30 χρόνια Πάγκαλος
03/01/2011 - 18:06
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ο κήνσορας της πολιτικής ηθικής και τιμητής του δημόσιου βίου, ο κύριος «μαζί τα φάγαμε» Θόδωρος Πάγκαλος, ξαναχτύπησε ακριβώς στην εκπνοή του χρόνου, αλλά και της δεκαετίας.
Θέλοντας, προφανώς, ο επί 30 χρόνια αδρόμισθος και αβροδίαιτος πολιτικός να σφραγίσει με το δικό του πληθωρικό και αμετροεπή λόγο τη χρονιά του Μνημονίου, μεταξύ άλλων δήλωσε: «Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη, επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί».
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αγοραίος λόγος του γίνεται θέμα συζήτησης ούτε είναι η πρώτη φορά που ο 73χρονος πολιτικός υβρίζει και ελεεινολογεί. Αυτό είναι το σύνηθες. Το ζήτημα είναι, γιατί πάλι τώρα.
Το 2010 ήταν, για λόγους που δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε, η χειρότερη χρονιά από τη μεταπολίτευση και δώθε για τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Και την ώρα που άπαντες ψάχνουν για ένα ψήγμα ελπίδας, ένα σημάδι ανακούφισης, έστω πρόσκαιρο και συγκυριακό μέσα στο πνεύμα των γιορτών, ο διαδοσίας του υπολοίπου Αττικής έρχεται να ξαναβάλει τον τρόμο στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Με μια νέα επίδειξη κυνικότητας, μας δείχνει με κάθε τρόπο ότι το ρόλο του φόβητρου τον απολαμβάνει.
Λίγους μήνες πριν, εξάλλου, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πιστός στη γραμμή «ισοπεδώστε τα όλα», είχε δηλώσει πως «η μονιμότητα στο Δημόσιο ισχύει όσο υπάρχουν θέσεις. Αν μια θέση καταργηθεί, τότε εννοείται ότι παύει να ισχύει και η έννοια της μονιμότητας». Εντάξει, το πήραμε το μήνυμα. Ο κ. Πάγκαλος μας προετοιμάζει για το Μνημόνιο Νο3 που έρχεται και τις οδυνηρές πλέον εξελίξεις στο δημόσιο τομέα και όχι μόνο.
Οίδιος, προηγουμένως, στην προσπάθειά του να πείσει για την αναγκαιότητα των αποφάσεων της κυβέρνησης που υπηρετεί, μας είπε ότι «το Μνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο, γιατί μας δίνει τη μοναδική ευκαιρία να κάνουμε ριζική αναδιάρθρωση»! Επιχειρώντας ανοίκεια μεταβίβαση ευθυνών, υποστήριξε ανερυθρίαστα ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί, σε μία πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος» και χωρίς κανέναν ενδοιασμό δήλωσε πως «ο πιο αντιπαραγωγικός κλάδος του ελληνικού λαού είναι οι στρατιωτικοί και τα Σώματα Ασφαλείας», για να το επαναλάβει λίγο αργότερα και για τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας. Ετσι, χωρίς τσίπα.
Η πραγματικότητα είναι ότι, από το 1981 μέχρι σήμερα που εκλέγεται ανελλιπώς με το ΠΑΣΟΚ, ο αντιστρόφως ανάλογος με την πολιτική του σταδιοδρομία αντισυμβατικός, εκρηκτικός και πληθωρικός του λόγος έχει προκαλέσει πολλές αναταράξεις.
Και τι δεν έχει πει για «άθλιους καθηγητές, που ανήκουν σε κάποιο από τα μικρά κομμουνιστικά κόμματα» και για «το πανεπιστημιακό άσυλο, που έχει καταργηθεί από τους τρομοκράτες και τους αλήτες της άκρας Αριστεράς». Τι δεν έχει πει για τους «τρελούς του ΚΚΕ», για το «Συνασπισμό του κ. Τσίπρα, ένα συγκρότημα, το οποίο συναναστρέφεται τρομοκρατικές ομάδες», για το ότι θεωρεί «το ΛΑΟΣ πιο ζωντανό από το ΚΚΕ». Οι λεκτικοί και πολιτικοί ακροβατισμοί τού εύστροφου όσο και ευτραφούς πολιτικού δεν έχουν τέλος.
Για τις τελευταίες του δηλώσεις, όμως, ίσως οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε και κάποια γενναιότητα. Και λέω ίσως, γιατί όταν ο κύριος Πάγκαλος καταγγέλλει την οικογενειοκρατία, το νεποτισμό και τους «κοπρίτες του Δημοσίου», να αναφέρεται ενδεχομένως και στον εαυτό του. Ή στην κόρη του, για παράδειγμα, η οποία κόρη, αφού εργάστηκε επί 18μηνο ως μετακλητή υπάλληλος στο βουλευτικό του γραφείο, κάνοντας χρήση ενός νόμου «μαζί τα φάγαμε», διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, για να αποχωρήσει λίγους μήνες αργότερα ως λυρική τραγουδίστρια για τη Δημοτική Χορωδία του Δήμου Αθηναίων! Ποτέ δεν είναι αργά για αυτοκριτική.
Αν ο κ. Πάγκαλος θέλει πραγματικά να προσφέρει υπηρεσίες στον ελληνικό λαό, να καθαρίσει η κόπρος του Αυγείου από τους κοπρίτες και η χώρα να καταφέρει να αντιμετωπίσει, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του παρελθόντος, την πρόκληση της νέας δεκαετίας που μόλις ανέτειλε, αντί να οικτίρει και να χλευάζει τον υπάλληλο των 1.300 ευρώ, αντί να τα βάζει με τη γιαγιάκα που πάει εκδρομές με τα ΚΑΠΗ, ας κάνει ο ίδιος το μεγάλο βήμα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που του αναλογούν και δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε Μαυρογιαλούρο, να παραιτηθεί. Εξάλλου και πλήρης πολιτικών ημερών είναι και, απ' ό,τι θυμάμαι από το «πόθεν έσχες» του, μπορεί να ζήσει τα παιδιά του ακόμα κι αν αυτά δεν διοριστούν στο Δημόσιο...
Αλλιώς, και αυτές οι τελευταίες του παρεμβάσεις θα μπουν στο... άλμπουμ μαζί με κείνες για την ελληνική σημαία στα Ιμια, τον Οτζαλάν και τις κωλοτούμπες, που υποχρεώθηκε να κάνει για τις δηλώσεις, όπως «η Γερμανία είναι οικονομικός γίγαντας, αλλά πολιτικός νάνος» και «μετά το 2000 η χώρα καταστράφηκε».
Ακούς εκεί κοπρίτες...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 3/1/2011
Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ! ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ 2011!
Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ! ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ 2011!
ΠΗΓΗ: Iskra
ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟ «ΠΑΤΟ» ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΟΗΣ Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ!
ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
Η χώρα με τις καταστροφικές επιλογές του Γ. Παπανδρέου βαδίζει, ίσως, στο χειρότερο, τηρουμένων των αναλογιών, χρόνο από τον πόλεμο και ένα από τους πλέον κρίσιμους για να καταδειχθεί αν θα έχει τελικά κάποιο μέλλον.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ, ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ, ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ!
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει τις προαποφασισμένες πολιτικές της και τον προϋπολογισμό του 2011, θα αποτελειώσει, σύμφωνα με νηφάλιους οικονομικούς αναλυτές, ότι έχει απομείνει όρθιο από την οικονομική και κοινωνική ερείπωση που μας περιστοιχίζουν, ενώ και οι στόχοι του προϋπολογισμού για το έλλειμμα και το χρέος είναι αδύνατον να προσεγγισθούν χωρίς νέα μέτρα, τα οποία, όμως, είναι πολιτικά αδύνατον να ληφθούν! Η χώρα έχει εισέλθει σε ένα αδιέξοδο φαύλο κύκλο.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ότι έχει απομείνει από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, σπαράσσεται κυριολεκτικά από διαλυτικές αντιπαραθέσεις και παραλυτικές ζυμώσεις, οι οποίες κατά τεκμήριο έχουν ένα βαθύτατα νοσηρό και καθόλου γόνιμο προσανατολισμό. Η κύρια δύναμη του ΠΑΣΟΚ, καθόλου ευκαταφρόνητη φυσικά, καθώς χάνει διαρκώς ακόμα και αυτά τα «πελατειακά» του στηρίγματα στις ΔΕΚΟ, είναι ένας μεγάλος κύκλος διορισμένων «μανδαρίνων» και συμβούλων, που κατακλύζουν το κράτος και έχουν μετατραπεί σε μια μεγάλη πληγή για τη χώρα.
Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα χειρότερα αφού τα μόνα που συνδέουν τα κοινοβουλευτικά στηρίγματα της κυβέρνησης είναι το όνομα του Γ. Παπανδρέου (!) και κυρίως η εξουσία, μαζί με τη νομή των προνομίων και των λαφύρων της. Αν και το τελευταίο δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο, ωστόσο το κλίμα που διαπερνάει την κοινοβουλευτική ομάδα είναι βαθιά αποπνικτικό, αφού οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ, δεν μπορούν να εμφανισθούν δημοσίως στις περιφέρειές τους, χωρίς να καθυβρίζονται σκαιότατα και να προπηλακίζονται!
Ακόμα και στην κυβέρνηση, αν εξαιρεθεί ένας λεπτότατος κύκλος υπουργών, η δυσαρέσκεια και ηγκρίνια παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας. Αρκετοί υπουργοί στέλνουν μηνύματα απόγνωσης και ένας ή δύο έχουν αποστείλει εισηγήσεις με κλίμα «δεν πάει άλλο», ενώ ο Γ. Παπανδρέου επιδιώκει όλο και περισσότερο τη «στεγανοποίηση» του και αποφεύγει να συναντηθεί και με υπουργούς που έχουν «δυσάρεστες» απόψεις.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι συνεχώς το τελευταίο διάστημα οι οικονομικοί υπουργοίαποσαφηνίζουν ότι εφαρμόζουν κυβερνητική και όχι προσωπική πολιτική, δείχνοντας έτσι τον Γ. Παπανδρέου! Ακόμα πιο χαρακτηριστικές είναι οι αλλεπάλληλες εσχάτως δηλώσεις του Α. Λοβέρδου, ο οποίος στηλιτεύει τους υπουργούς που μουρμουρίζουν ότι «ντρέπονται» τονίζοντας απελπισμένα ότι δεν μπορούν να ντρέπονται όσοι κάνουν το «σωστό» για να «σώσουν την πατρίδα»!
ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!
Την ίδια ώρα μαζί με το απόλυτο ναυάγιο των μνημονιακών προγραμμάτων έχουμε και τις αποσυνθετικές εξελίξεις στην ευρωζώνη, οι οποίες επενεργούν άκρως δυσμενώς στις ελληνικές οικονομικοκοινωνικές καταστάσεις και ενδεχομένως να οδηγήσουν σύντομα σε διάλυση την ευρωζώνη, ακόμα και μέσα στουςπρώτους μήνες του 2011!
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΣ!
Ταυτόχρονα σε βαθύτατη κρισιακή διαδικασία βρίσκεται η ΝΔ, η οποία από τη μια θέλει να εμφανίζει μια αβαθή αντιμνημονιακή εικόνα, ενώ στην ουσία αλλά και στην πράξη, συναινεί με την κυβερνητική πολιτική, ενώ την ίδια ώρα σπαράσσεται από άγονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αποσυνθετικές τάσεις!
Και αυτά για να μην αναφερθούμε στο ανεκδιήγητο κόμμα του ΛΑΟΣ, το οποίο ο Θ. Πάγκαλοςαναγόρευσε ως το μόνο αξιόπιστο συνομιλητή για το ΠΑΣΟΚ (να τους χαιρόμαστε!) και το οποίο πασχίζει εσχάτως να βγάλει ματαίως από πάνω του τη ρετσινιά του μνημονίου!
ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ!
Αυτήν την περίοδο η κυβέρνηση αλλά και η ΝΔ βλέπουν να αποσαρθρώνεται μέσα στην κοινωνία ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κατρακυλάνε ασταμάτητα σε μια τροχιά, ίσως, «ελεύθερης πτώσης»!
Το τραγικό είναι ότι η καλπάζουσα κατάρρευση του δικομματισμού οδηγεί πολύ μεγάλα τμήματα των πολιτών είτε στην αμηχανία είτε στην απογοήτευση είτε, ακόμα χειρότερα στο γύρισμα της πλάτης προς πάσα κατεύθυνση.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ 2011!
Όλες οι εξελίξεις υποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση πολύ δύσκολα μπορεί να βγάλει τη νέα χρονιά, ενώ για πολλούς είναι αμφίβολο αν το κυβερνητικό σκάφος είναι αμφίβολο αν θα παραμείνει στην επιφάνεια ακόμα και τους πρώτους μήνες του 2011!
Η κυβέρνηση είναι πιθανό να πειθαναγκαστεί να πάει την 'Άνοιξη σε ΕΚΛΟΓΕΣ είτε λόγω εγγενούς αδιεξόδου του προϋπολογισμού, είτε λόγω διαλυτικών εσωκομματικών και εσωκοινοβουλευτικών τάσεων είτε ακόμα εξαιτίας ευρύτερων κοινωνικών αντιδράσεων που μπορούν να προσλάβουν διαστάσεις κοινωνικής έκρηξης ή και εξέγερσης!
ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΕΙΕΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙΣ;
Στόχος μια τυχόν αναγκαστικής προσφυγής στις κάλπες θα είναι η προώθηση ευρύτερων ή ευρύτατων μετεκλογικών μνημονιακών συναινέσεων, ως προϋπόθεση στοιχειώδους συνέχισης των τροϊκανών κατεδαφίσεων!
Στο πλαίσιο αυτής της ευρείας συναίνεσης, η επιδίωξη θα στραφεί όχι μόνο προς τα δεξιά αλλά και στην προσέλκυση δυνάμεων από τα αριστερά! Κύριος στόχος αυτών των συναινετικών προσπαθειώνμ ανεξαρτήτως της τύχης τους, θα είναι η "Δημοκρατική Αριστερά" και οι "Οικολόγοι Πράσινοι", παρά τις έντονες διαφορές στο εσωτερικό τους, πολύ περισσότερο που ο ευρωπαϊκός βραχίονας των τελευταίων στηρίζει κατά βάση μνημονιακού τύπου επιλογές!
ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ!
Μέσα σε συνθήκες λεηλασίας, διάλυσης, εκποίησης αξιών, γενικής κατεδάφισης και νεοαποικαικής παράδοσης της χώρας η μόνη διέξοδος για τη χώρα βρίσκεται προς τα Αριστερά.
Δυστυχώς, όμως, οι αριστερές δυνάμεις για κοινούς αλλά και η κάθε μια για διαφορετικούς λόγους,δεν είναι σε θέση να προσφέρουν με τον πιο αξιόπιστο τρόπο για μια θετική διέξοδο για τη χώρα.
Αυτήν την ώρα όλες οι ηγεσίες της Αριστεράς επωμίζονται μια ιστορική ευθύνη: Είναι πολύ κρίμα να χρεωθούν ιστορικά ως οι ηγεσίες που είδαν να διαλύονται εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις ενός αιώνα, κερδισμένες με θυσίες και αίμα.
Όλες οι αριστερές δυνάμεις οφείλουν να επιδείξουν τη μέγιστη δυνατή ευθύνη και να συμβάλλουν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο στην ανακοπή και αντιστροφή του σημερινού κατήφορου!
Αυτό σημαίνει ότ πρέπει να αλλάξουν πολλά στην Αριστερά και πρώτα από όλα να ανοίξουν στον αριστερό χώρο καινούργιες καρποφόρες ενωτικές διαδικασίες.
Είναι αδιανόητο ο κόσμος να αποστρέφεται όλο και περισσότερο το δικομματισμό και να βρίσκει "καταφύγιο" κυρίως στο λευκό και την αποχή και όχι στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ.
Σήμερα αποκτά σημασία εθνικής και λαϊκής επιβίωσης η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ και ΣΥΜΠΡΑΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ από το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις άλλες μη-κοινοβουλευτικές αριστερές δυνάμεις, πάνω σε ένα ελάχιστο, σύγχρονο, ριζοσπαστικό και ξιόπιστο κοινό πρόγραμμα προοδευτικής και σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση.
Το πρώτο, βέβαια, που πρέπει να επιτευχθεί είναι να ανακοπούν οι κεντρόφυγες, αν όχι και διαλυτικές, διαδικασίες στο ΣΥΡΙΖΑ και ο τελευταίος, με όλες τις δυνάμεις του, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίςαδιαπραγματεύτους όρους, να ξαναβρεί τοςυ δρόμους της επανεκκίνησης και δημιουργικής αναζωογόνησής του.
Ταυτόχρονα, οφείλουν γρήγορα να ξεκινήσουν, οι προσπάθειες συνάντησης του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα από όλα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις άλλες δυνάμεις της μη-κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ως τορεαλιστικότερο πεδίο για καρποφόρες ενωτικές απολήξεις.
Μια κατ' αρχήν πολιτική συνάντηση και πολιτική συνεννόηση σε θεμελιώδη και επίκαιρα του ΣΥΡΙΖΑ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπορεί να γίνει θετική αφετηρία για ανακατατάξεις και ευρύτατες, αν όχι και καθολικές, συμπαρατάξεις στο χώρος της Αριστεράς, με τη συμπερίληψη και του ΚΚΕ. Συμπαρατάξεις που μπορούν να επιδράσουν καταλυτικά προς αξιόπιστες δυνάμεις που διαφοροποιούνται από το ΠΑΣΟΚ και να συμβάλουν σε συγκλίσεις που θα έχουν ουσιαστικό, κινηματικό και φερέγγυο χαρακτήρα, μακριά από επικοινωνιακές και στενές εκλογικές σκοπιμότητες!
Κυρίως όμως μια συμπαράταξη της Αριστεράς θα εμφυσήσει ελπίδα και μια νέα μεγάλη δυναμικήστους ενωτικούς ταξικούς αγώνες των εργαζομενων και σε μεγάλες κοινωνικές συμμαχίες μεμικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, πράγματα που συνιστούν προϋποθέσεις μιας θετικής διεξόδου!
Μπαίνοντας το 2011 οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουν την ευκαιρία αλλά και την πρόκληση να επιδείξουν διορατικότητα, ευθύνη, δημιουργικό ριζοσπαστισμό και να προετοιμάσουν ένα φερέγγυο και αξιόπιστο ενωτικό σχέδιο ανορθωτικής προοδευτικής και σοσιαλιστικής προοπτικής για τη χώρα.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ! ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ 2011!
ΠΗΓΗ: Iskra
ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟ «ΠΑΤΟ» ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΟΗΣ Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ!
ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
Η χώρα με τις καταστροφικές επιλογές του Γ. Παπανδρέου βαδίζει, ίσως, στο χειρότερο, τηρουμένων των αναλογιών, χρόνο από τον πόλεμο και ένα από τους πλέον κρίσιμους για να καταδειχθεί αν θα έχει τελικά κάποιο μέλλον.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ, ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ, ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ!
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει τις προαποφασισμένες πολιτικές της και τον προϋπολογισμό του 2011, θα αποτελειώσει, σύμφωνα με νηφάλιους οικονομικούς αναλυτές, ότι έχει απομείνει όρθιο από την οικονομική και κοινωνική ερείπωση που μας περιστοιχίζουν, ενώ και οι στόχοι του προϋπολογισμού για το έλλειμμα και το χρέος είναι αδύνατον να προσεγγισθούν χωρίς νέα μέτρα, τα οποία, όμως, είναι πολιτικά αδύνατον να ληφθούν! Η χώρα έχει εισέλθει σε ένα αδιέξοδο φαύλο κύκλο.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ότι έχει απομείνει από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, σπαράσσεται κυριολεκτικά από διαλυτικές αντιπαραθέσεις και παραλυτικές ζυμώσεις, οι οποίες κατά τεκμήριο έχουν ένα βαθύτατα νοσηρό και καθόλου γόνιμο προσανατολισμό. Η κύρια δύναμη του ΠΑΣΟΚ, καθόλου ευκαταφρόνητη φυσικά, καθώς χάνει διαρκώς ακόμα και αυτά τα «πελατειακά» του στηρίγματα στις ΔΕΚΟ, είναι ένας μεγάλος κύκλος διορισμένων «μανδαρίνων» και συμβούλων, που κατακλύζουν το κράτος και έχουν μετατραπεί σε μια μεγάλη πληγή για τη χώρα.
Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα χειρότερα αφού τα μόνα που συνδέουν τα κοινοβουλευτικά στηρίγματα της κυβέρνησης είναι το όνομα του Γ. Παπανδρέου (!) και κυρίως η εξουσία, μαζί με τη νομή των προνομίων και των λαφύρων της. Αν και το τελευταίο δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο, ωστόσο το κλίμα που διαπερνάει την κοινοβουλευτική ομάδα είναι βαθιά αποπνικτικό, αφού οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ, δεν μπορούν να εμφανισθούν δημοσίως στις περιφέρειές τους, χωρίς να καθυβρίζονται σκαιότατα και να προπηλακίζονται!
Ακόμα και στην κυβέρνηση, αν εξαιρεθεί ένας λεπτότατος κύκλος υπουργών, η δυσαρέσκεια και ηγκρίνια παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας. Αρκετοί υπουργοί στέλνουν μηνύματα απόγνωσης και ένας ή δύο έχουν αποστείλει εισηγήσεις με κλίμα «δεν πάει άλλο», ενώ ο Γ. Παπανδρέου επιδιώκει όλο και περισσότερο τη «στεγανοποίηση» του και αποφεύγει να συναντηθεί και με υπουργούς που έχουν «δυσάρεστες» απόψεις.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι συνεχώς το τελευταίο διάστημα οι οικονομικοί υπουργοίαποσαφηνίζουν ότι εφαρμόζουν κυβερνητική και όχι προσωπική πολιτική, δείχνοντας έτσι τον Γ. Παπανδρέου! Ακόμα πιο χαρακτηριστικές είναι οι αλλεπάλληλες εσχάτως δηλώσεις του Α. Λοβέρδου, ο οποίος στηλιτεύει τους υπουργούς που μουρμουρίζουν ότι «ντρέπονται» τονίζοντας απελπισμένα ότι δεν μπορούν να ντρέπονται όσοι κάνουν το «σωστό» για να «σώσουν την πατρίδα»!
ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!
Την ίδια ώρα μαζί με το απόλυτο ναυάγιο των μνημονιακών προγραμμάτων έχουμε και τις αποσυνθετικές εξελίξεις στην ευρωζώνη, οι οποίες επενεργούν άκρως δυσμενώς στις ελληνικές οικονομικοκοινωνικές καταστάσεις και ενδεχομένως να οδηγήσουν σύντομα σε διάλυση την ευρωζώνη, ακόμα και μέσα στουςπρώτους μήνες του 2011!
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΣ!
Ταυτόχρονα σε βαθύτατη κρισιακή διαδικασία βρίσκεται η ΝΔ, η οποία από τη μια θέλει να εμφανίζει μια αβαθή αντιμνημονιακή εικόνα, ενώ στην ουσία αλλά και στην πράξη, συναινεί με την κυβερνητική πολιτική, ενώ την ίδια ώρα σπαράσσεται από άγονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αποσυνθετικές τάσεις!
Και αυτά για να μην αναφερθούμε στο ανεκδιήγητο κόμμα του ΛΑΟΣ, το οποίο ο Θ. Πάγκαλοςαναγόρευσε ως το μόνο αξιόπιστο συνομιλητή για το ΠΑΣΟΚ (να τους χαιρόμαστε!) και το οποίο πασχίζει εσχάτως να βγάλει ματαίως από πάνω του τη ρετσινιά του μνημονίου!
ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ!
Αυτήν την περίοδο η κυβέρνηση αλλά και η ΝΔ βλέπουν να αποσαρθρώνεται μέσα στην κοινωνία ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κατρακυλάνε ασταμάτητα σε μια τροχιά, ίσως, «ελεύθερης πτώσης»!
Το τραγικό είναι ότι η καλπάζουσα κατάρρευση του δικομματισμού οδηγεί πολύ μεγάλα τμήματα των πολιτών είτε στην αμηχανία είτε στην απογοήτευση είτε, ακόμα χειρότερα στο γύρισμα της πλάτης προς πάσα κατεύθυνση.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ 2011!
Όλες οι εξελίξεις υποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση πολύ δύσκολα μπορεί να βγάλει τη νέα χρονιά, ενώ για πολλούς είναι αμφίβολο αν το κυβερνητικό σκάφος είναι αμφίβολο αν θα παραμείνει στην επιφάνεια ακόμα και τους πρώτους μήνες του 2011!
Η κυβέρνηση είναι πιθανό να πειθαναγκαστεί να πάει την 'Άνοιξη σε ΕΚΛΟΓΕΣ είτε λόγω εγγενούς αδιεξόδου του προϋπολογισμού, είτε λόγω διαλυτικών εσωκομματικών και εσωκοινοβουλευτικών τάσεων είτε ακόμα εξαιτίας ευρύτερων κοινωνικών αντιδράσεων που μπορούν να προσλάβουν διαστάσεις κοινωνικής έκρηξης ή και εξέγερσης!
ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΕΙΕΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙΣ;
Στόχος μια τυχόν αναγκαστικής προσφυγής στις κάλπες θα είναι η προώθηση ευρύτερων ή ευρύτατων μετεκλογικών μνημονιακών συναινέσεων, ως προϋπόθεση στοιχειώδους συνέχισης των τροϊκανών κατεδαφίσεων!
Στο πλαίσιο αυτής της ευρείας συναίνεσης, η επιδίωξη θα στραφεί όχι μόνο προς τα δεξιά αλλά και στην προσέλκυση δυνάμεων από τα αριστερά! Κύριος στόχος αυτών των συναινετικών προσπαθειώνμ ανεξαρτήτως της τύχης τους, θα είναι η "Δημοκρατική Αριστερά" και οι "Οικολόγοι Πράσινοι", παρά τις έντονες διαφορές στο εσωτερικό τους, πολύ περισσότερο που ο ευρωπαϊκός βραχίονας των τελευταίων στηρίζει κατά βάση μνημονιακού τύπου επιλογές!
ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ!
Μέσα σε συνθήκες λεηλασίας, διάλυσης, εκποίησης αξιών, γενικής κατεδάφισης και νεοαποικαικής παράδοσης της χώρας η μόνη διέξοδος για τη χώρα βρίσκεται προς τα Αριστερά.
Δυστυχώς, όμως, οι αριστερές δυνάμεις για κοινούς αλλά και η κάθε μια για διαφορετικούς λόγους,δεν είναι σε θέση να προσφέρουν με τον πιο αξιόπιστο τρόπο για μια θετική διέξοδο για τη χώρα.
Αυτήν την ώρα όλες οι ηγεσίες της Αριστεράς επωμίζονται μια ιστορική ευθύνη: Είναι πολύ κρίμα να χρεωθούν ιστορικά ως οι ηγεσίες που είδαν να διαλύονται εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις ενός αιώνα, κερδισμένες με θυσίες και αίμα.
Όλες οι αριστερές δυνάμεις οφείλουν να επιδείξουν τη μέγιστη δυνατή ευθύνη και να συμβάλλουν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο στην ανακοπή και αντιστροφή του σημερινού κατήφορου!
Αυτό σημαίνει ότ πρέπει να αλλάξουν πολλά στην Αριστερά και πρώτα από όλα να ανοίξουν στον αριστερό χώρο καινούργιες καρποφόρες ενωτικές διαδικασίες.
Είναι αδιανόητο ο κόσμος να αποστρέφεται όλο και περισσότερο το δικομματισμό και να βρίσκει "καταφύγιο" κυρίως στο λευκό και την αποχή και όχι στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ.
Σήμερα αποκτά σημασία εθνικής και λαϊκής επιβίωσης η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ και ΣΥΜΠΡΑΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ από το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις άλλες μη-κοινοβουλευτικές αριστερές δυνάμεις, πάνω σε ένα ελάχιστο, σύγχρονο, ριζοσπαστικό και ξιόπιστο κοινό πρόγραμμα προοδευτικής και σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση.
Το πρώτο, βέβαια, που πρέπει να επιτευχθεί είναι να ανακοπούν οι κεντρόφυγες, αν όχι και διαλυτικές, διαδικασίες στο ΣΥΡΙΖΑ και ο τελευταίος, με όλες τις δυνάμεις του, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίςαδιαπραγματεύτους όρους, να ξαναβρεί τοςυ δρόμους της επανεκκίνησης και δημιουργικής αναζωογόνησής του.
Ταυτόχρονα, οφείλουν γρήγορα να ξεκινήσουν, οι προσπάθειες συνάντησης του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα από όλα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις άλλες δυνάμεις της μη-κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ως τορεαλιστικότερο πεδίο για καρποφόρες ενωτικές απολήξεις.
Μια κατ' αρχήν πολιτική συνάντηση και πολιτική συνεννόηση σε θεμελιώδη και επίκαιρα του ΣΥΡΙΖΑ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπορεί να γίνει θετική αφετηρία για ανακατατάξεις και ευρύτατες, αν όχι και καθολικές, συμπαρατάξεις στο χώρος της Αριστεράς, με τη συμπερίληψη και του ΚΚΕ. Συμπαρατάξεις που μπορούν να επιδράσουν καταλυτικά προς αξιόπιστες δυνάμεις που διαφοροποιούνται από το ΠΑΣΟΚ και να συμβάλουν σε συγκλίσεις που θα έχουν ουσιαστικό, κινηματικό και φερέγγυο χαρακτήρα, μακριά από επικοινωνιακές και στενές εκλογικές σκοπιμότητες!
Κυρίως όμως μια συμπαράταξη της Αριστεράς θα εμφυσήσει ελπίδα και μια νέα μεγάλη δυναμικήστους ενωτικούς ταξικούς αγώνες των εργαζομενων και σε μεγάλες κοινωνικές συμμαχίες μεμικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, πράγματα που συνιστούν προϋποθέσεις μιας θετικής διεξόδου!
Μπαίνοντας το 2011 οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουν την ευκαιρία αλλά και την πρόκληση να επιδείξουν διορατικότητα, ευθύνη, δημιουργικό ριζοσπαστισμό και να προετοιμάσουν ένα φερέγγυο και αξιόπιστο ενωτικό σχέδιο ανορθωτικής προοδευτικής και σοσιαλιστικής προοπτικής για τη χώρα.
Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ
του Γ. Δελαστίκ
Δεκαεπτά θα είναι από μεθαύριο οι χώρες της ευρωζώνης. Μια μικρή χώρα της Βαλτικής, η Εσθονία, με πληθυσμό μόλις 1.300.000 κατοίκους, από τους οποίους περίπου 400.000 είναι Ρώσοι, θα έχει ως νόμισμα το ευρώ.
Η δεξιά κυβέρνηση της χώρας... έλιωσε στην πείνα τους Εσθονούς για να τους βάλει στην ευρωζώνη. Εφάρμοσε μια εξοντωτική πολιτική λιτότητας, που καταβαράθρωσε το ΑΕΠ της χώρας κατά 14,1% (!) το 2009, το οποίο είχε ήδη ρίξει κατά 5% το 2008. Μείωσε συνολικά τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων σχεδόν κατά 20%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα μόνο πέρυσι η μείωση των μισθών υπερέβη το 15%. Η κυβέρνηση πέταξε στον δρόμο χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και επιδείνωσε σοβαρά την κατάσταση της δημόσιας παιδείας και της υγείας.
«Αυξήσαμε τον ΦΠΑ από το 18% στο 20%, αυξήσαμε την ηλικία συνταξιοδότησης από τα 63 στα 65 χρόνια και εισαγάγαμε μια ευρεία εργασιακή μεταρρύθμιση, για να κάνουμε πιο ευέλικτη την αγορά εργασίας» δηλώνει με υπερηφάνεια ο υπουργός Οικονομικών της Εσθονίας Γιούχαν Παρτς στον απεσταλμένο της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς», ο οποίος έφριξε με όσα είδε εκεί. «Η εργασιακή μεταρρύθμιση είναι πρακτικά λευκή επιταγή για τους επιχειρηματίες, γιατί η απόλυση είναι δωρεάν, χωρίς αποζημίωση», γράφει ο Ισπανός δημοσιογράφος και συνεχίζει:
«Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 18% και στις ρωσόφωνες περιοχές της χώρας έφτασε στο 25%. Στην πράξη οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν καθόλου φόρο...Ο κατώτατος μισθός είναι 245 ευρώ τον μήνα»!
Με αυτή την εφιαλτική πολιτική η κυβέρνηση έριξε τους Εσθονούς στη δυστυχία, αλλά εμφάνισε απίστευτα δημοσιονομικά μεγέθη: το έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι μόνο 1,7% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος -7,2% του ΑΕΠ! Οι 16 χώρες της Ευρωζώνης δηλαδή είχαν μέσο όρο δημόσιου χρέους 78,7% το 2009 και η Εσθονία 7,2% - ούτε το ένα δέκατο!
Το γεγονός ότι κατόρθωσε να υλοποιήσει μία τόσο αντιλαϊκή πολιτική χωρίς να ανατραπεί κάνει την εσθονική κυβέρνηση αλαζονική. Εχει την άποψη ότι δεν υπάρχει ούτε καν πρόβλημα με το ευρώ στην υπόλοιπη ευρωζώνη!
«Ποια κρίση εννοείτε; Εμείς δεν γνωρίζουμε καμία κρίση. Υπάρχει μία κρίση σε ορισμένες χώρες της ευρωζώνης, όχι όμως και κρίση του ευρώ» δηλώνει υπεροπτικά ο Εσθονός υπουργός Οικονομίας Γίργκεν Λίγκι στον απεσταλμένο της εβδομαδιαίας γερμανικής εφημερίδας «Ντι Τσάιτ» και συνεχίζει: «Μιλάει κανείς για κρίση του δολαρίου επειδή χρεοκόπησε η Καλιφόρνια;».
Ο Εσθονός δεν διστάζει μάλιστα να πει στον εμβρόντητο Γερμανό δημοσιογράφο: «Η κάθε χώρα πρέπει να πληρώνει η ίδια τα χρέη της. Αν και ακούγεται λίγο μεγαλόστομο, εμείς θα εμποδίζαμε ευχαρίστως τη Γερμανία από το να κάνει πολλούς συμβιβασμούς στο θέμα αυτό της αλληλεγγύης»!
«Προσέξτε, εμείς είμαστε πιο Γερμανοί από τους Γερμανούς!» δηλώνει στον απεσταλμένο της «Ντι Τσάιτ» άλλος Εσθονός υπουργός.
Σε αντίθεση με τα λεγόμενα των πολιτικών ηγετών, ο εσθονικός λαός είναι ουσιαστικά διχασμένος στο θέμα της υιοθέτησης του ευρώ ως νομίσματος της χώρας. Στην τελευταία δημοσκόπηση το 49% τάχθηκε υπέρ του ευρώ και το 43% κατά, με το υπόλοιπο 8% να μην εκφέρει άποψη. Οι εύποροι είναι υπέρ του ευρώ, οι φτωχοί και οι ηλικιωμένοι κατά, επειδή φοβούνται -και σωστά, όπως θα διαπιστώσουν- ότι το ευρώ θα φέρει νέο κύμα ακρίβειας στη φτωχή αυτή χώρα.
Δεν συμμερίζονται φυσικά όλοι οι Εσθονοί οικονομολόγοι τα προπαγανδιστικά συνθήματα της κυβέρνησης περί ευημερίας που δήθεν θα φέρει το ευρώ στη χώρα τους. «Η Εσθονία προσκλήθηκε σε μια γαμήλια γιορτή και σήμερα βρισκόμαστε να βαδίζουμε σε μια νεκρώσιμη πομπή», δηλώνει στον απεσταλμένο της γαλλικής «Λιμπερασιόν» ο Εσθονός οικονομολόγος Αντρες Αρακ.
«Αν αντικαταστήσουμε στην Εσθονία την ευελιξία μας με τον κορσέ του Μάαστριχτ, αυτό θα στραγγαλίσει την ανάπτυξή μας. Θα παραμείνουμε τότε ένα απομακρυσμένο τραπέζι εργασίας της Σκανδιναβίας - η Κίνα της Ευρώπης, αν το θέλετε έτσι» δηλώνει στην «Ντι Τσάιτ» ο Εσθονός καθηγητής Οικονομίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας Τάλιν, Ιβαρ Ράιγκ.
ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ
Ενοχλητικός ο νέος εταίρος
ΑΚΟΜΗ μια «επαρχία του Ράιχ» εντάσσεται στην ευρωζώνη. Καθόλου καλά δεν πρόκειται να τα πάνε οι χώρες της Μεσογείου με την Εσθονία, όπως καθόλου καλά δεν τα πηγαίνουν με τους άλλους δορυφόρους της Γερμανίας: Αυστρία, Σλοβακία, Σλοβενία, Τσεχία, κ.λπ. Οι κακές προοπτικές συνεργασίας με τον νέο ενοχλητικό εταίρο της ευρωζώνης δεν οφείλονται μόνο στο βαρύτατα ένοχο ναζιστικό παρελθόν της Εσθονίας. Το κύριο εμπόδιο είναι η νοοτροπία που έχει εμποτίσει την πολιτική ηγεσία, αλλά και τον λαό αυτής της χώρας. Βαθύτατα ρατσιστικός και τυφλά αντιρωσικός εξαιτίας των πενήντα χρόνων στο πλαίσιο της ΕΣΣΔ δεν ενοχλείται καθόλου από τα 400 χρόνια υποτέλειας και δουλείας στη Γερμανία.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 3:43 μ.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Δελαστίκ, ΕΣΘΟΝΙΑ
του Γ. Δελαστίκ
Δεκαεπτά θα είναι από μεθαύριο οι χώρες της ευρωζώνης. Μια μικρή χώρα της Βαλτικής, η Εσθονία, με πληθυσμό μόλις 1.300.000 κατοίκους, από τους οποίους περίπου 400.000 είναι Ρώσοι, θα έχει ως νόμισμα το ευρώ.
Η δεξιά κυβέρνηση της χώρας... έλιωσε στην πείνα τους Εσθονούς για να τους βάλει στην ευρωζώνη. Εφάρμοσε μια εξοντωτική πολιτική λιτότητας, που καταβαράθρωσε το ΑΕΠ της χώρας κατά 14,1% (!) το 2009, το οποίο είχε ήδη ρίξει κατά 5% το 2008. Μείωσε συνολικά τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων σχεδόν κατά 20%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα μόνο πέρυσι η μείωση των μισθών υπερέβη το 15%. Η κυβέρνηση πέταξε στον δρόμο χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και επιδείνωσε σοβαρά την κατάσταση της δημόσιας παιδείας και της υγείας.
«Αυξήσαμε τον ΦΠΑ από το 18% στο 20%, αυξήσαμε την ηλικία συνταξιοδότησης από τα 63 στα 65 χρόνια και εισαγάγαμε μια ευρεία εργασιακή μεταρρύθμιση, για να κάνουμε πιο ευέλικτη την αγορά εργασίας» δηλώνει με υπερηφάνεια ο υπουργός Οικονομικών της Εσθονίας Γιούχαν Παρτς στον απεσταλμένο της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς», ο οποίος έφριξε με όσα είδε εκεί. «Η εργασιακή μεταρρύθμιση είναι πρακτικά λευκή επιταγή για τους επιχειρηματίες, γιατί η απόλυση είναι δωρεάν, χωρίς αποζημίωση», γράφει ο Ισπανός δημοσιογράφος και συνεχίζει:
«Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 18% και στις ρωσόφωνες περιοχές της χώρας έφτασε στο 25%. Στην πράξη οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν καθόλου φόρο...Ο κατώτατος μισθός είναι 245 ευρώ τον μήνα»!
Με αυτή την εφιαλτική πολιτική η κυβέρνηση έριξε τους Εσθονούς στη δυστυχία, αλλά εμφάνισε απίστευτα δημοσιονομικά μεγέθη: το έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι μόνο 1,7% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος -7,2% του ΑΕΠ! Οι 16 χώρες της Ευρωζώνης δηλαδή είχαν μέσο όρο δημόσιου χρέους 78,7% το 2009 και η Εσθονία 7,2% - ούτε το ένα δέκατο!
Το γεγονός ότι κατόρθωσε να υλοποιήσει μία τόσο αντιλαϊκή πολιτική χωρίς να ανατραπεί κάνει την εσθονική κυβέρνηση αλαζονική. Εχει την άποψη ότι δεν υπάρχει ούτε καν πρόβλημα με το ευρώ στην υπόλοιπη ευρωζώνη!
«Ποια κρίση εννοείτε; Εμείς δεν γνωρίζουμε καμία κρίση. Υπάρχει μία κρίση σε ορισμένες χώρες της ευρωζώνης, όχι όμως και κρίση του ευρώ» δηλώνει υπεροπτικά ο Εσθονός υπουργός Οικονομίας Γίργκεν Λίγκι στον απεσταλμένο της εβδομαδιαίας γερμανικής εφημερίδας «Ντι Τσάιτ» και συνεχίζει: «Μιλάει κανείς για κρίση του δολαρίου επειδή χρεοκόπησε η Καλιφόρνια;».
Ο Εσθονός δεν διστάζει μάλιστα να πει στον εμβρόντητο Γερμανό δημοσιογράφο: «Η κάθε χώρα πρέπει να πληρώνει η ίδια τα χρέη της. Αν και ακούγεται λίγο μεγαλόστομο, εμείς θα εμποδίζαμε ευχαρίστως τη Γερμανία από το να κάνει πολλούς συμβιβασμούς στο θέμα αυτό της αλληλεγγύης»!
«Προσέξτε, εμείς είμαστε πιο Γερμανοί από τους Γερμανούς!» δηλώνει στον απεσταλμένο της «Ντι Τσάιτ» άλλος Εσθονός υπουργός.
Σε αντίθεση με τα λεγόμενα των πολιτικών ηγετών, ο εσθονικός λαός είναι ουσιαστικά διχασμένος στο θέμα της υιοθέτησης του ευρώ ως νομίσματος της χώρας. Στην τελευταία δημοσκόπηση το 49% τάχθηκε υπέρ του ευρώ και το 43% κατά, με το υπόλοιπο 8% να μην εκφέρει άποψη. Οι εύποροι είναι υπέρ του ευρώ, οι φτωχοί και οι ηλικιωμένοι κατά, επειδή φοβούνται -και σωστά, όπως θα διαπιστώσουν- ότι το ευρώ θα φέρει νέο κύμα ακρίβειας στη φτωχή αυτή χώρα.
Δεν συμμερίζονται φυσικά όλοι οι Εσθονοί οικονομολόγοι τα προπαγανδιστικά συνθήματα της κυβέρνησης περί ευημερίας που δήθεν θα φέρει το ευρώ στη χώρα τους. «Η Εσθονία προσκλήθηκε σε μια γαμήλια γιορτή και σήμερα βρισκόμαστε να βαδίζουμε σε μια νεκρώσιμη πομπή», δηλώνει στον απεσταλμένο της γαλλικής «Λιμπερασιόν» ο Εσθονός οικονομολόγος Αντρες Αρακ.
«Αν αντικαταστήσουμε στην Εσθονία την ευελιξία μας με τον κορσέ του Μάαστριχτ, αυτό θα στραγγαλίσει την ανάπτυξή μας. Θα παραμείνουμε τότε ένα απομακρυσμένο τραπέζι εργασίας της Σκανδιναβίας - η Κίνα της Ευρώπης, αν το θέλετε έτσι» δηλώνει στην «Ντι Τσάιτ» ο Εσθονός καθηγητής Οικονομίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας Τάλιν, Ιβαρ Ράιγκ.
ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ
Ενοχλητικός ο νέος εταίρος
ΑΚΟΜΗ μια «επαρχία του Ράιχ» εντάσσεται στην ευρωζώνη. Καθόλου καλά δεν πρόκειται να τα πάνε οι χώρες της Μεσογείου με την Εσθονία, όπως καθόλου καλά δεν τα πηγαίνουν με τους άλλους δορυφόρους της Γερμανίας: Αυστρία, Σλοβακία, Σλοβενία, Τσεχία, κ.λπ. Οι κακές προοπτικές συνεργασίας με τον νέο ενοχλητικό εταίρο της ευρωζώνης δεν οφείλονται μόνο στο βαρύτατα ένοχο ναζιστικό παρελθόν της Εσθονίας. Το κύριο εμπόδιο είναι η νοοτροπία που έχει εμποτίσει την πολιτική ηγεσία, αλλά και τον λαό αυτής της χώρας. Βαθύτατα ρατσιστικός και τυφλά αντιρωσικός εξαιτίας των πενήντα χρόνων στο πλαίσιο της ΕΣΣΔ δεν ενοχλείται καθόλου από τα 400 χρόνια υποτέλειας και δουλείας στη Γερμανία.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 3:43 μ.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Δελαστίκ, ΕΣΘΟΝΙΑ
Η προέλαση της φυματίωσης & τα δάνεια του Δ.Ν.Τ.(μελέτη σε 21 χώρες)
Η προέλαση της φυματίωσης & τα δάνεια του Δ.Ν.Τ.(μελέτη σε 21 χώρες)
01/01/2011 - 09:18
Σύμφωνα με νέα μελέτη (2008), σε 21 χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της πρώην Σοβ. 'Ενωσης, που χρηματοδοτήθηκαν από το ΔΝΤ, παρατηρήθηκε άνοδος των κρουσμάτων φυματίωσης και των θανάτων από φυματίωση (θάνατοι/100.000 πληθυσμού)
Του Nicolas Bakalar, (δημοσιεύτηκε στους New York Times(22 Ιουλίου 2008)
Η γρήγορη άνοδος των κρουσμάτων φυματίωσης στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση συνδέεται στενά με την δανειοδότηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Οι επικριτές του ταμείου εξηγούν ότι οι οικονομικές του απαιτήσεις οδηγούν τις κυβερνήσεις περικόπτουν τις δαπάνες στην υγειονομική περίθαλψη για να μπορούν να συνεχίζουν να δανείζονται. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί η σύνδεση, λένε οι συγγραφείς.
Το Ταμείο αμφισβητεί έντονα τα ευρήματα, ισχυριζόμενο ότι οι πρώην κομμουνιστικές χώρες θα ήταν πολύ χειρότερα χωρίς τα δάνειά του.
«..Η φυματίωση είναι μια ασθένεια που παίρνει χρόνο να αναπτυχθεί,» λέει ο William Murray, εκπρόσωπος τύπου του ταμείου, «άρα πιθανώς η αύξηση στους δείκτες θνησιμότητας θα πρέπει να συνδεθεί με κάτι που συνέβη νωρίτερα από την δανειοδότηση του Δ.Ν.Τ. Αυτό ακριβώς είναι κάλπικη επιστήμη…»
Οι ερευνητές μελέτησαν τα αρχεία υγείας σε 21 χώρες και διαπίστωσαν ότι η λήψη δανείου από το Δ.Ν.Τ. συνδέθηκε με 13,9% κατ’έτος άνοδο των νέων κρουσμάτων φυματίωσης, με 13,3% κατ’έτος άνοδο του αριθμού των ανθρώπων που ζουν με την ασθένεια και με άνοδο 16,6% κατ’έτος του αριθμού των θανάτων από φυματίωση.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε σήμερα στο διαδίκτυο, στην ιατρική ιστοσελίδα PLoS , έλεγξε στατιστικά πολυάριθμους άλλους παράγοντες που έχουν επιπτώσεις στα ποσοστά φυματίωσης, συμπεριλαμβανομένης της έξαρσης του AIDS, της ανόδου του πληθωρισμού, της αστικοποίησης, των δεικτών ανεργίας, της ηλικίας του πληθυσμού και της βελτιωμένης επιτήρησης.
Ο επικεφαλής της ομάδας, David Stuckler, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, υπερασπίστηκε τη μελέτη ενάντια στους επικριτές του ΔΝΤ, σημειώνοντας ότι οι ερευνητές εξέτασαν εάν η αυξημένη θνησιμότητα οδήγησε σε περισσότερα δάνεια ή το αντίστροφο. Διαπίστωσαν λοιπόν, ότι η αύξηση στη θνησιμότητα λόγω φυματίωσης ακολούθησε το δανεισμό : κάθε αύξηση 1% στην πίστωση συνδέθηκε με μια αύξηση 0,9% στη θνησιμότητα. Και όταν μια χώρα εγκατέλειψε το πρόγραμμα δανεισμού του ΔΝΤ, τότε οι δείκτες θνησιμότητας έπεσαν κατά 31% (κατά μέσο όρο).
«…’Οταν διαπιστώνεις έναν συσχετισμό, σηκώνεις το φρύδι,» είπε ο κ. Stuckler. «Αλλά όταν έχεις περισσότερους από 20 συσχετισμούς που δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση, αρχίζεις να χτίζεις ένα ισχυρό επιχείρημα αιτιότητας.»
© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer
Πηγή: http://inconue.wordpress.com/2010/05/21/rise-in-tb-is-linked-to-loans-from-i-m-f/
01/01/2011 - 09:18
Σύμφωνα με νέα μελέτη (2008), σε 21 χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της πρώην Σοβ. 'Ενωσης, που χρηματοδοτήθηκαν από το ΔΝΤ, παρατηρήθηκε άνοδος των κρουσμάτων φυματίωσης και των θανάτων από φυματίωση (θάνατοι/100.000 πληθυσμού)
Του Nicolas Bakalar, (δημοσιεύτηκε στους New York Times(22 Ιουλίου 2008)
Η γρήγορη άνοδος των κρουσμάτων φυματίωσης στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση συνδέεται στενά με την δανειοδότηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Οι επικριτές του ταμείου εξηγούν ότι οι οικονομικές του απαιτήσεις οδηγούν τις κυβερνήσεις περικόπτουν τις δαπάνες στην υγειονομική περίθαλψη για να μπορούν να συνεχίζουν να δανείζονται. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί η σύνδεση, λένε οι συγγραφείς.
Το Ταμείο αμφισβητεί έντονα τα ευρήματα, ισχυριζόμενο ότι οι πρώην κομμουνιστικές χώρες θα ήταν πολύ χειρότερα χωρίς τα δάνειά του.
«..Η φυματίωση είναι μια ασθένεια που παίρνει χρόνο να αναπτυχθεί,» λέει ο William Murray, εκπρόσωπος τύπου του ταμείου, «άρα πιθανώς η αύξηση στους δείκτες θνησιμότητας θα πρέπει να συνδεθεί με κάτι που συνέβη νωρίτερα από την δανειοδότηση του Δ.Ν.Τ. Αυτό ακριβώς είναι κάλπικη επιστήμη…»
Οι ερευνητές μελέτησαν τα αρχεία υγείας σε 21 χώρες και διαπίστωσαν ότι η λήψη δανείου από το Δ.Ν.Τ. συνδέθηκε με 13,9% κατ’έτος άνοδο των νέων κρουσμάτων φυματίωσης, με 13,3% κατ’έτος άνοδο του αριθμού των ανθρώπων που ζουν με την ασθένεια και με άνοδο 16,6% κατ’έτος του αριθμού των θανάτων από φυματίωση.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε σήμερα στο διαδίκτυο, στην ιατρική ιστοσελίδα PLoS , έλεγξε στατιστικά πολυάριθμους άλλους παράγοντες που έχουν επιπτώσεις στα ποσοστά φυματίωσης, συμπεριλαμβανομένης της έξαρσης του AIDS, της ανόδου του πληθωρισμού, της αστικοποίησης, των δεικτών ανεργίας, της ηλικίας του πληθυσμού και της βελτιωμένης επιτήρησης.
Ο επικεφαλής της ομάδας, David Stuckler, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, υπερασπίστηκε τη μελέτη ενάντια στους επικριτές του ΔΝΤ, σημειώνοντας ότι οι ερευνητές εξέτασαν εάν η αυξημένη θνησιμότητα οδήγησε σε περισσότερα δάνεια ή το αντίστροφο. Διαπίστωσαν λοιπόν, ότι η αύξηση στη θνησιμότητα λόγω φυματίωσης ακολούθησε το δανεισμό : κάθε αύξηση 1% στην πίστωση συνδέθηκε με μια αύξηση 0,9% στη θνησιμότητα. Και όταν μια χώρα εγκατέλειψε το πρόγραμμα δανεισμού του ΔΝΤ, τότε οι δείκτες θνησιμότητας έπεσαν κατά 31% (κατά μέσο όρο).
«…’Οταν διαπιστώνεις έναν συσχετισμό, σηκώνεις το φρύδι,» είπε ο κ. Stuckler. «Αλλά όταν έχεις περισσότερους από 20 συσχετισμούς που δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση, αρχίζεις να χτίζεις ένα ισχυρό επιχείρημα αιτιότητας.»
© Μετάφραση : L’Enfant de la Haute Mer
Πηγή: http://inconue.wordpress.com/2010/05/21/rise-in-tb-is-linked-to-loans-from-i-m-f/
Η νεοφιλελεύθερη βιοπολιτική του Μνημονίου, της Τσιβάκου Ι.
Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011
Η νεοφιλελεύθερη βιοπολιτική του Μνημονίου,
[ - ] Οι διορθωτικοί μηχανισμοί που έχει επιβάλει μέσω του Μνημονίου η Τρόικα στην ελληνική οικονομία, καθώς έχουν δρομολογηθεί πάνω στη λογική του νεοφιλελευθερισμού, είναι μια ευκαιρία για να αναλογιστούμε εκ νέου τα προτάγματα του τελευταίου, και ιδίως εκείνες τις όψεις του που επιδρούν στη συγκρότηση της ανθρώπινης προσωπικότητας.
ΠΗΓΗ: tvxs
της Ι. Τσιβάκου
Στα αριστερά πολιτικά κείμενα ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται ως επί το πλείστον ως πολιτική για την εξάρθρωση του κράτους πρόνοιας και την υποταγή τού θεμελιωμένου μεταπολεμικού κράτους δικαίου στα κελεύσματα της καπιταλιστικής αγοράς. Αυτή η γενικόλογη περιγραφή αποκρύπτει εσωτερικές λογικές του νεοφιλελευθερισμού που η αντίσταση σε αυτόν θα πρέπει επίμονα να αποκαλύπτει.
Όπως είχε διαπιστώσει ο Φουκώ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970,[1] η επικρατούσα εκδοχή του αμερικανικού φιλελευθερισμού (βλ. Hayek, von Mises, Simons, Schultz κ.ά.) δεν αποσκοπεί σε υποχώρηση του κράτους, αλλά σε αλλαγή του ρόλου του. Το βασικό επιχείρημα για μια τέτοια αλλαγή δεν ερείδεται στην ανικανότητα του κράτους πρόνοιας να είναι οικονομικά αποτελεσματικό, αλλά στην αδυναμία του να επιτύχει τη θεμελίωση του φιλελεύθερου ιδεώδους, που δεν είναι άλλο παρά αυτό της ατομικής ελευθερίας. Στον κλασικό φιλελευθερισμό η ατομική ελευθερία εθεωρείτο φυσικό δικαίωμα, καθώς πίστευε πως ρίζωνε στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. Ο νεοφιλελευθερισμός όμως πρεσβεύει πως αυτό δεν αληθεύει, γι’ αυτό, κατά τη γνώμη των ιδρυτών του, η πραγματοποίηση της ατομικής ελευθερίας, εννοουμένης ως ελευθερίας επιλογών, προϋποθέτει συνειδήσεις κατάλληλα προετοιμασμένες για την διεκδίκησή της. Η προετοιμασία, δε, και η οικοδόμηση ελεύθερης συνείδησης επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη ελεύθερων και ισότιμων συναλλαγών που μόνο η αγορά μπορεί να εξασφαλίζει.
Ωστόσο, η αγορά, πάντα κατά τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού, όπως και το ανθρώπινο ον, δεν είναι φύσει ελεύθερη, παρά απαιτείται μια κρατική πολιτική που να επιδιώκει, να σχεδιάζει και να διασφαλίζει τις προϋποθέσεις ελευθερίας της. Αυτό θα πρέπει να είναι το έργο του σύγχρονου κράτους. Εν συντομία, ο νεοφιλελευθερισμός δεν προτείνει την περιστολή του κράτους, αλλά τη σύσταση ενός κράτους που θα αντλεί τη νομιμοποίησή του από την οικονομική ορθολογικότητα της αγοράς. Κράτος και αγορά υποβαστάζονται και συνυπάρχουν αρμονικά στο βαθμό που το πρώτο στηρίζει την εγκυρότητά του στην καλή λειτουργία της δεύτερης, γι’ αυτό και το κράτος οδηγείται στον ενστερνισμό εκείνων των οικονομικών κανόνων που καθιστούν την αγορά αποτελεσματική και άξια να σφυρηλατεί υπό τη δική της λογική ελεύθερα και ισότιμα (όχι ίσα) υποκείμενα.
Κατόπιν αυτού, είναι προφανές πως δεν επιδιώκεται η απόσυρση του κράτους αλλά η αναδιαμόρφωσή του με όπλο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος δεν λειτουργεί ως μια απλή ιδεολογία, παρά ανάγεται σε στρατηγική εξουσίας. Στρατηγική ικανή να επιδρά στην ανθρώπινη προσωπικότητα και να την αναδιαπλάθει καθιστώντας την «αυτόνομη». Ο όρος της αυτονομίας υπονοεί εδώ πως ο άνθρωπος στο εξής δεν θα προσδοκά την εξελικτική του πορεία από εξωτερικούς παράγοντες, παρά από τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ίδιος αναλαμβάνει την ευθύνη των προσωπικών του επιλογών, είτε αυτές αναφέρονται στην ιδιωτική είτε στη δημόσια σφαίρα. Εκπαιδευόμενος έτσι ώστε η συμπεριφορά του να έχει αφομοιώσει τον τρόπο του σκέπτεσθαι του εχέφρονος επιχειρηματία, το πρότυπο του νεοφιλελεύθερου ανθρώπου είναι κάποιος που αποφασίζει προσμετρώντας κόστη και οφέλη, τελώντας συνεχώς εν εγρηγόρσει εμπρός στους καιροφυλακτούντες κινδύνους των συγχρόνων πλουραλιστικών κοινωνιών.[2]
Ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μόνο ένα είδος διακυβέρνησης αλλά και μια «τεχνολογία διαπλάσεως του εαυτού», χαρακτηρίζεται από τον Φουκώ ως βιοπολιτική, δηλαδή ως στρατηγική «βιοεξουσίας». Με τον τελευταίο όρο επισημαίνεται εκείνο το είδος της εξουσίας που ασκείται απευθείας πάνω στη ζωή, όχι με όρους υψηλής κυριαρχίας ή θεσμοποιημένης πειθαρχίας, αλλά με εκλεπτυσμένους μηχανισμούς που έχει επεξεργαστεί η σύγχρονη τεχνοεπιστήμη. Η πειθαρχική εξουσία επιβάλλεται απρόσωπα από τους κυρίαρχους θεσμούς, βάσει νομοταγών πρακτικών και ρυθμίσεων. Αφήνει ωστόσο ένα πεδίο εξωθεσμικό, όπου η ζωή των ατόμων δύναται να ανακαλύπτει διεξόδους από τις θεσμοποιημένες πρακτικές. Η «βιοπολιτική» όμως καταργεί τα όρια μεταξύ θεσμοθετημένης και μη θεσμοθετημένης σφαίρας, παρεμβαίνοντας σε όλο το φάσμα της ζωής, σωματικής και διανοητικής, μέσω στρατηγικών νουθεσίας, αγωγής, επιστημονικής πρόληψης.
Στην ελληνική κοινωνία έχουμε ήδη διαπιστώσει μορφές βιοεξουσίας σε κοινωνικές σχέσεις όπως αυτές ανάμεσα σε ασθενή και γιατρό, δάσκαλο και μαθητή, επιχειρηματία και εργαζόμενο. Σε όλες αυτές τις μορφές, η ασκούμενη βιοπολιτική έχει ως σκοπό την προφύλαξη, προσαρμογή και εθελοντική αποδοχή των προτροπών του ισχυρού από τον αδύνατο. Όμως το ίδιο το κράτος δεν είχε μέχρι πρόσφατα ακόμη επεξεργαστεί μορφές βιοπολιτικής, ήτοι άμεσης παρέμβασης στη ζωή των πολιτών του. Ο πολίτης του ελληνικού κράτους όχι μόνο διατηρούσε τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτική και δημόσια σφαίρα, αλλά έκανε κάτι ακόμη χειρότερο για τον νεοφιλελευθερισμό: εμπότιζε με τη λογική της ιδιωτικής ζωής την δημόσια, ακυρώνοντας συχνά στην πράξη ορισμένα είδη πειθαρχικής εξουσίας. Χωρίς να παραγνωρίζεται ο εκφυλισμός μιας τέτοιας συμπεριφοράς που παρατηρήθηκε ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες λόγω ανυποληψίας του κράτους, εντούτοις αυτή η απειθαρχία συντήρησε θύλακες συναισθηματικής αντίστασης απέναντι σε ισοπεδωτικές «τεχνολογίες του εαυτού».
Στο παρόν άρθρο δεν θα γίνει εκτίμηση των αιτιών, ούτε των θετικών και αρνητικών όψεων και συμπτωμάτων της νεοελληνικής τρέχουσας συμπεριφοράς. Κι αυτό διότι το ενδιαφέρον εστιάζεται στο να δειχτεί ότι αυτή η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, και προφανώς η νοοτροπία που την εξέθρεψε, αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μνημονίου. Η Τρόικα δεν ενδιαφέρεται μόνο, όπως ισχυρίζονται πολλοί, για την είσπραξη των δανείων της. Κατανοεί πως, ακόμη κι αν τα εισπράξει, νέα δάνεια θα δημιουργηθούν από μια κοινωνία που ενδιαφέρεται πρωτίστως για τον ιδιωτικό της βίο, ενώ αδιαφορεί για το κράτος, παρότι έχει εναποθέσει σε αυτό όλες τις ευθύνες για το μέλλον της. Γι’ αυτό και επιχειρεί με βίαια μέσα να οδηγήσει την ελληνική συνείδηση σε δρόμους που οι πειθήνιοι ευρωπαίοι πολίτες έχουν ήδη περπατήσει, με αποτελέσματα αμφισβητήσιμα μεν ως προς την οικονομία, αρνητικά δε ως προς το ατομικό ευ ζην.
Ενδεικτικά, δύναται κανείς να αναφέρει ορισμένα μέτρα ανήκοντα στην κατηγορία της βιοπολιτικής, τα οποία πρότεινε το Μνημόνιο και ήδη η κυβέρνηση εκτελεί: την αναθεώρηση του ασφαλιστικού, όπου η πρόνοια για το μέλλον επαφίεται πλέον, σε μεγάλο βαθμό, στο άτομο και όχι στην κοινωνία· την κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, καθώς η επιχειρηματικότητα, δηλαδή η ευθύνη του ίδιου του επιχειρηματία για την κερδοφορία της επιχειρήσεώς του ανατίθεται αποκλειστικά στον ίδιο και όχι σε ευνοϊκές διατάξεις· την προτεραιότητα των επιχειρηματικών συμβάσεων έναντι των συλλογικών, γεγονός που αφήνει στην πρωτοβουλία και στη θέληση των συμβαλλομένων την διεκδίκηση και επίτευξη των προσωπικών τους επιδιώξεων, και ούτω καθ’ εξής. Όλες οι προαναφερθείσες περιπτώσεις προδιαγράφουν τις συνιστώσες ενός υποκειμένου που θα εσωτερικεύσει την ιδέα ότι είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος της μοίρας του και, επίσης, ότι η ευημερία του εξαρτάται από την πρόθυμη ευθυγράμμισή του με τα προαπαιτούμενα μιας παγκοσμίως απελευθερωμένης αγοράς. Σε μια τέτοια κοινωνία, οι ευπροσάρμοστοι και επιτήδειοι, οι ευφάνταστοι και δημιουργικοί ίσως αντέξουν. Οι αδύναμοι κοινωνικά, οι «αιθεροβάμονες», οι στοχαστικοί και «ποιητικοί», οι μειονεκτούντες φυσικά ή πνευματικά, θα περιθωριοποιηθούν.
Ίσως αναρωτηθεί κανείς: Μήπως ένας τέτοιος αναπροσανατολισμός του νεοελληνικού ατόμου είναι αναγκαίος για τη ζωή του στη σύγχρονη, τεχνολογικά διασυνδεδεμένη οικουμένη; Η απάντηση θα μπορούσε να είναι καταφατική εάν επρόκειτο για την απλή επιβίωσή του. Σίγουρα όμως είναι αρνητική, αν ληφθεί υπόψη η εξασφάλιση μιας καλής ποιότητας ζωής. Τι ποιότητα ζωής μπορεί να προσδοκά ένα ανέστιο και αιωρούμενο άτομο, ανασφαλές και έρμαιο της ακατάπαυστης ροής πληροφοριών που διαχέουν τα παγκόσμια κέντρα κυριαρχίας;
Εμπρός στον κατατεμαχισμό της προσωπικότητας, καλείται η αριστερή σκέψη να επαναθέσει στο προσκήνιο του προβληματισμού τον σχηματισμό ενός «εμείς» που δεν θα συντρίβει την ατομικότητα. Να διαλεχθεί για τη συγκρότηση πολιτικής προοπτικής που θα προάγει την ατομική ευθύνη και δημιουργικότητα στα πλαίσια μιας εθνικής συλλογικότητας ανοιχτής στην κάθε ετερότητα.[3] Αυτή η προοπτική αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, διότι η συνεπής της επιδίωξη θα εκθεμελίωνε την ίδια τη βιοεξουσία. Πάνω σε αυτή την εκθεμελίωση καλούνται οι κυοφορούμενες αντιστάσεις να σχεδιάσουν τις στοχεύσεις τους, αφού προηγουμένως μελετήσουν τις μύχιες διακλαδώσεις της βιοεξουσίας.
Η Ιωάννα Τσιβάκου είναι ομ. καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου. Αναδημοσίευση του άρθρου από τοhttp://enthemata.wordpress.com/
[1] Foucault, M. (1979) «Govermentality» (ομιλία στο College de France, 1.2.1979), στο G. Burchell, C. Gordon, P. Miller (επιμ.), The Foucault Effect, Harvester Wheatsheaf, Hemel Hempstead, 1991.
[2] Για τη στάση του σύγχρονου ατόμου ενώπιον των τεχνολογικών ιδίως κινδύνων, βλ. Ι. Τσιβάκου, Εν κινδύνω: από την τεχνολογία στην ηθική, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 2010.
[3] Αναλυτικότερα, στο Ι. Τσιβάκου, ό.π.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 10:38 π.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Τσιβάκου Ι.
Η νεοφιλελεύθερη βιοπολιτική του Μνημονίου,
[ - ] Οι διορθωτικοί μηχανισμοί που έχει επιβάλει μέσω του Μνημονίου η Τρόικα στην ελληνική οικονομία, καθώς έχουν δρομολογηθεί πάνω στη λογική του νεοφιλελευθερισμού, είναι μια ευκαιρία για να αναλογιστούμε εκ νέου τα προτάγματα του τελευταίου, και ιδίως εκείνες τις όψεις του που επιδρούν στη συγκρότηση της ανθρώπινης προσωπικότητας.
ΠΗΓΗ: tvxs
της Ι. Τσιβάκου
Στα αριστερά πολιτικά κείμενα ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται ως επί το πλείστον ως πολιτική για την εξάρθρωση του κράτους πρόνοιας και την υποταγή τού θεμελιωμένου μεταπολεμικού κράτους δικαίου στα κελεύσματα της καπιταλιστικής αγοράς. Αυτή η γενικόλογη περιγραφή αποκρύπτει εσωτερικές λογικές του νεοφιλελευθερισμού που η αντίσταση σε αυτόν θα πρέπει επίμονα να αποκαλύπτει.
Όπως είχε διαπιστώσει ο Φουκώ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970,[1] η επικρατούσα εκδοχή του αμερικανικού φιλελευθερισμού (βλ. Hayek, von Mises, Simons, Schultz κ.ά.) δεν αποσκοπεί σε υποχώρηση του κράτους, αλλά σε αλλαγή του ρόλου του. Το βασικό επιχείρημα για μια τέτοια αλλαγή δεν ερείδεται στην ανικανότητα του κράτους πρόνοιας να είναι οικονομικά αποτελεσματικό, αλλά στην αδυναμία του να επιτύχει τη θεμελίωση του φιλελεύθερου ιδεώδους, που δεν είναι άλλο παρά αυτό της ατομικής ελευθερίας. Στον κλασικό φιλελευθερισμό η ατομική ελευθερία εθεωρείτο φυσικό δικαίωμα, καθώς πίστευε πως ρίζωνε στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. Ο νεοφιλελευθερισμός όμως πρεσβεύει πως αυτό δεν αληθεύει, γι’ αυτό, κατά τη γνώμη των ιδρυτών του, η πραγματοποίηση της ατομικής ελευθερίας, εννοουμένης ως ελευθερίας επιλογών, προϋποθέτει συνειδήσεις κατάλληλα προετοιμασμένες για την διεκδίκησή της. Η προετοιμασία, δε, και η οικοδόμηση ελεύθερης συνείδησης επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη ελεύθερων και ισότιμων συναλλαγών που μόνο η αγορά μπορεί να εξασφαλίζει.
Ωστόσο, η αγορά, πάντα κατά τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού, όπως και το ανθρώπινο ον, δεν είναι φύσει ελεύθερη, παρά απαιτείται μια κρατική πολιτική που να επιδιώκει, να σχεδιάζει και να διασφαλίζει τις προϋποθέσεις ελευθερίας της. Αυτό θα πρέπει να είναι το έργο του σύγχρονου κράτους. Εν συντομία, ο νεοφιλελευθερισμός δεν προτείνει την περιστολή του κράτους, αλλά τη σύσταση ενός κράτους που θα αντλεί τη νομιμοποίησή του από την οικονομική ορθολογικότητα της αγοράς. Κράτος και αγορά υποβαστάζονται και συνυπάρχουν αρμονικά στο βαθμό που το πρώτο στηρίζει την εγκυρότητά του στην καλή λειτουργία της δεύτερης, γι’ αυτό και το κράτος οδηγείται στον ενστερνισμό εκείνων των οικονομικών κανόνων που καθιστούν την αγορά αποτελεσματική και άξια να σφυρηλατεί υπό τη δική της λογική ελεύθερα και ισότιμα (όχι ίσα) υποκείμενα.
Κατόπιν αυτού, είναι προφανές πως δεν επιδιώκεται η απόσυρση του κράτους αλλά η αναδιαμόρφωσή του με όπλο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος δεν λειτουργεί ως μια απλή ιδεολογία, παρά ανάγεται σε στρατηγική εξουσίας. Στρατηγική ικανή να επιδρά στην ανθρώπινη προσωπικότητα και να την αναδιαπλάθει καθιστώντας την «αυτόνομη». Ο όρος της αυτονομίας υπονοεί εδώ πως ο άνθρωπος στο εξής δεν θα προσδοκά την εξελικτική του πορεία από εξωτερικούς παράγοντες, παρά από τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ίδιος αναλαμβάνει την ευθύνη των προσωπικών του επιλογών, είτε αυτές αναφέρονται στην ιδιωτική είτε στη δημόσια σφαίρα. Εκπαιδευόμενος έτσι ώστε η συμπεριφορά του να έχει αφομοιώσει τον τρόπο του σκέπτεσθαι του εχέφρονος επιχειρηματία, το πρότυπο του νεοφιλελεύθερου ανθρώπου είναι κάποιος που αποφασίζει προσμετρώντας κόστη και οφέλη, τελώντας συνεχώς εν εγρηγόρσει εμπρός στους καιροφυλακτούντες κινδύνους των συγχρόνων πλουραλιστικών κοινωνιών.[2]
Ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μόνο ένα είδος διακυβέρνησης αλλά και μια «τεχνολογία διαπλάσεως του εαυτού», χαρακτηρίζεται από τον Φουκώ ως βιοπολιτική, δηλαδή ως στρατηγική «βιοεξουσίας». Με τον τελευταίο όρο επισημαίνεται εκείνο το είδος της εξουσίας που ασκείται απευθείας πάνω στη ζωή, όχι με όρους υψηλής κυριαρχίας ή θεσμοποιημένης πειθαρχίας, αλλά με εκλεπτυσμένους μηχανισμούς που έχει επεξεργαστεί η σύγχρονη τεχνοεπιστήμη. Η πειθαρχική εξουσία επιβάλλεται απρόσωπα από τους κυρίαρχους θεσμούς, βάσει νομοταγών πρακτικών και ρυθμίσεων. Αφήνει ωστόσο ένα πεδίο εξωθεσμικό, όπου η ζωή των ατόμων δύναται να ανακαλύπτει διεξόδους από τις θεσμοποιημένες πρακτικές. Η «βιοπολιτική» όμως καταργεί τα όρια μεταξύ θεσμοθετημένης και μη θεσμοθετημένης σφαίρας, παρεμβαίνοντας σε όλο το φάσμα της ζωής, σωματικής και διανοητικής, μέσω στρατηγικών νουθεσίας, αγωγής, επιστημονικής πρόληψης.
Στην ελληνική κοινωνία έχουμε ήδη διαπιστώσει μορφές βιοεξουσίας σε κοινωνικές σχέσεις όπως αυτές ανάμεσα σε ασθενή και γιατρό, δάσκαλο και μαθητή, επιχειρηματία και εργαζόμενο. Σε όλες αυτές τις μορφές, η ασκούμενη βιοπολιτική έχει ως σκοπό την προφύλαξη, προσαρμογή και εθελοντική αποδοχή των προτροπών του ισχυρού από τον αδύνατο. Όμως το ίδιο το κράτος δεν είχε μέχρι πρόσφατα ακόμη επεξεργαστεί μορφές βιοπολιτικής, ήτοι άμεσης παρέμβασης στη ζωή των πολιτών του. Ο πολίτης του ελληνικού κράτους όχι μόνο διατηρούσε τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτική και δημόσια σφαίρα, αλλά έκανε κάτι ακόμη χειρότερο για τον νεοφιλελευθερισμό: εμπότιζε με τη λογική της ιδιωτικής ζωής την δημόσια, ακυρώνοντας συχνά στην πράξη ορισμένα είδη πειθαρχικής εξουσίας. Χωρίς να παραγνωρίζεται ο εκφυλισμός μιας τέτοιας συμπεριφοράς που παρατηρήθηκε ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες λόγω ανυποληψίας του κράτους, εντούτοις αυτή η απειθαρχία συντήρησε θύλακες συναισθηματικής αντίστασης απέναντι σε ισοπεδωτικές «τεχνολογίες του εαυτού».
Στο παρόν άρθρο δεν θα γίνει εκτίμηση των αιτιών, ούτε των θετικών και αρνητικών όψεων και συμπτωμάτων της νεοελληνικής τρέχουσας συμπεριφοράς. Κι αυτό διότι το ενδιαφέρον εστιάζεται στο να δειχτεί ότι αυτή η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, και προφανώς η νοοτροπία που την εξέθρεψε, αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μνημονίου. Η Τρόικα δεν ενδιαφέρεται μόνο, όπως ισχυρίζονται πολλοί, για την είσπραξη των δανείων της. Κατανοεί πως, ακόμη κι αν τα εισπράξει, νέα δάνεια θα δημιουργηθούν από μια κοινωνία που ενδιαφέρεται πρωτίστως για τον ιδιωτικό της βίο, ενώ αδιαφορεί για το κράτος, παρότι έχει εναποθέσει σε αυτό όλες τις ευθύνες για το μέλλον της. Γι’ αυτό και επιχειρεί με βίαια μέσα να οδηγήσει την ελληνική συνείδηση σε δρόμους που οι πειθήνιοι ευρωπαίοι πολίτες έχουν ήδη περπατήσει, με αποτελέσματα αμφισβητήσιμα μεν ως προς την οικονομία, αρνητικά δε ως προς το ατομικό ευ ζην.
Ενδεικτικά, δύναται κανείς να αναφέρει ορισμένα μέτρα ανήκοντα στην κατηγορία της βιοπολιτικής, τα οποία πρότεινε το Μνημόνιο και ήδη η κυβέρνηση εκτελεί: την αναθεώρηση του ασφαλιστικού, όπου η πρόνοια για το μέλλον επαφίεται πλέον, σε μεγάλο βαθμό, στο άτομο και όχι στην κοινωνία· την κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, καθώς η επιχειρηματικότητα, δηλαδή η ευθύνη του ίδιου του επιχειρηματία για την κερδοφορία της επιχειρήσεώς του ανατίθεται αποκλειστικά στον ίδιο και όχι σε ευνοϊκές διατάξεις· την προτεραιότητα των επιχειρηματικών συμβάσεων έναντι των συλλογικών, γεγονός που αφήνει στην πρωτοβουλία και στη θέληση των συμβαλλομένων την διεκδίκηση και επίτευξη των προσωπικών τους επιδιώξεων, και ούτω καθ’ εξής. Όλες οι προαναφερθείσες περιπτώσεις προδιαγράφουν τις συνιστώσες ενός υποκειμένου που θα εσωτερικεύσει την ιδέα ότι είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος της μοίρας του και, επίσης, ότι η ευημερία του εξαρτάται από την πρόθυμη ευθυγράμμισή του με τα προαπαιτούμενα μιας παγκοσμίως απελευθερωμένης αγοράς. Σε μια τέτοια κοινωνία, οι ευπροσάρμοστοι και επιτήδειοι, οι ευφάνταστοι και δημιουργικοί ίσως αντέξουν. Οι αδύναμοι κοινωνικά, οι «αιθεροβάμονες», οι στοχαστικοί και «ποιητικοί», οι μειονεκτούντες φυσικά ή πνευματικά, θα περιθωριοποιηθούν.
Ίσως αναρωτηθεί κανείς: Μήπως ένας τέτοιος αναπροσανατολισμός του νεοελληνικού ατόμου είναι αναγκαίος για τη ζωή του στη σύγχρονη, τεχνολογικά διασυνδεδεμένη οικουμένη; Η απάντηση θα μπορούσε να είναι καταφατική εάν επρόκειτο για την απλή επιβίωσή του. Σίγουρα όμως είναι αρνητική, αν ληφθεί υπόψη η εξασφάλιση μιας καλής ποιότητας ζωής. Τι ποιότητα ζωής μπορεί να προσδοκά ένα ανέστιο και αιωρούμενο άτομο, ανασφαλές και έρμαιο της ακατάπαυστης ροής πληροφοριών που διαχέουν τα παγκόσμια κέντρα κυριαρχίας;
Εμπρός στον κατατεμαχισμό της προσωπικότητας, καλείται η αριστερή σκέψη να επαναθέσει στο προσκήνιο του προβληματισμού τον σχηματισμό ενός «εμείς» που δεν θα συντρίβει την ατομικότητα. Να διαλεχθεί για τη συγκρότηση πολιτικής προοπτικής που θα προάγει την ατομική ευθύνη και δημιουργικότητα στα πλαίσια μιας εθνικής συλλογικότητας ανοιχτής στην κάθε ετερότητα.[3] Αυτή η προοπτική αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, διότι η συνεπής της επιδίωξη θα εκθεμελίωνε την ίδια τη βιοεξουσία. Πάνω σε αυτή την εκθεμελίωση καλούνται οι κυοφορούμενες αντιστάσεις να σχεδιάσουν τις στοχεύσεις τους, αφού προηγουμένως μελετήσουν τις μύχιες διακλαδώσεις της βιοεξουσίας.
Η Ιωάννα Τσιβάκου είναι ομ. καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου. Αναδημοσίευση του άρθρου από τοhttp://enthemata.wordpress.com/
[1] Foucault, M. (1979) «Govermentality» (ομιλία στο College de France, 1.2.1979), στο G. Burchell, C. Gordon, P. Miller (επιμ.), The Foucault Effect, Harvester Wheatsheaf, Hemel Hempstead, 1991.
[2] Για τη στάση του σύγχρονου ατόμου ενώπιον των τεχνολογικών ιδίως κινδύνων, βλ. Ι. Τσιβάκου, Εν κινδύνω: από την τεχνολογία στην ηθική, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 2010.
[3] Αναλυτικότερα, στο Ι. Τσιβάκου, ό.π.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 10:38 π.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Τσιβάκου Ι.
«Δείχνουν» τον Σημίτη και υπουργούς του
01/01/2011 - 13:26
Στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και σε μέλη της κυβέρνησής του την περίοδο 2000-2001 έφτασε η...
εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση με τα Swaps και την μετατροπή μέρους του δημόσιου χρέους σε ευρώ από την GoldmanSachs, με στόχο την απόκρυψή του.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Realnews, από τα στοιχεία της προκαταρκτικής έρευνας προέκυψαν ενδείξεις εμπλοκής τους, κάτι που οδήγησε την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών να διαβιβάσει την υπόθεση στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, ο φάκελος έφτασε στον Άρειο Πάγο στις 20 Δεκεμβρίου και ανατέθηκε στον αντεισαγγελέα Αθ. Κατσιρώδη να διερευνήσει αν πρέπει η υπόθεση να διαβιβαστεί στη Βουλή.
Η προκαταρκτική έρευνα ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2010, μετά από καταγγελία που έκανε στις 30 Απριλίου 2010, ο Αυστριακός δικαστής Φαγιάντ Μουλά Καλί.
Στην καταγγελία γίνεται λόγος για συνδρομή και υποκίνηση σε παραποίηση ισολογισμού, εξαπάτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έκθεση σε κίνδυνο της ευρωζώνης από την Τράπεζα GoldmanSachs.
Στο διαβιβαστικό έγγραφο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών προς τον Άρειο Πάγο σημειώνεται ότι «κατά τη διεξαγωγή της προκαταρκτικής έρευνας προέκυψαν καταγγελίες σχετικά με αξιόποινες πράξεις που φέρονται να τελέστηκαν από τον πρώην πρωθυπουργό και μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου την περίοδο 2000-2001».
Εφόσον ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κρίνει πως η δικογραφία πρέπει να διαβιβαστεί στη Βουλή, το Κοινοβούλιο θα αποφασίσει για τη σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης.
Στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και σε μέλη της κυβέρνησής του την περίοδο 2000-2001 έφτασε η...
εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση με τα Swaps και την μετατροπή μέρους του δημόσιου χρέους σε ευρώ από την GoldmanSachs, με στόχο την απόκρυψή του.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Realnews, από τα στοιχεία της προκαταρκτικής έρευνας προέκυψαν ενδείξεις εμπλοκής τους, κάτι που οδήγησε την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών να διαβιβάσει την υπόθεση στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, ο φάκελος έφτασε στον Άρειο Πάγο στις 20 Δεκεμβρίου και ανατέθηκε στον αντεισαγγελέα Αθ. Κατσιρώδη να διερευνήσει αν πρέπει η υπόθεση να διαβιβαστεί στη Βουλή.
Η προκαταρκτική έρευνα ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2010, μετά από καταγγελία που έκανε στις 30 Απριλίου 2010, ο Αυστριακός δικαστής Φαγιάντ Μουλά Καλί.
Στην καταγγελία γίνεται λόγος για συνδρομή και υποκίνηση σε παραποίηση ισολογισμού, εξαπάτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έκθεση σε κίνδυνο της ευρωζώνης από την Τράπεζα GoldmanSachs.
Στο διαβιβαστικό έγγραφο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών προς τον Άρειο Πάγο σημειώνεται ότι «κατά τη διεξαγωγή της προκαταρκτικής έρευνας προέκυψαν καταγγελίες σχετικά με αξιόποινες πράξεις που φέρονται να τελέστηκαν από τον πρώην πρωθυπουργό και μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου την περίοδο 2000-2001».
Εφόσον ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κρίνει πως η δικογραφία πρέπει να διαβιβαστεί στη Βουλή, το Κοινοβούλιο θα αποφασίσει για τη σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης.
Γιώργος Δελαστίκ: Ήξεραν τα πάντα! Απάτη το Μνημόνιο!
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Γιώργος Δελαστίκ: Ήξεραν τα πάντα! Απάτη το Μνημόνιο!
30/12/2010 - 08:45
Tίναξε στον αέρα τη βάση όλης της πολιτικής του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου... η δημόσια ομολογία του προέδρου του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ ότι οι ηγέτες της ΕΕ ήξεραν επί δεκαετίες τα πάντα για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αλλά δεν μιλούσαν και δεν πίεζαν να αλλάξει τίποτα, επειδή η Γερμανία και η Γαλλία επωφελούνταν τα μέγιστα από τις εξαγωγές τους στη χώρα μας!
Καταρρέει με την παραδοχή του Γιουνκέρ όλο το οικοδόμημα της πολιτικής απάτης, στην οποία ο Γιώργος Παπανδρέου στήριξε το παραμύθι ότι δήθεν το καθεστώς υποτέλειας στην ΕΕ και στο ΔΝΤ που υπήγαγε την Ελλάδα μέσω του Μνημονίου υπήρξε απόρροια της αποκάλυψης της άθλιας κατάστασης που άφησε την οικονομία μας η κυβέρνηση Καραμανλή στα μάτια των «εμβρόντητων» Ευρωπαίων.
Αφού ο Γιουνκέρ δηλώνει ευθαρσώς ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν την κατάσταση εδώ και δεκαετίες, ασχέτως του ότι δεν μιλούσαν γι’ αυτή δημοσίως, είναι προφανές ότι μόνο έκπληκτοι δεν έμειναν όταν ανέλαβε πέρσι τον Οκτώβριο πρωθυπουργός της χώρας ο Γιώργος Παπανδρέου και άρχισε να διαλαλεί ότι «η ελληνική οικονομία βρίσκεται στην Εντατική», συνοδευόμενος από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου που διατυμπάνιζε ότι «η Ελλάδα είναι “Τιτανικός”»!
Ο πρωθυπουργός ψεύδεται
Παράλληλα, έχουμε πλέον και επίσημη επιβεβαίωση του γεγονότος ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ψεύδεται ασύστολα, όταν ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση της κατάστασης της οικονομίας της χώρας αφότου ανέλαβε τη διακυβέρνησή της.
Ο τέως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο σοσιαλδημοκράτης Πέερ Στάινμπρικ αποκάλυψε σε άρτι εκδοθέν βιβλίο του ότι είχε ο ίδιος πλήρως ενημερώσει τον Γιώργο Παπανδρέου για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήδη από τον Ιανουάριο του 2009, πολύ πριν από τις περσινές βουλευτικές εκλογές που έφεραν το ΠΑΣΟΚ θριαμβευτικά στην εξουσία. Μάλιστα, κατά το Γερμανό τέως υπουργό, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε προβληματισμένος μετά την ενημέρωση και του εξέφρασε την ταλάντευσή του για το εάν έπρεπε ή όχι να επιδιώξει να κερδίσει την πρωθυπουργία υπ’ αυτές τις συνθήκες.
Δεν τόλμησε φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου να προβεί σε οποιαδήποτε διάψευση των ισχυρισμών του Πέερ Στάινμπρικ, αλλά κατά τα άλλα έκανε προεκλογική σημαία του το σύνθημα... «Λεφτά υπάρχουν», αποδεικνύοντας πόσο υποκριτικοί ήταν οι δήθεν δισταγμοί του να κατακτήσει την εξουσία.
Μας εξαπάτησαν
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήξεραν από πριν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αποκάλυψε ο Γιουνκέρ. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήξερε από πριν τα πάντα, αποκάλυψε ο Στάινμπρικ. Άρα και οι μεν και ο δε εξαπάτησαν ασύστολα τον ελληνικό λαό με την κωμωδία που έστησαν από πέρσι τον Οκτώβριο, με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να αποκαλύπτει, δήθεν, τα σημεία και τέρατα της οικονομικής διακυβέρνησης Καραμανλή και τους Ευρωπαίους ηγέτες να πέφτουν, δήθεν, από τα σύννεφα και να αποφασίζουν να στερήσουν την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας μας.
Υπό το φως αυτών των αποκαλύψεων αποκτά νέα διάσταση η ειλικρινέστατη, όπως αποδεικνύεται, δήλωση του υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη στη ΝΕΤ, στις αρχές Μαΐου, ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε ήδη αποφασίσει την προσφυγή στο ΔΝΤ από την επομένη των εκλογών που την έφεραν στην εξουσία.
Η δήλωση Σαχινίδη μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε βαθύτερα την πραγματική φύση και τους πραγματικούς στόχους της κυβέρνησης Παπανδρέου και να αντιληφθούμε πού θέλει να οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός, ανεξάρτητα από τα όσα διακηρύσσει δημοσίως.
Η κυβέρνηση και η ΕΕ συνεργάστηκαν για να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Έστησαν το παραμύθι με τη δήθεν απειλούμενη χρεοκοπία, προκειμένου να παραλύσουν τις αντιδράσεις του τρομοκρατημένου ελληνικού λαού, πετυχαίνοντας έτσι να τον μετατρέψουν σε «πειραματόζωο» πανευρωπαϊκής χρησιμότητας. Μελετούν τις –ουσιαστικά ανύπαρκτες μέχρι τώρα– αντιδράσεις των Ελλήνων σε ακραία μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων, αγριότατης φορολόγησης, εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, υποβάθμισης της υγείας, της παιδείας, των κρατικών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας...
ΔΝΤ και ξερό ψωμί
Προκειμένου να υλοποιήσει τον προεκλογικά αποφασισμένο στόχο του να οδηγήσει την Ελλάδα σε καθεστώς υποτέλειας στο ΔΝΤ που ελέγχεται από τους Αμερικανούς, ο Γιώργος Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, αποκάλυψε δημόσια την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που όλοι οι ηγέτες της ΕΕ ήξεραν αλλά όλοι έκρυβαν – άλλοι για λόγους συμφέροντος και άλλοι για λόγους σκοπιμότητας που αφορά την ίδια τη λειτουργία της ΕΕ.
Καθώς τα κομμάτια του παζλ συμπληρώνονται ένα ένα με την πάροδο του χρόνου και καθώς ολοένα και περισσότερα στόματα ανοίγουν, μπορούμε τώρα να πούμε ότι αρχικά η στάση του Γιώργου Παπανδρέου αιφνιδίασε τους ηγέτες της ΕΕ. Όχι φυσικά γιατί ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, αλλά γιατί ανάλογη συγκάλυψη της κατάστασης επικρατούσε κοινή συναινέσει για πολλές χώρες-μέλη της ΕΕ. Γι’ αυτό και η αρχική στάση των Ευρωπαίων ηγετών ήταν αμήχανη, μουδιασμένη. Δεν ήξεραν ακόμη πώς να χειριστούν το θέμα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου πολιορκούσε φορτικά ήδη από τον Οκτώβριο το διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν για να υπαγάγει αμέσως την Ελλάδα σε καθεστώς Μνημονίου, παρόλο που ο τελευταίος τον παρέπεμπε συστηματικά στην Ευρωζώνη. Η αντίφαση λύθηκε, όταν τελικά οι Γερμανοί αποφάσισαν να χρησιμοποιηθεί το ΔΝΤ ως «σκουπιδοτενεκές» για τα δεύτερης κατηγορίας μέλη της ΕΕ και, ταυτόχρονα, ως μοχλός επιβολής εξοντωτικής λιτότητας και κατάλυσης των κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών κρατών, στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής υστερίας πολιτικής λιτότητας σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ και πρωτίστως της Ευρωζώνης.
Μέτωπο κατά απατεώνων
Σίγουρα έχει την αυτοτελή, δική της σημασία το γεγονός της αποκάλυψης ότι τόσο η ΕΕ όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου ήξεραν εκ των προτέρων την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και εξαπατούσαν το λαό της υποκρινόμενοι τους αδαείς. Σοβαρό θέμα, αλλά το σημαντικότερο είναι άλλο.
Αφού επί δεκαετίες γνώριζαν την κατάσταση οι Ευρωπαίοι εταίροι της ΕΕ και δεν έκαναν τίποτα, είναι προφανές ότι καμιά «αδήριτη ανάγκη» δεν υπήρχε για καθεστώς Μνημονίου. Αν ήταν αναγκαίο, θα μας το είχαν επιβάλει νωρίτερα.
Ας μην γελιόμαστε. Το Μνημόνιο δεν είναι φάρμακο θεραπείας των μακροοικονομικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας. Το Μνημόνιο συνιστά αυτοτελές επιθετικό σχέδιο αναμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας. Σημασία για τον Γιώργο Παπανδρέου και την ΕΕ έχουν αυτοτελώς τα μέτρα που προβλέπει το Μνημόνιο – η μείωση μισθών και συντάξεων, το φορολογικό «γδάρσιμο» όλων των Ελλήνων που ήδη πληρώνουν φόρους, η κατάλυση του κοινωνικού κράτους.
Πάλη για το μέλλον
Το Μνημόνιο Παπανδρέου - ΕΕ - ΔΝΤ έχει στόχο την επιβολή ενός κοινωνικού Μεσαίωνα. Το ένα εκατομμύριο άνεργοι που θα προκαλέσει φέτος θα είναι μόνο η αρχή. Το Μνημόνιο αποσκοπεί στη διαρκή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, εδραζόμενο στην ακραία νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι όσο πιο πολύ φτωχαίνουν οι Έλληνες και πέφτουν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματά τους, τόσο πιο... «ανταγωνιστική» θα γίνεται η ελληνική οικονομία. Όσο πιο φτηνά δηλαδή αγοράζουν τις υπηρεσίες μας, τις επιχειρήσεις μας ή τη γη μας οι Γερμανοί, τόσο καλύτερα, πιστεύει η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Είναι προφανές ότι από το εάν θα επιβληθεί τελικά ή θα ανατραπεί το Μνημόνιο θα κριθεί το μέλλον της πατρίδας μας. Αν, δηλαδή, θα μετατραπεί η Ελλάδα σε μια εξαρτημένη, ξεπουλημένη χώρα, η οποία από τα ταχυδρομεία και τα τρένα έως το ηλεκτρικό και το νερό θα βρίσκεται στα χέρια ξένων δυναστών, όπως επιδιώκει ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ή αν θα ξαναζήσουμε ημέρες εθνικής αξιοπρέπειας ανατρέποντας το Μνημόνιο και τους φορείς του.
Δημοσιέυτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα
Γιώργος Δελαστίκ: Ήξεραν τα πάντα! Απάτη το Μνημόνιο!
30/12/2010 - 08:45
Tίναξε στον αέρα τη βάση όλης της πολιτικής του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου... η δημόσια ομολογία του προέδρου του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ ότι οι ηγέτες της ΕΕ ήξεραν επί δεκαετίες τα πάντα για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αλλά δεν μιλούσαν και δεν πίεζαν να αλλάξει τίποτα, επειδή η Γερμανία και η Γαλλία επωφελούνταν τα μέγιστα από τις εξαγωγές τους στη χώρα μας!
Καταρρέει με την παραδοχή του Γιουνκέρ όλο το οικοδόμημα της πολιτικής απάτης, στην οποία ο Γιώργος Παπανδρέου στήριξε το παραμύθι ότι δήθεν το καθεστώς υποτέλειας στην ΕΕ και στο ΔΝΤ που υπήγαγε την Ελλάδα μέσω του Μνημονίου υπήρξε απόρροια της αποκάλυψης της άθλιας κατάστασης που άφησε την οικονομία μας η κυβέρνηση Καραμανλή στα μάτια των «εμβρόντητων» Ευρωπαίων.
Αφού ο Γιουνκέρ δηλώνει ευθαρσώς ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν την κατάσταση εδώ και δεκαετίες, ασχέτως του ότι δεν μιλούσαν γι’ αυτή δημοσίως, είναι προφανές ότι μόνο έκπληκτοι δεν έμειναν όταν ανέλαβε πέρσι τον Οκτώβριο πρωθυπουργός της χώρας ο Γιώργος Παπανδρέου και άρχισε να διαλαλεί ότι «η ελληνική οικονομία βρίσκεται στην Εντατική», συνοδευόμενος από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου που διατυμπάνιζε ότι «η Ελλάδα είναι “Τιτανικός”»!
Ο πρωθυπουργός ψεύδεται
Παράλληλα, έχουμε πλέον και επίσημη επιβεβαίωση του γεγονότος ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ψεύδεται ασύστολα, όταν ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση της κατάστασης της οικονομίας της χώρας αφότου ανέλαβε τη διακυβέρνησή της.
Ο τέως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο σοσιαλδημοκράτης Πέερ Στάινμπρικ αποκάλυψε σε άρτι εκδοθέν βιβλίο του ότι είχε ο ίδιος πλήρως ενημερώσει τον Γιώργο Παπανδρέου για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήδη από τον Ιανουάριο του 2009, πολύ πριν από τις περσινές βουλευτικές εκλογές που έφεραν το ΠΑΣΟΚ θριαμβευτικά στην εξουσία. Μάλιστα, κατά το Γερμανό τέως υπουργό, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε προβληματισμένος μετά την ενημέρωση και του εξέφρασε την ταλάντευσή του για το εάν έπρεπε ή όχι να επιδιώξει να κερδίσει την πρωθυπουργία υπ’ αυτές τις συνθήκες.
Δεν τόλμησε φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου να προβεί σε οποιαδήποτε διάψευση των ισχυρισμών του Πέερ Στάινμπρικ, αλλά κατά τα άλλα έκανε προεκλογική σημαία του το σύνθημα... «Λεφτά υπάρχουν», αποδεικνύοντας πόσο υποκριτικοί ήταν οι δήθεν δισταγμοί του να κατακτήσει την εξουσία.
Μας εξαπάτησαν
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήξεραν από πριν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αποκάλυψε ο Γιουνκέρ. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήξερε από πριν τα πάντα, αποκάλυψε ο Στάινμπρικ. Άρα και οι μεν και ο δε εξαπάτησαν ασύστολα τον ελληνικό λαό με την κωμωδία που έστησαν από πέρσι τον Οκτώβριο, με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να αποκαλύπτει, δήθεν, τα σημεία και τέρατα της οικονομικής διακυβέρνησης Καραμανλή και τους Ευρωπαίους ηγέτες να πέφτουν, δήθεν, από τα σύννεφα και να αποφασίζουν να στερήσουν την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας μας.
Υπό το φως αυτών των αποκαλύψεων αποκτά νέα διάσταση η ειλικρινέστατη, όπως αποδεικνύεται, δήλωση του υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη στη ΝΕΤ, στις αρχές Μαΐου, ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε ήδη αποφασίσει την προσφυγή στο ΔΝΤ από την επομένη των εκλογών που την έφεραν στην εξουσία.
Η δήλωση Σαχινίδη μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε βαθύτερα την πραγματική φύση και τους πραγματικούς στόχους της κυβέρνησης Παπανδρέου και να αντιληφθούμε πού θέλει να οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός, ανεξάρτητα από τα όσα διακηρύσσει δημοσίως.
Η κυβέρνηση και η ΕΕ συνεργάστηκαν για να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Έστησαν το παραμύθι με τη δήθεν απειλούμενη χρεοκοπία, προκειμένου να παραλύσουν τις αντιδράσεις του τρομοκρατημένου ελληνικού λαού, πετυχαίνοντας έτσι να τον μετατρέψουν σε «πειραματόζωο» πανευρωπαϊκής χρησιμότητας. Μελετούν τις –ουσιαστικά ανύπαρκτες μέχρι τώρα– αντιδράσεις των Ελλήνων σε ακραία μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων, αγριότατης φορολόγησης, εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, υποβάθμισης της υγείας, της παιδείας, των κρατικών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας...
ΔΝΤ και ξερό ψωμί
Προκειμένου να υλοποιήσει τον προεκλογικά αποφασισμένο στόχο του να οδηγήσει την Ελλάδα σε καθεστώς υποτέλειας στο ΔΝΤ που ελέγχεται από τους Αμερικανούς, ο Γιώργος Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, αποκάλυψε δημόσια την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που όλοι οι ηγέτες της ΕΕ ήξεραν αλλά όλοι έκρυβαν – άλλοι για λόγους συμφέροντος και άλλοι για λόγους σκοπιμότητας που αφορά την ίδια τη λειτουργία της ΕΕ.
Καθώς τα κομμάτια του παζλ συμπληρώνονται ένα ένα με την πάροδο του χρόνου και καθώς ολοένα και περισσότερα στόματα ανοίγουν, μπορούμε τώρα να πούμε ότι αρχικά η στάση του Γιώργου Παπανδρέου αιφνιδίασε τους ηγέτες της ΕΕ. Όχι φυσικά γιατί ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, αλλά γιατί ανάλογη συγκάλυψη της κατάστασης επικρατούσε κοινή συναινέσει για πολλές χώρες-μέλη της ΕΕ. Γι’ αυτό και η αρχική στάση των Ευρωπαίων ηγετών ήταν αμήχανη, μουδιασμένη. Δεν ήξεραν ακόμη πώς να χειριστούν το θέμα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου πολιορκούσε φορτικά ήδη από τον Οκτώβριο το διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν για να υπαγάγει αμέσως την Ελλάδα σε καθεστώς Μνημονίου, παρόλο που ο τελευταίος τον παρέπεμπε συστηματικά στην Ευρωζώνη. Η αντίφαση λύθηκε, όταν τελικά οι Γερμανοί αποφάσισαν να χρησιμοποιηθεί το ΔΝΤ ως «σκουπιδοτενεκές» για τα δεύτερης κατηγορίας μέλη της ΕΕ και, ταυτόχρονα, ως μοχλός επιβολής εξοντωτικής λιτότητας και κατάλυσης των κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών κρατών, στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής υστερίας πολιτικής λιτότητας σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ και πρωτίστως της Ευρωζώνης.
Μέτωπο κατά απατεώνων
Σίγουρα έχει την αυτοτελή, δική της σημασία το γεγονός της αποκάλυψης ότι τόσο η ΕΕ όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου ήξεραν εκ των προτέρων την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και εξαπατούσαν το λαό της υποκρινόμενοι τους αδαείς. Σοβαρό θέμα, αλλά το σημαντικότερο είναι άλλο.
Αφού επί δεκαετίες γνώριζαν την κατάσταση οι Ευρωπαίοι εταίροι της ΕΕ και δεν έκαναν τίποτα, είναι προφανές ότι καμιά «αδήριτη ανάγκη» δεν υπήρχε για καθεστώς Μνημονίου. Αν ήταν αναγκαίο, θα μας το είχαν επιβάλει νωρίτερα.
Ας μην γελιόμαστε. Το Μνημόνιο δεν είναι φάρμακο θεραπείας των μακροοικονομικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας. Το Μνημόνιο συνιστά αυτοτελές επιθετικό σχέδιο αναμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας. Σημασία για τον Γιώργο Παπανδρέου και την ΕΕ έχουν αυτοτελώς τα μέτρα που προβλέπει το Μνημόνιο – η μείωση μισθών και συντάξεων, το φορολογικό «γδάρσιμο» όλων των Ελλήνων που ήδη πληρώνουν φόρους, η κατάλυση του κοινωνικού κράτους.
Πάλη για το μέλλον
Το Μνημόνιο Παπανδρέου - ΕΕ - ΔΝΤ έχει στόχο την επιβολή ενός κοινωνικού Μεσαίωνα. Το ένα εκατομμύριο άνεργοι που θα προκαλέσει φέτος θα είναι μόνο η αρχή. Το Μνημόνιο αποσκοπεί στη διαρκή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, εδραζόμενο στην ακραία νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι όσο πιο πολύ φτωχαίνουν οι Έλληνες και πέφτουν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματά τους, τόσο πιο... «ανταγωνιστική» θα γίνεται η ελληνική οικονομία. Όσο πιο φτηνά δηλαδή αγοράζουν τις υπηρεσίες μας, τις επιχειρήσεις μας ή τη γη μας οι Γερμανοί, τόσο καλύτερα, πιστεύει η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Είναι προφανές ότι από το εάν θα επιβληθεί τελικά ή θα ανατραπεί το Μνημόνιο θα κριθεί το μέλλον της πατρίδας μας. Αν, δηλαδή, θα μετατραπεί η Ελλάδα σε μια εξαρτημένη, ξεπουλημένη χώρα, η οποία από τα ταχυδρομεία και τα τρένα έως το ηλεκτρικό και το νερό θα βρίσκεται στα χέρια ξένων δυναστών, όπως επιδιώκει ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ή αν θα ξαναζήσουμε ημέρες εθνικής αξιοπρέπειας ανατρέποντας το Μνημόνιο και τους φορείς του.
Δημοσιέυτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)