Η μαύρη τρύπα της 6^ης Μάη: η ανάδυση του νεοφασιστικού ρεύματος στην Ελλάδα

Μόνο όταν καταλάβουμε ότι ο φασισμός είναι μια λαμπρή ,

συναρπαστική δράση για την ευρεία κοινωνική μάζα που έχει

ήδη χάσει σήμερα την προηγούμενη σιγουριά της ασφάλειας

και κατά συνέπεια και την πίστη στην τάξη, θα είμαστε σε θέση

να τον πολεμήσουμε.

Κλάρα Τσέτκιν : Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό

Η πολιτική εμφάνιση μια σκληρής φασιστικής δεξιάς με αναφορά στη ναζιστική ιδεολογία και καταγραμμένες αντιδημοκρατικές πρακτικές υπήρξε ένα από τα βασικά αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης της 6^ης Μάη. Οι εκλογές αυτές ήταν οι πρώτες που έγιναν ύστερα από την επιβολή του Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων και τη μεγάλη ταξική και πολιτική σύγκρουση που ακολούθησε την προσπάθεια εφαρμογής τους στα επόμενα δυόμιση χρόνια, χρόνια πρωτοφανούς κοινωνικής βαρβαρότητας. Οι δύο εκλογικές διαδικασίες, τόσο αυτή της 6^ης Μάη όσο και της 17^ης Ιούνη, αποτύπωσαν ως ένα βαθμό τον κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό όπως διαμορφώθηκε στα δυόμισι αυτά χρόνια, έδειξαν την αποσύνθεση του μεταπολιτευτικού δικομματικού συστήματος και την κίνηση συγκεκριμένων κοινωνικών στρωμάτων πέρα από τις βασικές δυνάμεις του αστικού διπολισμού, ο οποίος με το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μάη γνώρισε ιστορικών διαστάσεων συντριβή. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μάη καταγράφει το οριστικό τέλος του πολιτικού συστήματος όπως το γνωρίσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η «αναστήλωση» της 17^ης Ιουνίου με την ενίσχυση της Ν.Δ και τη δυνατότητα που έδωσε για σχηματισμό κυβέρνησης από τις μνημονιακές δυνάμεις με τη στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ δεν ακυρώνει αυτή την τάση αποσάθρωσης του αστικού δικομματισμού. Βασικό επίσης είναι η ισχυρή ανάδυση μιας καινούργιας ακροδεξιάς , στο όνομα της αντίθεσης στο Μνημόνιο από εθνική σκοπιά , αλλά και του μεταναστευτικού. Η ακροδεξιά αυτή περιλαμβάνει , εκτός από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» και το φασιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής», που μέχρι τώρα ήταν πολιτικά περιθωριοποιημένο και λειτουργούσε ως παρακρατική συμμορία στο πλευρό των μηχανισμών καταστολής. Μια τέτοια ανάδειξη προϋποθέτει την κατανόηση του κοινωνικού και πολιτικού υποστρώματος στην οποία στηρίζεται, ποια δηλ κοινωνικά στρώματα , τάξεις και μερίδες τάξεων στρέφονται προς το ναζιστικό μόρφωμα και γιατί. Ακόμα θα πρέπει να γίνει κατανοητός ο πολιτικός ρόλος που καλείται να παίξει το μόρφωμα αυτό σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και κατάρρευσης του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Επίσης είναι αναγκαία μια πολιτική και θεωρητική προσέγγιση των βασικών προγραμματικών του θέσεων , έτσι όπως αυτές έχουν διατυπωθεί στα επίσημα πολιτικά του κείμενα.

Τον φασισμό πρέπει να τον παίρνει κανείς σοβαρά ακόμα και όταν καταγράφεται ως μειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, πόσο μάλλον που στην ελληνική του εκδοχή στην παρούσα συγκυρία εμφανίζεται μ’ ένα αξιοσημείωτο εκλογικό ποσοστό (6.97%, 6/05/2012) και με ένταση της πολιτικής του δραστηριότητάς μέσα στις λαϊκές τάξεις. Το ποσοστό αυτό παραμένει περίπου σταθερό σε συνθήκες ακραίας εκλογικής πόλωσης.(6,92%, 17/06/2012) Αυτό σημαίνει ότι το ναζιστικό ρεύμα έχει αναδειχθεί ως μια αυτόνομη πολιτική οντότητα μέσα στο απονομιμοποιημένο και καταρρέον σύστημα του μεταπολιτευτικού δικομματισμού. Πρόκειται για ένα πολιτικό καρκίνωμα που η αντιμετώπισή του μπορεί να είναι αποτελεσματική όταν αυτό βρίσκεται στα αρχικά στάδια της ανάπτυξής του.

Η ανάπτυξη του ναζιστικού ρεύματος και η διαδικασία του εκφασισμού της κοινωνίας έχει ως κατάληξη ένα σημείο μη επιστροφής , η στιγμή εκείνη όπου τα πράγματα είναι μη αναστρέψιμα και η πράξη κατάληψη της εξουσίας είναι μια τυπική πράξη.1 Δεν ισχυρίζομαι ότι τα πράγματα θα πάρουν την τροπή αυτή σίγουρα, όμως το βάθος και η χρονική διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης είναι τέτοια που θα απαιτηθούν διαφορετικά πολιτικά εργαλεία για τη διαχείρισή της απ’ αυτά με τα οποία αντιμετώπιζε το εργατικό κίνημα και τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό ο κλασσικός αστικός κοινοβουλευτισμός. Θα απαιτηθεί βία και καταστολή σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι σε προηγούμενες φάσεις των κοινωνικών αγώνων, βία και καταστολή που μπορεί να είναι και έξω από τα όρια της αστικής νομιμότητας. Ιστορικά ο φασισμός γεννήθηκε στην ιμπεριαλιστική φάση του καπιταλισμού ως ένα ρεύμα ακραίας πολιτικής αντίδρασης ενάντια στη δράση του εργατικού κινήματος αλλά και για την προώθηση συμφερόντων της αστικής τάξης σ΄ αυτό το στάδιο. Συμφερόντων που είχαν να κάνουν με τον ενδοιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα των αποικιών ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικά γι’ αυτές που βγήκαν ηττημένες από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και το χτύπημα της Οκτωβριανής επανάστασης.

Αναλύοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του φασισμού στις «Θέσεις της Λυών» ο A.Gramsci σημειώνει :

«Ο φασισμός , ως κίνημα ένοπλης αντίδρασης που θέτει στον εαυτό του το καθήκον να θρυμματίσει και να αποδιοργανώσει την εργατική τάξη με σκοπό να την ακινητοποιήσει, ταίριαζε στα πλαίσια της πολιτικής της παραδοσιακής άρχουσας τάξης, καθώς και στον πόλεμο του καπιταλισμού εναντίον της εργατικής τάξης. Ως εκ τούτου ευνοήθηκε στη γέννησή του, την οργάνωσή του και την ανάπτυξή του απ’ όλες τις παλιές κυβερνώσες ομάδες ανεξαιρέτως… Κοινωνικά ωστόσο, ο φασισμός βρήκε τη βάση του στη μικροαστική τάξη των πόλεων και σε μια νέα αστική τάξη της υπαίθρου… Στο οικονομικό πεδίο ο φασισμός δρα ως όργανο της βιομηχανικής και αγροτικής ολιγαρχίας για να συγκεντρώσει τον έλεγχο πάνω σε ολόκληρο τον πλούτο της υπαίθρου στα χέρια του καπιταλισμού… Αυτό δεν μπορεί παρά να προκαλεί δυσαρέσκεια στη μικροαστική τάξη, που πίστευε ότι με την άφιξη του φασισμού η ώρα της εξουσίας της έχει σημάνει… Μια ολόκληρη σειρά μέτρων υιοθετούνται από το φασισμό για να ενθαρρυνθεί μια νέα βιομηχανική συγκέντρωση …Η συσσώρευση που αυτά τα μέτρα επιτυγχάνουν δεν συνίσταται σε μια αύξηση του εθνικού πλούτου αλλά στη λεηλάτηση μιας τάξης υπέρ μιας άλλης. Με άλλα λόγια στη λεηλάτηση της εργατικής τάξης και των μεσαίων τάξεων προς όφελος της πλουτοκρατίας… Όλη η ιδεολογική προπαγάνδα και η πολιτική και οικονομική δραστηριότητα του φασισμού έχει ως κορωνίδα την τάση προς τον «ιμπεριαλισμό».2

Η ανάλυση αυτή αφορά μια συγκεκριμένη εθνική πραγματικότητα ,αυτή της Ιταλίας της δεύτερης δεκαετίας του 20^ου αιώνα μετά την άνοδο στην εξουσία του φασισμού, ωστόσο μπορεί κανείς σ’ αυτές να διακρίνει τα δομικά στοιχεία

‘Έτσι αναδεικνύεται :

α. ο τρομοκρατικός χαρακτήρας του που στοχεύει την εργατική τάξη και σ’ αυτό συναντιέται με την απαίτηση του ίδιου του καπιταλισμού για την ακινητοποίησή της , ειδικά σε συνθήκες κρίσης.

β, ακριβώς γι’ αυτό ευνοείται και από τις παλιές πολιτικές ομάδες στη γέννησή του και στην ανάπτυξη του , δηλ. από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα με τα οποία δεν υπάρχει ταυτότητα απόψεων σε άλλα θέματα.

γ. Η κοινωνική βάση του φασισμού μπορεί να είναι μικροαστική και μεσοαστική ή να επεκτείνεται σε εξαθλιωμένα και χωρίς ταξική συνείδηση στρώματα του προλεταριάτου ωστόσο η πολιτική του είναι πάντα πολιτική υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Ο Gramsci αναδεικνύει εύστοχα αυτή την αντίφαση στο εσωτερικό του φασιστικού κινήματος. Την αντίφαση ανάμεσα στο χαρακτήρα της κοινωνικής του βάσης και στον ταξικό προσανατολισμό της πολιτικής του (πολιτική λεηλασίας της εργατικής τάξης και των μεσαίων τάξεων υπέρ της πλουτοκρατίας). Η μικροαστική ψευδαίσθηση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης είναι κάτι που έχει πληρωθεί με αίμα στην πορεία του φασισμού προς την εξουσία. Από τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» του Χίτλερ (εξόντωση του Ε. Ρεμ και των Ταγμάτων Εφόδου) μέχρι τις εκκαθαρίσεις του πληβειακού στοιχείου από τον Μουσολίνι στο κόμμα του , ο φασισμός στην πορεία του προς την εξουσία ήταν υποχρεωμένος ν’ απαλλαγεί από το λαϊκό στοιχείο (μικροαστικό ή εργατικό) πάνω στο όποιο στηρίχτηκε στην αρχική του φάση και με τη δράση του οποίου αναδείχθηκε πολιτικά. Πεισμένο το κομμάτι αυτό από την κοινωνική δημαγωγία των φασιστικών κομμάτων, τις αντιπλουτοκρατικές διακηρύξεις τους ή την εναντίωσή τους στους τοκογλύφους (πράγματα που τα έχει πάρει στα σοβαρά) γίνεται ενοχλητικό ή επιβλαβές στον ίδιο του το χώρο, καθώς η ώρα της εξουσίας πλησιάζει. Η απαλλαγή αυτή μπορεί να γίνει ακόμα και με βίαιο τρόπο.

δ. ο φασισμός είναι συνυφασμένος με τον πόλεμο και την ιμπεριαλιστική επέκταση.

Ο κίνδυνος του εκφασισμού σήμερα δεν είναι άμεσος αλλά είναι υπαρκτός. Η δυναμική της ανάπτυξης ακροδεξιών ρευμάτων και κομμάτων είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο και τη συναντάμε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το 1994 οι νεοφασίστες του Φίνι συμμετέχουν στην κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην Ιταλία , το 2000 το κόμμα του Χάιντερ στην Αυστρία παίρνει ποσοστό 27%, το 2002 το κόμμα του Λεπέν παίρνει ποσοστό 16,9% , ενώ ακροδεξιά κόμματα αναδεικνύονται στη Φιλανδία , το Βέλγιο , την Ολλανδία.3 Η νέα άκρα δεξιά συγκροτείται και ανδρώνεται πολιτικά γύρω από το ζήτημα της μετανάστευσης και παράλληλα συνδέεται με την κρίση.

Στην ελληνική πραγματικότητα εξαιρέσουμε μικρές πολιτικές δυνάμεις από το χώρο της Αριστεράς και συγκεκριμένες συλλογικότητες το ζήτημα της ακροδεξιάς ήταν υποτιμημένο τόσο από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και από το σύνολο των δυνάμεων της κοινοβουλευτικής - καθεστωτικής Αριστεράς. Αν βέβαια μιλήσουμε για τα βασικά κόμματα της αστικής τάξης στην Ελλάδα (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) όχι μόνο δεν θεώρησαν ποτέ την ακροδεξιά κίνδυνο για τη δημοκρατία αλλά ήταν αυτά που μέσα σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης και επιβολής πολιτικών ακραίας κοινωνικής βαρβαρότητας της αναγνώρισαν πολιτικό ρόλο, την ανάδειξαν σε προνομιακό συνομιλητή τους , κάλυψαν και αποδέχτηκαν τις διάφορες επιθέσεις της εναντίον της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων και τέλος την ανέβασαν στην κυβερνητική εξουσία , συνεργαζόμενα μαζί της στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Την αντίληψη των αστικών χώρων για τη φυσιογνωμία και το ρόλο της σημερινής ακροδεξιάς εκφράζει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο η δήλωση του Μ. Ανδρουλάκη:

« Η ένταξη της άλλοτε άκρας Δεξιάς στο δημοκρατικό και συνταγματικό τόξο … αποτελεί πρόοδο… Ο Καρατζαφέρης εξημέρωσε τις δυνάμεις της ακροδεξιάς. Τις έβαλε στο σύστημα , τις έκανε χρήσιμες. Για φανταστείτε να υπήρχε η ακραία άκρα Δεξιά , η φασιστική , εν μέσω κρίσης και να λέει ότι χρειάζεται ένας λοχίας να έρθει στα πράγματα ; Είναι μια πρόοδος.» 4

Και η πρόοδος που ονειρεύτηκε ο Μ. Ανδρουλάκης ήρθε… Η παρουσία του «εξημερωτή» Γ. Καρατζαφέρη όχι μόνο δεν απέτρεψε την κοινοβουλευτική εμφάνιση της φασιστικής άκρας δεξιάς , αλλά ήταν ο πολιτικός της προθάλαμος που διαμόρφωσε κατάλληλα το πολιτικό κλίμα ώστε να εμφανιστεί το φασιστικό έκτρωμα στην καθαρή του μορφή. Η αφελής όσο και επικίνδυνη πολιτικά άποψη ότι η ακροδεξιά έχει εξημερωθεί και μπορεί να λειτουργήσει εντός του δημοκρατικού και συνταγματικού τόξου της έδωσε τη δυνατότητα να λειτουργήσει με συγκεκριμένο ρόλο στο πολιτικό σύστημα και με τις παρεμβάσεις της να μετατοπίζει συνεχώς τον άξονα της πολιτικής ζωής σε όλο και πιο συντηρητική κατεύθυνση. Η υποτιθέμενη προσήλωση στη νομιμότητα και στο Σύνταγμα των ακροδεξιών και πολύ περισσότερο των φασιστικών κομμάτων είναι τυπική και υποκριτική. Στην ουσία πρόκειται για μια τακτική που απλώς παραπλανά τους πολιτικούς τους αντιπάλους για τις πραγματικές τους προθέσεις. Έτσι στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής από τη μια δηλώνεται η αποδοχή της νομιμότητας , αλλά από την άλλη η κοινοβουλευτική της ανάδειξη μεγάλωσε και δεν μίκρυνε τη επιθετικότητα της απέναντι στους μετανάστες και την Αριστερά. Η παρουσία της στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς έγινε ευκαιρία για να καλυφθούν πολιτικά περισσότερες και σκληρότερες επιθέσεις στα θύματά της. Αλλά και το ΛΑ.ΟΣ στην περίοδο της κοινοβουλευτικής του παρουσίας δεν έχασε ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει σε ό,τι πιο ακραίο και αντιδημοκρατικό υπονόμευε τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα (πανεπιστημιακό άσυλο , κινητοποιήσεις της νεολαίας το Δεκέμβρη του 2008, ηθική και πολιτική κάλυψη της καταστολής των διαδηλώσεων, ζήτημα ιθαγένειας ).

Έτσι το ΛΑ.ΟΣ απέκτησε ρόλο στο αστικό πολιτικό σύστημα, ως βασικό στήριγμα των στρατηγικών επιλογών του ελληνικού αστισμού. Ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο , στήριξε πολιτικά τις βασικές επιλογές των κυβερνήσεων του Μνημονίου , αποδέχτηκε και στήριξε όλες τις στρατηγικές επιλογές του ελληνικού κεφαλαίου ( ευρώ – Ευρωπαϊκή Ένωση ) και απολάμβανε σε καθημερινή σχεδόν βάση μια προνομιακή μεταχείριση, τηλεοπτική κυρίως , απ’ όλο σχεδόν το φάσμα των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης. Όλα αυτά δείχνουν ότι κάθε άλλο περιθωριακή δύναμη υπήρξε αυτά τα χρόνια και ότι είχε υποστηρικτό ρόλο στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η πολιτική του κατάρρευση οφείλεται στην βαθιά ταύτιση με την πολιτική του Μνημονίου και την κοινωνική καταστροφή που έφερε , αλλά αυτή η κατάρρευση δεν σήμανε σε καμιά περίπτωση συνολική αποσάθρωση και του χώρου της ακροδεξιάς που εκπροσωπούσε κοινοβουλευτικά ο ΛΑ.Ο.Σ , αντίθετα σήμανε την εμφάνιση νέου , πιο επιθετικού και πιο αντιδραστικού μορφώματος , της «Χρυσής Αυγής».

Η ανάδειξη του ναζιστικού – δολοφονικού μορφώματος σε πολιτική δύναμη είναι φανερή απόδειξη της κατάρρευσης του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος και της προσπάθειας να χειραγωγηθεί ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός μέσα από το κανάλι του εθνικισμού και των φασιστικών πρακτικών. Η αντιμνημονιακή ρητορική , οι θέσεις για εθνικοποίηση των τραπεζών, οι καταγγελίες των τοκογλύφων , των Μ.Μ.Ε συνθέτουν έναν ψευδή αντισυστημικό λόγο που συμβαδίζει με την αποδοχή του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. O λόγος αυτός, τυπικό δείγμα της φασιστικής ιδεολογίας, έχει στόχο να παγιδεύσει λαϊκές συνειδήσεις σε μια απατηλή αντίθεση προς το υπάρχον πολιτικό σύστημα και σ’ ό,τι αυτό ταξικά εκφράζει. Κυρίως ν’ αποκόψει τη στροφή λαϊκών στρωμάτων προς τ’ αριστερά και το εργατικό κίνημα. Σε συνδυασμό με τη δαιμονοποίηση των μεταναστών, την αναβίωση του παραδοσιακού αντικομουνισμού και την υποστήριξη της απριλιανής και μεταξικής δικτατορίας, διαμορφώνει ένα λόγο μισαλλόδοξο και πολιτικά σκοταδιστικό. Από την άλλη συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές του δείχνουν ότι επιδιώκει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου , παρά τις δημαγωγικές διακηρύξεις του για αντίθεση στην πλουτοκρατία και τη μεγάλη ιδιοκτησία. Τέτοιες μικροαστικές ψευδαισθήσεις μπορούν να συνυπάρχουν με επιλογές που ανοιχτά ευνοούν την πλουτοκρατία , Το μπλοκάρισμα π.χ από μέρους του της κοινοβουλευτικής επιτροπής για την Αγροτική Τράπεζα για την πώλησή του κερδοφόρου («καλού») κομματιού του στην Τράπεζα Πειραιώς δείχνει ότι , παρά τη δημαγωγία της ενάντια στους τοκογλύφους , η δράση της είναι προσανατολισμένη στα συμφέροντα της εγχώριας τοκογλυφίας.

Από την άλλη ως μορφή πολιτεύματος ανοιχτά προκρίνουν τη λύση της δικτατορίας , ενός κράτους που θα στηρίζεται στο εθνικισμό , τον οποίο εμφανίζουν ως τρίτη ιδεολογία , και τον ρατσισμό. Το Λαϊκό κράτος που θα εκπροσωπεί ανθρώπους με την ίδια βιολογική και πνευματική κληρονομιά , ένα φασιστικό στην ουσία κράτος που θα στηρίζεται στη βάση της εθνικής ομοιογένειας και θα αποκλείει καθετί το διαφορετικό ή θα αναγορεύει σε εχθρούς του έθνους τους πολιτικούς του αντιπάλους.

« Πιστεύω πως το μοναδικό κράτος που εξυπηρετεί με ορθότητα τον ιστορικό του ρόλο είναι το Λαϊκό κράτος, όπου την πολιτική εξουσία έχει ο Λαός, χωρίς κομματικούς προαγωγούς. Για τον Εθνικισμό ο Λαός είναι όχι μονάχα μια αριθμητική ενότητα ατόμων αλλά μια ποιοτική σύνθεση ανθρώπων με την ίδια βιολογική και πνευματική κληρονομιά, που αποτελεί την πηγή κάθε Δημιουργίας και εκφράζει την δύναμή του στο Λαϊκό κράτος.» 5

Και η παρακάτω προγραμματική διακήρυξη δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το ναζιστικό χαρακτήρα του Λαϊκού Κράτους , παρά την προσπάθεια των συντακτών της θέσης να τον συγκαλύψουν πίσω από αναφορές στην άμεση δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας.

« Το μόνο κράτος (ενν. το Λαϊκό Κράτος) που μπορεί να εκφράσει τον Λαό σαν οργανικό και πνευματικό ζωντανό σύνολο. Τα ψευδεπίγραφα των δεξιών και αριστερών πολιτικών αποτελούν κατευθυνόμενη πλάνη, γιατί δημοκρατία σημαίνει κράτος του δήμου δηλαδή του Λαού που αποτελείται από ανθρώπους κοινής καταγωγής (ορισμός του Πολίτη στην Κλασσική Αθήνα). Και το Λαϊκό κράτος του Εθνικισμού είναι η μόνη άμεση δημοκρατία. Η Πολιτεία όπου ο Λαός είναι η μόνη πραγματικότητα που δεν χρειάζεται εξουσία αλλά ηγεσία. Ο Λαός είναι ο πραγματικός άρχοντας, ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα απ’ τον Ηγέτη του» 6

Οι συντάκτες αυτής της θέσης έχουν ακολουθήσει μια πονηρή - παρελκυστική τακτική όσον αφορά το ζήτημα της δημοκρατίας. Προσπαθώντας να απονομιμοποιήσουν τον κοινοβουλευτισμό , αναδεικνύουν τον ελλειπή δημοκρατικό χαρακτήρα του μέσα από την αναφορά στην άμεση δημοκρατία και το πολίτευμα της Αρχαίας Αθήνας . Όταν όμως ορίζουν το πολίτευμα του Λαϊκού Κράτους τότε κάνουν λόγο για «Λαό που είναι ο πραγματικός άρχοντας» και «ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα από τον ηγέτη του». Φυσικά ένα τέτοιο κράτος όχι μόνο άμεση δημοκρατία δεν είναι αλλά ο πιο αδιάλλακτος εχθρός κάθε έννοιας δημοκρατίας και πολιτικής ελευθερίας : η φασιστική δικτατορία.

Aνάμεσα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις αποδείχθηκε πόσο εκτός πραγματικότητας ήταν εκείνες οι απόψεις που θεωρούσαν ότι η επιρροή της Χ.Α ήταν μια συγκυριακή αντίδραση η οποία γρήγορα θα υποχωρούσε, όταν αυτοί που την ψήφισαν, θα μάθαιναν ποιος ήταν ο πραγματικός χαρακτήρας του κόμματος που επέλεξαν. Έτσι ούτε οι φωτογραφίες με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς σε σχετικά πρόσφατο παρελθόν μπόρεσαν να πείσουν το κομμάτι του εκλογικού σώματος που την ψήφιζε ότι συνιστούσε μια ακραία αντιδημοκρατική επιλογή ούτε οι θετικές αναφορές στη δικτατορία από τον επικεφαλής της οργάνωσης σε προεκλογικές συγκεντρώσεις , ούτε το πρόσφατο εγκληματικό παρελθόν της οργάνωσης (π.χ υπόθεση Κουσουρή) φαίνεται να ενόχλησε κανέναν απ’ όσους την επέλεξαν και στις 17 Ιούνη. Η σταθερότητα του ποσοστού της στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις και μάλιστα σε συνθήκες ακραίας εκλογικής πόλωσης της δεύτερης αναμέτρησης δείχνει ότι ένα συγκεκριμένο κομμάτι όχι μόνο συγκυριακά ή λανθασμένα δεν κινήθηκε προς αυτή , αλλά την επέλεξε ως συγκεκριμένη ιδεολογικοπολιτική θέση μέσα στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί από την κρίση. Τα στρώματα αυτά δεν έκαναν κανένα λάθος, γιατί κατάλαβαν σε μεγάλο βαθμό τι ακριβώς επέλεγαν και γι’ αυτό και δεν υπήρχε καμιά περίπτωση ν’ ανταποκριθούν στην αφελή πολιτικά απαίτηση που ακούστηκε από διάφορες πλευρές και απ’ τ΄ αριστερά «να διορθώσουν την ψήφο τους» όσοι την ψήφισαν στις 6 Μάη. Στράφηκαν προς το νεοναζιστικό μόρφωμα στη βάση συγκεκριμένων πολιτικών προσδοκιών απ’ αυτό και γνωρίζοντας τον βίαιο και τρομοκρατικό χαρακτήρα του. Όσο κι αν αυτό σοκάρισε όσους νόμιζαν ότι με το φασισμό έχουμε ξεμπλέξει οριστικά, μια τέτοιου είδους επιλογή δεν ήταν καθόλου απίθανη για συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα μέσα σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και αποσύνθεσης του αστικού πολιτικού συστήματος. Η αντοχή της «Χρυσής Αυγής» σε συνθήκες ακραίας εκλογικής πόλωσης έδειξε ότι έχει διαμορφωθεί μια συνεκτική από ιδεολογικοπολιτική άποψη εκλογική βάση.

Το ακροδεξιό πολιτικό ρεύμα είναι μια πραγματικότητα στην Ελλάδα εδώ και μια δεκαετία , ο σκοταδιστικός πολιτικός του λόγος απολαμβάνει προνομιακής προβολής από το σύστημα των Μ.Μ.Ε και έχει νομιμοποιηθεί πλήρως ως στοιχείο του πλουραλισμού των ιδεών και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η ακροδεξιά είναι επίσης μια πολιτικά νομιμοποιημένη πραγματικότητα για ολόκληρη την Ευρώπη και κατά συνέπεια η διαμορφωμένη αυτή πραγματικότητα λειτούργησε ως πολιτικό θερμοκήπιο για να αναδειχθούν και πιο καθαρόαιμες δυνάμεις στην ίδια κατεύθυνση.

Απ’ την άλλη πλευρά το λεγόμενο αντιμνημονιακό μπλοκ έχει επίσης ως βασική ιδεολογική συνιστώσα της συγκρότησής του τον εθνικισμό και αυτό είναι σημαντικός παράγοντας που συντελεί ν’ αναπτυχθούν πολιτικές δυνάμεις που θα καρπωθούν πολιτικά αυτό το κλίμα. Ο εθνικισμός, με αφορμή συγκεκριμένες πλευρές των Μνημονίων και της Δανεικής Σύμβασης, αποχτά στις σημερινές συνθήκες μια ριζοσπαστική όψη και με τη ρητορική του προσπαθεί να ενσωματώσει συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα σε μια ψευδή αντίθεση προς το υπάρχον πολιτικό σύστημα και να αποκόψει όσο το δυνατόν τη στροφή τους προς την αριστερά. Ο βασικός στόχος είναι να διατηρηθεί η αστική ηγεμονία , τόσο εντός του αντιμνημονιακού μπλοκ όσο και κυρίως στην κοινωνία. Η προβολή επομένως του εθνικισμού ως ριζοσπαστικής ιδεολογίας είναι μια κρίσιμη ιδεολογική και πολιτική επιλογή που καλούνται να παίξουν τόσο δυνάμεις που αποδεσμεύτηκαν από τη Ν.Δ με αντιμνημονιακή λογική (Ανεξάρτητοι Έλληνες) όσο και το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.

Άρα στη νέα συγκυρία μετά την 6η Μάη η «Χρυσή Αυγή» δεν είναι απλά μια περιθωριακή συμμορία που λειτουργεί συμπληρωματικά και βοηθητικά στη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, όπως λειτούργησε τις προηγούμενες δεκαετίες της μεταπολίτευσης, αλλά μαζί με την τρομοκρατική δράση του διαδραματίζει πολιτικό και ιδεολογικό ρόλο. Είναι αρκετά κρίσιμο το ζήτημα ότι εμφανίζεται σε συγκεκριμένα στρώματα της κοινωνίας ως αντισυστημική δύναμη και συνδυάζει τον εθνικισμό με την καταγγελία του Μνημονίου. Πολύ περισσότερο πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η κοινοβουλευτική ανάδειξη της «Χρυσή Αυγής» με το συγκεκριμένο ποσοστό που κέρδισε στις δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν είναι απλό προϊόν σχεδιασμού των αστικών επιτελείων , αλλά εκφράζει μια συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική δυναμική που έχει διαμορφωθεί σε αντιδραστική κατεύθυνση στις συνθήκες της κρίσης. Τα πολιτικά επιτελεία και συγκεκριμένες δυνάμεις από το πολιτικό σύστημα ήθελαν την εκλογική της ενίσχυση σε πολύ όμως μικρότερα ποσοστά , ώστε να είναι ελεγχόμενη και σε ρόλο μιας αναβαθμισμένης παρακρατικής συμμορίας στα όρια της εισόδου στο κοινοβούλιο. Δεν την ήθελαν σε ανταγωνιστικό πολιτικό ρόλο με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, ρόλο που της δίνει το σημερινό κοινοβουλευτικό της ποσοστό. Η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ναζιστικού μορφώματος δηλώνει την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος , ότι αυτό είναι πλέον οριστικό παρελθόν ήδη από την 6η Μάη και ότι η σημερινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων είναι εντελώς μεταβατική και προσωρινή. Μεταβατική με την έννοια ότι οι βασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις είναι εξαιρετικά αδύναμες για να μπορούν να εγγυηθούν την κυριαρχία των συμφερόντων που εκφράζουν και προσωρινή με την έννοια ότι η πολιτική τους αποσύνθεση θα συνεχιστεί με τη συνέχιση και ένταση της μνημονιακής πολιτικής, στην οποία έχουν ενταχθεί οριστικά και αμετάκλητα.

Απέναντι στη δράση της Χ.Α που εξελίσσεται συστηματικά στο παρασκήνιο εναντίον των μεταναστών αλλά και αριστερών αγωνιστών υπάρχει ανοχή από το αστικό πολιτικό σύστημα και σιωπή από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε , σιωπή που στην ουσία σημαίνει συγκάλυψη των εγκληματικών ενεργειών της. Υπάρχει σήμερα μια προσπάθεια να «ξεπλυθεί» το νεοναζιστικό μόρφωμα από το εγκληματικό παρελθόν του και να συγκαλυφθεί το επίσης εγκληματικό παρόν του. Μετά την κοινοβουλευτική του εδραίωση έχει κλιμακώσει τις επιθέσεις.

Πίσω από τα πρωτόγνωρα για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα γεγονότα υπάρχουν συγκεκριμένες πραγματικότητες που έχουν να κάνουν :

α. με το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή έχει καταφέρει ν’ αποχτήσει κοινωνικό έρεισμα σε λαϊκές γειτονιές και περιοχές των μεγάλων πόλεων, στηριζόμενη από κοινωνική - ταξική άποψη σε εξαθλιωμένα από την κρίση μικροαστικά και εργατικά στρώματα. Γεωγραφικά στην περιφέρεια της Αττικής η ψήφος στο ναζιστικό μόρφωμα κατανέμεται ως εξής :

“Στη Β΄ Αθήνας, 6,38% (από 6,71%). Οι δήμοι/δημοτικές περιφέρειες της Β΄ Αθήνας, όπου η ΧΑ συγκεντρώνει τα μεγαλύτερα του μέσου όρου της ποσοστά (11,08% [από 11,20%] έως 7,42% [από 7,29%]) είναι: Ταύρος, Καματερό, Αγ. Ανάργυροι Αγ. Βαρβάρα, Αιγάλεω, Περιστέρι, Χαϊδάρι, Ίλιον, Καλλιθέα. Ενώ τα μικρότερα ποσοστά (2,28% [από 3,86%] έως 5,43% [από 5,98%]) καταγράφονται σε: Εκάλη, Κηφισιά, Νέα Ερυθραία, Αγ. Παρασκευή, Νέο Ψυχικό, Ψυχικό, Φιλοθέη, Βριλήσσια, Μαρούσι, Χολαργό, Νέα Σμύρνη, Παλαιό Φάληρο. Εξαίρεση εδώ αποτελεί η εκλογική περιφέρεια Παπάγου, όπου η ΧΑ πήρε 6,58% (από 7,09%). Στην Αττική 9,96% (από 9,70%) - σε όλους σχεδόν τους δήμους και τις δημοτικές κοινότητες στις εκλογές του Ιουνίου αύξησε τα ποσοστά της. Στην Α΄ Πειραιά 8,23% (από 8,88% τον Μάιο) και στην Β΄ Πειραιά 9,28% (από 9,49% τον Μάιο).”7

H διαφορά εκλογικής επιρροής ανάμεσα σε αστικές και λαϊκές περιοχές είναι εμφανής και ξεκάθαρη στο εκλογικό αποτέλεσμα της 17^ης Ιούνη , με εξαίρεση την περιοχή του Παπάγου που κατοικείται από αρκετούς πρώην στρατιωτικούς, Τα μεγαλύτερα ποσοστά συγκεντρώνει στις λαϊκές συνοικίες, εκεί που η ανεργία και η κοινωνική εξαθλίωση έχει συντρίψει εργατικά και μικροαστικά στρώματα.

Κοινωνικά ακόμα στηρίχτηκε σε τμήματα της μικρής και μεσαίας αστικής τάξης, τα οποία μέσα στην κρίση επιδιώκουν ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργασίας των μεταναστών και των ελαστικά εργαζόμενων.

Tη Χ.Α ψήφισαν στις εκλογές της 17 Ιούνη 2012 το 20, 3% των εργοδοτών / επιχειρηματιών , το 7.5% των αυτοαπασχολουμένων αγροτών – κτηνοτρόφων , ψαράδων , το 8,1% των ελεύθερων επαγγελματιών - επιστημόνων , το 9.1 % των βιοτεχνών – μικρών επαγγελματιών , το 4,7% των μισθωτών του Δημόσιου Τομέα , το 10,6% των μισθωτών του Ιδιωτικού Τομέα. Το 12,6% των μεσαίων στελεχών Ιδιωτικού Τομέα , το 11,5% των ειδικευμένων εργατών, το 24,5% των ανειδίκευτων εργατών /ελαστικά απασχολούμενων , τα 12,2% των ανέργων , το 11,5% των ανέργων που έχασαν τη δουλειά τους , το 3,6% των νοικοκυρών , το 1,7% των συνταξιούχων του Δημόσιου Τομέα , το 2,8% των συνταξιούχων του Ιδιωτικού Τομέα και το 3,6 των μαθητών /φοιτητών /στρατιωτών. 8

Η πολιτική στροφή αυτών των στρωμάτων προς τη Χρυσή Αυγή γίνεται στη βάση της προσδοκίας ότι αυτό με την τρομοκρατία του θα τους εξασφαλίσει ότι οι μετανάστες αλλά και οι Έλληνες ελαστικά εργαζόμενοι δεν θα «σηκώσουν κεφάλι» και θα αποδεχτούν τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους ή και την μεγαλύτερη χειροτέρευσή τους. Δεύτερη σημαντική πηγή ενίσχυσής του είναι ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους και ειδικότερα η αστυνομία για την οποία θεωρείται ότι ένα στα δύο μέλη του προσωπικού της είναι ψηφοφόροι του ναζιστικού μορφώματος. Άλλη κοινωνική δεξαμενή της πολιτικής της επιρροής είναι η παραδοσιακή μικροαστική τάξη των πόλεων και τα χαμηλότερα παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα της επαρχίας. Τα στρώματα αυτά επιβιώνουν επίσης από την υπερεκμετάλλευση της εργασίας των μεταναστών , την οποία σε συνθήκες κρίσης , επιδιώκουν να διατηρήσουν ή και να μεγαλώσουν. Μεγάλο μέρος αυτών των στρωμάτων , εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής βρίσκονται στο χείλος της κοινωνικής καταστροφής και η εκκαθάριση των επαγγελματικών τους ανταγωνιστών , κυρίως μεταναστών – μικρεμπόρων των δρόμων αλλά και μεταναστών με μαγαζιά είναι γι αυτά κρίσιμο ζήτημα επαγγελματικής επιβίωσης. Η στροφή τέτοιων στρωμάτων προς τη Χ.Α γίνεται με βάση την προσδοκία ότι αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως «προστάτης» τους , εκκαθαρίζοντας επαγγελματικούς ανταγωνιστές τους. Στρώματα που επίσης μέσα στην καθημερινότητά τους βιώνουν έντονη κοινωνική ανασφάλεια, εξαιτίας της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής τους και της αύξησης της εγκληματικότητας. Επίσης εξαθλιωμένα εργατικά ή μισοεργατικά στρώματα που δεν είχαν ποτέ, έστω και πρωτόλεια ταξική συνείδηση ή υπήρχε και εξαλείφθηκε στην πορεία της ζωής τους . Επίσης τροφοδοτείται από κομμάτια νεολαίας τα οποία είναι χωρίς καμιά σταθερή εργασιακή και κοινωνική προοπτική και παράλληλα δεν είχαν ποτέ επαφή με κινηματικές διαδικασίες Ο κύριος κοινωνικός κορμός που στηρίζει εκλογικά και πολιτικά τη Χ.Α είναι μεσοαστικός και μικροαστικός και έχει να κάνει με την τροποποίηση της πολιτικής του συμπεριφοράς σε συνθήκες κρίσης. Στρώματα δηλ. που έχουν αποδεσμευτεί από το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα , κάνοντας την επιλογή του κοινωνικού δαρβινισμού.

β. εκμεταλλεύτηκε από πολιτική άποψη την όξυνση της κρίσης του μεταναστευτικού προβλήματος σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης , καλλιεργώντας τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Η καλλιέργεια αυτή δεν ήταν μόνο μια ρητορική διακήρυξη όπως στην περίπτωση του ΛΑ.ΟΣ , αλλά εκφράζεται με έμπρακτες επιθετικές μορφές (δολοφονικές επιθέσεις , τραμπουκισμούς, απειλές κ.λ.π) εμφανιζόμενο έτσι ως εγγυητής της ασφάλειας σε ανασφαλή στρώματα. Ο ρατσιστικός και μισαλλόδοξος λόγος της νομιμοποιήθηκε πολιτικά μέσα σε μια ευνοϊκή για αυτή συγκυρία, μια και τα κόμματα του μνημονίου άνοιξαν το μεταναστευτικό με καθαρά ρατσιστική ατζέντα. Αυτό βέβαια αποσκοπούσε σε δικές τους στοχεύσεις αλλά το πολιτικό αποτέλεσμα το καρπώθηκε άνετα η Χρυσή Αυγή. Έτσι , καθώς στην προεκλογική περίοδο ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ προσπάθησαν ν’ αποφύγουν κάθε συζήτηση για το μνημόνιο και την οικονομία άνοιξαν το μεταναστευτικό με λογική και επιχειρηματολογία ανάλογη μ’ αυτής του ΛΑ.ΟΣ και της Χρυσής Αυγής. Από τις προτάσεις του Σαμαρά για ανακατάληψη των πόλεων μέχρι τις επιχειρήσεις υγειονομικής ηθικής του Α. Λοβέρδου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χρυσοχοϊδη, το αξιακό και ιδεολογικό υπόβαθρο αυτών των επιλογών ήταν ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Ένας ρατσισμός που από τη μια συντηρητικοποιούσε συνειδήσεις, και αυτό ήταν πολιτική επιδίωξη των μνημονιακών κομμάτων, αλλά από την άλλη έφερνε στο προσκήνιο τoν μισαλλόδοξο λόγο της Χρυσής Αυγής.

γ. Ευνοήθηκε από την πολιτική και εκλογική καταβαράθρωση του μνημονιακού ΛΑ.Ο.Σ. Κέρδισε μεγάλο μέρος της βάσης του, της οποίας ο βαθύς συντηρητισμός βρήκε έκφραση στο ρατσιστικό και εθνικιστικό παραλήρημα του ναζιστικού μορφώματος. Το μνημονιακό ΛΑ.ΟΣ του Καρατζαφέρη , όσο κι αν συνετρίβη στις μυλόπετρες του δεύτερου Μνημονίου και της κυβέρνησης Παπαδήμου, άφησε πίσω του αρκετό ρατσιστικό δηλητήριο και πολιτικό σκοταδισμό , ειδικά στο χώρο των οπαδών και ψηφοφόρων του, έτσι ώστε η Χ.Α να βρει το πιο καλά στρωμένο έδαφος από ιδεολογική και πολιτική άποψη και κατάφερε να μεγαλώσει την εκλογική της επιρροή.

δ. Διαθέτει πολιτική επιρροή στον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι διέθετε στο παρελθόν.

ε. Διαθέτει κοινοβουλευτική και δημοτική παρουσία.

H ανάδειξη του σε πολιτική δύναμη δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Πέρα από το κενό που άφησε η πολιτική απαξίωση και εκλογική κατάρρευση του μνημονιακού ΛΑ.Ο.Σ που λειτούργησε πολύ ευνοϊκά για την εκλογική του ανάδειξη τα αίτια είναι βαθύτερα και ουσιαστικότερα. Η ανάδειξη της Χ.Α σε κοινοβουλευτική δύναμη γίνεται ακριβώς στο σημείο της μετατροπής της βαθιάς οικονομικής (καπιταλιστικής) κρίσης σε πολιτική. Στο σημείο δηλαδή εξέλιξης των πραγμάτων στο οποίο η κρίση , ως κοινωνικό και πολιτικό εργαστήρι, έχει :

α. εξαθλιώσει μεγάλο μέρος μικροαστικών και εργατικών στρωμάτων και έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο ποσοστό ανεργίας , που συνεχώς μεγαλώνει. H πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης της εργασίας που εφάρμοσε η αστική τάξη στην Ελλάδα μετά το 2010, μέσω των μνημονίων και του «μηχανισμού στήριξης», ήταν μια ακραία ταξική στρατηγική που είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο την άμεση εξαθλίωση του συνόλου της εργατικής τάξης αλλά και την κοινωνική καταστροφή των μικροαστικών στρωμάτων. Εύστοχα έχει διατυπωθεί ότι «Η ταξική νίκη της αστικής τάξης στην Ελλάδα είχε σαν συνέπεια την αποσάθρωση οποιασδήποτε κοινωνικής βάσης και συναίνεσης είχε το αστικό πολιτικό σύστημα ακόμα και για τους παραδοσιακούς συμμάχους (π.χ. μικροαστικά στρώματα που διαπλέκονταν με το καπιταλιστικό κράτος…» 9. Τα στρώματα αυτά , όπως έδειξε η κίνηση των πλατειών , άρχισαν ήδη από την εποχή της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου ν΄ αποδεσμεύονται όχι μόνο από τα κόμματα του δικομματισμού αλλά συνολικά από το αστικό μεταπολιτευτικό σύστημα.

β. Έχει δημιουργήσει τους όρους για την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, την πλήρη αναίρεση του μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου και την αποστοίχιση εργατικών και λαϊκών στρωμάτων από τα παραδοσιακά κόμματα - φορείς του μεταπολιτευτικού δικομματισμού. Μέρος αυτών των στρωμάτων δεν θα στραφεί προς την νέα αριστερή σοσιαλδημοκρατία (ΣΥΡΙΖΑ – Ε.Κ.Μ) αλλά σε πιο δεξιές πολιτικές εκφράσεις που ηγεμονεύονται από τον εθνικισμό. Καθοριστικό ρόλο παίζει η αδυναμία του κινήματος των πλατειών να συγκροτηθεί σε πολιτικό χώρο. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της κατάρρευσης ο αντιδραστικός και συνάμα δημαγωγικός λόγος της Χ.Α άγγιξε τις πιο καθυστερημένες πολιτικά και κοινωνικά συνειδήσεις , εκείνες που ερμήνευσαν με τον πιο επιφανειακό και ανώδυνο τρόπο την κρίση του συστήματος και που αδυνατούσαν δουν τον δομικό και συστημικό χαρακτήρα της. Εκείνες τις συνειδήσεις που ερμήνευσαν τη σημερινή χρεοκοπία του ελληνικού κράτους ως αποτέλεσμα της ανήθικης και διεφθαρμένης συμπεριφοράς των πολιτικών του εκπροσώπων και μόνον. Χωρίς ν’ αρνείται κανείς αυτή την πλευρά των πραγμάτων , αν μείνει μόνο σ΄ αυτό δεν υπάρχει περίπτωση όχι μόνο ν’ αποδεσμευτεί από την κυρίαρχη λογική αλλά μπορεί να κατρακυλήσει σε αντιδραστικότερες θεωρήσεις της πραγματικότητας. Έτσι όσοι απλά πίστεψαν ότι για την κρίση φταίνε οι κλέφτες πολιτικοί και όχι ο ίδιος ο καπιταλισμός , το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν και πολύ μακριά ν’ αποδεχτούν ως λογική την πρόταση «Χρυσή Αυγή , για να ξεβρομίσει ο τόπος».

Συνήθως ο φασισμός ως πολιτική πρακτική και η διαδικασία εκφασισμού της κοινωνίας κατανοείται ως μια διαδικασία κυριαρχίας της βίας και καθεστωτικής τρομοκρατίας. Το στοιχείο αυτό είναι βασικό στις πρακτικές του φασισμού, όμως κυρίαρχο είναι το πολιτικό και ιδεολογικό στοιχείο. Δεν έχουμε να κάνουμε επομένως μόνο με μια πρακτική καθεστωτικής τρομοκρατίας που είναι γυμνή από πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις. Αντίθετα, στη φάση της ανάδυσης φασιστικών κινημάτων και εδραίωσής τους στην πολιτική ζωή , υπάρχουν βαθιοί και ουσιαστικοί μετασχηματισμοί στη λειτουργία του κράτους και στην οργάνωση της ιδεολογικής ηγεμονίας.

O φασισμός είναι πολιτικά διακριτός από άλλες μορφές αστικής αντίδρασης και δεν είναι απλά μια μορφή καθεστωτικής τρομοκρατίας απέναντι στο εργατικό κίνημα. Η διάκριση αυτή είναι καθοριστικής σημασίας για την κατανόηση της φυσιογνωμίας και του πολιτικού του ρόλου. Αυτό έχει γίνει κατανοητό ήδη από το μεσοπόλεμο με τις εύστοχες επισημάνσεις της Κλάρα Τσέτκιν για το ζήτημα:

« Υπήρχε και ήταν πλατιά διαδεδομένη η άποψη ότι ο φασισμός δεν ήταν παρά βίαιη αστική τρομοκρατία και ιστορικά τοποθετούνταν ως προς την ουσία και το ρόλο του στο ίδιο επίπεδο με τη Λευκή Τρομοκρατία του Χόρτι στην Ουγγαρία. Αλλά αν και οι αιματηρές τρομοκρατικές μέθοδοι του φασισμού και του καθεστώτος Χόρτι είναι παρόμοιες και στρέφονται με παρόμοιο τρόπο ενάντια στο προλεταριάτο , η ιστορική ουσία των δύο φαινομένων είναι πολύ διαφορετική. Η τρομοκρατία στην Ουγγαρία εγκαθιδρύεται μετά από έναν νικηφόρο αν και σύντομο αγώνα του προλεταριάτου. Η τρομοκρατία του Χόρτι ήρθε ως εκδίκηση ενάντια στην επανάσταση. Οι εκτελεστές αυτής της αντεκδίκησης ήταν μια αρκετά μικρή κλίκα φεουδαρχικών αξιωματικών. Ο φασισμός ,αντιθέτως, δεν είναι εκδίκηση της αστικής τάξης ως αντίποινα για την προλεταριακή επίθεση εναντίον της. Ιστορικά εξεταζόμενος αντικειμενικά , έρχεται ο φασισμός πολύ περισσότερο ως μια τιμωρία για το προλεταριάτο εξαιτίας της αποτυχίας του να ολοκληρώσει την επανάσταση που ξεκίνησε στη Ρωσία .Και οι φορείς του φασισμού δεν είναι μια μικρή προνομιούχα κάστα. Αλλά ευρεία κοινωνικά στρώματα , μεγάλες μάζες που φτάνουν ακόμη και στο προλεταριάτο.» 10

Αν και οι σκέψεις αυτές είναι διατυπωμένες σε μια άλλη ιστορική πραγματικότητα ο πυρήνας της λογικής τους είναι εξαιρετικά επίκαιρος καθώς βάζει και το θέμα της κοινωνικής βάσης στην οποία στηρίζεται ο φασισμός και των πολιτικών προϋποθέσεων που τον γεννούν και τον ανδρώνουν. Τα φασιστικά ρεύματα δεν δημιουργούνται μόνο μέσα από τις αντικειμενικές – οικονομικές προϋποθέσεις (οικονομική κρίση – εκτεταμένη κοινωνική εξαθλίωση μικροαστικών και εργατικών στρωμάτων) αλλά και μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές προϋποθέσεις: είναι η αδυναμία του επαναστατικού υποκειμένου να δώσει τη λύση της επαναστατικής διεξόδου από την κρίση και ν’ αποτελέσει πόλο έλξης για ευρεία στρώματα που αποδεσμεύονται από το αστικό πολιτικό σύστημα και αντιμετωπίζουν το φάσμα της κοινωνικής εξαθλίωσης.

Τα στρώματα αυτά βρίσκονται συνήθως σε κατάσταση απόγνωσης και δεν μπορούν να δουν στη δράση του εργατικού κινήματος και του επαναστατικού υποκειμένου(αν αυτό πραγματικά υπάρχει) μια προοπτική ελπίδας είτε γιατί αυτή η δράση κινείται σε λάθος κατεύθυνση είτε γιατί είναι ανεπαρκής είτε γιατί υπάρχει απουσία πολιτικής μαζών.

Οι αδυναμίες και όχι η δύναμη του εργατικού κινήματος επιτρέπουν στον φασισμό ν’ αποχτήσει έρεισμα στις λαϊκές τάξεις και ν’ αποτελέσει πολιτική δύναμη κρούσης εναντίον του. O εκφασισμός της κοινωνίας προϋποθέτει μια «σειρά ήττες του εργατικής τάξης, ήττες που έρχονται διαδοχικά σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και περνούν από διάφορες φάσεις και καμπές». 11 Η ιστορική εμπειρία της ήττας του Σπάρτακου στη δημοκρατία της Βαϊμάρης το 1919 και το μη επαναστατικό τέλος της «κόκκινης διετίας 1919 -1920 των εργατικών συμβουλίων» στην Ιταλία αποδεικνύουν ότι η άνοδος του φασισμού έγινε, αφού πρώτα «είχαμε μια χαρακτηριστική αποτυχία της εργατικής τάξης να φτάσει τους πολιτικούς στόχους που επέβαλε μια κατάσταση ανοιχτής κρίσης και που ήταν πραγματοποιήσιμοι». 12 (). Η έννοια της αποτυχίας δεν έχει μόνο να κάνει με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας αλλά και με την αδυναμία της «να επιβάλει μέσα σε μια ανοιχτή κατάσταση κρίσης εφικτούς πολιτικούς στόχους και ενταγμένους σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική, που δεν φτάνουν ενδεχομένως μέχρι την κατάληψη της κρατικής εξουσίας». 13

Είναι κρίσιμης σημασίας ζήτημα για την ελληνική πραγματικότητα να δούμε συγκεκριμένα η πολιτική παρέμβαση των δυνάμεων της Αριστεράς την περίοδο που άρχισε η αποδέσμευση ευρέων κοινωνικών στρωμάτων από τα κόμματα του αστικού διπολισμού εξαιτίας του κανιβαλισμού των μνημονιακών πολιτικών. Και στο κινηματικό αλλά κυρίως στο πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο , υπάρχει υστέρηση σ’ ό,τι αφορά την έκταση και την ένταση της επίθεσης που ενορχηστρώνεται από τον αντίπαλο. Οι μεγάλες γενικές απεργίες , παρά τη μεγάλη συμμετοχή κόσμου σ΄ αυτές παραμένουν κάτω από την πολιτική διεύθυνση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας , δεν θέτουν γενικότερους πολιτικούς στόχους εναντίον αυτής της πολιτικής και αυτό έχει ως συνέπεια να μην μετεξελίσσονται σε γενική πολιτική απεργία όταν στιγμές του αγώνα απαιτούν κάτι τέτοιο. 28 – 29 Ιούνη 2011 , 19-20 Οκτωβρίου 2011 , 12 Φλεβάρη 2012. Έτσι παρά τη μεγάλη συμμετοχή κόσμου σ’ αυτές παραμένουν απλές 24 ώρες ή 48ωρες απεργίες , χωρίς την προοπτική κλιμάκωσης και μετεξέλιξης σε γενική πολιτική απεργία. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στο μνημονιακό καθεστώς και στην αστική τάξη να προχωρούν τα μέτρα του νεοφιλελευθέρου κανιβαλισμού , άσχετα από το γεγονός ότι σ΄ αυτή την πορεία αποσαρθρώθηκαν τα παραδοσιακά κόμματα και μεγάλο μέρος του αστικού πολιτικού προσωπικού, που στήριζε και προωθούσε το πρόγραμμα της διαρθρωτικής προσαρμογής. Όσο κι αν η διάθεση των λαϊκών στρωμάτων ν’ αγωνιστούν ήταν μεγάλη , άφηνε ένα αίσθημα απογοήτευσης και απόγνωσης , καθώς κανένα άμεσο θετικό αποτέλεσμα ως προς την ανατροπή του κανιβαλικού προγράμματος της τρόικας και μνημονικών κυβερνήσεων δεν υπήρξε. Αυτό εκτός από την οργή μεγάλωσε και την απόγνωση στα λαϊκά στρώματα , που έβλεπαν να καταστρέφονται σε καθημερινή βάση όλο και περισσότερο , αλλά να μην έχουν αποτελεσματικούς τρόπους και ανάλογα εργαλεία για ν΄ ανακόψουν την καταστροφή και να βάλουν φραγμό στον μνημονιακό κανιβαλισμό.

Περίοδοι που ήταν χρονικά κοντά στις εκλογές , όπως η περίοδος από τη 12 Φλεβάρη μέχρι την πρώτη εκλογική αναμέτρηση 6/5 εξελίχθηκαν χωρίς κινηματικά γεγονότα , χωρίς καμιά παρέμβαση στο γενικότερο πολιτικό σκηνικό. Η ατζέντα καθορίστηκε από τις μνημονιακές δυνάμεις και έφερε σε πρώτο πλάνο το μεταναστευτικό , για ν’ αποφευχθεί η συζήτηση για το μνημόνιο , γεγονός που ευνόησε τη Χρυσή Αυγή.

Το κίνημα των πλατειών έκλεισε χωρίς αυτό να συγκροτηθεί πολιτικά αλλά και χωρίς να αποχτήσει κάποια γενικότερη συμπόρευση με το εργατικό κίνημα, παρά το θετικό κεκτημένο της γενικής απεργίας στις 15 Ιούνη 2011 και της επόμενης γενικής απεργίας ενάντια Μεσοπρόθεσμο 28- 29 Ιούνη 2011. Μια σειρά καθεστωτικοί μύθοι που έχουν άμεση σχέση με την επιβολή του Μνημονίου παρέμειναν ταμπού στα πλαίσια των συζητήσεων και της προβληματικής που ανέπτυξαν οι Λαϊκές Συνελεύσεις , όπως το θέμα του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης , αλλά και το ζήτημα του χρέους. Έτσι ουσιαστικά έκλεισε αυτό το κίνημα από τη μια ως αποτέλεσμα της ακραίας καταστολής που αναπτύχθηκε σε βάρος του και από την άλλη από αδυναμία να διαμορφώσει συγκεκριμένη πολιτική απάντηση στην επίθεση του μνημονιακού καθεστώτος. Ενώ οι κοινωνικοί αγώνες έφθειραν το αστικό πολιτικό σύστημα και το απονομιμοποίησαν μέχρι του σημείου κατάρρευσης, από την άλλη δεν διαμορφώθηκε μια συνολικότερη στρατηγική που θα μπορούσε ν΄ ανακόψει και πολύ περισσότερο ν’ ανατρέψει την κανιβαλική επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη αλλά και τα μεσαία στρώματα. Η επίθεση συνεχίστηκε με εντατικό τρόπο κι αυτό μεγάλωσε την απόγνωση σε κομμάτια των λαϊκών στρωμάτων , ειδικότερα εκείνων που λειτουργούσαν εξατομικευμένα, δεν είχαν καμιά επαφή με κινηματικές διαδικασίες ή προηγούμενη εκλογική και πολιτική τους συμπεριφορά ήταν συντηρητική. Η αδυναμία του εργατικού κινήματος να περάσει σε μια επιθετική φάση ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών και να διαμορφώσει μια συνολική στρατηγική ανατροπή της αστικής πολιτικής άφησε έδαφος στη δημαγωγία και τη δράση των ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων.

Η πολιτική όμως έκφραση των στρωμάτων που αποδεσμεύτηκαν από τον αστικό διπολισμό δεν παραμένει στο κενό : η αποδέσμευσή τους από τα κόμματα του Μνημονίου βάζει επιτακτικά το ζήτημα με το μέρος ποιάς πλευράς θα κερδηθούν: ή με το εργατικό κίνημα και τις πολιτικές του εκφράσεις ή εκ νέου από την αστική τάξη με νέα πολιτικά μορφώματα που εμφανίζονται ως αντισυστημικά με λόγο πολλές φορές αντικαπιταλιστικό συνδυασμένο με εθνικισμό και ρατσισμό , έτσι ώστε να αποκλείεται η δυνατότητα επαφής αυτών των στρωμάτων με το εργατικό κίνημα.

Η αντιπαράθεση με τα φασιστικά ρεύματα δεν μπορεί να είναι μόνο μια στρατιωτικού τύπου αντιπαράθεση που προκρίνει το στοιχείο της αυτοάμυνας και της απόκρουσης της φασιστικής βίας, όσο και αν αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο. Είναι η αντιπαράθεση με τον εθνικισμό , τον μιλιταρισμό , τον ρατσισμό και όλο το αξιακό μείγμα που συνθέτει τη φασιστική ιδεολογία. Είναι επίσης συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες που ανακόπτουν την αύξηση της επιρροής των φασιστικών μορφωμάτων μέσα στην κοινωνία. Αυτά τα στοιχεία πρέπει ν’ αναγνωριστούν ως κρίσιμοι παράμετροι μιας πολιτικής που θ’ αντιμετωπίσει τη φασιστική απειλή.

Χάρη στην ιδιαιτερότητα της φασιστικής ιδεολογίας , τον μικροαστικό χαρακτήρα της αλλά και τη γενικευμένη ιδεολογική κρίση των αστικών κοινωνικών σχηματισμών που χαρακτηρίζει τη διαδικασία εκφασισμού της κοινωνίας ο φασισμός αποκτά την ικανότητα να διεισδύει στις μάζες (μικροαστικές και εργατικές) και να τις κινητοποιεί αντεπαναστατικά. Η φασιστική ιδεολογία είναι ένα μείγμα υστερικού και επιθετικού εθνικισμού , λατρείας του κράτους και της εξουσίας, μιλιταρισμού, συνδυασμένο με αντικαπιταλιστική δημαγωγία. Είναι μια ιδεολογία εξεγερμένων και εξαθλιωμένων μικροαστών που μέσα στην κρίση κινούνται σε μια συντηρητική κατεύθυνση επιδιώκοντας το «νόμο και την τάξη». Εξεγερμένων μικροαστών που έχουν θεωρήσει ως υπεύθυνο για την κρίση το εργατικό κίνημα Επιδιώκει τη δημιουργία ενός ισχυρού αυταρχικού κράτους που καθυποτάσσει τη δράση της εργατικής τάξης.

Είναι ανάγκη σήμερα από την πλευρά των δυνάμεων της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος να χαραχθεί μια αντιφασιστική στρατηγική, στα πλαίσια της συνολικότερης αντιπαράθεσης με την πολιτική του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο φασισμός πρέπει ν΄ αναγνωρισθεί ως σοβαρός κίνδυνος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και να του αφαιρεθεί κάθε ζωτικός χώρος για την πολιτική του ανάπτυξη. Είναι ένας καθοριστικός κρίκος για τη συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής του κεφαλαίου στην Ελλάδα σήμερα και ο βασικός του ρόλος είναι ν’ αποτρέψει την εξέλιξη της κρίσης σε επαναστατική κατεύθυνση. Δεν είναι αρνητής του Μνημονίου αλλά μεγάλος στυλοβάτης της βαρβαρότητάς του.

1. Η πολιτική και ιδεολογική απομόνωση της φασιστικoύ μορφώματος πρέπει να είναι απόλυτη όπως και η συνεχής ανάδειξη και η αποφασιστική καταδίκη του εγκληματικού του παρόντος και παρελθόντος.
2. Ένα σταθερό ιδεολογικό μέτωπο ενάντια στη λαϊκίστικη δημαγωγία της σχετικά με το Μνημόνιο και την κρίση αλλά και ενάντια στον εθνικισμό, τη φασιστική φυσιογνωμία του Λαϊκού Κράτους, τον ρατσισμό και τη μικροαστική αντικαπιταλιστική δημαγωγία που περιλαμβάνει το πρόγραμμά της.
3. Η απόκρουση των εγκληματικών της ενεργειών ενάντια στους μετανάστες και το κίνημα, με την οργάνωση αποτελεσματικών μορφών λαϊκής αυτοάμυνας. Είναι κρίσιμης σημασίας ζήτημα να μην μπορέσει να συνεχίσει την εγκληματική της δράση ούτε να μπορέσει να συγκροτήσει τις ιδιωτικές ομάδες ασφαλείας στις γειτονιές , που θ’ αποτελέσουν τα σύγχρονα τάγματα εφόδου , ενάντια στην Αριστερά , το κίνημα και τα συνδικάτα.
4. Την ανάπτυξη αντιφασιστικής δράσης σε τοπικό επίπεδο , ειδικά στις λαϊκές γειτονιές , μαζί με αντίστοιχη δράση ενάντια στο Μνημόνιο και την πολιτική της καπιταλιστικής λεηλασίας.
5. Απέναντί του μπορεί να αναπτυχθεί ένα Ενιαίο Μέτωπο Πάλης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο που μπορεί να σχηματιστεί και με τις δυνάμεις της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς από συλλογικότητες που παλεύουν ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό αλλά και από όσες συλλογικότητες του αντεξουσιαστικού χώρου αναγνωρίζουν την ανάγκη της ενιαίας και αποτελεσματικής δράσης ενάντια στο φασισμό σήμερα.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Ν.Πουλαντζάς , Φασισμός και Δικτατορία , Η Τρίτη Διεθνής απέναντι στο Φασισμό , εκδ ΘΕΜΕΛΙΟ , Αθήνα , 2006 σελ. 73-74

2 Α.Gramsci, Ο Φασισμός και οι Πολιτικές του . Οι Θέσεις της Λυών 15, 16, περ. Μαρξιστική Σκέψη, τευχ, 5 , σελ. 40 - 43

3. Χ. Κεφαλή , Για τον ακροδεξιό , νεοφασιστικό κίνδυνο και την αντιμετώπισή του , περ.

Μαρξιστική Σκέψη , τομ. 5 , Απρίλιος – Μάιος 2012 , σελ. 326 - 327

4. Χ. Κεφαλή , Για τον ακροδεξιό , νεοφασιστικό κίνδυνο , κ.λ.π. , οπ. παρ. σελ. 317- 318

5. XΡΥΣΗ ΑΥΓΗ , Ταυτότητα. σημ. 5 , http://www.xhryshaygh.wordpress.com

6. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ , Ταυτότητα , σημ. 6 , , http://www.xhryshaygh.wordpress.com

7. . Βερναρδάκης Χριστόφορος, “Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου και οι νέες τομές στο κομματικό σύστημα”, Η Αυγή, 24 Ιουνίου 2012 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=697536

8 . Βερναρδάκης Χριστόφορος, “Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου … , οπ. παρ.

9.Praxis, Μπροστά στη νέα φάση των ταξικών αγώνων Το κοινωνικό πλαίσιο, http://leninreloaded.blogspot.gr

10. Κλάρα Τσέτκιν , Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό, περ. Μαρξιστική Σκέψη , τευχ. 5 σελ.14

11. Ν. Πουλαντζάς , Φασισμός και Δικτατορία, οπ. παρ., σελ. 158

12. Ν. Πουλαντζάς , οπ. παρ. , σελ.159

13. Ν. Πουλαντζάς , οπ. παρ. , σελ.159

 

ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ

Περιπλέκονται οι αντιθέσεις και προωθούνται οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ > ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Π 04/08/2012 - 08:58

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

 

Το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης σε συνδυασμό με τα παιχνίδια στους «ναούς του τζόγου» των μεγαλοκαπιταλιστών οδηγεί σε νέα αδιέξοδα που πληρώνουν οι λαοί

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η «άκαρπη» συνεδρίαση του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που έγινε την Πέμπτη στην έδρα της Τράπεζας στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, και διατυμπανιζόταν ως πολλά υποσχόμενη, επανέφερε στο προσκήνιο τις μεγάλες αντιθέσεις που φυσικά σχετίζονται με τη φαγωμάρα μεταξύ επιχειρηματικών ομίλων για τον επιμερισμό της ζημιάς από την καπιταλιστική κρίση.

Μετά τις προσδοκίες που καλλιεργούσαν για άμεσα μέτρα από την ΕΚΤ - προφανώς αυτή η προπαγανδιστική επιχείρηση είναι μέρος των χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών - τώρα έρχονται να ερμηνεύσουν τις δηλώσεις που έκανε ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι, μετά τη συνεδρίαση του ΔΣ της ευρωτράπεζας, αναφέροντας πως μπορεί να μην ανακοίνωσε συγκεκριμένα μέτρα που μπορούν να ληφθούν άμεσα, αλλά «σταδιακά δείχνει να παίρνει σάρκα και οστά το "μεγάλο σχέδιο" για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους σε ένα διαφορετικό πλαίσιο απ' ό,τι ίσχυε μέχρι σήμερα, με τη στενή συνεργασία της ΕΚΤ με τις κυβερνήσεις»...

Σε σχετική ανάλυση του αμερικάνικου ειδησεογραφικού πρακτορείου «Bloomberg», σημειώνεται πως ο Μ. Ντράγκι αναφέρθηκε στα βήματα που θα ακολουθήσει η ΕΚΤ στη μάχη κατά της κρίσης, αποφεύγοντας όμως να μιλήσει αναλυτικά για τη νέα στρατηγική της ευρωτράπεζας, καθώς οι παρεμβάσεις στην αγορά θα χρειαστούν εβδομάδες, ίσως και μήνες, για να υλοποιηθούν, δεδομένου ότι υφίστανται ακόμη σημαντικά εμπόδια. Μάλιστα, σύμφωνα με τους αναλυτές, αυτό που θέλει να διασφαλίσει μέσω αυτής της διαδικασίας, είναι ότι όποιες χώρες ζητήσουν τη βοήθεια της ΕΚΤ για την αγορά ομολόγων να είναι υποχρεωμένες να ακολουθούν αυστηρή δημοσιονομική πολιτική. Δηλαδή επιβεβαιώνουν ότι η ΕΚΤ είναι ο μοχλός που σπρώχνει τις χώρες στην επιβολή των πιο βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων με πρόσχημα το χρέος.

Επίσης εξηγούν ότι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η ΕΚΤ πρέπει να κερδίσει και άλλο χρόνο είναι το γεγονός ότι ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης (ESM) με τα 500 δισ. ευρώ, αναμένεται να τεθεί σε ισχύ μετά τα μέσα του Σεπτέμβρη, καθώς πρέπει να προηγηθεί η απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου, στις 12 Σεπτέμβρη 2012, μετά από προσφυγή που έχει γίνει. Μέχρι τότε, το μόνο «εργαλείο στήριξης» είναι ο προσωρινός μηχανισμός (EFSF), ο οποίος όμως, σε σύγκριση με τις «ανάγκες» που υπάρχουν είναι ουσιαστικά ανεπαρκής, αφού μετά τη δέσμευση 100 δισ. ευρώ για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών έχει μείνει με κεφάλαια ύψους μόνο 148 δισ. ευρώ.

Γερμανικές αντιδράσεις

O διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, της πανίσχυρης Bundesbank, δεν ήταν ο μόνος κεντρικός τραπεζίτης που αρχικώς εξέφρασε την αντίθεσή του στο σχέδιο του Μ. Ντράκι για αγορά περισσότερων κρατικών ομολόγων, όπως αναφέρει η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όχι μόνο ο J. Weidmann αλλά και έξι ακόμη κεντρικοί τραπεζίτες αντιτάχθηκαν αρχικά στο σχέδιο του Μ. Ντράκι στη συνεδρίαση της ΕΚΤ την Πέμπτη. Η «Handelsblatt» αναφέρει ότι ο Joerg Asmussen και ο Benoit Coeure, μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου, λειτούργησαν ως μεσολαβητές για να εκτονωθεί η διαμάχη που κλιμακώνεται εντός της ΕΚΤ ανάμεσα στα «γεράκια» κατά του πληθωρισμού, όπως ο κ. Weidmann, και τους άλλους, που θέλουν χαλαρότερη πιστωτική πολιτική.

Αυξάνει το κόστος δανεισμού για Ισπανία - Ιταλία

Στο μεταξύ το «ράλι» στις τιμές των 2ετών ισπανικών και ιταλικών ομολόγων συνεχίστηκε και χτες. Η ερμηνεία που δίνεται είναι πως οι αποκαλούμενοι «επενδυτές», υποτίθεται πως προεξοφλούν παρέμβαση της ΕΚΤ για τη μείωση του κόστους δανεισμού των δύο χωρών. Το 10ετές ισπανικό ομόλογο παραμένει πάνω από το 7% (με πτώση 15 μονάδων στο 7,01%), ενώ διατυπώνονται προβλέψεις ότι ίσως ξαναδοκιμάσει το υψηλό του 7,78% που σημείωσε την περασμένη εβδομάδα.

Πάντως ο Ιταλός πρωθυπουργός Μ. Μόντι, κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Ισπανό ομόλογό του Μ. Ραχόι την Πέμπτη, είπε ότι δεν ξέρει αν η χώρα του θα ζητήσει τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να μειώσει το κόστος δανεισμού της. Ο Μ. Ραχόι, από την πλευρά του, είπε ότι είναι σημαντικό το γεγονός ότι η ΕΚΤ δηλώνει έτοιμη να παρέμβει στις αγορές χρησιμοποιώντας μη-συμβατικές πολιτικές για να μειώσει το κόστος δανεισμού των χωρών. Ο Ισπανός πρωθυπουργός επίσης είπε χθες ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για την Ισπανία σε αυτή τη φάση να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της και πρόσθεσε ότι τα επιτόκια δανεισμού της χώρας ενισχύονται με θεαματικό ρυθμό, ενώ υπογράμμισε ότι θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα ρευστότητας, του ελλείμματος και των μεταρρυθμίσεων. Για να προσθέσει ότι η λιτότητα δεν αποτελεί επιλογή, αλλά... υποχρέωση. «Πρέπει τα έσοδά μας να ευθυγραμμιστούν με τα έξοδα», είπε θυμίζοντας τα λεγόμενα των ομολόγων του στην Ελλάδα. Ο Μ. Ραχόι ανέφερε ότι έχει στείλει επιστολή στον Ζ. Μπαρόζο, τον Χ. Βαν Ρομπάι και τους Ευρωπαίους ηγέτες, ζητώντας επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων και μια ευρύτερη συζήτηση για το μέλλον της Ευρωζώνης.

Κλιμακώνεται η κρίση

Την ίδια ώρα στην περιφέρεια της Ευρωζώνης ετοιμάζεται το κλίμα και το πλαίσιο για την ολοκληρωτική ένταξη και άλλων χωρών στο φαύλο κύκλο της κρίσης.

Στην Κύπρο υπήρξε η νέα υποβάθμιση της κυπριακής οικονομίας σε ΒΒ από ΒΒ+ από τον οίκο «Standard and Poor's», που αποδίδεται στην έκθεση του κυπριακού τραπεζικού συστήματος στην ελληνική οικονομία, όπως είπε χτες ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στ. Στεφάνου, σχολιάζοντας το γεγονός. Η έκθεση του κυπριακού τραπεζικού συστήματος στην ελληνική οικονομία, είπε, είναι η βασική διαπίστωση, που «απαντά σε όλους εκείνους που θέλουν να αποκρύβουν το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κυπριακή οικονομία και τα προβλήματα, ασφαλώς, που είτε ενισχύει είτε προκαλεί αυτό το βασικό θέμα στην κυπριακή οικονομία».

Κατά πόδα στην υποβάθμιση ακολουθεί και η Σλοβενία, την οποία ο οίκος αξιολόγησης «Moody's» υποβάθμισε κατά τρεις βαθμίδες, από Α2 σε Baa2, ενισχύοντας τη σεναριολογία ότι η χώρα παίρνει σειρά για «διάσωση» μέσω των μηχανισμών στήριξης. Η Σλοβενία βρίσκεται τώρα δύο βαθμίδες πριν τα ομόλογά της χαρακτηριστούν «σκουπίδια» (junk), λόγω, όπως αναφέρεται, των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο τραπεζικός τομέας της χώρας, καθώς και των αυξημένων επιτοκίων δανεισμού, σύμφωνα με το «Μoody's». Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της Σλοβενίας έχουν ζητήσει τονωτικές ενέσεις ρευστότητας από την κυβέρνηση, μετά από τρία χρόνια που καταγράφουν ζημιές. Σύμφωνα με τη «Moody's», το οικονομικό περιβάλλον στη Σλοβενία επιδεινώνεται, κάτι που ενισχύει τις πιθανότητες να χρειαστεί εξωτερική βοήθεια. O οίκος αξιολόγησης επισημαίνει ότι οι προοπτικές της Σλοβενίας είναι αρνητικές.

Σενάρια κατάρρευσης της Ευρωζώνης

Ταυτόχρονα στο γαϊτανάκι της εξόδου από την Ευρωζώνη δεν παίζει μόνο η Ελλάδα, η «International Consolidated Airlines Group» ανακοίνωσε ότι συντάσσει έκτακτα σχέδια για την ενδεχόμενη έξοδο της Ισπανίας από το ευρώ. Πρόκειται, όπως αναφέρουν παρατηρητές, για την πιο ανοιχτή παραδοχή μέχρι σήμερα από μέρους επίλεκτης ευρωπαϊκής εταιρείας για τους κινδύνους κατάρρευσης της Ευρωζώνης. Η IAG, μητρική εταιρεία των αεροπορικών «British Airways» και «Iberia», αναφέρει ότι έχει συστήσει διοικητική ομάδα διαχείρισης της κρίσης της Ευρωζώνης, που έχει ξεκινήσει να συντάσσει τον «οδικό χάρτη μιας ισπανικής εξόδου από το ευρώ», στον οποίο θα μελετώνται οι επιπτώσεις σε όλους τους τομείς επιχειρήσεων, αν εξέλθει η μεσογειακή χώρα από το ενιαίο νόμισμα. Η ομάδα διαχείρισης κρίσης συνεδριάζει κάθε 15ήμερο. Ο εν λόγω αεροπορικός όμιλος έχει ήδη μειώσει κάθετα το άνοιγμά του στις ισπανικές τράπεζες, που εκπροσωπούσαν μόλις το 3% των αντισυμβαλλόμενων της IAG στα τέλη Ιούνη σε σύγκριση με 27% πριν έξι μήνες. Ανάλογα η IAG έχει μειώσει τα ανοίγματά της στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, καθώς και την Ιταλία, σε λιγότερα από 1 εκατ. ευρώ.

Το πλαίσιο αξιοποίησης της κρίσης για ενίσχυση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων έδωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών, ο Γάλλος Μ. Μπαρνιέ, σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε χτες στην εφημερίδα «Liberation», όπου τάσσεται υπέρ της μετατροπής της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία. «Η Ευρώπη έχει κάνει πολλά σε μικρό χρονικό διάστημα για να διορθώσει τις αδυναμίες που έχουν συσσωρευτεί εδώ και δέκα χρόνια... κυρίως με τη δημιουργία μιας οικονομικής ένωσης παράλληλα με τη νομισματική...Τώρα, βαδίζει προς μιαν ευρωπαϊκή ομοσπονδία γιατί η κρίση έδειξε ότι καμία χώρα δεν μπορεί να βγει από αυτήν εντελώς μόνη». Ο ίδιος εξηγεί: «Ο χρόνος είναι σύντομος: ως το 2016, η ΕΕ θα έχει μετατραπεί σε μια ομοσπονδία ευρωπαϊκών κρατών που θα ενώνει τις τύχες τους, αλλά δε θα διαγράφει τις διαφορές τους. Ομοσπονδία σημαίνει οικονομική διακυβέρνηση, συλλογική διαχείριση των δημοσιονομικών προσανατολισμών μας, τραπεζική ένωση, βιομηχανική πολιτική και έναν πολύ πιο ισχυρό προϋπολογισμό. Επίσης επιβεβαίωσε ότι το Γενάρη του 2013 «θα υπάρχει μια ενιαία εποπτική αρχή στην ευρωζώνη, αρμοδιότητα που θέλουμε να εμπιστευτούμε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα». Καθώς «υπάρχουν περίπου 6.000 τράπεζες στην Ευρωζώνη και πρέπει όλες να τεθούν υπό την εποπτεία της ΕΚΤ».

Από την μεταξική 4η Αυγούστου στη Χρυσή Αυγή. Τα εγκλήματα του φασισμού στην Ελλάδα

Written by Κατερίνα Θωίδου  Από την εφημερίδα ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

(1 vote)

Ταγματασφαλίτης ποζάρει δίπλα σε κρεμασμένο νεολαίο της ΕΠΟΝ

Σε μια περίοδο που οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής στρογγυλοκάθονται στα έδρανα της βουλής, παριστάνοντας το πολιτικό κόμμα που δήθεν σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζουν να πρωτοστατούν στις δολοφονικές ρατσιστικές επιθέσεις κατά των μεταναστών στις γειτονιές, χρειάζεται να θυμίσουμε τα ιστορικά τους εγκλήματα.
Οι φασίστες πάντα τάσσονταν στο πλευρό των καπιταλιστών εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους, χρησιμοποιώντας όμως «αντιπλουτοκρατική» φρασεολογία για να παραπλανήσουν τον κόσμο. Ταυτόχρονα προσπαθούσαν να συγκροτήσουν ομάδες κρούσης στους δρόμους για να επιβάλουν «την τάξη και την ασφάλεια» με στόχο να διαλύσουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και την αριστερά, με όπλο τους την ωμή βία.
«…Δεν χρειάζεται πρόγραμμα σωτηρίας η Ιταλία, χρειάζεται άντρες και αποφασιστικότητα!», δήλωνε το 1922 ο Μουσολίνι. Στα δικά του πρότυπα έγιναν απόπειρες να συγκροτηθούν και στην Ελλάδα φασιστικές οργανώσεις. Η πιο γνωστή ήταν η Εθνική Ένωσις Ελλάς (ΕΕΕ), που συγκροτήθηκε με κέντρο τη Θεσσαλονίκη και έγινε πανελλαδικά γνωστή το καλοκαίρι του 1931, όταν επιχείρησε να πυρπολήσει τον εβραϊκό συνοικισμό Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη. Η κάθοδος στην Αθήνα, τον Ιούνιο 1933, κατέληξε σε φιάσκο, καθώς οι φασίστες πήραν μαζική απάντηση από το εργατικό κίνημα και έτσι διαλύθηκαν. Η ΕΕΕ είχε την οικονομική στήριξη του τότε πρόδρομου του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, σύμφωνα με σχετικό έγγραφο που είχε δημοσιεύσει ο Ριζοσπάστης το Φλεβάρη του 1933.
Αυτές τις μέρες κλείνουν 76 χρόνια από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου του φασίστα Μεταξά. Ο πρώην στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς κατέλαβε την εξουσία με τη στήριξη του βασιλιά Γεωργίου Β’´ και της ελληνικής άρχουσας τάξης μέσα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει συνθήκες κατάρρευσης, σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, της ανόδου του εργατικού κινήματος και του δυναμώματος της Αριστεράς.
Στις εκλογές του Γενάρη 1936 ούτε οι βενιζελικοί ούτε οι βασιλόφρονες κατάφεραν να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το Μάρτη ο Γεώργιος Β’´ διόρισε τον Μεταξά υπουργό Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Δεμερτζή και όταν ένα μήνα μετά ο πρωθυπουργός πεθαίνει, ο βασιλιάς ορίζει τον Μεταξά πρωθυπουργό και η Βουλή του δίνει ψήφο εμπιστοσύνης.
Τον Μάη του 1936 η Γενική Απεργία των καπνεργατών μετατράπηκε σε γενικευμένο εργατικό ξεσηκωμό στη Θεσσαλονίκη, που όμως ηττήθηκε και βάφτηκε στο αίμα. Στις 4 Αυγούστου με πρόσχημα ένα «κομμουνιστικό πραξικόπημα» που θα γινόταν με την κοινή γενική απεργία που είχε προκηρυχθεί για τις 5 Αυγούστου, ο Βασιλιάς κλείνει τη βουλή και εγκαθιδρύει τη δικτατορία του Μεταξά.
Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου εξαπέλυσε μαζικό διωγμό όχι μόνο κατά της Αριστεράς και του κινήματος αλλά και κατά οποιουδήποτε ξέφευγε από τα πρότυπα της φασιστικοποιημένης κοινωνίας του Χίτλερ και του Μουσολίνι, τους οποίους αντέγραφε. Απαγόρεψε τα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα μπήκαν κάτω από τον έλεγχο του κράτους, ο υπουργός Εργασίας έγινε και γραμματέας της «Εθνικής» ΓΣΕΕ, χιλιάδες συνδικαλιστές και αγωνιστές της Αριστεράς φυλακίστηκαν, οδηγήθηκαν στην εξορία όπου πολλοί πέθαναν από τις αρρώστιες, άλλοι βασανίστηκαν στα αστυνομικά τμήματα. Η ίδια τύχη περίμενε και πολύ κόσμο από τις μειονότητες στις οποίες απαγορεύτηκε να μιλούν την τοπική τους γλώσσα σε δημόσιο χώρο. Η δικτατορία του Μεταξά προχώρησε σε κάψιμο βιβλίων μπροστά στους στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ανάμεσά τους και τα βιβλία του Καρκαβίτσα και του Παπαδιαμάντη.
Ο Μεταξάς δημιούργησε την ΕΟΝ-Οργάνωση Νεολαίας η συμμετοχή στην οποία ήταν υποχρεωτική. Με στολές, παρελάσεις, ναζιστικούς χαιρετισμούς γινόταν προσπάθεια στρατιωτικοποίησης της νεολαίας. Ο Μεταξάς σε μια ομιλία του σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης είχε πει: «Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες από αυτές του Κράτους. Σας ζητώ όχι μόνο να έχετε τις ίδιες ιδέες, αλλά να πιστεύετε σ’´ αυτές και να δουλεύετε γι’ αυτές με ενθουσιασμό. Αν κάποιος από σας έχει διαφορετικές ιδέες, καλύτερα να μείνει αμόρφωτος».
Λίγα χρόνια αργότερα, τον Ιούνη του 1943, η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη σχημάτισε τα Tάγματα Ασφαλείας. Ηταν ένοπλα σώματα ντόπιων φασιστών που βοηθούσαν τους Ναζί να τσακίσουν την Αντίσταση. Ο Ράλλης εξόπλισε τους Εύζωνες, τους τσολιάδες των Ανακτόρων, που μέχρι τότε ήταν άοπλοι και τους παραχώρησε στους ναζί για να αναλάβουν τη βρόμικη δουλειά. Έτσι προέκυψε ο χαρακτηρισμός “γερμανοτσολιάδες”.

Ταγματασφαλίτες

Οι ταγματασφαλίτες ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στα γερμανικά στρατεύματα, έπαιρναν διαταγές από τα SS και με τη βοήθειά τους στήθηκαν τα μπλόκα στην Κοκκινιά, την Καλογρέζα, την Καλλιθέα. Οι Ναζί συγκέντρωναν με τη βία στην κεντρική πλατεία της κάθε γειτονιάς τους άντρες και οι ταγματασφαλίτες φορώντας κουκούλες υποδείκνυαν ποιοι θα εκτελεστούν, ποιοι θα σταλούν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και ποιοι θα αφεθούν ελεύθεροι. Η επιλογή γινόταν με βάση τη συμμετοχή τους ή όχι στην Αντίσταση και τα πολιτικά τους φρονήματα.
Στην ύπαιθρο, τα Τάγματα συμμετείχαν στις σφαγές και στις πυρπολήσεις ολόκληρων χωριών. Στο Χορτιάτη για παράδειγμα το Σεπτέμβρη του '44, δολοφόνησαν 146 ανθρώπους, από τους οποίους 128 γυναίκες και παιδιά. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Φριτς Σούμπερτ, που και στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη έστησε γύρω του αιμοβόρα τάγματα ασφαλείας. Μια περιγραφή από το Χορτιάτη λέει: “Περισσότερα από 80 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν από το καφενείο του Μπαντάτσιου στον φούρνο του Στ. Γκουραμάνη για να καούν ζωντανά. Οταν το πλήθος έφτασε στο φούρνο, ο Σούμπερτ - κατ' άλλους ο υπασπιστής του Γ. Καπετανάκης - φώναξε έξαλλος: «Φωτιά, φωτιά. Κλείστε τους και μην αφήνετε κανένα να φύγει. Θα τους κάψουμε όλους!» Απ' έξω τοποθετήθηκαν φρουροί με την εντολή να σκοτώσουν όποιον τολμούσε να ξεμυτίσει απ' τον φούρνο.
Επειδή όμως, το οίκημα ήταν κατάμεστο από κόσμο και οι έγκλειστοι συνωστίζονταν πίσω από τις πόρτες και τα παράθυρα, οι Σουμπερτίτες, για να μειώσουν την πίεση, τοποθέτησαν ένα πολυβόλο και απ' το μικρό παράθυρο της μπροστινής πόρτας άρχισαν να πυροβολούν, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλά γυναικόπαιδα. Έπειτα έριξαν ξερά χόρτα πάνω στα σώματα των νεκρών και των τραυματιών και με ένα φλογοβόλο πιστόλι έβαλαν φωτιά.”
Τα Τάγματα Ασφαλείας μετά τους Ναζί πουλήθηκαν στους Άγγλους και στη συνέχεια στις κυβερνήσεις που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Αφού πολέμησαν ως συντεταγμένη μονάδα στη Μάχη της Αθήνας το Δεκέμβρη του 44, στη συνέχεια επάνδρωσαν και τα καινούργια Τάγματα Εθνοφυλακής, αρκετοί μπήκαν στους Ευέλπιδες και έγιναν αξιωματικοί καριέρας, ενώ το κράτος τούς προστάτεψε αθωώνοντάς τους στις δίκες των δωσιλόγων που ακολούθησαν.
Μερικά από αυτά τα φασιστικά αποβράσματα προχώρησαν στο πραξικόπημα της 21ης Απρίλη και στην εγκαθίδρυση της Χούντας. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ο οποίος το 1969 με νομοθετικό διάταγμα αναγνώρισε τα «Τάγματα Ασφαλείας» ως συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Σύμφωνα με αυτό το νόμο της Χούντας αντιστασιακοί θεωρήθηκαν και όσοι πολέμησαν επί Κατοχής εναντίον οργανώσεων «αντεθνικώς δρασάντων και αποσκοπούντων εις την επιβολήν εν τη χώρα καθεστώτος διαφόρου του νομίμου τοιούτου» (δηλαδή του ΕΑΜ). Ετσι πήραν προνόμια, συντάξεις κλπ.
Η δικτατορία του Παπαδόπουλου κατάργησε κάθε έννοια ελευθερίας με φυλακίσεις, βασανιστήρια στο όνομα της “αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου”, βάζοντας όλη την χώρα κάτω από το καθεστώς τρομοκρατίας και επιβάλλοντας σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής “το πατρίς - θρησκεία - οικογένεια”. Το ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν η στρατιωτική αστυνομία και το κύριο σώμα ασφαλείας κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας. Χιλιάδες πολιτικοί αντίπαλοι της χούντας συνελήφθησαν από την EΣA και στάλθηκαν σε ορισμένα από τα πιο έρημα νησιά του Αιγαίου. Από τα υγρά υπόγεια της Ασφάλειας μέχρι την εφιαλτική ταράτσα της οδού Μπουμπουλίνας, πέρασαν χιλιάδες αγωνιστές, που υπέστησαν τα πιο αποτρόπαια βασανιστήρια και εξευτελιστικές μεθόδους ανάκρισης, με πιο χαρακτηριστικό τη φάλλαγα, με αποκορύφωμα τη μαζική σφαγή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής είναι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων και των χουντικών βασανιστών. Ο ιδρυτής της ο Μιχαλολιάκος σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στο «κόμμα της 4ης Αυγούστου» το οποίο είχε ιδρύσει ο Κώστας Πλεύρης το 1960, ο σημερινός υποψήφιος βουλευτής στο Επικρατείας με το ΛΑΟΣ. Το Κόμμα της 4ης Αυγούστου τυπικά διαλύθηκε, μέσα στη δικτατορία, όμως ουσιαστικά συνέχισε να λειτουργεί, ως συσπείρωση γύρω από τη δεκαπενθήμερη και ενίοτε μηνιαία εφημερίδα «4η Αυγούστου». Στελέχη του, όπως ο ίδιος ο αρχηγός του Κ. Πλεύρης, ανέλαβαν θέσεις, κυρίως στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του καθεστώτος της χούντας.

Χουντικοί

Τα Χριστούγεννα του 1976 ο Μιχαλολιάκος προφυλακίστηκε για επεισόδια που έκανε στην κηδεία του βασανιστή της Χούντας αστυνομικού Βαγγέλη Μάλλιου. Στους δύο μήνες που έμεινε στον Κορυδαλλό γνώρισε τους πρωτεργάτες της δικτατορίας.
Το 1978 συνελήφθη ξανά αυτή τη φορά ως μέλος ακροδεξιάς τρομοκρατικής ομάδας που τοποθετούσε βόμβες σε κινηματογράφους και βιβλιοπωλεία και τον Οκτώβρη του 1979 καταδικάζεται για κατοχή εκρηκτικών υλών. Το Σεπτέμβρη του 1980 ανέλαβε την ηγεσία της Νεολαίας της ΕΠΕΝ και το 1985 αποχώρησε γιατί τη θεωρούσε πολύ μετριοπαθή και ίδρυσε τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής.
Ο Μιχαλολιάκος έχει δηλώσει πάμπολες φορές την υποστήριξή του στη Χούντα δηλώνοντας μάλιστα ότι «Με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο η Ελλάδα γνώρισε προκοπή». Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές ο Μιχαλολιάκος τοποθέτησε στην τελευταία και τιμητική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας τον Ηλία Παππά που προέρχεται από τον κύκλο του Γεώργιου Παπαδόπουλου.
Δεν σηκώνει καμία υποτίμηση από την πλευρά της Αριστεράς για το ρόλο της Χρυσής Αυγής και κάθε λογής νοσταλγών της Χούντας και των Ταγματασφαλιτών. Η πάλη για να τους τσακίσουμε χρειάζεται να συνεχιστεί οπουδήποτε τολμούν να εμφανιστούν, θυμίζοντας την ιστορική τους διαδρομή και προβάλλοντας την ανάγκη να τους πετάξουμε έξω από τη βουλή και τις γειτονιές δυναμώνοντας το κίνημα που μπορεί να τους πνίξει.

Last modified on Τετάρτη, 01 Αύγουστος 2012 11:23

Δικτατορία 4ης Αυγούστου 1936: 76 χρόνια μετά

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Ο Ι.Μεταξάς υποδέχεται στην Αθήνα τον θεωρητικό του
Ναζισμού Γιόζεφ Γκαίμπελς, στις 20 Σεπτεμβρίου 1936

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Συμπληρώθηκαν 76 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου 1936 και τα αίτια που οδήγησαν σε εκείνο το ανελεύθερο φασιστικό καθεστώς, πρέπει να μας προβληματίζουν ιδιαίτερα, καθώς υπήρξαν ορισμένα κοινά σημεία με τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα: Βαθειά οικονομική κρίση, πολιτική αστάθεια, άνοδος των φιλοφασιστικών δυνάμεων, ανοχή απέναντί τους των κομμάτων του κέντρου και της δεξιάς. Στο αφιέρωμα που ακολουθεί, δημοσιεύονται ενδιαφέροντα στοιχεία για το αντιδικτατορικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της Μεταξικής δικτατορίας.

 Ποιος ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς

Ως στρατιωτικός ο Ιωάννης Μεταξάς διακρίθηκε από τις σπουδές του κιόλας στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς, ενώ από το 1903 είχε τοποθετηθεί στο τότε νεοσύστατο κατά τα ξένα πρότυπα Γενικό Επιτελείο Στρατού.

Από νωρίς συνδέθηκε φιλικά με τη βασιλική οικογένεια και όταν το 1910 ο Γεώργιος Α΄ διόρισε πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο Κρητικός τού προσέφερε τη θέση του πρώτου υπασπιστή του. Έτσι, ο Μεταξάς έγινε ο σύνδεσμος μεταξύ Βενιζέλου και ανακτόρων. Η ρήξη μεταξύ τους ήρθε το 1915, όταν ο Μεταξάς με την παραίτησή του μετέπεισε τον Κωνσταντίνο Α΄ ως προς την είσοδο της χώρας στον πόλεμο, στο πλευρό των συμμάχων. Ο Βενιζέλος δεν τον συγχώρεσε ποτέ και, το 1917, τον εξόρισε στην Κορσική από όπου γύρισε ύστερα από την επιστροφή των βασιλικών στην εξουσία. Στις 12 Οκτωβρίου 1922 ο Μεταξάς ίδρυσε το «κόμμα των Ελευθεροφρόνων». Μετά τη δικτατορία Πάγκαλου, κατά την οποία φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε, συμμετείχε στις εκλογές της 11ης Νοεμβρίου 1926. Κατέλαβε 51 έδρες και διορίστηκε υπουργός Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Ζαΐμη. Αργότερα υπηρέτησε και ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τσαλδάρη. Ωστόσο, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι «Ελευθερόφρονες» σημείωναν όλο και χειρότερες επιδόσεις. Όταν το 1936 κατέλαβαν επτά έδρες, όλα έδειχναν ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Μεταξά έφτανε στο τέλος της. Ο Γεώργιος Β΄ όμως είχε διαφορετική άποψη.

Η απελπισία του, στις εκλογές του 1936, όταν  έλαβε μόνο 50.137 ψήφους ήταν μεγάλη, καθώς έβλεπε τα όνειρα του να γκρεμίζονται. Στο ημερολόγιο του έγραψε: «Εκλογαί. Από χθες είχα την διαίσθησιν της αποτυχίας. Ερημιά σπιτιού. Κέντρον, χαλαρότης, μόνον οι πιστοί Κεφαλλήνες. Καμία εκδήλωσις έξω. Σήμερον επίσης, παρ’ όλας τας ελπίδας οικείων και φίλων. Νύκτα εξεδηλώθη πλήρως η αποτυχία. Παντού. Εξαιρέσεις Ηλείας και Μεσσηνίας και εκεί μόνον κάτι. Εις Κεφαλληνίαν η επιτυχία όχι πλήρης. Εις Αθήνας η αποτυχία οικτρά. Συμπέρασμα, ο αντιβενιζελισμός δεν με θέλει, με απέβαλεν εκ του μέσου του. Καλλίτερα».

Όλα έδειχναν ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Μεταξά έφτανε στο τέλος της. Ο Βασιλιάς όμως είχε διαφορετική άποψη. Στις 9 του Μάρτη τον διορίζει υπουργό στρατιωτικών και ο δρόμος για τον Μεταξά να εγκαταστήσει την δικτατορία της 4ης Αυγούστου είχε αρχίσει ήδη.

Μεταξάς - Μανιαδάκης

«Υφυπουργείο Δημοσίας Ασφαλείας» και Μανιαδάκης

Αμέσως μετά την επικράτηση της δικτατορίας ο Μεταξάς δημιουργεί ένα «υφυπουργείο Δημοσίας Ασφάλειας» στο υπουργείο Εσωτερικών. Επικεφαλής διορίζει ένα πρόσωπο αφοσιωμένο στην υπόθεση της 4ης Αυγούστου και ιδιαίτερα στον αρχηγό της. Τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκης. Το όνομα του οποίου, σε όλη τη διάρκεια της; τετραετούς δικτατορίας, έγινε συνώνυμο του τρόμου, της βίας, των βασανιστηρίων, των διώξεων όλων των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος.

Στον Μανιαδάκη ανατέθηκε να εδραιώσει την δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Με ποιο τρόπο; Μ’ αυτόν που περιγράφει ο Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο του «4η Αυγούστου»:

Κατευθυνόμενη από το παλάτι ήταν η δικτατορία της 4ης Αυγούστου

 Τα βασανιστήρια με πάγο και ρετσινόλαδο

Η αγριότητα κατά των αντιπάλων του καθεστώτος,
ήταν στην ημερήσια διάταξη

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της αστυνομίας εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.
Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση ομολογιών και δηλώσεως μετανοίας. Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:
Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, το φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής ανακριτής το θεωρούσε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμίων. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμίων. Σε αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελλί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελλί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερεις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μία στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα. Υπάρχει μάλιστα στη ζωή ένας από αυτούς που βασανίστηκαν με τη μέθοδο του πάγου: ο Χρήστος Χριστακάκης, ο οποίος υποφέρει από τις συνέπειες του φοβερού βασανιστηρίου. Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια.

Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι κραυγές του κρατούμενου. [...] Την εποχή εκείνη “αυτοκτόνησε” σύμφωνα με την εκδοχή της Ασφαλείας, ο χημικός Μαρουκάκης, που είχε συλληφθεί με την κατηγορία ότι ήταν υπεύθυνος του παράνομου Ριζοσπάστη. Στην πραγματικότητα τον Κ. Μαρουκάκη, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον έριξαν από την ταράτσα και τον σκότωσαν. Με τον ίδιο τρόπο δολοφόνησαν και το γέρο αγωνιστή, στέλεχος της «Εργατικής Βοήθειας», [...] Βαλλιανάτο. Υπολογίζεται ότι εκτός από τις δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, δώδεκα τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.
Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν “σακατεύετε αλλά μη σκοτώνετε”. Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το “ζήλο” τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να “ξεπαστρέψει” και μερικούς για να φοβηθούν και να “σπάζουν” ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια».1

 Στήριξη Μεταξά από Βενιζέλο, Σοφούλη και Τσαλδάρη

Εδώ να συμπληρώσουμε ότι η δικτατορία του Μεταξά στηρίχτηκε από το σύνολο των αστικών κομμάτων της εποχής, πρώτα και καλύτερα από τους Ελευθέριο και Σοφοκλή Βενιζέλο και από τον Θ. Σοφούλη. Και φυσικά και από το «Λαϊκό Κόμμα» του Π. Τσαλδάρη. Επίσης μετά την κατοχή της χώρας μας από τα στρατεύματα του άξονα, το μεγαλύτερο μέρος των ατόμων που στελέχωναν τον μηχανισμό της κυβέρνησης Μεταξά υπηρέτησαν πιστά τους κατακτητές.

Εξοντωτικά μέτρα κατά των κομμουνιστών

Η Μεταξική δικτατορία αντιμετώπισε τους κομμουνιστές ως τους πιο βασικούς αντιπάλους της και χρησιμοποίησε σε βάρος τους εξοντωτικά μέσα. Τους θεωρούσε, μάλιστα, σύμφωνα με τον ιστορικό Βασίλη Λαζαρη,  πρωτεργάτες στη συγκρότηση αντιδικτατορικών μετώπων και αντιφασιστικών εργατικών και νεολαιιστικών ενώσεων, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται, ήδη, σε όλη την έκταση της χώρας.

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα εξής αποσπάσματα μιας απόρρητης εγκυκλίου, που είχε στείλει το Γενάρη του 1938 στις νομαρχίες, στους εισαγγελείς και στις αστυνομικές αρχές του κράτους, ο υφυπουργός Δημόσιας Τάξης Μανιαδάκης:

Τσακίστε τους…

«Πρώτιστος, κύριος και αντικειμενικός σκοπός της κατευθύνσεως του κομμουνιστικού κόμματος είναι η ανατροπή της κυβερνήσεως. Προς τούτο το Λαϊκόν Μέτωπον, το οποίον και προ της 4ης Αυγούστου 1936 είχον οι κομμουνισταί συγκροτήσει, συμφώνως προς τας οδηγίας της Τρίτης Διεθνούς, το εμφανίζουν ήδη ειδικώς διά την Ελλάδα ως Λαϊκόν αντιδικτατορικόν ή αντιφασιστικόν μέτωπον, με συμμετοχήν εις τούτο αντιπροσώπων από τα τέως κόμματα των Φιλελευθέρων, της Δημοκρατικής Ενώσεως, του Αγροτικού, του Σοσιαλιστικού, καθώς και παντός αντιδρώντος προς τη σημερινήν διακυβέρνησιν της χώρας. Ούτως οι κομμουνισταί, παραλλήλως προς τας κυρίως κομμουνιστικάς αυτών προσπαθείας, πρωτοστατούν διά την συγκρότησιν του Λαϊκού αντιδικτατορικού ή αντιφασιστικού Μετώπου, το οποίον δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό τούτο το Λαϊκό Μέτωπον, με νέας ονομασίας (...). Εξαιρετικήν όμως σημασίαν αποδίδουν οι κομμουνισταί εις τη διάδοσιν της ιδέας του Μετώπου μεταξύ των νέων (...). Δι' αυτό ακριβώς η οργάνωσις αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων, παραλλήλως προς το πολιτικόν Λαϊκόν αντιδικτατορικόν Μέτωπον, απασχολεί όλως ιδιαιτέρως τους κομμουνιστάς, οι οποίοι πάντοτε αποτελούν το κέντρον και την καθοδήγησιν πάσης παρομοίας αντεθνικής κινήσεως (...).

Οι κομμουνισταί έσπευσαν επίσης να συνεργαστούν εις τους εργατικούς χώρους με τους ρεφορμιστάς. Ούτως εις σύσκεψιν των ανωτέρων στελεχών των ρεφορμιστών και των ενωτικών (κομμουνιστών) απεφασίσθη και συνεκροτήθη το Πανελλαδικόν Ενιαίον Εργατικόν Μέτωπον, εις το οποίον εδόθη εθνική μορφή» 2.

Οι δολοφονίες αγωνιστών στη Θεσσαλονίκη

Η δικτατορία προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις αντιφασιστικές δραστηριότητες των κομμουνιστών με συνεχείς μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις ή εκτοπίσεις τους σε ξερονήσια. Δεν είχε όμως διστάσει να προχωρήσει ακόμη και στη φυσική εξόντωση κομμουνιστικών στελεχών, όπως του δημοσιογράφου του "Ριζοσπάστη" Μήτσου Μαρουκάκη, του παλαίμαχου αγωνιστή Νίκου Βαλιανάτου, του Γραμματέα της ΟΚΝΕ Χρήστου Μαλτέζου και του Ακροναυπλιώτη δασκάλου Παύλου Σταυρίδη.

Είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής το γεγονός ότι δολοφονίες κομμουνιστών από τα όργανα της ίδιας της κρατικής εξουσίας σημειώνονταν κυρίως σε περιόδους έξαρσης του αντιδικτατορικού κινήματος του λαού. Ετσι, το Γενάρη του 1938, η αστυνομία της Θεσσαλονίκης γκρέμισε από το παράθυρο του κτιρίου της Ασφάλειας και σκότωσε τον τσαγκαρά Στέφανο Λασκαρίδη - όταν η μακεδονική πρωτεύουσα συγκλονιζόταν από φοιτητικές αντιφασιστικές εκδηλώσεις, που περιγράφονται, άλλωστε, πολύ καθαρά στο παρακάτω "Δελτίον" του Μανιαδάκη:

Εξόριστοι από τη δικτατορία Μεταξά κομμουνιστές

Οι εφημερίδες «Λευτεριά», «Μαθητική Φωνή», «Αντιφασίστας»

«Εις την Θεσσαλονίκην εκυκλοφόρησεν πολυγραφημένη η εφημερίς "Λευτεριά", όργανον της φοιτητικής κομμουνιστικής Νεολαίας, που παροτρύνει την ενίσχυσιν του Λαϊκού Μετώπου και αναφέρει ότι κατά το γενόμενον μάθημα αεραμύνης εις το Πανεπιστήμιον εγένοντο εκδηλώσεις των φοιτητών κατά του πολέμου.

Εις την Θεσσαλονίκην επίσης εκυκλοφόρησεν η πολυγραφημένη τετρασέλιδος εφημερίς "Μαθητική Φωνή", όργανον της μαθητικής κομμουνιστικής νεολαίας, που απευθύνεται προς τους μαθητάς των Γυμνασίων, εις τους οποίους προσπαθεί να παρουσιάσει την Ελλάδα ως κυβερνωμένην με μεσαιωνικούς τρόπους.

Εις την Θεσσαλονίκην και πάλιν εκυκλοφόρησεν την 21ην Νοεμβρίου 1937 η εφημερίς "Αντιφασίστας", καθαρώς κομμουνιστική.

Εξ αναφοράς τέλος της Αστυνομικής Διευθύνσεως Θεσσαλονίκης, εκθετούσης τας εσχάτως λαβούσας χώραν σκηνάς εν τω Πανεπιστημίω Θεσσαλονίκης, προκύπτει ότι:

α. την 27ην Νοεμβρίου 1937 ερρίφθησαν έξωθι του Πανεπιστημίου προκηρύξεις επαναστατικού περιεχομένου,

β. την 30ήν Νοεμβρίου, μετά το μάθημα της Κοινωνιολογίας του πρυτάνεως Ελευθεροπούλου, ερρίφθησαν και πάλιν κομμουνιστικαί προκηρύξεις εις την έξοδον του Αμφιθεάτρου,

γ. την 7ην Δεκεμβρίου εις το μάθημα του Ενοχικού Δικαίου του καθηγητή Λυτζεροπούλου έλαβε χώραν προσχεδιασμένη διαμαρτυρία υπό της κομμουνιστικής φοιτητικής νεολαίας υπέρ του απομακρυνθέντος πρυτάνεως Ελευθεροπούλου (...),

δ. την 10ην Δεκεμβρίου ερρίφθησαν και πάλιν προκηρύξεις κομμουνιστικού περιεχομένου.

3. Την ιδίαν νύκτα της 10ης Δεκεμβρίου ανηρτήθη Ερυθρά σημαία με σφυροδρέπανον επί της κυρίας εισόδου του Πανεπιστημίου» 3.

Πρωτοβουλία για αντιδικτατορικό μέτωπο στη Μακεδονία

Ενάμιση περίπου μήνα νωρίτερα και συγκεκριμένα την 1η Νοέμβρη του 1937 είχε κυκλοφορήσει στη μακεδονική πρωτεύουσα έντυπη προκήρυξη κάποιας επιτροπής πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση αντιδικτατορικού μετώπου στην περιοχή, που ήταν γραμμένη στην καθαρεύουσα - δείγμα ότι η εν λόγω επιτροπή είχε σχηματιστεί από πολιτικά στοιχεία, που βρίσκονταν πέρα από τον κομμουνιστικό χώρο.

Με την προκήρυξη γινόταν σύσταση στους αστούς πολιτικούς να στραφούν στις λαϊκές μάζες και στο στρατό, για να ανατρέψουν τη δικτατορία, τονιζόταν η άμεση ανάγκη συγκρότησης "Αντιδικτατορικής Επιτροπής Βορείου Ελλάδος", υπογραμμιζόταν ότι η ίδια η δικτατορία είχε αδιάσπαστα δεθεί με τη μοναρχία και συνεπώς δεν μπορούσε να καταργηθεί με ομαλό τρόπο, και προβαλλόταν ως πρώτιστο καθήκον των αξιωματικών να ενωθούν με το λαό, για να γκρεμίσουν τον Μεταξά!

Ο "λαοπρόβλητος εθνικός κυβερνήτης" όπως παρουσιάζονταν δικτάτορας

Για τη σωτηρία του λαού και του έθνους

Όπως αναφερόταν συγκεκριμένα:

«Οι αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού, του Ναυτικού και της Αεροπορίας, εν ενεργεία και απότακτοι, εκράτουν εις χείρας των τας ενόπλους δυνάμεις της χώρας και ηδύναντο περισσότερον παντός άλλου να συντελέσουν εις τη σωτηρίαν του λαού και τους Έθνους» 4.

Στις αρχές του Δεκέμβρη του 1937, το Αντιδικτατορικό Μέτωπο της Θεσσαλονίκης είχε ήδη συγκροτηθεί και στις 15 του επόμενου μήνα είχε κυκλοφορήσει σχετική προκήρυξη, με την οποία πανηγυριζόταν το γεγονός. Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος, στο Δελτίο της του Δεκέμβρη του 1937, επιβεβαίωνε το σχηματισμό του Θεσσαλονικιώτικου Μετώπου με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από το Λαϊκό, το Φιλελεύθερο, το Αγροτοεργατικό, το Αγροτικό, το Σοσιαλιστικό και το Κομμουνιστικό Κόμμα και γνωστοποιούσε τη δημιουργία εβδομήντα συνοικιακών και επαγγελματικών επιτροπών.

Η σχέση του μεταξά με τα φασιστικά καθεστώτα του Χίτλερ
στη Γερμανία και Μουσολίνι στην Ιταλία ήταν ιδιαίτερα στενή

Η δολοφονία του Λασκαρίδη

Στα τέλη του Γενάρη, η Ασφάλεια της Θεσσαλονίκης, στη γενικότερη προσπάθειά της να αντιμετωπίσει με την τρομοκρατία το συνεχώς αναπτυσσόμενο εκεί αντιδικτατορικό λαϊκό κίνημα, συνέλαβε μεταξύ άλλων κομμουνιστών και αστών δημοκρατών της πόλης και τον κομμουνιστή τσαγκαρά Στέφανο Λασκαρίδη, που τον δολοφόνησε αμέσως. Εμφάνισε μάλιστα το θάνατό του ως αυτοκτονία, όπως προκύπτει από το Δελτίο του Μανιαδάκη, στο οποίο αναφέρονται για τη συγκεκριμένη περίπτωση τα εξής:

«Εν Θεσσαλονίκη την 31ην Ιανουαρίου 1938 συλληφθείς ο κομμουνιστής υποδηματεργάτης Λασκαρίδης Στέφανος και προσαχθείς εις το Γραφείον του διοικητού Ασφαλείας, όπως προβή, τη προτροπή και των παρισταμένων δύο αδελφών του, εις δήλωσιν μετανοίας, επί τοσούτον συνεσκοτίσθη, μη δυνάμενος να συμβιβάση το αίσθημα της αποκηρύξεως των ιδεωδών του εν σχέσει με το καθήκον του προς την έννομον τάξιν, ώστε καθ' ην ώραν, υπείκων εις τας αδελφικάς συστάσεις και επικλήσεις, ήρχισε να γράφη την δήλωσιν αποκηρύξεως του κομμουνισμού, διέκοψεν αποτόμως ταύτην και ριφθείς από του παραθύρου ηυτοκτόνησε» 5.

Η δολοφονία του Λασκαρίδη δεν οδήγησε στην κάμψη των δραστηριοτήτων των αντιδικτατορικών δυνάμεων της συμπρωτεύουσας - και πρώτιστα των κομμουνιστών. Αντίθετα, οι δραστηριότητες αυτές αυξήθηκαν, προς μεγάλη απογοήτευση του Μανιαδάκη και των οργάνων του. Ετσι, το Μάρτη του 1938, η Θεσσαλονίκη πλημμύρισε από μαχητικές προκηρύξεις του Αντιδικτατορικού Μετώπου των Νέων, ενώ κυκλοφόρησαν παράνομα τον Απρίλη η αντιδικτατορική εφημερίδα "Λαϊκή Φωνή" και το Μάη το νεολαιίστικο "Εμπρός", το "Δελτίο" της Επιτροπής Θεσσαλονίκης της ΟΚΝΕ και ο "Εργάτης", όργανο του Ενιαίου Εργατοϋπαλληλικού Μετώπου. 6

Σημειώσεις

1.Σπύρος Λιναρδάτος, Η 4η Αυγούστου, Θεμέλιο 1966, 1988, Διάλογος, 1975

2.  Υφυπουργείον Δημοσίας Ασφάλειας. Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας. Γραφείον Α. Αρ. Εμπ. Πρ. 1/4/16β/ 21 - 1 - 1938.

3.  Υφυπουργείον Δημοσίας Ασφάλειας. Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας. Γραφεία Α και Δ. Δελτίον Κομμουνιστικής Κινήσεως από 30 - 12 - 1937 έως 13 - 1 - 1938.

4.  Δελτίον (...) από 13 - 1 - 1938 έως 21 - 1 - 1938.

5.  Δελτίον (...) από 4 - 2 - 1938 έως 11 - 2 – 1938

6. Βασίλης Λάζαρης, «Η δικτατορία της 4^ης Αυγούστου αντιμετώπισε τους κομμουνιστές με δολοφονίες», εφημερίδα Ριζοσπάστης, 4-8-1998, σ.6η

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ με τη στήριξη της Χρυσής Αυγής χαρίζουν την Αγροτική Τράπεζα στον Σάλλα, του Νεκτάριου Καζάνη

03/08/2012 - 09:33 03/08/2012 - 09:33

 

 

 

ΝΔ - ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟΝ ΣΑΛΛΑ .

Αποκαλύπτεται ο αντεργατικός και βαθιά συστημικός ρόλος της Χρυσής Αυγής που στηρίζει ανοικτά το ξεπούλημα -Χάρισμα της Αγροτικής Τράπεζας στον Εκλεκτό των Διαπλεκόμενων και του συστήματος ΣΑΛΛΑ σε κοινή γραμμή και συμπόρευση με την Τρόικα Εσωτερικού ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ.

Αυτοί που επικαλούνται τάχατες τις αγαθοεργίες με τα λεφτά του Ελληνικού Λαού και των Φορολογουμένων τάσσονται τώρα ανοικτά με το ξεπούλημα του πλούτου του Λαού μας και το χάρισμα της Αγροτικής γης στα πιο παρασιτικά Καπιταλιστικά συμφέροντα.

Αυτοί που αναφέρονται στην φτωχολογιά και στους Έλληνες εργάτες συνυπογράφουν και συμψηφίζουν με την ΝΔ του Σαμαρά το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και το ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη την Απόλυση χιλιάδων εργαζομένων της Αγροτικής.

Αυτοί που θα έμπαιναν στην Βουλή για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα των Ελλήνων απέναντι στις Τράπεζες δείχνουν ανοικτά τις προθέσεις τους και χέρι -χέρι με τους υπόλοιπους μνημονιακούς και το ξένο και ντόπιο Τραπεζικό Κεφάλαιο τάσσονται ανοικτά ενάντια στους αγρότες δανειολήπτες στους εργάτες και συνολικά στα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού.

'Άξιος ο μισθός των Βουλευτών της Χρυσής Αυγής οι οποίοι Βασιλικότεροι του Τροικανού Βασιλέως έσπευσαν να ψηφίσουν την Διάλυση και το Χάρισμα της Αγροτικής.

Αλλά αυτούς τους Ξέρουμε είναι η γνωστή ακροδεξιά αντεργατική και Δοσίλογη συγκυβέρνηση είναι οι Βουλευτές του Κεφαλαίου , είναι αυτοί που στηρίζουν τις επιλογές των Καπιταλιστών είναι το έθνος της υποταγής και του ξεπουλήματος.

Οι υπόλοιποι που είναι ; Πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινοβουλευτικό δρόμο της υπεύθυνης Αριστεράς. Που είναι αυτοί που έδωσαν ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ για να τους λύσει το Πρόβλημα στο κοινοβούλιο.

Φαίνεται καθαρά πλέον ότι μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από τα σωματεία τους και από το εργατικό κίνημα και στους δρόμους του αγώνα μπορούν να υπερασπιστούν τα δίκια τους.

• Μόνο οι αγώνες από τα κάτω μπορούν να βάλουν φρένο στην κατρακύλα και στην υποταγή.

• Μόνο η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος που έχουν διαλύσει η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ μπορεί να είναι η απάντηση.

• Κανένας κοινοβουλευτικός δρόμος Δεξιός Ακροδεξιός Σοσιαλδεξιός η Ροζ διαχειριστικός δεν μπορεί και δεν θέλει να υπερασπιστεί τα εργατικά συμφέροντα.

Μόνο ένα νέο εργατικό κίνημα αναγκών και εργατικών δικαιωμάτων πού θα συνενώνει τους εργαζόμενους από τα κάτω με δική τους πρωτοβουλία και αυτοδιεύθυνση μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και να βγάλει στο προσκήνιο το έθνος των εργαζομένων και των καταπιεσμένων των ανέργων και των φτωχών αγροτοεργατών απέναντι στο Κεφάλαιο και το κοινοβουλευτικό θέατρο που στήνει κάθε φορά για υπερασπίσει τα συμφέροντά του.

Η αριστερά πρέπει να πάρει θέση ξεκάθαρη από τα κάτω χωρίς κυβερνητικές ασυναρτησίες και κοινοβουλευτικές ψευδαισθήσεις αλλά με εργατική κοινή δράση στο κίνημα.

 

Καζάνης Νεκτάριος Εκπαιδευτικός μέλος των Παρεμβάσεων Δ.Ε.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΤΡΟΪΚΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ ‘Η ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΤΡΟΪΚΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ ‘Η ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ;

ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ «ΤΡΙΩΝ» ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ!
ΚΑΚΙΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΧΙΟΝΟΣΤΙΒΑΔΑΣ

Δεν πρόλαβε να σχηματιστεί ο συνεταιρισμός των τριών, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, και η συγκυβέρνηση μοιάζει κουρασμένη και σερνάμενη λες και έχει χρόνια στο τιμόνι της εξουσίας, ενώ οι σχέσεις ανάμεσα στους κυβερνητικούς συνεταίρους όχι απλώς είναι κάκιστες αλλά και οι διαφωνίες μοιάζουν να παίρνουν, μέρα με τη μέρα, διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Πολιτικοί παρατηρητές τόνιζαν ότι οι τρεις αρχηγοί Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης, οι οποίοι κυριολεκτικά έχουν υποκαταστήσει μια παραλυμένη και ασυντόνιστη κυβέρνηση, ενώ έχουν παρακάμψει και υποβαθμίσει κι αυτή τη Βουλή, έχουν καταστεί η θεμελιώδης έκφραση της κυβερνητικής κακοδαιμονίας.

Οι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης έχουν πραγματοποιήσει μέχρι τώρα πλήθος συναντήσεων και σήμερα Τετάρτη στις 5:00 μ.μ. πραγματοποιούν νέα συνάντηση, χωρίς με αυτές να έχουν λύσει κανένα πρόβλημα ούτε καν να έχουν δώσει ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό, πέραν της γενικής ανάγκης να τηρηθεί το μνημονιακό πλαίσιο των 15 δισ. ευρώ, το οποίο ο καθένας συνδέει με σειρά άλλων παραμέτρων, ενώ για επικοινωνιακούς λόγους και λόγους πολιτικού κόστους του δίνουν και διαφορετικό, αν και όχι δεσμευτικό, περιεχόμενο!

Αντίθετα, μετά από κάθε νέα συνάντηση των «τριών», οι διαφωνίες και οι μεταξύ τους αντιθέσεις αντί να μειώνονται και να περιορίζονται, κλιμακώνονται και μάλλον έχουν προσλάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας, ενώ εντείνεται και η εσωκομματική τους αναταραχή.

Αποδεικνύεται ότι ούτε η σθεναρή βούληση για παραμονή «πάση θυσία» το ευρώ ούτε η αντι-ΣΥΡΙΖΑ μανία είναι αρκετά για να αποτελέσουν κυβερνητική συγκολλητική ουσία για τους τρεις αρχηγούς και πολύ περισσότερο για τα κόμματά τους.

Η όψιμη σύγκλιση Βενιζέλου-Κουβέλη και η από κοινού ανακάλυψη του λεγόμενου «στρατηγικού πλαισίου» συμφωνίας, για την παράκαμψη των συγκεκριμένων μέτρων του πακέτου των 15 δισ, περισσότερο από ουσία εκφράζει έναν εύσχημο τρόπο για να αποστασιοποιηθούν από το κόστος των μέτρων και να προσδώσουν τη δική τους απόχρωση στην κυβέρνηση.

Αυτή η τακτική, όμως, Βενιζέλου-Κουβέλη οξύνει στο έπακρο τις κυβερνητικές αντιθέσεις και την κυβερνητική παράλυση, ενώ προκαλεί ηφαιστειακές εκρήξεις στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίες βρήκαν αφορμή για να εκδηλωθούν το νομοσχέδιο για την Παιδεία.

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ θέλουν να αποφύγουν το απομονωμένο πικρό ποτήρι του πακέτου των 11,5 δισ. ευρώ και να το συνδέσουν με την επιμήκυνση, αν είναι δυνατόν με νέο «κούρεμα» στο χρέος και με τη «στρατηγική λύση» του προβλήματος της παραμονής της χώρας στο ευρώ.

Ο Α. Σαμαράς και η ΝΔ δεν μοιάζει να καίγεται για μια τέτοια «συνολική συμφωνία», πολύ περισσότερο που αυτή αποκλείεται από την τρόικα!

Βενιζέλος και Κουβέλης δεν έχουν κανένα όφελος να «ξελασπώσουν» μια κυβέρνηση, στην πραγματικότητα, Σαμαρά, αν οι ίδιοι δεν θα προσκομίσουν κάποιο σημαντικό όφελος.

Η κυβερνητική κρίση, μαζί με μια ανοιχτή εσωκομματική κρίση στο ΠΑΣΟΚ και μια υπόκωφη αλλά βαθιά κρίση στη ΔΗΜΑΡ αλλά και μια φαινομενική ηρεμία με σκληρά υπόγεια ρεύματα στη ΝΔ, έχουν ήδη ξεσπάσει πρόωρα!

Και αυτές οι πολλαπλές κρίσεις δεν φαίνεται ότι μπορεί να αντιμετωπιστούν με ραντεβού των «τριών» και μάλλον θα προσλαμβάνουν όλο και πιο έντονες διαστάσεις.

Ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι δεν δίνουν προθεσμία πολλών μηνών μέχρι η κυβερνητική κρίση που ήδη ξεκίνησε να οδηγήσει τη συγκυβέρνηση σε διάλυση!

Ο μνημονιακός δρόμος είναι αδύνατο να προσφέρει το θεμέλιο για σταθερές κυβερνήσεις, πολύ περισσότερο μνημονιακής συνεργασίας και σίγουρα για θετική διέξοδο από την κρίση.

Αντίθετα, η χώρα παραμένοντας στο μνημονιακό πλαίσιο και στην πάση θυσία εμμονή στο ευρώ, θα βαδίζει ανεξάρτητα από μνημονιακές παραλλαγές και διασυνδέσεις, τάχιστα προς την καταστροφή, ενώ σύντομα, ίσως από τα μέσα Σεπτέμβρη, να έχουν ραγδαίες και μάλιστα πολύ ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, μαζί, ίσως, με κοινωνικές εκρήξεις.

Όσο ποτέ ο τόπος χρειάζεται μια συμπαραταγμένη αλληλέγγυα και ριζοσπαστική Αριστερά! Τόσο δύσκολο, όμως, είναι να καταλάβουν αυτήν την απλή αλήθεια και οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς; Σε ποιο κόσμο ζούνε; 

Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012.

Για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών, παραθέτουμε το προχθεσινό (30/7) ρεπορτάζ της Iskra, που αφορά στις συναντήσεις των τριών κυβερνητικών συνεταίρων.

Σε φαρσοκωμωδία έχουν εξελιχθεί οι αλλεπάλληλες συσκέψεις των αρχηγών της τρικομματικής κυβερνητικής οπερέτας, αφού η εγχώρια τρόικα σκέπτεται και συσκέπτεται χωρίς να βγαίνει καπνός.

Είναι αξιοπερίεργο ότι οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ούτε αρνούνται την ανάγκη να παρθούν μέτρα ύψους 15 δισ. ούτε, όμως, προχωρούν στη συγκεκριμενοποίηση τους, παίζοντας και εμπαίζοντας με το μίγμα, τη συσκευασία των μέτρων, το χρόνο εφαρμογής τους και την επικοινωνιακή διαχείρισή τους.

Το τελευταίο τέχνασμα στο οποίο καταφεύγουν Βενιζέλος και Κουβέλης, σε συνεννόηση μεταξύ τους, η οποία μπορεί να εξελιχθεί και σε κομματική σύζευξη ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι να συμφωνηθεί πρώτα το στρατηγικό πλαίσιο στη βάση του οποίου θα κινηθεί η κυβέρνηση και στην συνέχεια να ενταχθούν εκεί τα μέτρα των 15 δισ.!!!

Τι εννοούν, όμως, με την όψιμη ανακάλυψη του στρατηγικού πλαισίου οι Βενιζέλος-Κουβέλης;

Αν και οι δύο όψιμοι συνεταίροι δεν το αποσαφηνίζουν, κύκλοι που τους περιτριγυρίζουν μιλάνε για μια συμφωνία πακέτο ανάμεσα σε κυβέρνηση και ΕΕ, με την τρόικα ενδιάμεσο, που θα αφορά το μίγμα των 15 δισ., την επιμήκυνση του προγράμματος και ίσως «νέο κούρεμα» του χρέους με εγγυήσεις παραμονής στο ευρώ.

Ένα τέτοιο πακέτο, όμως, δεν φαίνεται να έχει καμιά πιθανότητα να γίνει δεκτό και η τρόικα επιμένει ότι πρώτα πρέπει να συμφωνηθούν τα συγκεκριμένα και ρεαλιστικά μέτρα των 15 δισ. (11,5 δισ. κατ' άλλους) και ταυτόχρονα, να επιδείξει η κυβέρνηση αποφασιστικότητα στις «μεταρρυθμίσεις» και ιδιαίτερα τις ιδιωτικοποιήσεις και στη συνέχεια να ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση για επιμήκυνση και κούρεμα του χρέους. Σε αυτήν την τελευταία περίπτωση φαίνεται να κινείται περισσότερο ο Α. Σαμαράς, αν και δεν αποκλείει την ανάγκη σε κάποια φάση η συζήτηση με την ΕΕ να «πολιτικοποιηθεί» και να «συνολικοποιηθεί» σε ένα ευρύτερο πακέτο!

Πολιτικοί κύκλοι υπογράμμιζαν ότι οι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να αγοράζουν οι ίδιοι κάποιο πολιτικό χρόνο, σε βάρος, όμως, του τόπου και χωρίς την παραμικρή αποφασιστικότητα για οποιαδήποτε άλλη τακτική, πέραν αυτής που παραδίδει τελικά την χώρα ακόμα πιο βαθιά στην τρόικα και στο έλεος και την ελεημοσύνη των δανειστών της!

Όλα δείχνουν ότι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης -άβουλοι, μοιραίοι και συμφωνοδιαφωνούντες- παίζουν ένα κακόγουστο παιχνίδι σε βάρος του τόπου και του λαού, σέρνοντας τη χώρα από το κακό στο χειρότερο!

Την ίδια ώρα είναι εντυπωσιακό ότι οι τρεις της εγχώριας τρόικας δεν είπαν απολύτως τίποτα για το μέγα σκάνδαλο του ξεπουλήματος της ΑΤΕ στα πιο αδίστακτα και τυφλά ιδιωτικά συμφέροντα αλλά και δεν βρέθηκε ούτε ένας δημοσιογράφος να τους ρωτήσει αν τη σύσκεψη απασχόλησε αυτό το ζήτημα!

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

//ΠαραλληλοΓράφος//

Είμαστε ακόμη σε beta έκδοση!

ΑΤΕ : Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ταφόπλακα της λογικής

Posted on 30 Ιουλίου, 2012 3:54 μμ by CrippleHorse

58

Αναδημοσίευση από τη La Scapigliata
Ας δούμε τι ισχυρίζεται η νεοφιλελεύθερη αφήγηση: το Δημόσιο αποτελείται κυρίως από κάμποσους διορισμένους χαραμοφάηδες, οι οποίοι δεν παράγουν τίποτα. Οι κρατικές επιχειρήσεις είναι ένα δυσκίνητο και συνήθως ελλειμματικό κομμάτι της οικονομίας. Η κρατική παρέμβαση το μόνο που κάνει είναι να συντηρεί τη διαφθορά, μέσω της συναλλαγής με διάφορους επιχειρηματίες. Άρα αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι : α) να ιδιωτικοποιήσουμε τις κρατικές επιχειρήσεις, β) να περιορίσουμε στο ελάχιστο κάθε κρατική παρέμβαση.
Ας δούμε και την περίπτωση της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας. H ATE στα πλαίσια του PSI υπέστη ένα κούρεμα 843,9 εκ. €. Στο α’ εξάμηνο του 2011 παρουσίασε αύξηση της κερδοφορίας

Κατά το α΄εξάμηνο του 2011, ο Όμιλος της ΑΤΕbank αύξησε σημαντικά την προ προβλέψεων κερδοφορία του. Συγκεκριμένα τα κέρδη προ προβλέψεων σχεδόν τριπλασιάστηκαν και ανήλθαν σε €158,0 εκ. το α΄εξάμηνο του έτους έναντι €51,6 εκ. το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Επίσης, τα οργανικά προ προβλέψεων κέρδη διαμορφώθηκαν κατά το α΄εξάμηνο του 2011 σε €171,5 εκ. έναντι €156,1 εκ. πέρυσι.

Η συνετή πολιτική προβλέψεων που εφαρμόζει ο Όμιλος σε συνδυασμό με την επίπτωση της συμμετοχής στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων, διαμόρφωσε τα αποτελέσματα εξαμήνου σε ζημιές ύψους €905,1 εκ. Εξαιρουμένης της επίπτωσης της ανταλλαγής ομολόγων, το αποτέλεσμα του α΄εξαμήνου 2011 διαμορφώνεται σε ζημιές €86,8 εκ., το οποίο κινείται εντός των εκτιμήσεων του Προγράμματος Αναδιάρθρωσης, βελτιωμένο έναντι των ζημιών ύψους €109,9 εκ. το α΄εξάμηνο 2010.

Τα καθαρά έσοδα τόκων κατά το α΄εξάμηνο του 2011 υποχώρησαν σε ετήσια βάση κατά 4,6%, σε €357,8εκ., αν και το β΄τρίμηνο του 2011 ήταν υψηλότερα κατά 3,4% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και διαμορφώθηκαν σε €181,9 εκ. Αναλυτικότερα, τα έσοδα από τόκους, ως αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης ανατιμολόγησης των δανείων, το α΄εξάμηνο του 2011 αυξήθηκαν κατά 5,7% σε ετήσια βάση ενώ το β΄τρίμηνο του 2011 αυξήθηκαν κατά 3,0% σε σχέση με το α΄τρίμηνο. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των εξόδων από τόκους κατά 27,2% σε επίπεδο εξαμήνου οφείλεται στην άνοδο του κόστους καταθέσεων (+9,9%), στο αυξημένο κόστος άντλησης ρευστότητας τόσο από την διατραπεζική (+34,0%) και στο ακόμα μεγαλύτερο κόστος χρηματοδότησης από την ΕΚΤ μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου (€27,5 εκ. έναντι μόλις €3,4 εκ. το α΄εξάμηνο του 2010). (Πηγή : reporter.gr)

Επίσης έγινε μια γενναία περικοπή των λειτουργικών  εξόδων, κατά 10,4% στο τελευταίο εννιάμηνο του 2011.
Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει η ΑΤΕ, εκτός από το PSI, είναι τα πρόβληματα που έχουν να αντιμετωπίσουν όλες οι ελληνικές τράπεζες, λόγω του αυξημένου κόστους δανεισμού από την ΕΚΤ, μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου. Παρόλα αυτά ήταν σίγουρα πιο ευάλωτη στις επιθέσεις, από το αδερφάκι της το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που παραμένει ισχυρότερο.
Ένας από τους ρόλους της Αγροτικής Τράπεζας ήταν από την ίδρυση της να δίνει ευνοϊκά δάνεια στους αγρότες. Με αυτό τον τρόπο διαθέτει υποθηκευμένο στο χαρτοφυλάκιο της περίπου το 40% της αγροτικής γης, που αντιστοιχεί στο 10% των δανείων που έχει παραχωρήσει. Επίσης είναι ο κύριος μέτοχος της βιομηχανίας ΔΩΔΩΝΗ, που είχε δημιουργηθεί από τη συμμετοχή της ΑΤΕ και συνεταιρισμών, με μεγάλη οικονομική σημασία για την Ήπειρο, με αύξηση κερδών 58,16% το 2011.

Σημειώστε και ότι η ΑΤΕ είναι ο μοναδικός μέτοχος της ΑΤΕ Ασφαλιστικής, επίσης εξαιρετικά  κερδοφόρας επιχείρησης.
Και για δεκαετίες συνεργαζόταν, έδινε δάνεια και εγγυητικές επιστολές,  σε δεκάδες μικρές και μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Τα τονίζω όλα αυτά, σε περίπτωση, που δεν έχετε επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, για ότι μιλάμε για κανονική, κανονικότατη τράπεζα, και όχι το στερεότυπο, του χαραμοφάη δημοσίου υπαλλήλου.
Και ενώ το Μάρτη συνεχίζονταν οι συζητήσεις για ανακεφαλαιοποίηση της ΑΤΕ και του ΤΤ, στα πλαίσια της αντιμετώπισης του κουρέματος των ομολόγων, αποφασίστηκε τώρα με συνοπτικές διαδικασίες, η ΑΤΕ να χωριστεί σε δύο μέρη (!) ένα υγιές, και ένα ελλειμματικό, το υγιές να παραχωρηθεί σε ιδιώτη , την Τράπεζα Πειραιώς και το ελλειμματικό να παραμείνει στο δημόσιο. Η οποία Τράπεζα Πειραιώς, έχει ήδη σωθεί με ανακεφαλαιοποίηση με δημόσιο χρήμα (!), τιμή η οποία δεν επιφυλάχθηκε στην ήδη δημόσια ΑΤΕ. Όλα αυτά μετά την εισήγηση του κ. Προβόπουλου της Τράπεζας της Ελλάδας (η οποία είναι κρατική σε ποσοστό που δεν μπορεί να υπερβεί το 35%, πολύ μικρότερο από το 92,48% που έχει το κράτος στην ΑΤΕ).
Αν όλα αυτά δεν είναι περιγραφή κλοπής, με ιδεολογικό μανδύα, τότε τί είναι;  Αν μεθοδεύεις την πώληση μιας έως πολύ πρόσφατα κερδοφόρας επιχείρησης, που ανήκει σε όλους, με χρήμα, που έχει προέλθει επίσης από την τσέπη όλων, τότε πώς το περιγράφεις; Εξυγίανση; Μεταρρύθμιση; Πάταξη του κρατισμού και της διαφθοράς;
ΥΓ . Το λογότυπο με την προτομή της Δήμητρας, ελπίζω να μην χαθεί, μου άρεσε πολύ η ελληνική της μύτη, που έχει χαθεί από τους σημερινούς επιγόνους για κάποιο λόγο.
Διαβάστε και :  H Αγροτική και ο Όργουελ, του Θανάση Καρτερού
Η υπόθεση της Αγροτικής και η νέα φάση εδραίωσης του παρασιτισμού, Του Θέμη Τζήμα
Μικρούλης σύνδεσμος: http://wp.me/p1pa1c-hvG