο να πάρει δρόμο και μαζί της όλο το χρεοκοπημένο και ανάλγητο αστικό πολιτικό σκηνικό που ξεφύτρωσε το 1989. Αν τότε οι αστοί πολιτικοί και ιδεολόγοι μιλούσαν για το τέλος της ιστορίας, σήμερα ήρθε η στιγμή που θα πρέπει εμείς να μιλήσουμε για το τέλος της δικιάς τους ιστορίας. Ένας νέος Δεκέμβρης , μαζικότερος από τον προηγούμενο και με μεγαλύτερο ταξικό βάθος είναι επιτακτικό και άμεσο πολιτικό καθήκον.
Για μια αντικαπιταλιστική έξοδο από την ευρωζώνη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΙΚΗΣ – ΑΤΑΞΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ
Το εξωτερικό χρέος αξιοποιείται πολιτικά για μια ιστορικών διαστάσεων συντριβή των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Είναι ευκαιρία για το ελληνικό κεφάλαιο να τσακίσει συνολικά τις συλλογικές συμβάσεις και να πλήξει καθοριστικά το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Μια συντριβή που επιχειρείται να γίνει στο όνομα της αποτροπής χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας και σωτηρίας της «πατρίδας», για να αποδυναμωθούν οι όποιες αντιστάσεις επιχειρηθούν. Ως πατρίδα βέβαια εννοούνται οι τραπεζίτες , οι χρηματιστές , οι βιομήχανοι και ο υπόλοιπος συφερτός του κεφαλαίου. Αυτοί σε τίποτα δεν πρέπει να θιχτούν, αντίθετα θα βγουν πολλαπλά κερδισμένοι. Τόσο από άποψη κερδών όσο, κυρίως, από άποψη κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών. Από την άποψη αυτή το μήνυμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο ήταν ένα επικοινωνιακό τερτίπι της δεκάρας , με το οποίο προσπάθησε να εξαπατήσει και πάλι τον ελληνικό λαό, όπως κατάφερε να τον εξαπατήσει με τις εκλογές και να υφαρπάξει την ψήφο του. Σε μια εκστρατεία προκλητικού ψεύδους και απόλυτης εξαπάτησης προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα: Υποσχέθηκε επιστροφή στη Ιθάκη (που γι’ αυτόν και τους όμοιους του είναι η κερδοφορία του κεφαλαίου) και είπε ότι έχει χαρτογραφήσει τα νερά (στα οποία θα επιχειρήσει να πνίξει τη ζωή των εργαζομένων). Η ημέρα υπήρξε σημαδιακή. Η ημέρα που το ανδρείκελο του Δ.Ν.Τ, παρέδιδε την τύχη των εργαζομένων στα σαγόνια του καρχαρία , είναι η ίδια που πριν από 69 χρόνια ο Τσολάκογλου παρέδιδε τη χώρα στα χέρια των ναζί. (ΠΡΙΝ , 25/04/2010)
Η κυβέρνηση αποφεύγει να μιλήσει για καθεστώς υπαγωγής της ελληνικής οικονομίας στο Δ.Ν.Τ, μιλώντας γενικά και αόριστα για ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Αυτές οι εξηγήσεις ταιριάζουν σε όσους κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. Το Δ.Ν.Τ ήταν εδώ, σύμφωνα με τη δήλωση του ίδιου του Παπανδρέου στη Βουλή, και πριν την τυπική πρόσκληση του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού. Το Σταθεροποιητικό Πρόγραμμα έχει το άρωμα των απόψεών του. Ήταν πολιτική απόφαση της σημερινής κυβέρνησης η υπαγωγή στις διαδικασίες του, αλλά ευθύνη γι’ αυτή την επιλογή βαραίνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Από την άποψη της ουσίας των μέτρων που θα επιβληθούν, δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους δύο μηχανισμούς. Και οι δυο επιδιώκουν τη συντριβή των εργαζομένων με το χειρότερο τρόπο. Η λαιμητόμος θα είναι ο ίδιο κοφτερή είτε έχει τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε του Δ.Ν.Τ. Υπάρχει όμως διαφορά μεταξύ τους στο ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Γι ΄ αυτό και ο Ντομινίκ Στρος Καν φρόντισε να προσγειώσει τον Παπανδρέου. «παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι χώρα της ευρωζώνης αυτό δεν σημαίνει ότι οι όροι για ενδεχόμενο δανεισμό της θα διαφέρουν από τις υπόλοιπες συνταγές που έχει εφαρμόσει στο παρελθόν το Δ.Ν.Τ… Το Δ.Ν.Τ θα πρέπει να ακολουθήσει του κανόνες που το διέπουν… » (Ελευθεροτυπία, 23.04.2010 σελ. 47). Με άλλα λόγια μην περιμένετε κάτι διαφορετικό από εμάς , από την εξαθλίωση και την κοινωνική καταστροφή που σπείραμε στις υπόλοιπες χώρες. Επιπλέον ο «σοσιαλιστής» σύντροφος από τη Σοσιαλιστική Διεθνή στην οποία ηγείται ο Γιώργος, μας υπενθύμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει συμπληρωματικό ρόλο.
Έτσι μάλλον θα αποδειχτεί μια ακόμα φορά αυταπάτη η διακήρυξη περί ευρωπαϊκής ομπρέλας ασφάλειας και για συμπληρωματικό ρόλο του Δ.Ν.Τ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τώρα ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα για ν΄ αποτρέψει την ένταξη στο μηχανισμό επιτήρησης και η περίφημη απόφαση για τον μηχανισμό ασφαλείας αποδείχτηκε ένα άδειο πουκάμισο. Αυτό έγινε με καθοριστική ευθύνη της Γερμανίας, η οποία επέδειξε τον απόλυτο κυνισμό και η στάση της κάθε άλλο συγκυριακή μπορεί να χαρακτηριστεί. Αφενός θέλει να «σωφρονίσει» τα υπόλοιπα αδύναμα μέλη της ευρωζώνης , που έχουν ανάλογα προβλήματα, αφετέρου δεν είναι καθόλου απίθανο να επιδιώκει μια νέα αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και μια νέα μορφή ευρωζώνης, που δεν θα κουβαλάει μαζί της τα βαρίδια αδύναμων χωρών όπως η Ελλάδα ή Πορτογαλία ή ακόμα και η Ισπανία. Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, έγινε με τη εκχώρηση της νομισματικής πολιτικής στη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα , ένα μηχανισμό χωρίς κανένα πολιτικό έλεγχο. Αφαιρέθηκε έτσι η δυνατότητα από τα κράτη, και ειδικά για τα πιο αδύναμα ,η δυνατότητα και της παραμικρής ανεξάρτητης κίνησης όσον αφορά το νόμισμα. Αυτό οδηγεί σε στραγγαλισμό τους σε περιόδους κρίσης.
Είναι φανερό ότι το πολιτικό σύστημα, που οικοδομήθηκε το 1989 με τη συναίνεση της καθεστωτικής αριστεράς, ακολούθησε τη χρεοκοπημένη συνταγή των νεοφιλελευθέρων δογμάτων. Ιδιωτικοποιήσεις συνυφασμένες με σκάνδαλα και διαφθορά, (Ζήμενς, χρηματιστήριο της Σημητικής εποχής) συμμετοχή στους μηχανισμούς της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (επικύρωση της συνθήκης του Μαάστριχτ, είσοδος στην Ο.Ν.Ε και υιοθέτηση του ευρώ) κατασπατάληση τεράστιων οικονομικών πόρων( Ολυμπιακοί αγώνες) , λιτότητα , σταδιακό ξήλωμα του κράτους πρόνοιας και των εργασιακών σχέσεων, οικοδόμηση μιας πλαστής συναίνεσης μέσω των μηχανισμών του θεάματος, πολιτική περιθωριοποίηση Αριστεράς και των κοινωνικών αντιστάσεων. Σήμερα αυτό παράγει τους πικρούς του καρπούς, ανάλογους περίπου μ’ αυτούς της Αργεντινής το 2001: χρεοκοπία , νέα άγρια λιτότητα και προσπάθεια οριστικής καταβαράθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο νεοφιλελεύθερος κανιβαλισμός φτάνει στο ζενίθ του.
Σήμερα η εργατική τάξη έχει την καθοριστική ευθύνη και πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η οικοδόμηση ενός κοινωνικό – πολιτικού μετώπου ανατροπής των αστικών επιλογών μπορεί και πρέπει να γίνει. Η κυβέρνηση των ανδρείκελων του Δ.Ν.Τ και του Τρισέ που καταχράστηκε τη λαϊκή εντολή και εξαπάτησε τους εργαζόμενους πρέπει το συντομότερο να πάρει δρόμο και μαζί της όλο το χρεοκοπημένο και ανάλγητο αστικό πολιτικό σκηνικό που ξεφύτρωσε το 1989. Αν τότε οι αστοί πολιτικοί και ιδεολόγοι μιλούσαν για το τέλος της ιστορίας, σήμερα ήρθε η στιγμή που θα πρέπει εμείς να μιλήσουμε για το τέλος της δικιάς τους ιστορίας. Ένας νέος Δεκέμβρης , μαζικότερος από τον προηγούμενο και με μεγαλύτερο ταξικό βάθος είναι επιτακτικό και άμεσο πολιτικό καθήκον.
Για μια αντικαπιταλιστική έξοδο από την ευρωζώνη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΙΚΗΣ – ΑΤΑΞΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ
Κυριακή 25 Απριλίου 2010
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Πηγή: ΕΠΟΧΗ
8-4-2010
Θόδωρος Παρασκευόπουλος
Τα ζητήματα που συζητιούνται σήμερα με τόση, δικαιολογημένη άλλωστε, ένταση είχαν συζητηθεί στον τόπο μας και προ εικοσαετίας, όταν εγκρίθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Επίσης συζητήθηκαν λίγο μετά, όταν έγινε το Σύμφωνο Σταθερότητας, του οποίου ο μηχανισμός εφαρμογής εντάχθηκε στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες. Επίσης συζητήθηκαν στη διαδικασία ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ, δηλαδή όταν η Ελλάδα εκχώρησε τη νομισματική της κυριαρχία στις ενωσιακές νομισματικές αρχές.
Από τη μεριά όσων ήμαστε αντίθετοι είχε προβληθεί η ένσταση ότι σε ένα σύστημα ενιαίου νομίσματος, και μάλιστα με ανεξέλεγκτη νομισματική αρχή (την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), οι πιο αδύναμες χώρες ήταν καταδικασμένες να καταστραφούν οικονομικά. Ο λόγος είναι ότι δεν έχουν πια το εργαλείο της υποτίμησης που κάνει, πρόσκαιρα βέβαια, τα προϊόντα τους πιο ανταγωνιστικά στη διεθνή αγορά, και ακριβαίνει τα εισαγόμενα προϊόντα στην εσωτερική αγορά. Οι ενωσιακές ενισχύσεις, που σκοπό είχαν, με τη χρηματοδότηση έργων υποδομής και εκσυγχρονισμού, να αντισταθμίσουν την απώλεια της νομισματικής κυριαρχίας και να κλείσουν το αναπτυξιακό χάσμα που χωρίζει τα κράτη της ευρωζώνης αποδείχτηκαν ανεπαρκείς. Και μάλιστα όχι μόνο ως προς το χάσμα μεταξύ των κρατών, αλλά και στο εσωτερικό τους: είκοσι χρόνια μετά την προσάρτησή τους (και την καταστροφή των παραγωγικών δομών τους) τα κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας παραμένουν υποανάπτυκτα παρά τις ενωσιακές ενισχύσεις, αλλά και παρά τις εθνικές ενισχύσεις από την ομοσπονδιακή γερμανική κυβέρνηση. Η μόνη χώρα που φάνηκε να «κερδίζει το στοίχημα», η Ιρλανδία, δεν μπόρεσε να αντέξει στην πρώτη μεγάλη διεθνή κρίση, σε αντίθεση με τα οικονομικά ισχυρά κράτη, όπως είναι η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία.
Υπάρχουν εύκολες λύσεις;
Τώρα αποδεικνύεται ότι υπάρχει και κάτι ακόμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο με την κρίση εκτοξεύτηκε σε ποσοστά γύρω στο 100% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με το κλασικό εργαλείο του πληθωρισμού. Ο «θάνατος του εισοδηματία», το δράμα δηλαδή που κυριάρχησε στην παγκόσμια οικονομική σκηνή τον εικοστό αιώνα και εξαφάνισε ένα ολόκληρο τμήμα της αστικής τάξης, τους λεγόμενους «ραντιέρηδες», δεν παίζεται πια στην ευρωζώνη. Το σενάριο του δράματος ήταν λιτό: οι εισοδηματίες αγοράζουν ομόλογα κρατών, πληρώνονται όμως με πληθωριστικό χρήμα, κι επομένως χάνουν τα λεφτά τους. Ούτε να τα βγάλουν έξω τους συμφέρει, αφού αυτή τη διαδικασία τη συνοδεύει συνήθως η υποτίμηση ή διολίσθηση του εθνικού νομίσματος, επομένως θα χάσουν και με την ανταλλαγή.
8-4-2010
Θόδωρος Παρασκευόπουλος
Τα ζητήματα που συζητιούνται σήμερα με τόση, δικαιολογημένη άλλωστε, ένταση είχαν συζητηθεί στον τόπο μας και προ εικοσαετίας, όταν εγκρίθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Επίσης συζητήθηκαν λίγο μετά, όταν έγινε το Σύμφωνο Σταθερότητας, του οποίου ο μηχανισμός εφαρμογής εντάχθηκε στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες. Επίσης συζητήθηκαν στη διαδικασία ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ, δηλαδή όταν η Ελλάδα εκχώρησε τη νομισματική της κυριαρχία στις ενωσιακές νομισματικές αρχές.
Από τη μεριά όσων ήμαστε αντίθετοι είχε προβληθεί η ένσταση ότι σε ένα σύστημα ενιαίου νομίσματος, και μάλιστα με ανεξέλεγκτη νομισματική αρχή (την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), οι πιο αδύναμες χώρες ήταν καταδικασμένες να καταστραφούν οικονομικά. Ο λόγος είναι ότι δεν έχουν πια το εργαλείο της υποτίμησης που κάνει, πρόσκαιρα βέβαια, τα προϊόντα τους πιο ανταγωνιστικά στη διεθνή αγορά, και ακριβαίνει τα εισαγόμενα προϊόντα στην εσωτερική αγορά. Οι ενωσιακές ενισχύσεις, που σκοπό είχαν, με τη χρηματοδότηση έργων υποδομής και εκσυγχρονισμού, να αντισταθμίσουν την απώλεια της νομισματικής κυριαρχίας και να κλείσουν το αναπτυξιακό χάσμα που χωρίζει τα κράτη της ευρωζώνης αποδείχτηκαν ανεπαρκείς. Και μάλιστα όχι μόνο ως προς το χάσμα μεταξύ των κρατών, αλλά και στο εσωτερικό τους: είκοσι χρόνια μετά την προσάρτησή τους (και την καταστροφή των παραγωγικών δομών τους) τα κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας παραμένουν υποανάπτυκτα παρά τις ενωσιακές ενισχύσεις, αλλά και παρά τις εθνικές ενισχύσεις από την ομοσπονδιακή γερμανική κυβέρνηση. Η μόνη χώρα που φάνηκε να «κερδίζει το στοίχημα», η Ιρλανδία, δεν μπόρεσε να αντέξει στην πρώτη μεγάλη διεθνή κρίση, σε αντίθεση με τα οικονομικά ισχυρά κράτη, όπως είναι η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία.
Υπάρχουν εύκολες λύσεις;
Τώρα αποδεικνύεται ότι υπάρχει και κάτι ακόμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο με την κρίση εκτοξεύτηκε σε ποσοστά γύρω στο 100% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με το κλασικό εργαλείο του πληθωρισμού. Ο «θάνατος του εισοδηματία», το δράμα δηλαδή που κυριάρχησε στην παγκόσμια οικονομική σκηνή τον εικοστό αιώνα και εξαφάνισε ένα ολόκληρο τμήμα της αστικής τάξης, τους λεγόμενους «ραντιέρηδες», δεν παίζεται πια στην ευρωζώνη. Το σενάριο του δράματος ήταν λιτό: οι εισοδηματίες αγοράζουν ομόλογα κρατών, πληρώνονται όμως με πληθωριστικό χρήμα, κι επομένως χάνουν τα λεφτά τους. Ούτε να τα βγάλουν έξω τους συμφέρει, αφού αυτή τη διαδικασία τη συνοδεύει συνήθως η υποτίμηση ή διολίσθηση του εθνικού νομίσματος, επομένως θα χάσουν και με την ανταλλαγή.
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Siemens: Προικίσαμε με συσκευές πολιτικούς
24-04-2010
Το πολιτικό σύστημα στον «λεμονοστύφτη»
Περισσότερα από 150 στελέχη του ΠαΣοΚ και της ΝΔ είχαν πρόσβαση σε συσκευές της Siemens, σύμφωνα με την κυρία Τσακάλου
Ψυγεία, κουζίνες, πλυντήρια, τηλεφωνικά κέντρα, καφετιέρες, ακόμη και... λεμονοστύφτες(!) λάμβαναν πολιτικοί και συγγενικά τους πρόσωπα από τη Siemens Ηellas του Μ. Χριστοφοράκου , ο οποίος είχε επιφορτίσει την ιδιαιτέρα γραμματέα του κυρία Αικατερίνη Τσακάλου για την προώθηση και επίσπευση των σχετικών διαδικασιών. Η κατάθεση της στενής συνεργάτιδος του άλλοτε ισχυρού άνδρα της Siemens ήταν αποκαλυπτική ως προς τη «φροντίδα» με την οποία περιέβαλλε ο κ. Χριστοφοράκος πολλά πολιτικά πρόσωπα και μέλη των οικογενειών τους, αλλά και ως προς την «ευαισθησία» που επεδείκνυε ανταποκρινόμενος σε σχετικά «αιτήματα».
Η ουσία είναι ότι τα δώρα πήγαιναν και έρχονταν πληρωμένα εξ ολοκλήρου από την εταιρεία (μέσω του περιβόητου «Κέντρου Κόστους» με τον αριθμό «101.000» που ήταν του Χριστοφοράκου) και όπου οι «προϋποθέσεις» δεν συνέτρεχαν, παρεχόταν έκπτωση 30% στις αγορές.
Oλη αυτή τη διαδικασία τη διαχειριζόταν η κυρία Τσακάλου, η οποία, όπως παραδέχθηκε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής η οποία διερευνά το σκάνδαλο με τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, «φρόντιζε τα θέματα που ήθελαν έναν λεπτό χειρισμό για καλύτερες τιμές και για να κινήσει γρήγορα τον μηχανισμό» ώστε να «επισπευσθούν οι διαδικασίες και να εξυπηρετηθούν γρήγορα (σ.σ. οι “πελάτες”)». Μάλιστα, όπως αποκάλυψε η μάρτυς, είχε έναν φάκελο με αντίγραφα από τη ροή των παραγγελιών και τις σχετικές χρεώσεις ονομαστικά. Ο διάλογος είναι χαρακτηριστικός:
- Π. Καμμένος (ΝΔ): «Πόσα ήταν τα πολιτικά πρόσωπα των οποίων την πορεία εσείς παρακολουθούσατε;».
- Αικ. Τσακάλου: «Οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο μου υποδείκνυε (σ.σ. ο Χριστοφοράκος) ».
- Π. Καμμένος: «Περίπου. Ας πούμε πάνω από 150-200 άτομα;».
- Αικ. Τσακάλου: «Οχι, βέβαια. Είκοσι δεν ήταν».
- Π. Καμμένος: «Γιατί ο κ. Χριστοφοράκος στην κατάθεσή του από τη Γερμανία είπε:“Δίναμε λεφτά και συσκευές σε πάνω από 200 βουλευτές”».
- Αικ. Τσακάλου: «Αλλο λεφτά, άλλο συσκευές. Να το διαχωρίσουμε».
Χαρακτηριστικοί είναι και οι διάλογοι που είχε η γραμματέας του «Μr Siemens» με άλλους βουλευτές σχετικά με τα δώρα:
- Γ. Νικητιάδης (ΠαΣοΚ): «Για αυτές τις συσκευές, οι τιμές τους πού έφθαναν;».
- Αικ. Τσακάλου: «Τι να σας πω; Να κάνει ένα σετ ηλεκτρικών συσκευών 1.500 ευρώ; Είναι ποσά μικρά. Πού να θυμηθώ εγώ τώρα πόσο έκαναν οι κουζίνες;».
- Στ. Καλαφάτης (ΝΔ): «Αρα, μιλάμε για δώρα 1.500 ευρώ;».
- Αικ. Τσακάλου: «Κουζίνες, ψυγεία... Πόσο μπορεί να κάνει ένα ψυγείο, μια κουζίνα, ένα πλυντήριο;».
- Γ. Νικητιάδης: «Εσείς θα μας πείτε. Ενα ψυγείο καλό, inox, της Siemens πόσο έχει;». - Αικ.Τσακάλου: «Μπορεί να έχει και 1.800 ευρώ...».
- Γ. Νικητιάδης: «Τι ύψους έκπτωση παρείχατε σε κάποιον, που έπρεπε να το διαχειριστείτε διακριτικά;».
- Αικ. Τσακάλου: «Περίπου 30%». Η μάρτυς αναφέρθηκε και σε μη πολιτικά πρόσωπα, αλλά συγγενικά πολιτικών. Οπως ανέφερε: «Υπάρχουν παραγγελίες ηλεκτρικών συσκευών, εάν θυμάμαι σωστά, της κόρης του κ. Τσοχατζόπουλου . Θα δείτε και άλλα (σ.σ. στο ανακριτικό υλικό) που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν». Και όταν ερωτάται από τον κ. Π. Καμμένο αν παράγγελνε εκείνη «τους κομπιούτερ και τους λεμονοστύφτες του κ. Μητσοτάκη και του κ. Τσοχατζόπουλου», απαντά: «Μάλιστα».
Επίσης αναφερθείσα σε έγγραφο το οποίο υπογράφει η ίδια και σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει να δοθεί παραγγελία «επειγόντως» στον πελάτη κ. Πατσάκη (υπεύθυνο ασφαλείας του πρώην υπουργού του ΠαΣοΚ κ. Α. Τσοχατζόπουλου), Βασ. Σοφίας και Γενναδίου, συνολικής αξίας 8.686,35 ευρώ, με την παράκληση να χρεωθεί η «θέση κόστους 101.000» του Χριστοφοράκου, η ίδια διευκρινίζει απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Κ. Αϊβαλιώτη για το αν πληρώνει ο κ. Πατσάκης: «Οχι, δεν πληρώνει. Εδώ το λέει ξεκάθαρα».
ΤΟ ΒΗΜΑ, ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Το πολιτικό σύστημα στον «λεμονοστύφτη»
Περισσότερα από 150 στελέχη του ΠαΣοΚ και της ΝΔ είχαν πρόσβαση σε συσκευές της Siemens, σύμφωνα με την κυρία Τσακάλου
Ψυγεία, κουζίνες, πλυντήρια, τηλεφωνικά κέντρα, καφετιέρες, ακόμη και... λεμονοστύφτες(!) λάμβαναν πολιτικοί και συγγενικά τους πρόσωπα από τη Siemens Ηellas του Μ. Χριστοφοράκου , ο οποίος είχε επιφορτίσει την ιδιαιτέρα γραμματέα του κυρία Αικατερίνη Τσακάλου για την προώθηση και επίσπευση των σχετικών διαδικασιών. Η κατάθεση της στενής συνεργάτιδος του άλλοτε ισχυρού άνδρα της Siemens ήταν αποκαλυπτική ως προς τη «φροντίδα» με την οποία περιέβαλλε ο κ. Χριστοφοράκος πολλά πολιτικά πρόσωπα και μέλη των οικογενειών τους, αλλά και ως προς την «ευαισθησία» που επεδείκνυε ανταποκρινόμενος σε σχετικά «αιτήματα».
Η ουσία είναι ότι τα δώρα πήγαιναν και έρχονταν πληρωμένα εξ ολοκλήρου από την εταιρεία (μέσω του περιβόητου «Κέντρου Κόστους» με τον αριθμό «101.000» που ήταν του Χριστοφοράκου) και όπου οι «προϋποθέσεις» δεν συνέτρεχαν, παρεχόταν έκπτωση 30% στις αγορές.
Oλη αυτή τη διαδικασία τη διαχειριζόταν η κυρία Τσακάλου, η οποία, όπως παραδέχθηκε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής η οποία διερευνά το σκάνδαλο με τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, «φρόντιζε τα θέματα που ήθελαν έναν λεπτό χειρισμό για καλύτερες τιμές και για να κινήσει γρήγορα τον μηχανισμό» ώστε να «επισπευσθούν οι διαδικασίες και να εξυπηρετηθούν γρήγορα (σ.σ. οι “πελάτες”)». Μάλιστα, όπως αποκάλυψε η μάρτυς, είχε έναν φάκελο με αντίγραφα από τη ροή των παραγγελιών και τις σχετικές χρεώσεις ονομαστικά. Ο διάλογος είναι χαρακτηριστικός:
- Π. Καμμένος (ΝΔ): «Πόσα ήταν τα πολιτικά πρόσωπα των οποίων την πορεία εσείς παρακολουθούσατε;».
- Αικ. Τσακάλου: «Οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο μου υποδείκνυε (σ.σ. ο Χριστοφοράκος) ».
- Π. Καμμένος: «Περίπου. Ας πούμε πάνω από 150-200 άτομα;».
- Αικ. Τσακάλου: «Οχι, βέβαια. Είκοσι δεν ήταν».
- Π. Καμμένος: «Γιατί ο κ. Χριστοφοράκος στην κατάθεσή του από τη Γερμανία είπε:“Δίναμε λεφτά και συσκευές σε πάνω από 200 βουλευτές”».
- Αικ. Τσακάλου: «Αλλο λεφτά, άλλο συσκευές. Να το διαχωρίσουμε».
Χαρακτηριστικοί είναι και οι διάλογοι που είχε η γραμματέας του «Μr Siemens» με άλλους βουλευτές σχετικά με τα δώρα:
- Γ. Νικητιάδης (ΠαΣοΚ): «Για αυτές τις συσκευές, οι τιμές τους πού έφθαναν;».
- Αικ. Τσακάλου: «Τι να σας πω; Να κάνει ένα σετ ηλεκτρικών συσκευών 1.500 ευρώ; Είναι ποσά μικρά. Πού να θυμηθώ εγώ τώρα πόσο έκαναν οι κουζίνες;».
- Στ. Καλαφάτης (ΝΔ): «Αρα, μιλάμε για δώρα 1.500 ευρώ;».
- Αικ. Τσακάλου: «Κουζίνες, ψυγεία... Πόσο μπορεί να κάνει ένα ψυγείο, μια κουζίνα, ένα πλυντήριο;».
- Γ. Νικητιάδης: «Εσείς θα μας πείτε. Ενα ψυγείο καλό, inox, της Siemens πόσο έχει;». - Αικ.Τσακάλου: «Μπορεί να έχει και 1.800 ευρώ...».
- Γ. Νικητιάδης: «Τι ύψους έκπτωση παρείχατε σε κάποιον, που έπρεπε να το διαχειριστείτε διακριτικά;».
- Αικ. Τσακάλου: «Περίπου 30%». Η μάρτυς αναφέρθηκε και σε μη πολιτικά πρόσωπα, αλλά συγγενικά πολιτικών. Οπως ανέφερε: «Υπάρχουν παραγγελίες ηλεκτρικών συσκευών, εάν θυμάμαι σωστά, της κόρης του κ. Τσοχατζόπουλου . Θα δείτε και άλλα (σ.σ. στο ανακριτικό υλικό) που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν». Και όταν ερωτάται από τον κ. Π. Καμμένο αν παράγγελνε εκείνη «τους κομπιούτερ και τους λεμονοστύφτες του κ. Μητσοτάκη και του κ. Τσοχατζόπουλου», απαντά: «Μάλιστα».
Επίσης αναφερθείσα σε έγγραφο το οποίο υπογράφει η ίδια και σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει να δοθεί παραγγελία «επειγόντως» στον πελάτη κ. Πατσάκη (υπεύθυνο ασφαλείας του πρώην υπουργού του ΠαΣοΚ κ. Α. Τσοχατζόπουλου), Βασ. Σοφίας και Γενναδίου, συνολικής αξίας 8.686,35 ευρώ, με την παράκληση να χρεωθεί η «θέση κόστους 101.000» του Χριστοφοράκου, η ίδια διευκρινίζει απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Κ. Αϊβαλιώτη για το αν πληρώνει ο κ. Πατσάκης: «Οχι, δεν πληρώνει. Εδώ το λέει ξεκάθαρα».
ΤΟ ΒΗΜΑ, ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ Δ.Ν.Τ : ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΚΛΙΜΑΚΙΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Πόρισμα ΔΝΤ: Ξηλώστε δαπάνες - βάλτε φόρους
24-04-2010
Δημοσιοποιήθηκαν τα συμπεράσματα και οι «συστάσεις» του προηγούμενου κλιμακίου που επισκέφτηκε την Ελλάδα
Το ξήλωμα των δαπανών για το ασφαλιστικό σύστημα και την Υγεία είναι η πρώτη «σύσταση» που κάνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην κυβέρνηση. Το σχετικό πόρισμα από το προηγούμενο κλιμάκιο που επισκέφτηκε υπουργεία και κυβερνητικές υπηρεσίες δόθηκε «επιλεκτικά» στη δημοσιότητα με τη μορφή «βασικών κατευθύνσεων και προτάσεων» από το υπουργείο Οικονομικών.
Με κεντρική κατεύθυνση την καρατόμηση των δαπανών και τη αύξηση των φόρων, ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός, εκτός από τα συμφέροντα και τη ανταγωνιστικότητα της ντόπιας πλουτοκρατίας, επιδιώκει να διασφαλίσει την αποπληρωμή των ληστρικών τοκοχρεολυτικών δόσεων του κρατικού χρέους για τους τραπεζίτες και τα άλλα κοράκια.
Σε στενή παρακολούθηση από το ΔΝΤ μπαίνουν τόσο η κατάρτιση των προϋπολογισμών όσο και η εφαρμογή και αποδέσμευση των πιστώσεων. Στις «βασικές κατευθύνσεις για τη βελτίωση της δημοσιονομικής διαχείρισης και της φορολογικής διοίκησης στην Ελλάδα» σημειώνουν:
Την «άμεση ανάγκη για διαρθρωτικές αλλαγές και μέτρα άμεσα και μεσοπρόθεσμα» που θα βοηθήσουν την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.
Διαπιστώνουν μεγάλες υπερβάσεις δαπανών τόσο στον κρατικό προϋπολογισμό όσο και στην Υγεία και το ασφαλιστικό σύστημα.
Αξιώνουν ενιαία δημοσιονομική στρατηγική με «συγκεκριμένους δημοσιονομικούς στόχους για το κράτος, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ΟΤΑ» και με πλαφόν πιστώσεων ανά υπουργείο.
«Προσαρμογή του θεσμικού πλαισίου» για την εφαρμογή των παραπάνω και μάλιστα με καταληκτική ημερομηνία μέχρι τον Ιούνη του 2010.
Ειδικές παρατηρήσεις γίνονται για τον τρόπο λειτουργίας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους ενώ στις προτάσεις τους είναι η ενισχυμένη εποπτεία του προϋπολογισμού από το Κοινοβούλιο.
Σε ό,τι αφορά το φορολογικό σύστημα κάνουν λόγο για «υψηλή φοροδιαφυγή και διαφθορά», για νέες δομές διαχείρισης και «φορολογικής συμμόρφωσης». Και βέβαια, στο στόχαστρο δεν είναι τα κέρδη της κεφαλαιοκρατίας. Κάνουν λόγο για «βαριές μορφές παραβάσεων» στοχοποιώντας επαγγελματικές ομάδες και συγκεκριμένα γιατρούς, συμβολαιογράφους, μηχανικούς, δικηγόρους, που σύμφωνα με το πόρισμά τους σε ποσοστό 75% δηλώνουν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο.
Επανέρχονται στο τροπάρι των «ληξιπρόθεσμων χρεών» και για ειδικά προγράμματα ενίσχυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού.
Να σημειωθεί πως το υπουργείο Οικονομικών ήδη έχει ανακοινώσει την πρόσληψη μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών σε ρόλο συμβούλων, που θα εγκαταστήσουν στελέχη τους σε όλα τα υπουργεία, στα μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία και στα νοσοκομεία.
Ριζοσπάστης 24/4/2010
24-04-2010
Δημοσιοποιήθηκαν τα συμπεράσματα και οι «συστάσεις» του προηγούμενου κλιμακίου που επισκέφτηκε την Ελλάδα
Το ξήλωμα των δαπανών για το ασφαλιστικό σύστημα και την Υγεία είναι η πρώτη «σύσταση» που κάνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην κυβέρνηση. Το σχετικό πόρισμα από το προηγούμενο κλιμάκιο που επισκέφτηκε υπουργεία και κυβερνητικές υπηρεσίες δόθηκε «επιλεκτικά» στη δημοσιότητα με τη μορφή «βασικών κατευθύνσεων και προτάσεων» από το υπουργείο Οικονομικών.
Με κεντρική κατεύθυνση την καρατόμηση των δαπανών και τη αύξηση των φόρων, ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός, εκτός από τα συμφέροντα και τη ανταγωνιστικότητα της ντόπιας πλουτοκρατίας, επιδιώκει να διασφαλίσει την αποπληρωμή των ληστρικών τοκοχρεολυτικών δόσεων του κρατικού χρέους για τους τραπεζίτες και τα άλλα κοράκια.
Σε στενή παρακολούθηση από το ΔΝΤ μπαίνουν τόσο η κατάρτιση των προϋπολογισμών όσο και η εφαρμογή και αποδέσμευση των πιστώσεων. Στις «βασικές κατευθύνσεις για τη βελτίωση της δημοσιονομικής διαχείρισης και της φορολογικής διοίκησης στην Ελλάδα» σημειώνουν:
Την «άμεση ανάγκη για διαρθρωτικές αλλαγές και μέτρα άμεσα και μεσοπρόθεσμα» που θα βοηθήσουν την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.
Διαπιστώνουν μεγάλες υπερβάσεις δαπανών τόσο στον κρατικό προϋπολογισμό όσο και στην Υγεία και το ασφαλιστικό σύστημα.
Αξιώνουν ενιαία δημοσιονομική στρατηγική με «συγκεκριμένους δημοσιονομικούς στόχους για το κράτος, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ΟΤΑ» και με πλαφόν πιστώσεων ανά υπουργείο.
«Προσαρμογή του θεσμικού πλαισίου» για την εφαρμογή των παραπάνω και μάλιστα με καταληκτική ημερομηνία μέχρι τον Ιούνη του 2010.
Ειδικές παρατηρήσεις γίνονται για τον τρόπο λειτουργίας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους ενώ στις προτάσεις τους είναι η ενισχυμένη εποπτεία του προϋπολογισμού από το Κοινοβούλιο.
Σε ό,τι αφορά το φορολογικό σύστημα κάνουν λόγο για «υψηλή φοροδιαφυγή και διαφθορά», για νέες δομές διαχείρισης και «φορολογικής συμμόρφωσης». Και βέβαια, στο στόχαστρο δεν είναι τα κέρδη της κεφαλαιοκρατίας. Κάνουν λόγο για «βαριές μορφές παραβάσεων» στοχοποιώντας επαγγελματικές ομάδες και συγκεκριμένα γιατρούς, συμβολαιογράφους, μηχανικούς, δικηγόρους, που σύμφωνα με το πόρισμά τους σε ποσοστό 75% δηλώνουν εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο.
Επανέρχονται στο τροπάρι των «ληξιπρόθεσμων χρεών» και για ειδικά προγράμματα ενίσχυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού.
Να σημειωθεί πως το υπουργείο Οικονομικών ήδη έχει ανακοινώσει την πρόσληψη μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών σε ρόλο συμβούλων, που θα εγκαταστήσουν στελέχη τους σε όλα τα υπουργεία, στα μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία και στα νοσοκομεία.
Ριζοσπάστης 24/4/2010
Τετάρτη 21 Απριλίου 2010
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ-ΕΕ
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ
ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΛΑΔΟΥΣ
ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, 22 ΑΠΡΙΛΗ, ΠΛ. ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 10.30 π.μ.
Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για την εξασφάλιση «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» μέσω των τοκογλυφικών δανείων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ είναι μια πρόκληση που πρέπει να πάρει άμεση απεργιακή απάντηση. Την ίδια ώρα οι ελληνικές τράπεζες στήνουν χορό κερδοσκοπίας πάνω στα ελληνικά ομόλογα και μας καλούν να κάνουμε θυσίες για να έρθει η ανάκαμψη των κερδών τους!
Η εκτίναξη στα ύψη των επιτοκίων δανεισμού του Δημοσίου δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο για το πόσο προκλητικά σαθρές ήταν οι υποσχέσεις ότι αν υποστούμε το σοκ του προγράμματος σταθερότητας θα αρχίσει να φαίνεται φως στο τούνελ. Με τον πιο προκλητικό τρόπο το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΝΔ-ΛΑΟΣ κραύγαζε ότι όσο πιο γρήγορα επιβληθεί το πρόγραμμα σταθερότητας με τα μέτρα κατεδάφισης των εργατικών δικαιωμάτων, της διάλυσης του ασφαλιστικού, της νέας φορομπηξίας, της ιδιωτικοποίησης τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσουν να ανταποκρίνονται οι αγορές και θα αποφευχθεί η χρεοκοπία. Και όμως, η φούσκα της διεθνούς διπλωματίας της κυβέρνησης, που εμφάνισε ως εθνική επιτυχία την συμφωνία με ΕΕ και ΔΝΤ στις 25 Μάρτη στην Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για το στήσιμο μηχανισμού «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», έσκασε με πάταγο.
Δεν μπορεί πλέον ούτε να τρομοκρατεί, ούτε να μας κοροϊδεύει μια κυβέρνηση που πρόβαλε την υποταγή στα μέτρα που εξυπηρετούν την διατήρηση της κερδοφορίας των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων σαν δρόμο για να σωθούν οι εργαζόμενοι από την κρίση του συστήματος. Τώρα είναι η ώρα να τιμωρηθεί σκληρά αυτή η ταξική και άδικη πολιτική που τολμάει να μοιράζει τα 28δις στις τράπεζες όταν την ίδια ώρα ψηφίζει ένα φορολογικό νόμο που απαλλάσσει από την φορολογία τραπεζίτες και εφοπλιστές ενώ βάζει χέρι στους εργαζόμενους των 700 ευρώ!
Τώρα είναι η ώρα να σπάσουμε την υποταγή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ προχωρώντας σε κλιμάκωση των αγώνων. Να κάνουμε σταθμό σε αυτή τη κατεύθυνση το κάλεσμα για 48ωρη πανεργατική κινητοποίηση στις 21-22 Απρίλη ώστε σε κάθε χώρο δουλειάς να οργανωθεί δράση που να στέλνει το μήνυμα ότι δεν περνάνε τα μέτρα-θέλουμε τώρα κλιμάκωση! Η επιτυχία των απεργιακών κινητοποιήσεων στις 21-22 Απρίλη μπορεί να ανοίξει το δρόμο για συντονισμένη δράση, για να οργανωθούν από τα κάτω αγώνες και απεργίες με διάρκεια ώστε να οδηγήσουμε σε ήττα την πολιτική της κυβέρνησης. Είναι ώρα για να οργανωθούν μέσα στους χώρους δουλειάς γενικές συνελεύσεις, να παρθούν αποφάσεις για κλιμάκωση του αγώνα, για συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων από τα κάτω σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Με απεργιακές επιτροπές να πάρουμε στα χέρια μας την ενημέρωση, τη μαζικοποίηση της συμμετοχής στην απεργία και τη διαδήλωση, την περιφρούρηση αλλά και τον συντονισμό τοπικά και κεντρικά, σπάζοντας την αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αν οι γραφειοκράτες δεν μπορούν, εμείς μπορούμε να ενισχύσουμε τη δυναμική της νίκης των αγώνων. Για να ανατραπεί η επίθεση κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ, για να πάρει πίσω τις περικοπές στους μισθούς και τα δώρα, για να πετάξουμε συνολικά το πρόγραμμα σταθερότητας στα σκουπίδια.
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
Είναι ώρα η Αριστερά να αρθεί στο ύψος που απαιτούν εκατομμύρια εργαζόμενοι που μπήκαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις με την προσδοκία της νίκης. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει κάνει πρόγραμμα της τις ληστρικές επιλογές των καπιταλιστών για να βγουν ισχυρότεροι στους ανταγωνισμούς που οξύνονται με τη κρίση πρέπει να προβάλουμε θαρρετά την αντικαπιταλιστική απάντηση στη κρίση.Να απαιτήσουμε εδώ και τώρα πάγωμα του χρέους στους εγχώριους και διεθνείς τραπεζίτες. Αντί για ιδιωτικοποιήσεις εδώ και τώρα εθνικοποιήσεις των τραπεζών και εργατικό έλεγχο ώστε να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο το πού διαθέτονται χρήματα.Μείωση εδώ και τώρα των εξοπλιστικών προγραμμάτων για να ενισχυθούν οι δαπάνες για την κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση τη Υγεία. Έτσι θα βρεθούν τα χρήματα για τους γιατρούς που απεργούν στα δημόσια νοσοκομεία.
Απαγόρευση των απολύσεων και μέτρα για την προστασία των ανέργων ώστε να μην φορτώνουν στις πλάτες μας τα αφεντικά τη κρίση. Να μην αφήσουμε να γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι για την κρίση του συστήματος. Νομιμοποίηση των μεταναστών ώστε να ενισχυθούν τα Ασφαλιστικά ταμεία.Υπερασπίζουμε τις δημοκρατικές ελευθερίες απέναντι στις αστυνομικές βαρβαρότητες, τις εκδικητικές προφυλακίσεις, την παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ο αγώνας ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης είναι αγώνας για την ρήξη και την ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού. Για τον κοινό αγώνα των εργαζόμενων στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο για την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ των Τραπεζιτών, για την σοσιαλιστική και κομμουνιστική κοινωνία όπου τον έλεγχο στη παραγωγή και τη κοινωνία θα έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε ξεσηκωμό τους εργαζόμενους και την νεολαία.
Μπορούμε να νικήσουμε!
http://www.antarsya.org/
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ-ΕΕ
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ
ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΛΑΔΟΥΣ
ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, 22 ΑΠΡΙΛΗ, ΠΛ. ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 10.30 π.μ.
Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για την εξασφάλιση «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» μέσω των τοκογλυφικών δανείων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ είναι μια πρόκληση που πρέπει να πάρει άμεση απεργιακή απάντηση. Την ίδια ώρα οι ελληνικές τράπεζες στήνουν χορό κερδοσκοπίας πάνω στα ελληνικά ομόλογα και μας καλούν να κάνουμε θυσίες για να έρθει η ανάκαμψη των κερδών τους!
Η εκτίναξη στα ύψη των επιτοκίων δανεισμού του Δημοσίου δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο για το πόσο προκλητικά σαθρές ήταν οι υποσχέσεις ότι αν υποστούμε το σοκ του προγράμματος σταθερότητας θα αρχίσει να φαίνεται φως στο τούνελ. Με τον πιο προκλητικό τρόπο το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΝΔ-ΛΑΟΣ κραύγαζε ότι όσο πιο γρήγορα επιβληθεί το πρόγραμμα σταθερότητας με τα μέτρα κατεδάφισης των εργατικών δικαιωμάτων, της διάλυσης του ασφαλιστικού, της νέας φορομπηξίας, της ιδιωτικοποίησης τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσουν να ανταποκρίνονται οι αγορές και θα αποφευχθεί η χρεοκοπία. Και όμως, η φούσκα της διεθνούς διπλωματίας της κυβέρνησης, που εμφάνισε ως εθνική επιτυχία την συμφωνία με ΕΕ και ΔΝΤ στις 25 Μάρτη στην Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για το στήσιμο μηχανισμού «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», έσκασε με πάταγο.
Δεν μπορεί πλέον ούτε να τρομοκρατεί, ούτε να μας κοροϊδεύει μια κυβέρνηση που πρόβαλε την υποταγή στα μέτρα που εξυπηρετούν την διατήρηση της κερδοφορίας των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των βιομηχάνων σαν δρόμο για να σωθούν οι εργαζόμενοι από την κρίση του συστήματος. Τώρα είναι η ώρα να τιμωρηθεί σκληρά αυτή η ταξική και άδικη πολιτική που τολμάει να μοιράζει τα 28δις στις τράπεζες όταν την ίδια ώρα ψηφίζει ένα φορολογικό νόμο που απαλλάσσει από την φορολογία τραπεζίτες και εφοπλιστές ενώ βάζει χέρι στους εργαζόμενους των 700 ευρώ!
Τώρα είναι η ώρα να σπάσουμε την υποταγή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ προχωρώντας σε κλιμάκωση των αγώνων. Να κάνουμε σταθμό σε αυτή τη κατεύθυνση το κάλεσμα για 48ωρη πανεργατική κινητοποίηση στις 21-22 Απρίλη ώστε σε κάθε χώρο δουλειάς να οργανωθεί δράση που να στέλνει το μήνυμα ότι δεν περνάνε τα μέτρα-θέλουμε τώρα κλιμάκωση! Η επιτυχία των απεργιακών κινητοποιήσεων στις 21-22 Απρίλη μπορεί να ανοίξει το δρόμο για συντονισμένη δράση, για να οργανωθούν από τα κάτω αγώνες και απεργίες με διάρκεια ώστε να οδηγήσουμε σε ήττα την πολιτική της κυβέρνησης. Είναι ώρα για να οργανωθούν μέσα στους χώρους δουλειάς γενικές συνελεύσεις, να παρθούν αποφάσεις για κλιμάκωση του αγώνα, για συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων από τα κάτω σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά. Με απεργιακές επιτροπές να πάρουμε στα χέρια μας την ενημέρωση, τη μαζικοποίηση της συμμετοχής στην απεργία και τη διαδήλωση, την περιφρούρηση αλλά και τον συντονισμό τοπικά και κεντρικά, σπάζοντας την αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αν οι γραφειοκράτες δεν μπορούν, εμείς μπορούμε να ενισχύσουμε τη δυναμική της νίκης των αγώνων. Για να ανατραπεί η επίθεση κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ, για να πάρει πίσω τις περικοπές στους μισθούς και τα δώρα, για να πετάξουμε συνολικά το πρόγραμμα σταθερότητας στα σκουπίδια.
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
Είναι ώρα η Αριστερά να αρθεί στο ύψος που απαιτούν εκατομμύρια εργαζόμενοι που μπήκαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις με την προσδοκία της νίκης. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει κάνει πρόγραμμα της τις ληστρικές επιλογές των καπιταλιστών για να βγουν ισχυρότεροι στους ανταγωνισμούς που οξύνονται με τη κρίση πρέπει να προβάλουμε θαρρετά την αντικαπιταλιστική απάντηση στη κρίση.Να απαιτήσουμε εδώ και τώρα πάγωμα του χρέους στους εγχώριους και διεθνείς τραπεζίτες. Αντί για ιδιωτικοποιήσεις εδώ και τώρα εθνικοποιήσεις των τραπεζών και εργατικό έλεγχο ώστε να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο το πού διαθέτονται χρήματα.Μείωση εδώ και τώρα των εξοπλιστικών προγραμμάτων για να ενισχυθούν οι δαπάνες για την κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση τη Υγεία. Έτσι θα βρεθούν τα χρήματα για τους γιατρούς που απεργούν στα δημόσια νοσοκομεία.
Απαγόρευση των απολύσεων και μέτρα για την προστασία των ανέργων ώστε να μην φορτώνουν στις πλάτες μας τα αφεντικά τη κρίση. Να μην αφήσουμε να γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι για την κρίση του συστήματος. Νομιμοποίηση των μεταναστών ώστε να ενισχυθούν τα Ασφαλιστικά ταμεία.Υπερασπίζουμε τις δημοκρατικές ελευθερίες απέναντι στις αστυνομικές βαρβαρότητες, τις εκδικητικές προφυλακίσεις, την παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ο αγώνας ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης είναι αγώνας για την ρήξη και την ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού. Για τον κοινό αγώνα των εργαζόμενων στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο για την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ των Τραπεζιτών, για την σοσιαλιστική και κομμουνιστική κοινωνία όπου τον έλεγχο στη παραγωγή και τη κοινωνία θα έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε ξεσηκωμό τους εργαζόμενους και την νεολαία.
Μπορούμε να νικήσουμε!
http://www.antarsya.org/
Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
ΧΡ.ΡΕΠΠΑΣ ,ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ: ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ: ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Α. Το νομοσχέδιο και η εισηγητική του έκθεση χρησιμοποιούν τον ψευδεπίγραφο τίτλο ‘’αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού’’ , για να συγκαλύψουν την πολύπλευρη απαξίωση του ρόλου, των εργασιακών του δικαιωμάτων και του βιοτικού επιπέδου των εκπαιδευτικών. Το νομοσχέδιο ολοκληρώνει ένα μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς για τους εκπαιδευτικούς , που ξεκίνησε με την αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1997.Ιδιαίτερα αντιδραστικές αποδεικνύονται οι ρυθμίσεις του για τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς , καθώς με τις ρυθμίσεις για το δόκιμο εκπαιδευτικό και τον μέντορα δίνεται χαριστική βολή στην εργασιακή τους ασφάλεια και μονιμότητα. Ανά πάσα στιγμή θα είναι στο έλεος της μη μονιμοποίησης και μετάταξης. Πρόκειται για μια προσπάθεια χειραγώγησης και καθυπόταξης των συνειδήσεων των εκπαιδευτικών σε μια κρίσιμη στιγμή της επαγγελματικής τους πορείας , αυτή της εισόδου στο επάγγελμα. Για να κριθεί επαρκής και μόνιμος ο δόκιμος εκπαιδευτικός θα πρέπει να μάθει να υποτάσσεται στην ιεραρχία της εκπαίδευσης , ν΄ αποδέχεται την κρατική διδακτική και την κυρίαρχη ιδεολογία για τη μάθηση και τη σχολική γνώση. Θα πρέπει να μάθει ως εργαζόμενος να υποτάσσεται στον εργοδότη του , το Υπουργείο Παιδείας , ν ΄ αποδέχεται την πολιτική του και να συμμορφώνεται στις απαιτήσεις του. Η θεσμοθέτηση του μεσαιωνικού θεσμού της μαθητείας στρέφεται ενάντια στην παιδαγωγική ελευθερία και αποτελεί βασικό μηχανισμό χειραγώγησης του εκπαιδευτικού έργου. Από την άποψη αυτή δεν αφορά μόνο τους νεοδιόριστους συναδέλφους , αλλά όλους μας.
Β. Ο ενιαίος τρόπος πρόσληψης των εκπαιδευτικών οδηγεί σε οριστική απαξίωση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Τα πτυχία των πανεπιστημίων δεν μπορούν από μόνα τους να θεμελιώσουν ούτε την πρόσληψη ωρομίσθιου ή αναπληρωτή εκπαιδευτικού. Η πρόσληψη μέσω Α.Σ.Ε.Π , όλων των εργασιακών κατηγοριών του κλάδου γίνεται για να κλείσει σε μεγάλο βαθμό η στρόφιγγα , όχι μόνο των μονίμων διορισμών, αλλά και των αναπληρωτών και να ενδυναμωθεί το καθεστώς της μαύρης εργασίας στην εκπαίδευση. Δεν πρέπει να παραπλανούν οι ψευδεπίγραφες κυβερνητικές διακηρύξεις για το θεσμό του αναπληρωτή με μειωμένο εργασιακό ωράριο, πρόκειται για συγκαλυμμένη μορφή ωρομισθίας και για προσπάθεια να συνεχισθεί η ίδια κατάσταση στα σχολεία. Παράλληλα και οι αναπληρωτές για να έχουν δουλειά και εργασιακό μέλλον, θα πρέπει, μέσω των εξετάσεων του Α.Σ.Ε.Π να αποδεικνύουν τη συμμόρφωση τους προς τα κυρίαρχα παιδαγωγικά δόγματα τα οποία στηρίζουν τη σημερινή αστική εκπαίδευση.
Γ. Το νομοσχέδιο θεσμοθετεί τη λεγόμενη αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου. Στην πραγματικότητα κάνει το πρώτο βήμα για την επαναφορά του επιθεωρητισμού στην εκπαίδευση, ύστερα από τις πολλές , φιλότιμες αλλά πάντα αποτυχημένες προσπάθειες των δύο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) να τον επαναφέρουν τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μόνο που δεν πρόκειται για τον παλιό επιθεωρητισμό της εποχής της εθνικοφροσύνης, αλλά για μια νέα μορφή,πιο εκσυγχρονισμένη και πιο επικίνδυνη. Επιθεωρητής θα είναι το κράτος για λογαριασμό των απαιτήσεων της αγοράς. Η αυτοαξιολόγηση όσο κι αν προσπαθεί να εμφανισθεί ως μορφή ελεύθερης αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου, που γίνεται από τα ίδια τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς, είναι στην πραγματικότητα μια μορφή κρατικής αξιολόγησης και χειραγώγησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί καλούνται να γίνουν επιθεωρητές του εαυτού τους με κριτήρια και στόχους για το εκπαιδευτικό έργο που θέτουν το κράτος και η αγορά. Είναι συνήθως η μία πλευρά της αξιολόγησης που γίνεται στα εκπαιδευτικά συστήματα που κυριαρχούνται από τη νεοφιλελεύθερη λογική. Είναι η εσωτερική αξιολόγηση και συνήθως ακολουθεί η αξιολόγηση από εξωτερικούς κριτές.(εξωτερική).Τα ίδια τα θύματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής καλούνται μ΄ αυτή τη μέθοδο αυτή να αξιολογήσουν το βαθμό συμμόρφωσης τους την κρατική πολιτική για την εκπαίδευση και τους στόχους της. Η δήθεν αντικειμενικότητα της διαδικασίας που συνήθως επικαλούνται οι υπερασπιστές της δεν τίποτα περισσότερο από την αυτονόητη ταξική λειτουργία του κράτους και της εκπαίδευσης. (κοινωνική επιλογή , επιβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας , εμπορευματοποίηση της γνώσης) Το νομοσχέδιο μετατρέπει τον σύλλογο γονέων και το σχολικό συμβούλιο σε επιθεωρητή του εκπαιδευτικού έργου. Η θεσμοθέτηση της αυτοαξιολόγησης είναι το πρώτο, αλλά κρίσιμο βήμα για την προώθηση αλλαγών από τον σκληρό πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού στην εκπαίδευση. Δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων, κατηγοριοποίηση των σχολείων , χρηματοδότηση σχολικών μονάδων ανάλογα με τον πίνακα κατάταξης τους, είναι τα κομμάτια του νεοφιλελευθέρου παζλ που ακολουθούν.
Οι διαδικασίες της κοινωνικής λογοδοσίας που θεσμοθετούνται με το νομοσχέδιο , έχουν στόχο να συγκαλύψουν την κρατική ευθύνη για την κατάσταση της εκπαίδευσης και την εμφανίσουν ως αποκλειστική ευθύνη του εκπαιδευτικού σώματος. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύεται άριστος εφαρμοστής της θατσερικής λογικής, εκτός από την οικονομία, και στην εκπαίδευση.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΕΠΠΑΣ
http://www.chrreppascr.blogspot.com/
Α. Το νομοσχέδιο και η εισηγητική του έκθεση χρησιμοποιούν τον ψευδεπίγραφο τίτλο ‘’αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού’’ , για να συγκαλύψουν την πολύπλευρη απαξίωση του ρόλου, των εργασιακών του δικαιωμάτων και του βιοτικού επιπέδου των εκπαιδευτικών. Το νομοσχέδιο ολοκληρώνει ένα μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς για τους εκπαιδευτικούς , που ξεκίνησε με την αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1997.Ιδιαίτερα αντιδραστικές αποδεικνύονται οι ρυθμίσεις του για τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς , καθώς με τις ρυθμίσεις για το δόκιμο εκπαιδευτικό και τον μέντορα δίνεται χαριστική βολή στην εργασιακή τους ασφάλεια και μονιμότητα. Ανά πάσα στιγμή θα είναι στο έλεος της μη μονιμοποίησης και μετάταξης. Πρόκειται για μια προσπάθεια χειραγώγησης και καθυπόταξης των συνειδήσεων των εκπαιδευτικών σε μια κρίσιμη στιγμή της επαγγελματικής τους πορείας , αυτή της εισόδου στο επάγγελμα. Για να κριθεί επαρκής και μόνιμος ο δόκιμος εκπαιδευτικός θα πρέπει να μάθει να υποτάσσεται στην ιεραρχία της εκπαίδευσης , ν΄ αποδέχεται την κρατική διδακτική και την κυρίαρχη ιδεολογία για τη μάθηση και τη σχολική γνώση. Θα πρέπει να μάθει ως εργαζόμενος να υποτάσσεται στον εργοδότη του , το Υπουργείο Παιδείας , ν ΄ αποδέχεται την πολιτική του και να συμμορφώνεται στις απαιτήσεις του. Η θεσμοθέτηση του μεσαιωνικού θεσμού της μαθητείας στρέφεται ενάντια στην παιδαγωγική ελευθερία και αποτελεί βασικό μηχανισμό χειραγώγησης του εκπαιδευτικού έργου. Από την άποψη αυτή δεν αφορά μόνο τους νεοδιόριστους συναδέλφους , αλλά όλους μας.
Β. Ο ενιαίος τρόπος πρόσληψης των εκπαιδευτικών οδηγεί σε οριστική απαξίωση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Τα πτυχία των πανεπιστημίων δεν μπορούν από μόνα τους να θεμελιώσουν ούτε την πρόσληψη ωρομίσθιου ή αναπληρωτή εκπαιδευτικού. Η πρόσληψη μέσω Α.Σ.Ε.Π , όλων των εργασιακών κατηγοριών του κλάδου γίνεται για να κλείσει σε μεγάλο βαθμό η στρόφιγγα , όχι μόνο των μονίμων διορισμών, αλλά και των αναπληρωτών και να ενδυναμωθεί το καθεστώς της μαύρης εργασίας στην εκπαίδευση. Δεν πρέπει να παραπλανούν οι ψευδεπίγραφες κυβερνητικές διακηρύξεις για το θεσμό του αναπληρωτή με μειωμένο εργασιακό ωράριο, πρόκειται για συγκαλυμμένη μορφή ωρομισθίας και για προσπάθεια να συνεχισθεί η ίδια κατάσταση στα σχολεία. Παράλληλα και οι αναπληρωτές για να έχουν δουλειά και εργασιακό μέλλον, θα πρέπει, μέσω των εξετάσεων του Α.Σ.Ε.Π να αποδεικνύουν τη συμμόρφωση τους προς τα κυρίαρχα παιδαγωγικά δόγματα τα οποία στηρίζουν τη σημερινή αστική εκπαίδευση.
Γ. Το νομοσχέδιο θεσμοθετεί τη λεγόμενη αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου. Στην πραγματικότητα κάνει το πρώτο βήμα για την επαναφορά του επιθεωρητισμού στην εκπαίδευση, ύστερα από τις πολλές , φιλότιμες αλλά πάντα αποτυχημένες προσπάθειες των δύο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) να τον επαναφέρουν τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μόνο που δεν πρόκειται για τον παλιό επιθεωρητισμό της εποχής της εθνικοφροσύνης, αλλά για μια νέα μορφή,πιο εκσυγχρονισμένη και πιο επικίνδυνη. Επιθεωρητής θα είναι το κράτος για λογαριασμό των απαιτήσεων της αγοράς. Η αυτοαξιολόγηση όσο κι αν προσπαθεί να εμφανισθεί ως μορφή ελεύθερης αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου, που γίνεται από τα ίδια τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς, είναι στην πραγματικότητα μια μορφή κρατικής αξιολόγησης και χειραγώγησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί καλούνται να γίνουν επιθεωρητές του εαυτού τους με κριτήρια και στόχους για το εκπαιδευτικό έργο που θέτουν το κράτος και η αγορά. Είναι συνήθως η μία πλευρά της αξιολόγησης που γίνεται στα εκπαιδευτικά συστήματα που κυριαρχούνται από τη νεοφιλελεύθερη λογική. Είναι η εσωτερική αξιολόγηση και συνήθως ακολουθεί η αξιολόγηση από εξωτερικούς κριτές.(εξωτερική).Τα ίδια τα θύματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής καλούνται μ΄ αυτή τη μέθοδο αυτή να αξιολογήσουν το βαθμό συμμόρφωσης τους την κρατική πολιτική για την εκπαίδευση και τους στόχους της. Η δήθεν αντικειμενικότητα της διαδικασίας που συνήθως επικαλούνται οι υπερασπιστές της δεν τίποτα περισσότερο από την αυτονόητη ταξική λειτουργία του κράτους και της εκπαίδευσης. (κοινωνική επιλογή , επιβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας , εμπορευματοποίηση της γνώσης) Το νομοσχέδιο μετατρέπει τον σύλλογο γονέων και το σχολικό συμβούλιο σε επιθεωρητή του εκπαιδευτικού έργου. Η θεσμοθέτηση της αυτοαξιολόγησης είναι το πρώτο, αλλά κρίσιμο βήμα για την προώθηση αλλαγών από τον σκληρό πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού στην εκπαίδευση. Δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων, κατηγοριοποίηση των σχολείων , χρηματοδότηση σχολικών μονάδων ανάλογα με τον πίνακα κατάταξης τους, είναι τα κομμάτια του νεοφιλελευθέρου παζλ που ακολουθούν.
Οι διαδικασίες της κοινωνικής λογοδοσίας που θεσμοθετούνται με το νομοσχέδιο , έχουν στόχο να συγκαλύψουν την κρατική ευθύνη για την κατάσταση της εκπαίδευσης και την εμφανίσουν ως αποκλειστική ευθύνη του εκπαιδευτικού σώματος. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύεται άριστος εφαρμοστής της θατσερικής λογικής, εκτός από την οικονομία, και στην εκπαίδευση.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΕΠΠΑΣ
http://www.chrreppascr.blogspot.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)