Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011
Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη , στην Ελευθερία Λάρισας
Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011
1. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και, κατόπιν, να αναδιαπραγματευτεί το χρέος με δική της πρωτοβουλία και με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαλλαγεί από το άχθος του χρέους και να αναπνεύσει η οικονομία της;
Το 2010 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 143% του ΑΕΠ, η χώρα βρέθηκε αποκλεισμένη από τις αγορές και στην ουσία χρεοκοπημένη. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου, αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ, το χρέος θα φτάσει το 199% το 2015. Δηλαδή η έως τώρα σταθεροποίηση έχει αποτύχει πλήρως και η χώρα θα βρεθεί βαθύτερα χρεοκοπημένη. Το Μεσοπρόθεσμο προτείνει λοιπόν, πρώτον, βαθειά λιτότητα για να περιοριστεί η διόγκωση του χρέους και, δεύτερον, εκτεταμένη εκποίηση δημόσιας περιουσίας για να αποπληρωθεί μέρος του υπάρχοντος χρέος. Σύμφωνα πάντα με τις προβλέψεις του, αν γίνουν αυτά, το 2015 το χρέος θα είναι είτε 140%, είτε 159% του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, θα βρεθούμε περίπου εκεί που είμαστε τώρα και η χώρα θα συνεχίσει να είναι χρεοκοπημένη. Αλλά η Ελλάδα θα έχει περάσει από τέσσερα χρόνια λιτότητας, με πολύ υψηλή ανεργία και αποδιοργάνωση του παραγωγικού ιστού. Πρόκειται για καθαρό παραλογισμό, αποθέωση των κακών οικονομικών.
Το Μεσοπρόθεσμο δε λύνει το πρόβλημα του ελληνικού χρέους, απλώς το παρατείνει. Ο στόχος του είναι ακριβώς αυτή η παράταση, ώστε να επωφεληθούν οι τράπεζες που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Διότι μεχρι το 2015 το ελληνικό χρέος θα είναι στον συντριπτικό του όγκο στα χέρια της ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ. Η αναπόφευκτη χρεοκοπία θα επιβληθεί από τους δημόσιους δανειστές με επαχθείς όρους για τη χώρα μας, μέρος του κόστους θα αναλάβει ο Ευρωπαίος εργαζόμενος, και οι τράπεζες θα έχουν απαλλαγεί.
Για να αποφύγει η χώρα αυτό το τραγικό σενάριο θα πρέπει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών με παράλληλη άρνηση περαιτέρω τόκων. Η διαπραγματευτική της θέση θα ενισχυθεί αν πέσει φως στο δημόσιο χρέος και η αντιμετώπιση του γίνει με δημοκρατική συμμετοχή των λαϊκών στρωμάτων. Δεν θα πρέπει να αφεθεί το πρόβλημα στα χέρια κάποιας κυβέρνησης, ιδίως αν αυτή απαρτίζεται από τους σημερινούς πολιτικούς. Είναι απαραίτητο να σχηματιστεί μία ανεξάρτητη και διεθνής Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που θα στηρίζεται στη λαϊκή συμμετοχή σε ολόκληρη τη χώρα. Η Επιτροπή θα εκδόσει πόρισμα για τη νομιμότητα, τη νομιμοποίηση, το απεχθές και την κοινωνική βιωσιμότητα του χρέους. Σε αυτή τη βάση η Ελλάδα θα μπορέσει να απαιτήσει βαθειά διαγραφή του χρέους ώστε να ανασάνει η οικονομία της και να ξεκινήσει η ανάκαμψη.
2. Πώς απαντάτε στο επιχείρημα ότι μια αναστολή πληρωμών θα οδηγούσε άμεσα σε κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών;
Οι ελληνικές τράπεζες γιγαντώθηκαν μετά την είσοδο στην ΟΝΕ, υπερδιπλασιάζοντας το ενεργητικό τους και αποκτώντας έντονη διεθνή παρουσία, ιδίως στα Βαλκάνια και την Τουρκία. Τα οφέλη όμως για την ελληνική οικονομία, από τη γιγάντωση των τραπεζών κυρίως για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεν είναι καθόλου προφανή. Σήμερα οι τράπεζες είναι σε εξαιρετικά επισφαλή θέση διότι κατέχουν μεγάλο όγκο κρατικών χρεογράφων, αντιμετωπίζουν αυξανόμενες επισφάλειες από μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στηρίζονται σε ρευστότητα από την ΕΚΤ για την οποία χρειάζονται τις εγγυήσεις του ελληνικού κράτους. Στην ουσία ζουν με τεχνητή αναπνοή.
Η στάση πληρωμών θα φέρει στο προσκήνιο την πραγματική κατάσταση των τραπεζών και θα ωθήσει προς ριζικές λύσεις. Προφανώς θα έχουν μεγάλες ζημίες από τα ομόλογα που κατέχουν, απώλεια ρευστότητας από την ΕΚΤ, αλλά και ζημίες από τις εγγυήσεις που έχουν καταθέσει στην ΕΚΤ. Θα τεθεί λοιπόν θέμα επιβίωσης των τραπεζών. Να τονίσω όμως ότι θέμα επιβίωσης των τραπεζών θα τεθεί και όταν θα φτάσει η ώρα της αναπόφευκτης χρεοκοπίας ακολουθώντας το Μεσοπρόθεσμο. Τότε μπορεί να βρεθούν οι ελληνικές τράπεζες υπό γερμανική, γαλλική, ή άλλη ιδιοκτησία, με μακροχρόνια δυσμενείς επιπτώσεις για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Είναι προτιμότερο να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των τραπεζών τώρα και με ελληνική πρωτοβουλία.
Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τεθούν οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία επιτρέποντας τη λήψη μέτρων για την προστασία τους. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να γίνει ανταλλαγή των κρατικών ομολόγων με νέα ομόλογα μακράς διαρκείας και χαμηλού επιτοκίου που θα έχουν εμπράγματες εγγυήσεις κρατικής περιουσίας. Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να γίνει και για την προστασία των ασφαλιστικών ταμείων. Σε βάθος χρόνου, βέβαια, η λύση είναι να σταματήσει ο γιγαντισμός των τραπεζών, να ελαττωθούν οι διεθνείς τους δραστηριότητες και να υπάρξη στροφή προς την στήριξη της εγχώριας παραγωγής. Με δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχο οι τράπεζες μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός για την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας.
3.Και το διεθνές τραπεζικό σύστημα;
Το πρώτο που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι θα δεχτεί πλήγμα η ΕΚΤ διότι κατέχει περίπου 45 δις ελληνικών ομολόγων και διακρατεί 140 δις ελληνικών χρεογράφων ως εγγυήσεις. Πλήγμα θα δεχτούν και οι ιδιωτικές τράπεζες που κατέχουν ίσως 70 δις ομολόγων. Τα ποσά αυτά όμως δεν είναι αρκετά μεγάλα για να απειλήσουν τις διεθνείς τράπεζες, πόσο μάλλον την ΕΚΤ. Ο πραγματικός κίνδυνος προέρχεται από την αναταραχή που θα προκληθεί στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, όπου οι τιμές θα καταρρεύσουν. Υπάρχει επίσης κίνδυνος από τα ασφάλιστρα κινδύνου, δηλαδή τα παράγωγα μέσω των οποίων γίνεται κερδοσκοπία στα κρατικά ομόλογα. Τέλος, ο μεγαλύτερος κίνδυνος όλων είναι να ακολουθήσουν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, που κι αυτές είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες, και ίσως και η Ισπανία. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα προκύψει γενικευμένη παγκόσμια κρίση. Αυτό ας το σκεφτούν όσοι κυβερνούν την ΟΝΕ και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και ας λάβουν τα μέτρα τους. Δεν είναι υποχρέωση των ελλήνων μισθωτών και συνταξιούχων να σώσουν τις διεθνείς τράπεζες.
4.Η κυβέρνηση Παπανδρέου διάλεξε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους έχοντας ως στόχο την παραμονή στην Ευρωζώνη. Εκτιμάτε πώς η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη έχει εξασφαλιστεί;
Κάθε άλλο. Αν υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση του χρέους, τότε αμέσως θα τεθεί και θέμα συμμετοχής της χώρας μας στην ΟΝΕ. Θα έρθει έτσι στην επιφάνεια το βαθύτερο πρόβλημα της Ελλάδας που είναι η ένταξή της στο κοινό νόμισμα. Το ευρώ έφερε έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, τεράστια εξωτερικά ελλείμματα, γιγάντωση των τραπεζών και άρα συνολική υπερχρέωση της οικονομίας, ιδιωτική και δημόσια. Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ, από την άλλη, δημιουργεί αναταραχή στην ένωση, η οποία θα ήθελε να αποβάλλει τη χώρα, όπως και άλλες χώρες της περιφέρειας. Η έξοδος θα προσφέρει λύση στην Ελλάδα επιτρέποντας στην οικονομία να ανακάμψει.
5. Ποιες θα είναι οι συνέπειες αν τελικά η Ελλάδα μείνει εκτός Ευρωζώνης;
Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι επιπτώσεις θα είναι θετικές, καθώς θα υπάρξει επανεκκίνηση της οικονομίας. Στην αρχή όμως τα πράγματα θα είναι δύσκολα και μπορώ αμέσως να αναφέρω τρεις λόγους. Πρώτον, θα χρειαστεί να εξομαλυνθεί η νομισματική κυκλοφορία. Η αλλαγή νομίσματος θα πρέπει να γίνει ξαφνικά και γρήγορα, με παράλληλη αναστολή λειτουργίας των τραπεζών για μερικές μέρες, ώστε να μην υπάρξει πανικός. Περιττό να πω ότι θα πρέπει να τεθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων την ίδια στιγμή. Κατόπιν θα μετατραπούν όλα τα δάνεια, οι καταθέσεις, οι μισθολογικές συμβάσεις και τα συμβόλαια που διέπονται από την ελληνική νομοθεσία από ευρώ σε νέες δραχμές. Η αλλαγή μπορεί να γίνει με κλιμακωτές αναλογίες, ευνοώντας τους μικροκαταθέτες και επιτρέποντας έτσι την αναδιανομή του πλούτου. Θα υπάρξει παράλληλη κυκλοφορία της νέας δραχμής και του ευρώ για ένα διάστημα, αλλά σύντομα το σύστημα τιμών θα προσαρμοστεί στο νέο νόμισμα.
Δεύτερον, θα πρέπει να διασφαλιστεί η λειτουργία των τραπεζών. Οι τράπεζες θα χάσουν αμέσως την πρόσβαση που έχουν στη ρευστότητα της ΕΚΤ. Παράλληλα, σημαντικός όγκος των δανείων τους θα παραμείνει σε ευρώ δεδομένου ότι έχουν δοθεί προς το εξωτερικό. Συνεπώς οι τράπεζες θα αντιμετωπίσουν κίνδυνο κατάρρευσης και άρα θα πρέπει να τεθούν υπό δημόσια ιδιοκτησία για την προστασία τους. Σε γενικές γραμμές το πρόβλημα είναι παρόμοιο με το τι θα συμβεί αν γίνει διαγραφή του χρέους. Με τη νέα δραχμή όμως θα δοθεί η δυνατότητα να στηριχτούν οι τράπεζες μέσω ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής. Προϋπόθεση είναι να υπάρξει ταχύτατη ανασύνταξη της Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία επίσης λαμβάνει ρευστότητα από την ΕΚΤ. Σε βάθος χρόνου οι τράπεζες θα πρέπει και πάλι να συρρικνώσουν τη διεθνή παρουσία τους, να ελαττώσουν τα περιουσιακά στοιχεία τους σε ευρώ, και να στραφούν προς την εγχώρια οικονομία.
Τρίτον, θα πρέπει να υπάρξει κρατική παρέμβαση για τη διευκόλυνση του εξωτερικού εμπορίου μόλις το νέο νόμισμα υποτιμηθεί. Η υποτίμηση είναι βέβαια απαραίτητη για την αντιμετώπιση των τεράστιων ελλειμμάτων της χώρας και για να πάρει ανάσα ο παραγωγικός ιστός χωρίς τον βάρβαρο και αναποτελεσματικό τρόπο της άμεσης μείωσης μισθών. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανάκαμψη του ισοζυγίου μετά από στάση πληρωμών και υποτίμηση είναι ταχεία. Αλλά βραχυπρόθεσμα θα απαιτηθούν διοικητικά μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες σε πετρέλαιο, τρόφιμα, φάρμακα, κλπ., όπως και για να εξασφαλιστεί συνάλλαγμα. Θα πρέπει επίσης να δοθούν κρατικές εγγυήσεις προς τις επιχειρήσεις που έχουν δάνεια σε ευρώ στο εξωτερικό.
Τα προβλήματα που μπορεί αρχικά να φέρει η έξοδος δεν είναι καθόλου εύκολα, αλλά είναι απολύτως αντιμετωπίσιμα. Αρκεί βέβαια να υπάρξει σχετική προετοιμασία και αποφασιστικότητα, ούτε να μην γίνουν όλα την τελευταία στιγμή και σε πανικό, όπως συνέβη στην Αργεντινή. Πολύ φοβάμαι όμως ότι εκεί θα φτάσουμε με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα. Θα έχουν τεράστια ευθύνη οι κυβερνώντες για την έλλειψη προετοιμασίας. Να πω, τέλος, ότι η διαγραφή του χρέους και η έξοδος απλώς ανοίγουν το δρόμο για τη λύση της κρίσης και την αλλαγή που χρειάζεται η χώρα. Είναι απολύτως απαραίτητο να υπάρξει συνολικό πρόγραμμα οικονομικού και κοινωνικού μετασχηματισμού με αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου, συστηματική τόνωση του παραγωγικού ιστού για την προστασία της απασχόλησης, καθώς και δομική αλλαγή του κράτους. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει την βαθύτερη κρίση της μεταπολεμικής της ιστορίας, η οποία δίνει την ευκαιρία να μπει η χώρα σε άλλη πορεία εξέλιξης προς όφελος των εργαζομένων.
6. Εκτιμάτε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ, έχει αποδειχτεί καταστροφική μέχρι τώρα;
Το πρόσημο είναι ξεκάθαρα αρνητικό. Και μόνο η κρίση που περνάμε πιθανόν να οδηγήσει σε συνολικές απώλειες της τάξης του 25% του ΑΕΠ. Όλα τα κέρδη από την ελαφρώς ταχύτερη ανάπτυξη της δεκαετίας του 2000, που βασίστηκε εν πολλοίς στις φτηνές πιστώσεις, έχουν ήδη εξανεμιστεί. Η πολιτική της συμπίεσης των μισθών, των περικοπών, της απελευθέρωσης των αγορών και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας οδηγεί τη χώρα σε πορεία μακροχρόνιου μαρασμού. Για τη νέα γενιά, που ήδη αντιμετωπίζει ανεργία πάνω από 40%, οι προοπτικές είναι τραγικές.
Όλα αυτά χωρίς καν να περάσουμε σε ευρύτερα ζητήματα, όπως η μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας λόγω της συμμετοχής στο λεγόμενο σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Το χρήμα δεν είναι απλώς ένα οικονομικό μέσο, αλλά γίνεται και μέρος του χαρακτήρα του χρήστη του. Στην Ελλάδα το ευρώ έγινε για πολλούς τεκμήριο της ευρωπαϊκής τους ταυτότητας, η πολυπόθητη απόδειξη ότι είναι ανώτεροι από τους Βαλκάνιους, ή άλλους γείτονες. Συνέβαλλε έτσι στην απώλεια κοινωνικών αξιών και στον άκρατο καταναλωτισμό που σφράγισε τη χώρα την περίοδο που μας πέρασε. Πολλοί, ακόμη και στην αριστερά, ξιππάστηκαν με το ευρώ στην τσέπη τους και πίστεψαν ότι πραγματικά μπήκε η Ελλάδα στα ανώτερα κλιμάκια των καπιταλιστικών χωρών. Τώρα διαπιστώνουν την πικρή αλήθεια.
7. Πώς κρίνετε το νέο τοπίο που δημιουργήθηκε στο Υπουργείο Οικονομίας με το νέο Υπουργό κ. Βενιζέλο; Θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές, ή αυτές αφορούν μόνο στα πρόσωπα;
Ο κ. Βενιζέλος είναι ένας πολιτικός παλαιάς κοπής, κλασικό παράδειγμα του συστήματος που έφερε τη χώρα στην παρούσα κατάσταση. Δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη γνώση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, πράγμα που θα τον φέρει σε μειονεκτική θέση στις διεθνείς διαπραγματεύσεις. Η περίφημη ευφράδειά του θα έχει μηδενική απήχηση στους Ευρωπαίους συνομιλητές του. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για επιλογή που έγινε καθαρά για λόγους εσωτερικής πολιτικής και η οποία θα περιπλέξει τη διεθνή θέση της Ελλάδας. Επί της ουσίας ο κ. Βενιζέλος θα ακολουθήσει παρόμοια πολιτική με αυτήν του κ. Παπακωνσταντίνου, και ίσως ακόμη σκληρότερη, αλλά θα επιχειρήσει να την παρουσιάσει ως πιό φιλολαϊκή και δίκαιη. Γρήγορα θα διαπιστώσει ότι ο παραδοσιακός πολιτικός λόγος των προηγούμενων δεκαετιών έχει πλέον ελάχιστη πειστικότητα και στην εγχώρια πολιτική.
8. Με το μαζικό κίνημα των γεμάτων ελεύθερων χώρων των «αγανακτισμένων» ή του κινήματος «Δεν πληρώνω» που απαιτεί δημοκρατικό έλεγχο του χρέους - αυτού που ήδη υπάρχει, αλλά και του μελλοντικού - θα αλλάξουν τα πράγματα;
Η δυναμική εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στο δημόσιο χώρο έχει ήδη αλλάξει τα πάντα. Δύο χαρακτηριστικά του κινήματος έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Πρώτον, στρέφεται κατά της κοινωνικής αδικίας και πολιτικής διαφθοράς που έχουν πλημμυρίσει τη χώρα. Δεύτερον, δηλώνει ότι δεν είναι όλοι οι Έλληνες επαίτες, και ότι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν ευθέως το πρόβλημα του χρέους και να δεχτούν τα επακόλουθα των επιλογών τους. Για τους λόγους αυτούς η κυβέρνηση έχασε μεγάλο μέρος της νομιμοποίησης της φτάνοντας στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Από δω και πέρα θα υπάρξει σθεναρή αντίσταση σε οποιαδήποτε απόπειρα περαιτέρω περικοπών, φορολογίας και εκποίησης της δημόσιας περιουσίας.
Δυστυχώς όμως λείπει ο πολιτικός φορέας που θα εκφράσει τον αναβρασμό. Η Αριστερά είναι πολύ πίσω από τα πράγματα, είτε γιατί δεν κατάλαβε νωρίς το βάθος της κρίσης, είτε γιατί δειλιάζει μπροστά στο χρέος και στο ευρώ. Αν έδειχνε λίγη εμπιστοσύνη στον εαυτό της και πρότεινε συγκεκριμένες λύσεις, θα έπαιζε καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας. Όσο η Αριστερά καθυστερεί, τόσο γίνεται πιθανότερη μιά λύση Αργεντινής τύπου Κίρτσνερ. Δηλαδή να εμφανιστεί ένας άσημος πολιτικός από τα σπλάχνα του συστήματος, ο οποίος θα υιοθετήσει ριζοσπαστικές θέσεις ως προς το χρέος και το ευρώ. Υπάρχει επίσης η περίπτωση της αυταρχικής και εθνικιστικής λύσης, μιά μορφή συντηρητικής εξόδου από την ΟΝΕ, αλλά δεν είναι η πιθανότερη για την ώρα. Τέλος, όσο κι αν ακούγεται τραβηγμένο, υπάρχει περίπτωση ακόμη και οι ιθύνοντες του παρόντος πολιτικού συστήματος να επιχειρήσουν φυγή προς τα εμπρός, αν δουν ότι η κοινωνική κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο και η ΕΕ δεν δίνει άλλα περιθώρια. Τον αγώνα θα κερδίσει αυτός που θα δείξει την καθαρότερη αντίληψη του προβλήματος, αλλά και τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Αυτός θα βάλει τη σφραγίδα του στην ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια.
Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011
Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011
Der Spiegel: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν την Ελλάδα!
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Der Spiegel: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν την Ελλάδα!
04/07/2011 - 19:46Der Spiegel: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν την Ελλάδα!
Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική, σημειώνει το γερμανικό περιοδικό
Άρθρο στο περιοδικό DER SPIEGEL φέρει τον τίτλο «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και τον υπότιτλο «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα»:
Το άρθρο αρχίζει με σκηνή από τις ουρές που σχηματίζονται στα συσσίτια της Εκκλησίας, όπου ο κόσμος κάθε ηλικίας καθημερινά αυξάνεται, παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση των ανέργων, που διαμαρτύρονται στους δημοσιογράφους ότι στην Ελλάδα «αν δεν έχεις μέσον, δεν σε παίρνει κανείς σε δουλειά. Και τα πράγματα συνεχώς χειροτερεύουν».
Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, που άνοιξε τον δρόμο για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης της δανειακής βοήθειας προς την Ελλάδα, αλλά και στις δηλώσεις του διοικητή της ΤτΕ Γ. Προβόπουλου στους FT και στην «Καθημερινή» περί «αυτοκτονίας» αν δεν ψηφιζόταν το πρόγραμμα και «ορίων» της αντοχής του λαού, που πληρώνει «το κόστος των λαθών του παρελθόντος».
Ο αρθρογράφος παρατηρεί ότι η αναμενόμενη προσωρινή αποκλιμάκωση της κρίσης απλά δίνει λίγο χρόνο στους ευρωπαίους ηγέτες, που όμως «δεν θα μπορέσουν να σώσουν την Ελλάδα.
Γιατί τις προηγούμενες δεκαετίες μια ελίτ, τον πυρήνα της οποίας αποτέλεσαν οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη, δημιούργησαν μια πελατειακή οικονομία. Αυτή η πελατειακή οικονομία πέταξε εκατομμύρια, που το κράτος δεν τα είχε. Οι κεφαλές της δυναστείας ευνοούσαν φίλους και οικογένεια με δανεική ευημερία. Διόγκωσαν την κρατική μηχανή, για να μπει καθένας με τη σειρά σε δημόσιες θέσεις και δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας».
Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική. Όποιος μπορούσε να χαρίζει δημόσιο χρήμα, εξαγόραζε φίλους και ψηφοφόρους, που χρωστούσαν κάτι στο κόμμα - και συγχρόνως χρωστούσε στην οικογένεια, που τους εξουσίαζε.
Έτσι, δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας. Οι γενιές έρχονται και παρέρχονται, τα ονόματα των υψηλά ισταμένων παραμένουν πάντα τα ίδια: Παπανδρέου και Καραμανλής, Καραμανλής και Παπανδρέου, και ενδιαμέσως ο Μητσοτάκης. Σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν ξανάγινε κάτι τέτοιο.
Και οι κομματάρχες συνήθιζαν τον λαό τους να ζει πέρα από τις δυνατότητές του. Η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, με 11 εκατομ. κατοίκους, έχει ελαιόδενδρα, γαλάζιο ουρανό και παραλίες. Αλλιώς, λίγα πράγματα. Ένας στους τέσσερις εργάζεται στο μεταξύ για το κράτος. Το κράτος είναι η πηγή, απ' όπου όλοι θέλουν να πιουν νερό.
Και επειδή τα κόμματα λεηλάτησαν το κράτος, όρμησε και ο λαός να πάρει ό,τι μπορούσε. Οι πλούσιοι δεν κατέβαλαν φόρους εκατομμυρίων ευρώ, οι φτωχοί επιβίωσαν με μαύρη εργασία και οι δημόσιοι υπάλληλοι δωροδοκήθηκαν.
Τώρα, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να συμμαζέψει όσα έκανε ο πατέρας του, που όταν κυβερνούσε ο κόσμος έβγαινε στη σύνταξη και δεν ήταν υποχρεωμένος να δουλεύει πολύ.
Η μεγάλη τομή πρέπει να γίνει τώρα, λέει ο Παπανδρέου ο νεότερος: «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Ωστόσο, ξέρει καλά τι πάει στραβά δεκαετίες τώρα. Ο παππούς του, Γεώργιος και αυτός, ίδρυσε την πολιτική δυναστεία ως Υπουργός και τελικά πρωθυπουργός.
Μετά τη στρατιωτική δικτατορία, από το 1967 έως το 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιος του Γεωργίου, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ. Τη δεκαετία του '80 εξυπηρέτησε την πελατεία του τόσο ανεπιφύλακτα, που το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε στα ύψη.
Αντίθετα, μια «κλίκα» παρά μια οικογένεια ηγείται των ελλήνων συντηρητικών, που εναλλασσόταν στην εξουσία με τους Παπανδρέου: Ο γέρος Κωνσταντίνος Καραμανλής κυβέρνησε πολλές φορές πριν αναλάβει την εξουσία ο ανιψιός του Κώστας. Μερικές φορές υπήρχε και λίγος χώρος στην κομματική ηγεσία για την οικογένεια Μητσοτάκη: Ο Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος και αυτός, υπήρξε επίσης πρωθυπουργός και κυρίως για δυο δεκαετίες ο ισχυρός άνδρας της ΝΔ.
Κατά τον προεκλογικό αγώνα του 2004 ο Καραμανλής ο νεότερος υποσχέθηκε στο λαό να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Μετά τη νίκη του όμως στις εκλογές πύκνωσαν τα σκάνδαλα. Υπήρξαν συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ακίνητα, ενώ σπαταλήθηκαν χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων.
Οι άνθρωποι του Καραμανλή παραποίησαν τα οικονομικά στοιχεία που δήλωναν στην ΕΕ και λίγο πριν χάσουν τις εκλογές δημιούργησαν στα γρήγορα μερικές δεκάδες χιλιάδες νέους δημοσίους υπαλλήλους: συγγενείς και κομματικούς φίλους. Στο τέλος οι συντηρητικοί διπλασίασαν το δημόσιο έλλειμμα.
Η κόρα του Μητσοτάκη Ντόρα, για ένα διάστημα ΥΠΕΞ, προσπάθησε στη συνέχεια να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ. Αλλά τότε μπήκε σφήνα ο Αντώνης Σαμαράς - ακόμα τότε υπό την τιμητική προεδρία του μπαμπά Μητσοτάκη.
Ο Σαμαράς - πλούσιος γόνος της ανώτερης τάξης σαν τον Παπανδρέου - είναι τώρα ο αντίπαλος του πρωθυπουργού, ένας σκληρός αντίπαλος, που παίζει με τα παλιά κόλπα. Ωστόσο μιλούν ο ένας στον άλλο στον ενικό, από τότε που τη δεκαετία του '70 μοιράζονταν το ίδιο φοιτητικό δωμάτιο στις ΗΠΑ.
Ο Παπανδρέου θεωρείται από τους οικονομικούς πολιτικούς της ΕΕ ευτυχής περίπτωση: Προσπαθεί να κάνει οικονομία, αλλά ο Σαμαράς υπόσχεται στους ψηφοφόρους να μειώσει τους φόρους και να διαπραγματευτεί σκληρά με την ΕΕ για τα μέτρα λιτότητας.
Ενώ τις τελευταίες εβδομάδες ο Παπανδρέου έχασε ραγδαία σε δημοτικότητα και το ΠΑΣΟΚ έπεσε στο 27% (το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και 34 χρόνια), η ΝΔ του Σαμαρά κρατήθηκε στο 31%. Στα μέσα Ιουνίου το ποσοστό αυτό τον έφερε μεν στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων, ήταν όμως κατά 2,5% χαμηλότερο από το αποτέλεσμα των εκλογών του 2009.
Πριν από τρεις εβδομάδες περίπου ο Παπανδρέου τηλεφώνησε στους συντηρητικούς αντιπάλους του, βολιδοσκοπώντας αν τα δύο κόμματα πρέπει να σώσουν από κοινού το έθνος, με μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Μάλιστα ο Παπανδρέου φέρεται να είπε ότι μπορεί να παραχωρήσει ακόμα και την πρωθυπουργία.
Το τηλεφώνημα αυτό υποτίθεται ότι θα παρέμενε εμπιστευτικό. Όμως ο Σαμαράς το αποκάλυψε σε δημοσιογράφους και λίγο μετά προσέβαλε για μια ακόμα φορά τον Παπανδρέου στη Βουλή, ξεκαθαρίζοντας έτσι ότι δεν θέλει συναινετική κυβέρνηση.
Είτε μόνο υπό τον Παπανδρέου είτε και υπό τους δύο μαζί, αν το κράτος εφαρμόζει λιτότητα, αυτό μπορεί να αποβεί επικίνδυνο επειδή πιθανότατα θα στραγγαλίσει την οικονομία: «Είναι σαν τη γάτα που κυνηγάει την ουρά της», λέει ο ;Eλληνας καθηγητής Οικονομίας Γιάννης Βαρουφάκης.
Και ο αμερικανός συνάδελφός του Kenneth Rogoff, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, προειδοποιεί: «Αν συνεχίσουν μόνο με το πρόγραμμα λιτότητας, θα εγκλωβιστούν σε μίνι ανάπτυξη ή ύφεση για όσο μπορεί να προβλέψει κανείς. Και στο τέλος παρ' όλα αυτά θα χρεοκοπήσουν».
Κι όμως δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν έχουν ήδη κάνει οικονομία. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Αθήνας μειώθηκε χάρη στο πρώτο πακέτο λιτότητας από το 15,4 στο 10,6% του ΑΕΠ πέρσι. Έγιναν περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Αυτά τα μέτρα λιτότητας οδήγησαν πέρσι και στην απώλεια 200.000 θέσεων εργασίας…
Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Αργίτης μιλά περιφρονητικά για την «κυρίαρχη τάξη πολιτικής και κεφαλαίου που λυμαίνεται τη χώρα» και δημιούργησε όλη αυτή την κατάσταση. Και ο δημοφιλής συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης περιγελά τη «σαθρή κρατική μηχανή», οι εκπρόσωποι της οποίας «για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρονται: να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και για όλα τα άλλα δεν τους καίγεται καρφί».
Εννοεί για παράδειγμα εκείνους τους υπαλλήλους της Βουλής, που συνεχίζουν να παίρνουν 14 μισθούς το χρόνο συν 2 επιπλέον. Εννοεί τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Δημοσίου, όπου οι πολιτικοί φροντίζουν αυτούς που τους βοηθούν, οι πατεράδες τα μέλη της οικογένειάς τους και οι διευθυντές των Υπηρεσιών τους ευνοουμένους τους.
Μετά τις κυβερνητικές αλλαγές, τοποθετούνταν κάθε φορά χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και απλοί υπάλληλοι, χωρίς οι προηγούμενοι να φεύγουν. Κανένας δεν έπαιρνε πρωτοβουλία όσο παρέμεναν αρκετά μεγάλες οι δικές του προοπτικές για επαγγελματική αποκατάσταση. Στο μεταξύ όμως ο λαός περιφρονεί όλη την 'κάστα': 71% των Ελλήνων δήλωσαν το Μάιο ότι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση. Εξίσου λίγο εμπιστεύεται την αξιωματική αντιπολίτευση το 76%.
Πηγή : tovima - cretalive.gr
Der Spiegel: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν την Ελλάδα!
04/07/2011 - 19:46Der Spiegel: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν την Ελλάδα!
Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική, σημειώνει το γερμανικό περιοδικό
Άρθρο στο περιοδικό DER SPIEGEL φέρει τον τίτλο «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και τον υπότιτλο «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα»:
Το άρθρο αρχίζει με σκηνή από τις ουρές που σχηματίζονται στα συσσίτια της Εκκλησίας, όπου ο κόσμος κάθε ηλικίας καθημερινά αυξάνεται, παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση των ανέργων, που διαμαρτύρονται στους δημοσιογράφους ότι στην Ελλάδα «αν δεν έχεις μέσον, δεν σε παίρνει κανείς σε δουλειά. Και τα πράγματα συνεχώς χειροτερεύουν».
Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, που άνοιξε τον δρόμο για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης της δανειακής βοήθειας προς την Ελλάδα, αλλά και στις δηλώσεις του διοικητή της ΤτΕ Γ. Προβόπουλου στους FT και στην «Καθημερινή» περί «αυτοκτονίας» αν δεν ψηφιζόταν το πρόγραμμα και «ορίων» της αντοχής του λαού, που πληρώνει «το κόστος των λαθών του παρελθόντος».
Ο αρθρογράφος παρατηρεί ότι η αναμενόμενη προσωρινή αποκλιμάκωση της κρίσης απλά δίνει λίγο χρόνο στους ευρωπαίους ηγέτες, που όμως «δεν θα μπορέσουν να σώσουν την Ελλάδα.
Γιατί τις προηγούμενες δεκαετίες μια ελίτ, τον πυρήνα της οποίας αποτέλεσαν οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη, δημιούργησαν μια πελατειακή οικονομία. Αυτή η πελατειακή οικονομία πέταξε εκατομμύρια, που το κράτος δεν τα είχε. Οι κεφαλές της δυναστείας ευνοούσαν φίλους και οικογένεια με δανεική ευημερία. Διόγκωσαν την κρατική μηχανή, για να μπει καθένας με τη σειρά σε δημόσιες θέσεις και δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας».
Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική. Όποιος μπορούσε να χαρίζει δημόσιο χρήμα, εξαγόραζε φίλους και ψηφοφόρους, που χρωστούσαν κάτι στο κόμμα - και συγχρόνως χρωστούσε στην οικογένεια, που τους εξουσίαζε.
Έτσι, δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας. Οι γενιές έρχονται και παρέρχονται, τα ονόματα των υψηλά ισταμένων παραμένουν πάντα τα ίδια: Παπανδρέου και Καραμανλής, Καραμανλής και Παπανδρέου, και ενδιαμέσως ο Μητσοτάκης. Σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν ξανάγινε κάτι τέτοιο.
Και οι κομματάρχες συνήθιζαν τον λαό τους να ζει πέρα από τις δυνατότητές του. Η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, με 11 εκατομ. κατοίκους, έχει ελαιόδενδρα, γαλάζιο ουρανό και παραλίες. Αλλιώς, λίγα πράγματα. Ένας στους τέσσερις εργάζεται στο μεταξύ για το κράτος. Το κράτος είναι η πηγή, απ' όπου όλοι θέλουν να πιουν νερό.
Και επειδή τα κόμματα λεηλάτησαν το κράτος, όρμησε και ο λαός να πάρει ό,τι μπορούσε. Οι πλούσιοι δεν κατέβαλαν φόρους εκατομμυρίων ευρώ, οι φτωχοί επιβίωσαν με μαύρη εργασία και οι δημόσιοι υπάλληλοι δωροδοκήθηκαν.
Τώρα, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να συμμαζέψει όσα έκανε ο πατέρας του, που όταν κυβερνούσε ο κόσμος έβγαινε στη σύνταξη και δεν ήταν υποχρεωμένος να δουλεύει πολύ.
Η μεγάλη τομή πρέπει να γίνει τώρα, λέει ο Παπανδρέου ο νεότερος: «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Ωστόσο, ξέρει καλά τι πάει στραβά δεκαετίες τώρα. Ο παππούς του, Γεώργιος και αυτός, ίδρυσε την πολιτική δυναστεία ως Υπουργός και τελικά πρωθυπουργός.
Μετά τη στρατιωτική δικτατορία, από το 1967 έως το 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιος του Γεωργίου, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ. Τη δεκαετία του '80 εξυπηρέτησε την πελατεία του τόσο ανεπιφύλακτα, που το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε στα ύψη.
Αντίθετα, μια «κλίκα» παρά μια οικογένεια ηγείται των ελλήνων συντηρητικών, που εναλλασσόταν στην εξουσία με τους Παπανδρέου: Ο γέρος Κωνσταντίνος Καραμανλής κυβέρνησε πολλές φορές πριν αναλάβει την εξουσία ο ανιψιός του Κώστας. Μερικές φορές υπήρχε και λίγος χώρος στην κομματική ηγεσία για την οικογένεια Μητσοτάκη: Ο Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος και αυτός, υπήρξε επίσης πρωθυπουργός και κυρίως για δυο δεκαετίες ο ισχυρός άνδρας της ΝΔ.
Κατά τον προεκλογικό αγώνα του 2004 ο Καραμανλής ο νεότερος υποσχέθηκε στο λαό να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Μετά τη νίκη του όμως στις εκλογές πύκνωσαν τα σκάνδαλα. Υπήρξαν συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ακίνητα, ενώ σπαταλήθηκαν χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων.
Οι άνθρωποι του Καραμανλή παραποίησαν τα οικονομικά στοιχεία που δήλωναν στην ΕΕ και λίγο πριν χάσουν τις εκλογές δημιούργησαν στα γρήγορα μερικές δεκάδες χιλιάδες νέους δημοσίους υπαλλήλους: συγγενείς και κομματικούς φίλους. Στο τέλος οι συντηρητικοί διπλασίασαν το δημόσιο έλλειμμα.
Η κόρα του Μητσοτάκη Ντόρα, για ένα διάστημα ΥΠΕΞ, προσπάθησε στη συνέχεια να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ. Αλλά τότε μπήκε σφήνα ο Αντώνης Σαμαράς - ακόμα τότε υπό την τιμητική προεδρία του μπαμπά Μητσοτάκη.
Ο Σαμαράς - πλούσιος γόνος της ανώτερης τάξης σαν τον Παπανδρέου - είναι τώρα ο αντίπαλος του πρωθυπουργού, ένας σκληρός αντίπαλος, που παίζει με τα παλιά κόλπα. Ωστόσο μιλούν ο ένας στον άλλο στον ενικό, από τότε που τη δεκαετία του '70 μοιράζονταν το ίδιο φοιτητικό δωμάτιο στις ΗΠΑ.
Ο Παπανδρέου θεωρείται από τους οικονομικούς πολιτικούς της ΕΕ ευτυχής περίπτωση: Προσπαθεί να κάνει οικονομία, αλλά ο Σαμαράς υπόσχεται στους ψηφοφόρους να μειώσει τους φόρους και να διαπραγματευτεί σκληρά με την ΕΕ για τα μέτρα λιτότητας.
Ενώ τις τελευταίες εβδομάδες ο Παπανδρέου έχασε ραγδαία σε δημοτικότητα και το ΠΑΣΟΚ έπεσε στο 27% (το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και 34 χρόνια), η ΝΔ του Σαμαρά κρατήθηκε στο 31%. Στα μέσα Ιουνίου το ποσοστό αυτό τον έφερε μεν στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων, ήταν όμως κατά 2,5% χαμηλότερο από το αποτέλεσμα των εκλογών του 2009.
Πριν από τρεις εβδομάδες περίπου ο Παπανδρέου τηλεφώνησε στους συντηρητικούς αντιπάλους του, βολιδοσκοπώντας αν τα δύο κόμματα πρέπει να σώσουν από κοινού το έθνος, με μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Μάλιστα ο Παπανδρέου φέρεται να είπε ότι μπορεί να παραχωρήσει ακόμα και την πρωθυπουργία.
Το τηλεφώνημα αυτό υποτίθεται ότι θα παρέμενε εμπιστευτικό. Όμως ο Σαμαράς το αποκάλυψε σε δημοσιογράφους και λίγο μετά προσέβαλε για μια ακόμα φορά τον Παπανδρέου στη Βουλή, ξεκαθαρίζοντας έτσι ότι δεν θέλει συναινετική κυβέρνηση.
Είτε μόνο υπό τον Παπανδρέου είτε και υπό τους δύο μαζί, αν το κράτος εφαρμόζει λιτότητα, αυτό μπορεί να αποβεί επικίνδυνο επειδή πιθανότατα θα στραγγαλίσει την οικονομία: «Είναι σαν τη γάτα που κυνηγάει την ουρά της», λέει ο ;Eλληνας καθηγητής Οικονομίας Γιάννης Βαρουφάκης.
Και ο αμερικανός συνάδελφός του Kenneth Rogoff, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, προειδοποιεί: «Αν συνεχίσουν μόνο με το πρόγραμμα λιτότητας, θα εγκλωβιστούν σε μίνι ανάπτυξη ή ύφεση για όσο μπορεί να προβλέψει κανείς. Και στο τέλος παρ' όλα αυτά θα χρεοκοπήσουν».
Κι όμως δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν έχουν ήδη κάνει οικονομία. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Αθήνας μειώθηκε χάρη στο πρώτο πακέτο λιτότητας από το 15,4 στο 10,6% του ΑΕΠ πέρσι. Έγιναν περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Αυτά τα μέτρα λιτότητας οδήγησαν πέρσι και στην απώλεια 200.000 θέσεων εργασίας…
Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Αργίτης μιλά περιφρονητικά για την «κυρίαρχη τάξη πολιτικής και κεφαλαίου που λυμαίνεται τη χώρα» και δημιούργησε όλη αυτή την κατάσταση. Και ο δημοφιλής συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης περιγελά τη «σαθρή κρατική μηχανή», οι εκπρόσωποι της οποίας «για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρονται: να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και για όλα τα άλλα δεν τους καίγεται καρφί».
Εννοεί για παράδειγμα εκείνους τους υπαλλήλους της Βουλής, που συνεχίζουν να παίρνουν 14 μισθούς το χρόνο συν 2 επιπλέον. Εννοεί τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Δημοσίου, όπου οι πολιτικοί φροντίζουν αυτούς που τους βοηθούν, οι πατεράδες τα μέλη της οικογένειάς τους και οι διευθυντές των Υπηρεσιών τους ευνοουμένους τους.
Μετά τις κυβερνητικές αλλαγές, τοποθετούνταν κάθε φορά χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και απλοί υπάλληλοι, χωρίς οι προηγούμενοι να φεύγουν. Κανένας δεν έπαιρνε πρωτοβουλία όσο παρέμεναν αρκετά μεγάλες οι δικές του προοπτικές για επαγγελματική αποκατάσταση. Στο μεταξύ όμως ο λαός περιφρονεί όλη την 'κάστα': 71% των Ελλήνων δήλωσαν το Μάιο ότι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση. Εξίσου λίγο εμπιστεύεται την αξιωματική αντιπολίτευση το 76%.
Πηγή : tovima - cretalive.gr
Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Πρόκειται για αλήτες
Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011Πρόκειται για αλήτες
«Πρόκειται για αλήτες που δεν σέβονται την ανθρώπινη ζωή».
Κώστας Λουράντος – πρόεδρος Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθήνας (σήμερα)
«Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα Σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι Σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι. Τους είδα στη Ρόδο, όπου επετέθηκαν εναντίον ενός λαού που έκανε μια ειρηνική παρέλαση.
Επετέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δεί ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο (…) Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί μια Δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα , τύπου ΜΑΤ. Αυτά είναι μόνο για τους ‘Χίτλερ’, μόνο για τους ‘Μουσολίνι’. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική Πολιτεία»
Γιάννης Ζίγδης – πολιτικός (Νοέμβριος 1980)
Αστυνομική κτηνωδία – ο μετασχηματισμός της εγκληματικότητας σε μηχανισμό εξουσίας
Από τον ψυχίατρο Κλεάνθη Γρίβα
Αυτό το σημείωμα για την αστυνομική βία, αφορά κατ’ αποκλειστικότητα εκείνες τις (ένστολες και μη) ψυχοπαθητικές «προσωπικότητες» που είναι επιρρεπείς στην άσκηση της βίας και αφιερώνεται στους -πάντοτε άνευ διακριτικών- θρασύδειλους (ένστολους και μη) «κυνηγούς κεφαλών» οι οποίοι είθισται να αυθαιρετούν απεριόριστα και εκ του ασφαλούς, εξαιτίας της κάλυψης ή της ανοχής των υπηρεσιακών και πολιτικών τους προϊσταμένων.
Η βία και η αυθαιρεσία είναι, σ’ ένα βαθμό, συνυφασμένες με τη λειτουργία της αστυνομίας σε όλες τις κοινωνίες. Αλλά μόνο στις απολίτιστες κοινωνίες (που κανοναρχούνται από ένα κράτος-πορνείο το οποίο φιλοδοξεί να επαναμεταβληθεί σε κράτος-σφαγείο), η βία και η αυθαιρεσία μπορεί να αποτελούν προβαλλόμενο πρότυπο, θεσμικά επικυρωμένο στοιχείο, εξουσιαστικά καλυπτόμενη και υπηρεσιακά δικαιωμένη συμπεριφορά ενός ειδικού τμήματος των δυνάμεων της «τάξης».
Η βία αποτελεί εγγενές δομικό στοιχείο της αστυνομίας ως κατασταλτικού θεσμού. Και εξαιτίας αυτού, είναι φυσικό να εμφιλοχωρούν σ’ αυτή αρκετές διεστραμμένες ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, οι οποίες μπορούν να επιδίδονται ατιμώρητα σε ατομικές και συλλογικές ασκήσεις νεκροφιλίας και θανατολατρείας (έχοντας, πάντοτε, την κάλυψη της «προϊσταμένης αρχής», υπηρεσιακής και πολιτικής, και των συναδέλφων τους).
Αυτές οι ψυχιατρικές περιπτώσεις (οι οποίες διαφεύγουν την ψυχιατρική θεραπεία, επειδή έχουν τη δυνατότητα να εκτονώνουν την κακοήθη επιθετικότητάς τους εναντίων ανυπεράσπιστων πολιτών, εκ του ασφαλούς, υποδυόμενοι τους αστυνομικούς), ανταποκρίνονται σε ένα νέο σωματικό, χαρακτηριοδομικό και συμπεριφορικό τύπο στο εν εξελίξει οργουελιανό «1984»:
• Ένα εξουσιαστικά μεταλλαγμένο ζόμπι, που η ύπαρξή του εξαντλείται στα χέρια, τα πόδια, το περίστροφο, το κλομπ, κάποια γεννητικά όργανα (ανύπαρκτης ή αμφίβολης λειτουργικότητας) και έναν απλαστικό εγκέφαλο (ο οποίος διευκολύνει αφάνταστα την επιτέλεση του θεάρεστου λειτουργήματος του βασανιστή).
• Μια διεστραμμένη ψυχοπαθητική προσωπικότητα, ένα φρανκενσταϊνικό μείγμα Παπαχρόνη, Ντάλτον, Νταβέλη και κουτσαβάκη, που προγραμματίζεται εξουσιαστικά για να εκδηλώνει μια ανεξέλεγκτη καταστρεπτική επιθετικότητα και να δηλώνει ξεδιάντροπα με χίλιους τρόπους ότι (αυτό, το διανοητικά υπολειπόμενο ζόμπι) είναι το ευνοούμενο εκτελεστικό όργανο της εξουσίας και έχει εξοπλιστεί με το αποκλειστικό δικαίωμα «να γαμάει και να δέρνει», και αντιστρόφως.
• Ένα αποκρουστικό ανθρωποειδές (που η εμφάνισή του και μόνο, θίγει την αισθητική και προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε πολιτισμένου ανθρώπου), το οποίο, με την αλαζονεία, τις κουτσαβάκικες κινήσεις, το ηλίθιο βλέμμα και τον πρωτόγονο λόγο του, εκτοξεύει εναντίον της κοινωνίας την αφόρητη χυδαιότητα, το απύθμενο κενό, την τρομακτική βαρβαρότητα και το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό του σύμπαν.
Συνεπώς, όσοι ένστολοι και μη επιδίδονται στο «ευγενές άθλημα» της κακοποίησης ή της δολοφονίας ανυπεράσπιστων πολιτών ή κρατούμενων, δεν είναι παρά θρασύδειλα ανθρωποειδή τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας και ευαισθησίας, διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από το στενό τους ορίζοντα, και –με την ύπαρξή τους- κάνουν να διαγράφεται σκοτεινό το μέλλον της κοινωνίας.
Κουκουλοφόρα κτηνωδία
Όταν η αποκρουστικότητα των ενεργειών εκείνων που συγκροτούν τα (άτυπα) Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας, υπερβαίνει ή πρόκειται να υπερβεί τα όρια ανοχής της κοινωνίας, οι φυσικοί αυτουργοί της κτηνωδίας φροντίζουν να καλύψουν τα «πρόσωπά» τους με κουκούλες (με πλήρη κάλυψη των πολιτικών και διοικητικών προϊσταμένων τους). Πράγμα που αφενός καλύπτει την ανωνυμία τους και αφετέρου αποκαλύπτει το επαίσχυντο της δραστηριότητάς τους (την οποία οι ίδιοι επιθυμούν διακαώς ως τοξικομανείς της βίας για όσο μπορεί να επιτελείται εν κρυπτώ και της οποίας την αποκάλυψη φοβούνται αενάως εξαιτίας της απαξίας που εμπεριέχει.
Η χρήση της κουκούλας παραπέμπει συνειρμικά -πάντοτε- στον υπόκοσμο (ληστές τραπεζών, τρένων, κ.α.) και στους συνεργάτες των εκάστοτε κατακτητών μιας χώρας (Ελλάδα, Αλγερία, κ.λ.π.). Συνεπώς, η υιοθέτηση από την αστυνομία της κουκούλας (δηλαδή, η οικειοποίηση ενός συμβόλου που ήταν πάντοτε σήμα κατατεθέν της εγκληματικότητας από την αστυνομία), σημειολογικά υποδηλώνει ότι η αστυνομία εγκληματοποιείται.
Παραφράζοντας ελαφρά τον Μισέλ Φουκό, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι: «Η σχεδόν μυθική σπουδαιότητα που αποκτάει ο κουκουλοφόρος αστυνομικός οφείλεται στο γεγονός ότι η εγκληματικότητα, στο πρόσωπο του πάνοπλου μπάτσου που καλύπτει το πρόσωπό του με μια κουκούλα, απέκτησε φανερά τη διφορούμενη κατάσταση του αντικειμένου και του οργάνου ενός αστυνομικού συστήματος που την καταπολεμά και ταυτόχρονα συνεργάζεται μαζί της.
Ο κουκουλοφόρος αστυνομικός σημειώνει τη στιγμή που η εγκληματικότητα, διαχωρισμένη από τις άλλες παρανομίες, εντάσσεται στην εξουσία και αντιστρέφεται. Είναι η εποχή όπου πραγματοποιείται η άμεση θεσμική διασύνδεση της αστυνομίας και της εγκληματικότητας.
Συγκλονιστική στιγμή όπου η εγκληματικότητα μετατρέπεται σε μηχανισμό της εξουσίας… Τέλος με τη σαιξπηρική εποχή, όπου η εξουσία ταυτίζεται με τη φρίκη σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Θ’ αρχίσει σε λίγο το καθημερινό μελόδραμα της αστυνομικής ισχύος και της συνενοχής του εγκλήματος με την εξουσία». (Μισέλ Φουκό, Επιτήρηση και Τιμωρία, σ. 372).
Οι κουκουλοφόροι αστυνομικοί που υιοθετούν τις ενδυματολογικές «προτιμήσεις» των εγκληματιών δήθεν αντιπάλων τους, με την αποκρουστική βιαιότητα της συμπεριφοράς τους, πλήττουν καίρια την ανθρωπιά, τις δημοκρατικές ευαισθησίες, την ηθική και την αισθητική μας, και αποκαλύπτουν σ’ ολόκληρη την κοινωνία το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό τους σύμπαν, την προφανή χυδαιότητα και την απύθμενη βαρβαρότητα της ύπαρξής τους, με μια πρωτοφανή επίδειξη του θρασύδειλου «τσαμπουκά»
τους που καλύπτεται από τους διαχειριστές της εξουσίας.
Η φιλμογράφηση της κτηνωδίας
Ενίοτε, η βαρβαρότητα αυτή τυχαίνει να φιλμογραφείται με αποτέλεσμα να προβάλλεται δημόσια η ανατριχιαστική κακοποίηση πολιτών από ανώμαλους κουκουλοφόρους και να εισβάλλει στα σπίτια μας μια ομάδα ανθρωπόμορφων τεράτων που υποδύονται τους αστυνομικούς, οι οποίοι (καλυπτόμενοι πίσω από την ανυπαρξία οποιουδήποτε διακριτικού που θα μπορούσε να φανερώσει την ταυτότητά τους) πρωταγωνιστούν σ’ ένα έργο με τίτλο «η αποθέωση της αστυνομικής βαρβαρότητας», που προβάλλεται όλο και πιο συχνά.
Κάθε φορά που τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων προβάλλουν τα άτυπα Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας επί το έργο, μια ομάδα ανθρωποειδών που χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας, και ευαισθησίας και διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από τον σωληνοειδή διανοητικό τους ορίζοντα, μπορούν να φτύνουν και να ποδοπατούν ατιμώρητα τις κατακτήσεις του πολιτισμού και να σκιαγραφούν το μέλλον του αστυνομικο-εγκληματικού Μεσαίωνα που επιφυλάσσουν στην κοινωνία οι διαχειριστές της εξουσίας.
Πεδίο σύγκρουσης και, συγχρόνως, αντικείμενο νομής από τους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, το κράτος στη χώρα των Γραικών και των Γραικύλων, θεωρείται όχι σαν ένας θεσμός συνέχειας που η λειτουργία του διέπεται από κάποιους γενικά αποδεκτούς και σχετικά σταθερούς κανόνες (όπως συμβαίνει στις σύγχρονες φιλελεύθερες-ολιγαρχικές κοινωνίες) αλλά ως αποκλειστικό φέουδο των εκάστοτε διαχειριστών του.
Σε κάθε κρατικό μόρφωμα, η αστυνομία αποτελεί έναν εξαιρετικά ευαίσθητο «μακρύ βραχίονα» της εξουσίας, απέναντι στον οποίο οι επαγγελματίες πολιτικοί κρατούν μια αμφιθυμική στάση: Ως αντιπολίτευση προσπαθούν να περιορίσουν τις δραστηριότητές της στα πλαίσια του νόμου, ενώ ως κυβέρνηση διακηρύσσουν την ανάγκη της υπέρβασης αυτών των ορίων στο όνομα της προστασίας της κοινωνίας από κάποιο, συνήθως φανταστικό ή κατασκευασμένο, κίνδυνο.
«Το κράτος είναι οι αστυνομικοί» (μου), (δηλαδή Εγώ), αποφαίνονται οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, αποδεικνύοντας ότι η διαχείριση της εξουσίας ήταν και παραμένει υπόθεση του μίστερ Χάϊντ και όχι του δόκτορα Τζέκιλ. Μ’ άλλα λόγια, η εξουσία βρίσκεται συγχρόνως στην άκρη του πιστολιού και στον πυρήνα της σχιζοφρένειας. Συνεπώς, η κατοχή του πιστολιού και η εξουσιοφρένεια, είναι αναγκαίες ιδιότητες εκείνων που διεκδικούν και διαχειρίζονται την εξουσία, ασχημονώντας ατιμώρητα σε βάρος όλων μας.
Η αμέλεια ή η αδυναμία κάθε κοινωνίας να επιβάλλει όρια στη φρίκη που συνεπάγεται κάθε αυθαίρετη άσκηση της εξουσίας, την καταδικάζει να ζήσει τη φρίκη χωρίς όρια του οργουελιανού «1984» που, δυστυχώς, δικαιώνεται ασταμάτητα.
Αναρτήθηκε από giorgis στις 10:52 μ.μ.
Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011Πρόκειται για αλήτες
«Πρόκειται για αλήτες που δεν σέβονται την ανθρώπινη ζωή».
Κώστας Λουράντος – πρόεδρος Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθήνας (σήμερα)
«Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα Σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι Σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι. Τους είδα στη Ρόδο, όπου επετέθηκαν εναντίον ενός λαού που έκανε μια ειρηνική παρέλαση.
Επετέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δεί ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο (…) Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί μια Δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα , τύπου ΜΑΤ. Αυτά είναι μόνο για τους ‘Χίτλερ’, μόνο για τους ‘Μουσολίνι’. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική Πολιτεία»
Γιάννης Ζίγδης – πολιτικός (Νοέμβριος 1980)
Αστυνομική κτηνωδία – ο μετασχηματισμός της εγκληματικότητας σε μηχανισμό εξουσίας
Από τον ψυχίατρο Κλεάνθη Γρίβα
Αυτό το σημείωμα για την αστυνομική βία, αφορά κατ’ αποκλειστικότητα εκείνες τις (ένστολες και μη) ψυχοπαθητικές «προσωπικότητες» που είναι επιρρεπείς στην άσκηση της βίας και αφιερώνεται στους -πάντοτε άνευ διακριτικών- θρασύδειλους (ένστολους και μη) «κυνηγούς κεφαλών» οι οποίοι είθισται να αυθαιρετούν απεριόριστα και εκ του ασφαλούς, εξαιτίας της κάλυψης ή της ανοχής των υπηρεσιακών και πολιτικών τους προϊσταμένων.
Η βία και η αυθαιρεσία είναι, σ’ ένα βαθμό, συνυφασμένες με τη λειτουργία της αστυνομίας σε όλες τις κοινωνίες. Αλλά μόνο στις απολίτιστες κοινωνίες (που κανοναρχούνται από ένα κράτος-πορνείο το οποίο φιλοδοξεί να επαναμεταβληθεί σε κράτος-σφαγείο), η βία και η αυθαιρεσία μπορεί να αποτελούν προβαλλόμενο πρότυπο, θεσμικά επικυρωμένο στοιχείο, εξουσιαστικά καλυπτόμενη και υπηρεσιακά δικαιωμένη συμπεριφορά ενός ειδικού τμήματος των δυνάμεων της «τάξης».
Η βία αποτελεί εγγενές δομικό στοιχείο της αστυνομίας ως κατασταλτικού θεσμού. Και εξαιτίας αυτού, είναι φυσικό να εμφιλοχωρούν σ’ αυτή αρκετές διεστραμμένες ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, οι οποίες μπορούν να επιδίδονται ατιμώρητα σε ατομικές και συλλογικές ασκήσεις νεκροφιλίας και θανατολατρείας (έχοντας, πάντοτε, την κάλυψη της «προϊσταμένης αρχής», υπηρεσιακής και πολιτικής, και των συναδέλφων τους).
Αυτές οι ψυχιατρικές περιπτώσεις (οι οποίες διαφεύγουν την ψυχιατρική θεραπεία, επειδή έχουν τη δυνατότητα να εκτονώνουν την κακοήθη επιθετικότητάς τους εναντίων ανυπεράσπιστων πολιτών, εκ του ασφαλούς, υποδυόμενοι τους αστυνομικούς), ανταποκρίνονται σε ένα νέο σωματικό, χαρακτηριοδομικό και συμπεριφορικό τύπο στο εν εξελίξει οργουελιανό «1984»:
• Ένα εξουσιαστικά μεταλλαγμένο ζόμπι, που η ύπαρξή του εξαντλείται στα χέρια, τα πόδια, το περίστροφο, το κλομπ, κάποια γεννητικά όργανα (ανύπαρκτης ή αμφίβολης λειτουργικότητας) και έναν απλαστικό εγκέφαλο (ο οποίος διευκολύνει αφάνταστα την επιτέλεση του θεάρεστου λειτουργήματος του βασανιστή).
• Μια διεστραμμένη ψυχοπαθητική προσωπικότητα, ένα φρανκενσταϊνικό μείγμα Παπαχρόνη, Ντάλτον, Νταβέλη και κουτσαβάκη, που προγραμματίζεται εξουσιαστικά για να εκδηλώνει μια ανεξέλεγκτη καταστρεπτική επιθετικότητα και να δηλώνει ξεδιάντροπα με χίλιους τρόπους ότι (αυτό, το διανοητικά υπολειπόμενο ζόμπι) είναι το ευνοούμενο εκτελεστικό όργανο της εξουσίας και έχει εξοπλιστεί με το αποκλειστικό δικαίωμα «να γαμάει και να δέρνει», και αντιστρόφως.
• Ένα αποκρουστικό ανθρωποειδές (που η εμφάνισή του και μόνο, θίγει την αισθητική και προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε πολιτισμένου ανθρώπου), το οποίο, με την αλαζονεία, τις κουτσαβάκικες κινήσεις, το ηλίθιο βλέμμα και τον πρωτόγονο λόγο του, εκτοξεύει εναντίον της κοινωνίας την αφόρητη χυδαιότητα, το απύθμενο κενό, την τρομακτική βαρβαρότητα και το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό του σύμπαν.
Συνεπώς, όσοι ένστολοι και μη επιδίδονται στο «ευγενές άθλημα» της κακοποίησης ή της δολοφονίας ανυπεράσπιστων πολιτών ή κρατούμενων, δεν είναι παρά θρασύδειλα ανθρωποειδή τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας και ευαισθησίας, διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από το στενό τους ορίζοντα, και –με την ύπαρξή τους- κάνουν να διαγράφεται σκοτεινό το μέλλον της κοινωνίας.
Κουκουλοφόρα κτηνωδία
Όταν η αποκρουστικότητα των ενεργειών εκείνων που συγκροτούν τα (άτυπα) Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας, υπερβαίνει ή πρόκειται να υπερβεί τα όρια ανοχής της κοινωνίας, οι φυσικοί αυτουργοί της κτηνωδίας φροντίζουν να καλύψουν τα «πρόσωπά» τους με κουκούλες (με πλήρη κάλυψη των πολιτικών και διοικητικών προϊσταμένων τους). Πράγμα που αφενός καλύπτει την ανωνυμία τους και αφετέρου αποκαλύπτει το επαίσχυντο της δραστηριότητάς τους (την οποία οι ίδιοι επιθυμούν διακαώς ως τοξικομανείς της βίας για όσο μπορεί να επιτελείται εν κρυπτώ και της οποίας την αποκάλυψη φοβούνται αενάως εξαιτίας της απαξίας που εμπεριέχει.
Η χρήση της κουκούλας παραπέμπει συνειρμικά -πάντοτε- στον υπόκοσμο (ληστές τραπεζών, τρένων, κ.α.) και στους συνεργάτες των εκάστοτε κατακτητών μιας χώρας (Ελλάδα, Αλγερία, κ.λ.π.). Συνεπώς, η υιοθέτηση από την αστυνομία της κουκούλας (δηλαδή, η οικειοποίηση ενός συμβόλου που ήταν πάντοτε σήμα κατατεθέν της εγκληματικότητας από την αστυνομία), σημειολογικά υποδηλώνει ότι η αστυνομία εγκληματοποιείται.
Παραφράζοντας ελαφρά τον Μισέλ Φουκό, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι: «Η σχεδόν μυθική σπουδαιότητα που αποκτάει ο κουκουλοφόρος αστυνομικός οφείλεται στο γεγονός ότι η εγκληματικότητα, στο πρόσωπο του πάνοπλου μπάτσου που καλύπτει το πρόσωπό του με μια κουκούλα, απέκτησε φανερά τη διφορούμενη κατάσταση του αντικειμένου και του οργάνου ενός αστυνομικού συστήματος που την καταπολεμά και ταυτόχρονα συνεργάζεται μαζί της.
Ο κουκουλοφόρος αστυνομικός σημειώνει τη στιγμή που η εγκληματικότητα, διαχωρισμένη από τις άλλες παρανομίες, εντάσσεται στην εξουσία και αντιστρέφεται. Είναι η εποχή όπου πραγματοποιείται η άμεση θεσμική διασύνδεση της αστυνομίας και της εγκληματικότητας.
Συγκλονιστική στιγμή όπου η εγκληματικότητα μετατρέπεται σε μηχανισμό της εξουσίας… Τέλος με τη σαιξπηρική εποχή, όπου η εξουσία ταυτίζεται με τη φρίκη σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Θ’ αρχίσει σε λίγο το καθημερινό μελόδραμα της αστυνομικής ισχύος και της συνενοχής του εγκλήματος με την εξουσία». (Μισέλ Φουκό, Επιτήρηση και Τιμωρία, σ. 372).
Οι κουκουλοφόροι αστυνομικοί που υιοθετούν τις ενδυματολογικές «προτιμήσεις» των εγκληματιών δήθεν αντιπάλων τους, με την αποκρουστική βιαιότητα της συμπεριφοράς τους, πλήττουν καίρια την ανθρωπιά, τις δημοκρατικές ευαισθησίες, την ηθική και την αισθητική μας, και αποκαλύπτουν σ’ ολόκληρη την κοινωνία το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό τους σύμπαν, την προφανή χυδαιότητα και την απύθμενη βαρβαρότητα της ύπαρξής τους, με μια πρωτοφανή επίδειξη του θρασύδειλου «τσαμπουκά»
τους που καλύπτεται από τους διαχειριστές της εξουσίας.
Η φιλμογράφηση της κτηνωδίας
Ενίοτε, η βαρβαρότητα αυτή τυχαίνει να φιλμογραφείται με αποτέλεσμα να προβάλλεται δημόσια η ανατριχιαστική κακοποίηση πολιτών από ανώμαλους κουκουλοφόρους και να εισβάλλει στα σπίτια μας μια ομάδα ανθρωπόμορφων τεράτων που υποδύονται τους αστυνομικούς, οι οποίοι (καλυπτόμενοι πίσω από την ανυπαρξία οποιουδήποτε διακριτικού που θα μπορούσε να φανερώσει την ταυτότητά τους) πρωταγωνιστούν σ’ ένα έργο με τίτλο «η αποθέωση της αστυνομικής βαρβαρότητας», που προβάλλεται όλο και πιο συχνά.
Κάθε φορά που τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων προβάλλουν τα άτυπα Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας επί το έργο, μια ομάδα ανθρωποειδών που χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας, και ευαισθησίας και διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από τον σωληνοειδή διανοητικό τους ορίζοντα, μπορούν να φτύνουν και να ποδοπατούν ατιμώρητα τις κατακτήσεις του πολιτισμού και να σκιαγραφούν το μέλλον του αστυνομικο-εγκληματικού Μεσαίωνα που επιφυλάσσουν στην κοινωνία οι διαχειριστές της εξουσίας.
Πεδίο σύγκρουσης και, συγχρόνως, αντικείμενο νομής από τους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, το κράτος στη χώρα των Γραικών και των Γραικύλων, θεωρείται όχι σαν ένας θεσμός συνέχειας που η λειτουργία του διέπεται από κάποιους γενικά αποδεκτούς και σχετικά σταθερούς κανόνες (όπως συμβαίνει στις σύγχρονες φιλελεύθερες-ολιγαρχικές κοινωνίες) αλλά ως αποκλειστικό φέουδο των εκάστοτε διαχειριστών του.
Σε κάθε κρατικό μόρφωμα, η αστυνομία αποτελεί έναν εξαιρετικά ευαίσθητο «μακρύ βραχίονα» της εξουσίας, απέναντι στον οποίο οι επαγγελματίες πολιτικοί κρατούν μια αμφιθυμική στάση: Ως αντιπολίτευση προσπαθούν να περιορίσουν τις δραστηριότητές της στα πλαίσια του νόμου, ενώ ως κυβέρνηση διακηρύσσουν την ανάγκη της υπέρβασης αυτών των ορίων στο όνομα της προστασίας της κοινωνίας από κάποιο, συνήθως φανταστικό ή κατασκευασμένο, κίνδυνο.
«Το κράτος είναι οι αστυνομικοί» (μου), (δηλαδή Εγώ), αποφαίνονται οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, αποδεικνύοντας ότι η διαχείριση της εξουσίας ήταν και παραμένει υπόθεση του μίστερ Χάϊντ και όχι του δόκτορα Τζέκιλ. Μ’ άλλα λόγια, η εξουσία βρίσκεται συγχρόνως στην άκρη του πιστολιού και στον πυρήνα της σχιζοφρένειας. Συνεπώς, η κατοχή του πιστολιού και η εξουσιοφρένεια, είναι αναγκαίες ιδιότητες εκείνων που διεκδικούν και διαχειρίζονται την εξουσία, ασχημονώντας ατιμώρητα σε βάρος όλων μας.
Η αμέλεια ή η αδυναμία κάθε κοινωνίας να επιβάλλει όρια στη φρίκη που συνεπάγεται κάθε αυθαίρετη άσκηση της εξουσίας, την καταδικάζει να ζήσει τη φρίκη χωρίς όρια του οργουελιανού «1984» που, δυστυχώς, δικαιώνεται ασταμάτητα.
Αναρτήθηκε από giorgis στις 10:52 μ.μ.
Να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί...
Απόσπασμα από το editorial του Δελτίου Θυέλλης που μόλις κυκλοφόρησε (το Δελτίο Θυέλλης είναι το έντυπο του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα)
Κίνημα των πλατειών, με κορωνίδα την Πλατεία Συντάγματος: Η μεγαλύτερη, ως προς τη διάρκεια και τη λαϊκή συμμετοχή, κινητοποίηση από τη Μεταπολίτευση· η πρώτη που δεν ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Αριστεράς και τα βασικά της χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά από εκείνα των κινητοποιήσεων στις οποίες πρωτοστατούν η Αριστερά (κάθε εκδοχή της), τα συνδικάτα, αλλά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος: άμεση δημοκρατία, ειρηνικός χαρακτήρας, δραστικός περιορισμός της κομματικής παρουσίας, μαζικός εθελοντισμός και παλλαϊκά/πανεθνικά φυσιογνωμικά στοιχεία.
Ο πολιτικός στόχος του κινήματος των πλατειών επίσης πρωτοφανής για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα: Να μην ψηφιστεί το Μνημόνιο 2 και να φύγει η κυβέρνηση. Και για την επίτευξη αυτού του στόχου αγωνίζεται με εξαιρετική αποφασιστικότητα. Οι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, νέοι κυρίως, αλλά και μεσήλικες ή ηλικιωμένοι, που έμεναν «με το χαμόγελο στα χείλη» στην Πλατεία Συντάγματος στις 15 Ιουνίου, παρά τον καταιγισμό χημικών και τις επελάσεις των ΜΑΤ, αποτελούν υπόδειγμα μαχητικότητας.
Προφανώς, σε μια τόσο μαζική και άρα πολυσυλλεκτική κινητοποίηση υπάρχουν αντιφάσεις και στοιχεία απολύτως ανταγωνιστικά με τα προτάγματα της κοινωνικής απελευθέρωσης, με σημαντικότερα τη μόνιμη (και αποδεκτή) παρουσία ακροδεξιών, το διάχυτο ελληνοκεντρισμό και το σεξισμό αρκετών συνθημάτων, που επ΄ ουδενί όμως καθορίζουν το γενικό τόνο και, οπωσδήποτε, τη δυναμική του κινήματος των πλατειών.
Πώς άλλωστε θα μπορούσε να γίνει; Το ότι βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους δεν σημαίνει ότι απαλλάσσεται αυτομάτως από την ιδεολογία του (δηλαδή, την κυρίαρχη ιδεολογία) και, επομένως, τη νοοτροπία, τις συνήθειες και τις παραστάσεις που επικαθορίζουν την καθημερινή ζωή και τον τρόπο σκέψης του. Σημαίνει, ωστόσο, ότι με την έξοδό του στο δρόμο, εκτός από την αλλαγή των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών, αμφισβητεί, ασφαλώς με διαφορετικούς ρυθμούς και περιεχόμενα, τον τρόπο ζωής και σκέψης του. Ούτως ή άλλως, η πράξη προηγείται της συνείδησης και, επομένως, η Αριστερά και το κοινωνικό κίνημα δεν πρέπει να αναζητούν, σε συνθήκες θερμοκηπίου, να «τους μοιάσει ο κόσμος», αλλά, αντίθετα, να «ανακατευόμαστε» με τον κόσμο, να τον μαθαίνουμε και να μαθαίνουμε από αυτόν.
Το κίνημα των πλατειών έχει ήδη κατορθώσει να διαλύσει τη λαϊκή συναίνεση και ανοχή στην κυβέρνηση, να υπονομεύσει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη υποστήριξη από κάθε κίνημα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, να γίνει αγωνιστικό παράδειγμα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα και (κάτι που υποτιμάται από αρκετά τμήματα της Αριστεράς) να εκφράσει, όχι με εργατίστικα αλλά με ευρύτερα ταξικά χαρακτηριστικά, την κοινωνική πόλωση μεταξύ πλούσιων και φτωχών ή «φτωχοποιούμενων».
Σε αυτές τις επιτυχίες του συνέβαλε καταλυτικά ο ειρηνικός χαρακτήρας του, ο οποίος του επέτρεψε να μαζικοποιηθεί, να μη συκοφαντηθεί και κατασταλεί, να γίνει εξαιρετικά δημοφιλές και παράλληλα να ριζοσπαστικοποιηθεί. Το Δίκτυο είναι μια συλλογικότητα που πιστεύει στην αναγκαιότητα της βίας και ως μέσου αντίστασης στην κρατική καταστολή και ως μέσου ανατροπής της αστικής εξουσίας. Γι΄ αυτό ακριβώς συμμετείχαμε και υποστηρίξαμε ανεπιφύλακτα την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008. Όμως, η βία είναι ένα μέσο, που μάλιστα πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ, αλλιώς γίνεται αυτοσκοπός και συκοφαντεί το απελευθερωτικό περιεχόμενο που (πρέπει να) έχει. Σκοπός παραμένει η μαζικοποίηση και η ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος, των αγώνων και της κοινωνίας. Κι αν αυτός ο σκοπός υπηρετείται καλύτερα (γιατί ανταποκρίνεται στις διαθέσεις του «κανονικού» κόσμου που βγαίνει στους δρόμους, ενισχύει τη διάρκεια και την αντοχή της κινητοποίησης και απονομιμοποιεί ευκολότερα την πολιτική εξουσία) από τον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος των πλατειών, τότε εμείς υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα αυτόν το χαρακτήρα.
Τελικά, αυτό που απομένει στο κίνημα είναι να ρίξει την κυβέρνηση Παπανδρέου, με καταλυτικές συνέπειες σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές πεδίο. Μια τέτοια νίκη θα αποτελέσει αγωνιστικό παράδειγμα παγκόσμιας εμβέλειας, θα προκαλέσει σοβαρό ρήγμα στη δικτατορία της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά, πάνω απ΄ όλα, θα δημιουργήσει εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες για τη συγκρότηση, με «ψυχή» το κίνημα των πλατειών, μιας οικουμενικής κοινωνικής αντιπολίτευσης στις «οικουμενικές» μετεκλογικές κυβερνήσεις και στα τρομοκρατικά διλήμματα της «ακυβερνησίας» και της «πτώχευσης».
Με αυτό το σκεπτικό, το Συντονιστικό των Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων αποφάσισε, παρ΄ όλη την κρισιμότητα της περιόδου για τους οικονομικούς και τους πολιτικούς πρόσφυγες (απεργία πείνας των 300 μεταναστών, έξαρση της φασιστικής βίας, κλιμάκωση της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης και του Δήμου Αθήνας κ.λπ.), να ακυρώσει το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Άλσος Γουδή, ώστε όλες και όλοι μας να συμμετέχουμε ολόψυχα στις κινητοποιήσεις της Πλατείας Συντάγματος.
Πάμε πλατείες, λοιπόν, για να αγωνιστούμε, να νικήσουμε, να ζήσουμε!
Κίνημα των πλατειών, με κορωνίδα την Πλατεία Συντάγματος: Η μεγαλύτερη, ως προς τη διάρκεια και τη λαϊκή συμμετοχή, κινητοποίηση από τη Μεταπολίτευση· η πρώτη που δεν ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Αριστεράς και τα βασικά της χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά από εκείνα των κινητοποιήσεων στις οποίες πρωτοστατούν η Αριστερά (κάθε εκδοχή της), τα συνδικάτα, αλλά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος: άμεση δημοκρατία, ειρηνικός χαρακτήρας, δραστικός περιορισμός της κομματικής παρουσίας, μαζικός εθελοντισμός και παλλαϊκά/πανεθνικά φυσιογνωμικά στοιχεία.
Ο πολιτικός στόχος του κινήματος των πλατειών επίσης πρωτοφανής για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα: Να μην ψηφιστεί το Μνημόνιο 2 και να φύγει η κυβέρνηση. Και για την επίτευξη αυτού του στόχου αγωνίζεται με εξαιρετική αποφασιστικότητα. Οι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, νέοι κυρίως, αλλά και μεσήλικες ή ηλικιωμένοι, που έμεναν «με το χαμόγελο στα χείλη» στην Πλατεία Συντάγματος στις 15 Ιουνίου, παρά τον καταιγισμό χημικών και τις επελάσεις των ΜΑΤ, αποτελούν υπόδειγμα μαχητικότητας.
Προφανώς, σε μια τόσο μαζική και άρα πολυσυλλεκτική κινητοποίηση υπάρχουν αντιφάσεις και στοιχεία απολύτως ανταγωνιστικά με τα προτάγματα της κοινωνικής απελευθέρωσης, με σημαντικότερα τη μόνιμη (και αποδεκτή) παρουσία ακροδεξιών, το διάχυτο ελληνοκεντρισμό και το σεξισμό αρκετών συνθημάτων, που επ΄ ουδενί όμως καθορίζουν το γενικό τόνο και, οπωσδήποτε, τη δυναμική του κινήματος των πλατειών.
Πώς άλλωστε θα μπορούσε να γίνει; Το ότι βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους δεν σημαίνει ότι απαλλάσσεται αυτομάτως από την ιδεολογία του (δηλαδή, την κυρίαρχη ιδεολογία) και, επομένως, τη νοοτροπία, τις συνήθειες και τις παραστάσεις που επικαθορίζουν την καθημερινή ζωή και τον τρόπο σκέψης του. Σημαίνει, ωστόσο, ότι με την έξοδό του στο δρόμο, εκτός από την αλλαγή των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών, αμφισβητεί, ασφαλώς με διαφορετικούς ρυθμούς και περιεχόμενα, τον τρόπο ζωής και σκέψης του. Ούτως ή άλλως, η πράξη προηγείται της συνείδησης και, επομένως, η Αριστερά και το κοινωνικό κίνημα δεν πρέπει να αναζητούν, σε συνθήκες θερμοκηπίου, να «τους μοιάσει ο κόσμος», αλλά, αντίθετα, να «ανακατευόμαστε» με τον κόσμο, να τον μαθαίνουμε και να μαθαίνουμε από αυτόν.
Το κίνημα των πλατειών έχει ήδη κατορθώσει να διαλύσει τη λαϊκή συναίνεση και ανοχή στην κυβέρνηση, να υπονομεύσει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη υποστήριξη από κάθε κίνημα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, να γίνει αγωνιστικό παράδειγμα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα και (κάτι που υποτιμάται από αρκετά τμήματα της Αριστεράς) να εκφράσει, όχι με εργατίστικα αλλά με ευρύτερα ταξικά χαρακτηριστικά, την κοινωνική πόλωση μεταξύ πλούσιων και φτωχών ή «φτωχοποιούμενων».
Σε αυτές τις επιτυχίες του συνέβαλε καταλυτικά ο ειρηνικός χαρακτήρας του, ο οποίος του επέτρεψε να μαζικοποιηθεί, να μη συκοφαντηθεί και κατασταλεί, να γίνει εξαιρετικά δημοφιλές και παράλληλα να ριζοσπαστικοποιηθεί. Το Δίκτυο είναι μια συλλογικότητα που πιστεύει στην αναγκαιότητα της βίας και ως μέσου αντίστασης στην κρατική καταστολή και ως μέσου ανατροπής της αστικής εξουσίας. Γι΄ αυτό ακριβώς συμμετείχαμε και υποστηρίξαμε ανεπιφύλακτα την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008. Όμως, η βία είναι ένα μέσο, που μάλιστα πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ, αλλιώς γίνεται αυτοσκοπός και συκοφαντεί το απελευθερωτικό περιεχόμενο που (πρέπει να) έχει. Σκοπός παραμένει η μαζικοποίηση και η ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος, των αγώνων και της κοινωνίας. Κι αν αυτός ο σκοπός υπηρετείται καλύτερα (γιατί ανταποκρίνεται στις διαθέσεις του «κανονικού» κόσμου που βγαίνει στους δρόμους, ενισχύει τη διάρκεια και την αντοχή της κινητοποίησης και απονομιμοποιεί ευκολότερα την πολιτική εξουσία) από τον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος των πλατειών, τότε εμείς υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα αυτόν το χαρακτήρα.
Τελικά, αυτό που απομένει στο κίνημα είναι να ρίξει την κυβέρνηση Παπανδρέου, με καταλυτικές συνέπειες σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές πεδίο. Μια τέτοια νίκη θα αποτελέσει αγωνιστικό παράδειγμα παγκόσμιας εμβέλειας, θα προκαλέσει σοβαρό ρήγμα στη δικτατορία της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά, πάνω απ΄ όλα, θα δημιουργήσει εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες για τη συγκρότηση, με «ψυχή» το κίνημα των πλατειών, μιας οικουμενικής κοινωνικής αντιπολίτευσης στις «οικουμενικές» μετεκλογικές κυβερνήσεις και στα τρομοκρατικά διλήμματα της «ακυβερνησίας» και της «πτώχευσης».
Με αυτό το σκεπτικό, το Συντονιστικό των Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων αποφάσισε, παρ΄ όλη την κρισιμότητα της περιόδου για τους οικονομικούς και τους πολιτικούς πρόσφυγες (απεργία πείνας των 300 μεταναστών, έξαρση της φασιστικής βίας, κλιμάκωση της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης και του Δήμου Αθήνας κ.λπ.), να ακυρώσει το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Άλσος Γουδή, ώστε όλες και όλοι μας να συμμετέχουμε ολόψυχα στις κινητοποιήσεις της Πλατείας Συντάγματος.
Πάμε πλατείες, λοιπόν, για να αγωνιστούμε, να νικήσουμε, να ζήσουμε!
Μαθήματα από τη βαρύτατη λαϊκή ήττα , του Τ.Φωτόπουλου
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
03/07/2011 - 10:10
Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «χούντας του Γιωργάκη».
Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης χούντας το 1967. Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ' αόριστον καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου οι μόνες επιλογές που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας -αν όχι Κίνας- σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βορειοευρωπαίοι «εταίροι» μας είτε να μεταναστεύουν.
Για να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της ήττας δεν έχει παρά να δει την ευφορία των ξένων και ντόπιων οικονομικών ελίτ όταν, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας των επαγγελματιών πολιτικάντηδων (και δωσίλογων!), τα χρηματιστήρια εδώ και στο εξωτερικό ξανάνθησαν. Και είναι, βέβαια, δωσίλογοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες (οι οποίοι πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό, και όχι μόνο πολιτικό, εξοστρακισμό από τον ελληνικό λαό) γιατί στήριξαν μια χούντα που δεν είχε την παραμικρή λαϊκή εντολή να πάρει τα καταστροφικά για το λαό δομικά μέτρα που πήρε. Αντίθετα, στηρίχθηκε μόνο στην τρομοκρατία των ΜΑΤ, που οι «αντιστασιακοί» του ΠΑΣΟΚ διέταξαν να φερθούν σαν εσωτερικός στρατός κατοχής, χειρότερος και από τη χουντική αστυνομία της 7ετίας, κατά του αντιστεκόμενου λαού!
Πού οφείλεται όμως η βαρύτατη αυτή ήττα και πώς μπορεί να ανατραπεί; Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνήθων μέσων πάλης και των νεοπαγών του «κινήματος των αγανακτισμένων». Τα συνήθη μέσα πάλης, δηλαδή οι σπασμωδικές απεργίες και οι συνήθεις πορείες-λιτανείες, που οργανώνονταν κατά κανόνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων (οι οποίες κατ' αρχήν ανήκουν σε κόμματα εξαρτώμενα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ), ήταν αναπόφευκτο να αποτύχουν, εφ' όσον ουσιαστικά στόχευαν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της λαϊκής οργής. Αλλά και οι ανάλογες απεργίες και λιτανείες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είχαν επίσης την ίδια τύχη, όχι μόνο γιατί τις υιοθετούσε μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων και των πολιτών γενικότερα, αλλά και γιατί και η Αριστερά αυτή δεν είχε να προσφέρει συγκεκριμένους στόχους στο λαϊκό κίνημα για να αγωνιστεί κατά των πραγματικών αιτίων της κρίσης -απαιτώντας, κυρίως, την άμεση έξοδο από την ίδια την Ε.Ε. Ομως, μόνο έτσι θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επανακτήσουν δυνητικά κάποια οικονομική κυριαρχία, η οποία αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να παλέψουν κατά των ξένων και ντόπιων ελίτ. Αντίθετα, τμήμα μεν της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μιλούσε μόνο για έξοδο από το ευρώ, και «συνολική ρήξη με την Ε.Ε.» (που ανάγεται στα τρία τέρμινα), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της συνέδεε την έξοδο από την Ε.Ε. με τη «λαϊκή εξουσία» που -όπως έδειξε και το άνετο πέρασμα των καταστροφικών μέτρων- είναι αδύνατη στο προβλέψιμο μέλλον.
Το ίδιο όμως το πέρασμα των μέτρων έδειξε και την κενότητα της ρητορικής της ρεφορμιστικής Αριστεράς που στήριξε το «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο διακήρυσσε ότι θα παρεμπόδιζε τους χουντικούς να περάσουν τα μέτρα τους. Σήμερα, όλοι μέμφονται τους «κουκουλοφόρους» (που πολλοί από αυτούς απλώς φορούσαν κουκούλα για να προστατευθούν από τα δολοφονικά χημικά των χουντικών πραιτοριανών), διότι δήθεν εμπόδισαν το ειρηνικό κίνημα στο Σύνταγμα να επιβάλει τα γενικόλογα αιτήματά του («έξω η τρόικα, έξω τα Μνημόνια» κ.λπ.), που δεν ήταν όμως παρά ευχολόγια εφ' όσον δεν προέβλεπαν συγκεκριμένα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξή τους. Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στην πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας (οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλι έπεσαν, γιατί την έξωσή τους ενέκρινε και η υπερεθνική ελίτ, ενώ ο Γιωργάκης είναι «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα»!).
Ούτε βέβαια καμία περιφερειακή χώρα ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση της εφαρμόζοντας τις «ασπιρίνες» των «ειδικών» της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τους οποίους καλούσε δήθεν η Λαϊκή Συνέλευση στην παρωδία Αμεσης Δημοκρατίας που στήθηκε στο Σύνταγμα (αλλά στην πραγματικότητα καλούσαν οι «ανοικτές» επιτροπές που επάνδρωναν στελέχη της Αριστεράς αυτής).
Δηλαδή, τα γιατροσόφια που αποπροσανατόλιζαν τα λαϊκά στρώματα με ανώδυνες (για τις ελίτ) ανοητολογίες ότι η κρίση οφείλεται στο xρέος (δηλαδή στο σύμπτωμά της) και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να παλέψουμε για το λογιστικό έλεγχό του, ώστε να μάθουμε ποιο τμήμα του είναι παράνομο -λες και για το υπόλοιπο χρέος, που θα το έβρισκε «νόμιμο», ρώτησε κανένας τα λαϊκά στρώματα!
Οσον αφορά το πώς θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα καταστροφικά μέτρα και την ίδια τη χούντα που τα υιοθέτησε, που κατά τη γνώμη μου περνά μέσα από γενική απεργία διαρκείας η οποία θα οργανωθεί «από κάτω», θα επανέλθω στο επόμενο.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
03/07/2011 - 10:10
Το άνετο πέρασμα των πιο καταστροφικών μέτρων στην Ιστορία αυτού του τόπου, τα οποία οδηγούν και στο μαζικό ξεπούλημα του ίδιου του κοινωνικού μας πλούτου, σημαίνει ότι τα λαϊκά στρώματα υπέστησαν την πιο βαριά ήττα τους στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, στα χέρια της κοινοβουλευτικής «χούντας του Γιωργάκη».
Μια ήττα, που δεν συγκρίνεται καν με την ήττα που σήμανε η επικράτηση μιας άλλης χούντας το 1967. Και δεν συγκρίνεται γιατί, αν δεν ανατραπεί, θα σηματοδοτήσει την επ' αόριστον καταδίκη των λαϊκών στρωμάτων σε οικονομική καταστροφή, όπου οι μόνες επιλογές που βασικά θα έχουν θα είναι: είτε να δουλεύουν με μισθούς και συνθήκες (σημερινής) Βουλγαρίας -αν όχι Κίνας- σε όσες δουλειές θα «προσφέρουν» οι Βορειοευρωπαίοι «εταίροι» μας είτε να μεταναστεύουν.
Για να διαπιστώσει κανείς το μέγεθος της ήττας δεν έχει παρά να δει την ευφορία των ξένων και ντόπιων οικονομικών ελίτ όταν, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας των επαγγελματιών πολιτικάντηδων (και δωσίλογων!), τα χρηματιστήρια εδώ και στο εξωτερικό ξανάνθησαν. Και είναι, βέβαια, δωσίλογοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες (οι οποίοι πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουν τον κοινωνικό, και όχι μόνο πολιτικό, εξοστρακισμό από τον ελληνικό λαό) γιατί στήριξαν μια χούντα που δεν είχε την παραμικρή λαϊκή εντολή να πάρει τα καταστροφικά για το λαό δομικά μέτρα που πήρε. Αντίθετα, στηρίχθηκε μόνο στην τρομοκρατία των ΜΑΤ, που οι «αντιστασιακοί» του ΠΑΣΟΚ διέταξαν να φερθούν σαν εσωτερικός στρατός κατοχής, χειρότερος και από τη χουντική αστυνομία της 7ετίας, κατά του αντιστεκόμενου λαού!
Πού οφείλεται όμως η βαρύτατη αυτή ήττα και πώς μπορεί να ανατραπεί; Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ των συνήθων μέσων πάλης και των νεοπαγών του «κινήματος των αγανακτισμένων». Τα συνήθη μέσα πάλης, δηλαδή οι σπασμωδικές απεργίες και οι συνήθεις πορείες-λιτανείες, που οργανώνονταν κατά κανόνα από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων (οι οποίες κατ' αρχήν ανήκουν σε κόμματα εξαρτώμενα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ), ήταν αναπόφευκτο να αποτύχουν, εφ' όσον ουσιαστικά στόχευαν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της λαϊκής οργής. Αλλά και οι ανάλογες απεργίες και λιτανείες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είχαν επίσης την ίδια τύχη, όχι μόνο γιατί τις υιοθετούσε μόνο μια μειοψηφία των εργαζομένων και των πολιτών γενικότερα, αλλά και γιατί και η Αριστερά αυτή δεν είχε να προσφέρει συγκεκριμένους στόχους στο λαϊκό κίνημα για να αγωνιστεί κατά των πραγματικών αιτίων της κρίσης -απαιτώντας, κυρίως, την άμεση έξοδο από την ίδια την Ε.Ε. Ομως, μόνο έτσι θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να επανακτήσουν δυνητικά κάποια οικονομική κυριαρχία, η οποία αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να παλέψουν κατά των ξένων και ντόπιων ελίτ. Αντίθετα, τμήμα μεν της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μιλούσε μόνο για έξοδο από το ευρώ, και «συνολική ρήξη με την Ε.Ε.» (που ανάγεται στα τρία τέρμινα), ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της συνέδεε την έξοδο από την Ε.Ε. με τη «λαϊκή εξουσία» που -όπως έδειξε και το άνετο πέρασμα των καταστροφικών μέτρων- είναι αδύνατη στο προβλέψιμο μέλλον.
Το ίδιο όμως το πέρασμα των μέτρων έδειξε και την κενότητα της ρητορικής της ρεφορμιστικής Αριστεράς που στήριξε το «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο διακήρυσσε ότι θα παρεμπόδιζε τους χουντικούς να περάσουν τα μέτρα τους. Σήμερα, όλοι μέμφονται τους «κουκουλοφόρους» (που πολλοί από αυτούς απλώς φορούσαν κουκούλα για να προστατευθούν από τα δολοφονικά χημικά των χουντικών πραιτοριανών), διότι δήθεν εμπόδισαν το ειρηνικό κίνημα στο Σύνταγμα να επιβάλει τα γενικόλογα αιτήματά του («έξω η τρόικα, έξω τα Μνημόνια» κ.λπ.), που δεν ήταν όμως παρά ευχολόγια εφ' όσον δεν προέβλεπαν συγκεκριμένα αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξή τους. Καμία άλλωστε χούντα δεν έπεσε στην Ιστορία με χορούς και τραγούδια στην πλατεία ή με ειρηνικές περικυκλώσεις των κέντρων εξουσίας (οι Μουμπάρακ και Μπεν Αλι έπεσαν, γιατί την έξωσή τους ενέκρινε και η υπερεθνική ελίτ, ενώ ο Γιωργάκης είναι «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα»!).
Ούτε βέβαια καμία περιφερειακή χώρα ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση της εφαρμόζοντας τις «ασπιρίνες» των «ειδικών» της ρεφορμιστικής Αριστεράς, τους οποίους καλούσε δήθεν η Λαϊκή Συνέλευση στην παρωδία Αμεσης Δημοκρατίας που στήθηκε στο Σύνταγμα (αλλά στην πραγματικότητα καλούσαν οι «ανοικτές» επιτροπές που επάνδρωναν στελέχη της Αριστεράς αυτής).
Δηλαδή, τα γιατροσόφια που αποπροσανατόλιζαν τα λαϊκά στρώματα με ανώδυνες (για τις ελίτ) ανοητολογίες ότι η κρίση οφείλεται στο xρέος (δηλαδή στο σύμπτωμά της) και ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να παλέψουμε για το λογιστικό έλεγχό του, ώστε να μάθουμε ποιο τμήμα του είναι παράνομο -λες και για το υπόλοιπο χρέος, που θα το έβρισκε «νόμιμο», ρώτησε κανένας τα λαϊκά στρώματα!
Οσον αφορά το πώς θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε τα καταστροφικά μέτρα και την ίδια τη χούντα που τα υιοθέτησε, που κατά τη γνώμη μου περνά μέσα από γενική απεργία διαρκείας η οποία θα οργανωθεί «από κάτω», θα επανέλθω στο επόμενο.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
Οι συμμορίτες του ΠΑΣΟΚ του Γ. Δελαστίκ
Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011
Την απόλυτη σύμφυση κράτους και παρακράτους του ΠΑΣΟΚ κατέστησαν σαφέστατη στα μάτια ολόκληρης πλέον της ελληνικής κοινωνίας τα δραματικά γεγονότα της Τετάρτης και της Τρίτης. Αφιονισμένες ορδές ΜΑΤ και προβοκατόρων, στους οποίους συμμετείχαν και φασιστικές συμμορίες που δρουν σε ανοιχτή συνεργασία με την αστυνομία σε βαθμό ώστε να τους γνωρίζουν και προσωπικά οι αξιωματικοί των ΜΑΤ και όχι μόνο οι ασφαλίτες που τους κινητοποιούν, οργίασαν κυριολεκτικά.
Έδειραν χιλιάδες διαδηλωτές. Τραυμάτισαν εκατοντάδες. Μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο αερίων. Έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων και λεηλάτησαν όσα μπορούσαν για να βγάλουν και κάτι παραπάνω από το «μεροκάματο» για την παροχή υπηρεσιών προς την κυβέρνηση. Στόχος τους ήταν πριν απ' όλα να αποτρέψουν τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων λαού έξω από τη Βουλή την ώρα που οι δοσίλογοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν το νέο Μνημόνιο εθνικής υποτέλειας, ξεπουλήματος με αμετάκλητο τρόπο της δημόσιας περιουσίας και απόλυτης εξαθλίωσης των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, ακόμη και των μικρομεσαίων επαγγελματιών.
Με τον κοινωνικό πόλεμο που εξαπόλυσαν πέτυχαν το στόχο τους, με αντίτιμο βεβαίως τη διεύρυνση του χάσματος λαού και κυβέρνησης Κου'ί'σλινγκ του ΠΑΣΟΚ και την αποκάλυψη σε πλατύτατες μάζες του ειδεχθούς προσώπου και της πραγματικής φύσης των κυβερνητών της χώρας και του πρωθυπουργού προσωπικά, ο οποίος καλύπτεται πίσω από τη μάσκα του προέδρου της... Σοσιαλιστικής(!) Διεθνούς.
Όπως κάθε κατοχική κυβέρνηση δοσιλόγων έτσι και αυτή του ΠΑΣΟΚ - όσο πιο πολύ μετατρέπεται σε μίσθαρνο όργανο των ξένων επικυρίαρχων και των ντόπιων οικονομικών συνεργατών τους τόσο πιο πολύ μισεί το λαό τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και τόσο πιο αδίστακτη γίνεται στην επιχείρηση εξόντωσης του.
Τα πολιτικά καθάρματα που κυβερνούν τη χώρα είναι πλέον αδίστακτα. Δεν έχουν καμιά πολιτική αναστολή να προχωρήσουν και σε δολοφονίες διαδηλωτών, όταν κρίνουν ότι αυτό τους συμφέρει. Την Τετάρτη η κυβέρνηση δεν είχε δώσει γραμμή δολοφονιών διαδηλωτών. Η χρήση χημικών σε βαθμό παράνοιας, το ξυλοφόρτωμα οποιουδήποτε τυχαίου πολίτη, ακόμη και αυτών που έτρωγαν στο Μοναστηράκι (!), αποσκοπούσε στην κατατρομοκράτηση του πληθυσμού, στην εγκαθίδρυση κλίματος αστυνομοκρατίας ανάλογου με εκείνου της χούντα των συνταγματαρχών τηρουμένων φυσικά των αναλογιών της διαφορετικής εποχής και του γεγονότος ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι πανηγυρικά εκλεγμένη από το λαό, έχει απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εξακολουθούν για την ώρα να ισχύουν μια σειρά θεμελιώδεις πολιτικές ελευθερίες και δικαιώματα, πέρα από όσα καταπατούνται βάναυσα κατά περίπτωση κυβερνητικής πολιτικής σκοπιμότητας.
Η βιαιότητα βεβαίως των ΜΑΤ είναι χειρότερη και πιο εγκληματική από εκείνη της φασιστικής αστυνομίας της χούντας στις αντιδικτατορικές διαδηλώσεις.
Σε πολιτικό επίπεδο, πέρα από τις εγκληματικές εντολές που έδωσε στην αστυνομία, η κυβέρνηση Παπανδρέου λόγω της αμερικανικής καταγωγής και πολιτικής διαπαιδαγώγησης (και όχι μόνο) του πρωθυπουργού, αλλά και λόγω της διαρκούς διολίσθησης του σε κοινωνικά ακροδεξιά ιδεολογία, ακολουθεί την πεπατημένη των ακροδεξιών δικτατοριών των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Προσπαθεί να αποδώσει σε «κομμουνιστική» και «ακροαριστερή υπονομευτική δράση» που είχε σχέδιο να ...«καεί η Αθήνα για να μην ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο (!!!)» τα αιματηρά επεισόδια που προκάλεσε εσκεμμένα και εκ προμελέτης η ίδια.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου συμπεριφέρεται πολιτικά πλέον όπως η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή επί ΕΡΕ μετά το εκλογικό πραξικόπημα του 1961 και μέχρι τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963. Μόνο που αυτή τη φορά η σύμφυση της με το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ είναι απολύτως ελεγχόμενη πολιτικά και ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα αναφωνήσει ποτέ φράσεις του τύπου «Ποιος κυβε¬νά επιτέλους αυτόν τον τόπο;» σαν εκείνη του Καραμανλή πριν από μισόν αιώνα, όταν το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς δολοφόνησαν τον Λαμπράκη σε αγαστή συνεργασία.
Μόνο η ανυποχώρητη αντίσταση και δράση του λαϊκού κινήματος είναι σε θέση να αποκρούσει τη δράση αυτής της κυβέρνησης και τελικά να την ανατρέψει. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες ότι δήθεν όπου να 'ναι καταρρέει και ότι δήθεν από μόνη της θα προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές το φθινόπωρο, οπότε είναι σίγουρο ότι θα απαλλαγούμε από αυτήν αφού η εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ είναι βέβαιη μετά τα εγκλήματα που έχει διαπράξει εναντίον του λαού και της χώρας.
Στην προσπάθεια ανατροπής της δοσίλογης κυβέρνησης Παπανδρέου οι εργαζόμενοι και το λαϊκό κίνημα τελικά θα νικήσουν - και σύντομα! Πρέπει όμως να έχουν επίγνωση ότι δεν αντιμετωπίζουν μόνο το κράτος και το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την ΕΕ και τις ΗΠΑ που στηρίζουν με νύχια και με δόντια το τυφλό όργανο τους στην Αθήνα.
Πηγή: Γ. Δελαστίκ - "Πριν"
Την απόλυτη σύμφυση κράτους και παρακράτους του ΠΑΣΟΚ κατέστησαν σαφέστατη στα μάτια ολόκληρης πλέον της ελληνικής κοινωνίας τα δραματικά γεγονότα της Τετάρτης και της Τρίτης. Αφιονισμένες ορδές ΜΑΤ και προβοκατόρων, στους οποίους συμμετείχαν και φασιστικές συμμορίες που δρουν σε ανοιχτή συνεργασία με την αστυνομία σε βαθμό ώστε να τους γνωρίζουν και προσωπικά οι αξιωματικοί των ΜΑΤ και όχι μόνο οι ασφαλίτες που τους κινητοποιούν, οργίασαν κυριολεκτικά.
Έδειραν χιλιάδες διαδηλωτές. Τραυμάτισαν εκατοντάδες. Μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο αερίων. Έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων και λεηλάτησαν όσα μπορούσαν για να βγάλουν και κάτι παραπάνω από το «μεροκάματο» για την παροχή υπηρεσιών προς την κυβέρνηση. Στόχος τους ήταν πριν απ' όλα να αποτρέψουν τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων λαού έξω από τη Βουλή την ώρα που οι δοσίλογοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν το νέο Μνημόνιο εθνικής υποτέλειας, ξεπουλήματος με αμετάκλητο τρόπο της δημόσιας περιουσίας και απόλυτης εξαθλίωσης των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, ακόμη και των μικρομεσαίων επαγγελματιών.
Με τον κοινωνικό πόλεμο που εξαπόλυσαν πέτυχαν το στόχο τους, με αντίτιμο βεβαίως τη διεύρυνση του χάσματος λαού και κυβέρνησης Κου'ί'σλινγκ του ΠΑΣΟΚ και την αποκάλυψη σε πλατύτατες μάζες του ειδεχθούς προσώπου και της πραγματικής φύσης των κυβερνητών της χώρας και του πρωθυπουργού προσωπικά, ο οποίος καλύπτεται πίσω από τη μάσκα του προέδρου της... Σοσιαλιστικής(!) Διεθνούς.
Όπως κάθε κατοχική κυβέρνηση δοσιλόγων έτσι και αυτή του ΠΑΣΟΚ - όσο πιο πολύ μετατρέπεται σε μίσθαρνο όργανο των ξένων επικυρίαρχων και των ντόπιων οικονομικών συνεργατών τους τόσο πιο πολύ μισεί το λαό τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και τόσο πιο αδίστακτη γίνεται στην επιχείρηση εξόντωσης του.
Τα πολιτικά καθάρματα που κυβερνούν τη χώρα είναι πλέον αδίστακτα. Δεν έχουν καμιά πολιτική αναστολή να προχωρήσουν και σε δολοφονίες διαδηλωτών, όταν κρίνουν ότι αυτό τους συμφέρει. Την Τετάρτη η κυβέρνηση δεν είχε δώσει γραμμή δολοφονιών διαδηλωτών. Η χρήση χημικών σε βαθμό παράνοιας, το ξυλοφόρτωμα οποιουδήποτε τυχαίου πολίτη, ακόμη και αυτών που έτρωγαν στο Μοναστηράκι (!), αποσκοπούσε στην κατατρομοκράτηση του πληθυσμού, στην εγκαθίδρυση κλίματος αστυνομοκρατίας ανάλογου με εκείνου της χούντα των συνταγματαρχών τηρουμένων φυσικά των αναλογιών της διαφορετικής εποχής και του γεγονότος ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι πανηγυρικά εκλεγμένη από το λαό, έχει απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εξακολουθούν για την ώρα να ισχύουν μια σειρά θεμελιώδεις πολιτικές ελευθερίες και δικαιώματα, πέρα από όσα καταπατούνται βάναυσα κατά περίπτωση κυβερνητικής πολιτικής σκοπιμότητας.
Η βιαιότητα βεβαίως των ΜΑΤ είναι χειρότερη και πιο εγκληματική από εκείνη της φασιστικής αστυνομίας της χούντας στις αντιδικτατορικές διαδηλώσεις.
Σε πολιτικό επίπεδο, πέρα από τις εγκληματικές εντολές που έδωσε στην αστυνομία, η κυβέρνηση Παπανδρέου λόγω της αμερικανικής καταγωγής και πολιτικής διαπαιδαγώγησης (και όχι μόνο) του πρωθυπουργού, αλλά και λόγω της διαρκούς διολίσθησης του σε κοινωνικά ακροδεξιά ιδεολογία, ακολουθεί την πεπατημένη των ακροδεξιών δικτατοριών των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Προσπαθεί να αποδώσει σε «κομμουνιστική» και «ακροαριστερή υπονομευτική δράση» που είχε σχέδιο να ...«καεί η Αθήνα για να μην ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο (!!!)» τα αιματηρά επεισόδια που προκάλεσε εσκεμμένα και εκ προμελέτης η ίδια.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου συμπεριφέρεται πολιτικά πλέον όπως η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή επί ΕΡΕ μετά το εκλογικό πραξικόπημα του 1961 και μέχρι τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963. Μόνο που αυτή τη φορά η σύμφυση της με το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ είναι απολύτως ελεγχόμενη πολιτικά και ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα αναφωνήσει ποτέ φράσεις του τύπου «Ποιος κυβε¬νά επιτέλους αυτόν τον τόπο;» σαν εκείνη του Καραμανλή πριν από μισόν αιώνα, όταν το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς δολοφόνησαν τον Λαμπράκη σε αγαστή συνεργασία.
Μόνο η ανυποχώρητη αντίσταση και δράση του λαϊκού κινήματος είναι σε θέση να αποκρούσει τη δράση αυτής της κυβέρνησης και τελικά να την ανατρέψει. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες ότι δήθεν όπου να 'ναι καταρρέει και ότι δήθεν από μόνη της θα προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές το φθινόπωρο, οπότε είναι σίγουρο ότι θα απαλλαγούμε από αυτήν αφού η εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ είναι βέβαιη μετά τα εγκλήματα που έχει διαπράξει εναντίον του λαού και της χώρας.
Στην προσπάθεια ανατροπής της δοσίλογης κυβέρνησης Παπανδρέου οι εργαζόμενοι και το λαϊκό κίνημα τελικά θα νικήσουν - και σύντομα! Πρέπει όμως να έχουν επίγνωση ότι δεν αντιμετωπίζουν μόνο το κράτος και το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την ΕΕ και τις ΗΠΑ που στηρίζουν με νύχια και με δόντια το τυφλό όργανο τους στην Αθήνα.
Πηγή: Γ. Δελαστίκ - "Πριν"
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011
Φλερτάροντας με τον θάνατο, του Γιώργου Αυγερόπουλου
01/07/2011 - 14:50
Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.
Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα" μου είπε με νόημα χαμογελώντας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος - ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι - και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα - έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει"
Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την... "παρεξήγηση". Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.
ΕΞΑΝΤΑΣ
Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.
Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα" μου είπε με νόημα χαμογελώντας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος - ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι - και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα - έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει"
Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την... "παρεξήγηση". Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.
ΕΞΑΝΤΑΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)