ΠΗΓΗ: euro2day
του N. Roubini
Η στάση που τηρεί η ευρωζώνη σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, όχι μόνο δεν είναι αποτελεσματική, αλλά αν δεν αλλάξει μπορεί να οδηγήσει και σε διάλυση της νομισματικής ένωσης, υποστηρίζει ο Νομπελίστας οικονομολόγος Nouriel Roubini, ο οποίος –παραπέμποντας στα παραδείγματα της Ουρουγουάης, του Πακιστάν και της Ουκρανίας- προτείνει μια ολοκληρωμένη στρατηγική για να σωθεί η ευρωζώνη.
Η κρίση στην ευρωζώνη πλησιάζει στην κορύφωσή της. Η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία είδαν πρόσφατα τα ομόλογά τους να υποβαθμίζονται σε «σκουπίδια». Η Ισπανία εξακολουθεί να απειλείται με απώλεια πρόσβασης στην αγορά καθώς η πολιτική αβεβαιότητα εντείνει τα δημοσιονομικά και οικονομικά προβλήματά της. Και πλέον, εντείνονται οι πιέσεις στην Ιταλία. Μέχρι το 2012, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα ξεπερνά το 160% του ΑΕΠ και θα αυξάνεται.
Οι εναλλακτικές λύσεις σε μια αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας εξαφανίζονται με ταχύ ρυθμό. Μια πλήρης επίσημη διάσωση του δημόσιου τομέα της Ελλάδας (από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας EFSF) θα ήταν η «μητέρα» όλων plays του ηθικού κινδύνου:θα ήταν εξαιρετικά ακριβή και πολιτικά σχεδόν αδύνατη, λόγω της αντίστασης-αντίδρασης από τους ψηφοφόρους του πυρήνα της ευρωζώνης –με πρώτους τους Γερμανούς.
Εν τω μεταξύ, η τελευταία πρόταση της Γαλλίας για εθελοντικό rollover από τις τράπεζες φαίνεται να «ναυαγεί», καθώς θα επέβαλε απαγορευτικά υψηλά επιτόκια για τους Έλληνες. Παρομοίως, οι επαναγορές ομολόγων θα ήταν μια τεράστια σπατάλη κρατικών πόρων,καθώς η υπολειμματική αξία του χρέους αυξάνεται καθώς αυτό αγοράζεται, επωφελόντας τους πιστωτές πολύ περισσότερο από το κράτος-δανειολήπτη.
Έτσι, σύμφωνα με τον κ. Roubini, η μόνη ρεαλιστική και λογική λύση είναι μια ελεγχόμενη και προσανατολισμένη προς την αγορά –αλλά αναγκαστική- αναδιάρθρωση ολόκληρου του Ελληνικού δημόσιου χρέους. Πως μπορεί όμως να υπάρξει ελάφρυνση από το χρέοςχωρίς να υποστούν τεράστιες ζημιές οι Ελληνικές και οι ξένες τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα; Οπως υποστηρίζει, η απάντηση είναι να ακολουθηθεί το παράδειγμα που έδωσαν στην κρίση χρέους τους η Ουρουγουάη, το Πακιστάν, η Ουκρανία και πολλές άλλες αναδυόμενες οικονομίες, όπου η ελεγχόμενη ανταλλαγή παλαιού χρέους με νέο είχε τρία χαρακτηριστικά: -Την ίδια ονομαστική αξία (τα επονομαζόμενα par bonds) -Μακροπρόθεσμη λήξη (20-30 χρόνια) και -Επιτόκιο χαμηλότερο αυτού της αγοράς (το οποίο δεν ήταν διατηρήσιμο) και κοντά ή χαμηλότερα από αυτό του αρχικού τοκομεριδίου. Ακόμα και αν δεν μειώνονταν η ονομαστική αξία των ελληνικών ομολόγων, μια επιμήκυνση του χρόνου ωρίμανσης θα παρείχε μια σημαντική ελάφρυνση στο χρέος –με βάση την παρούσα αξία- της Ελλάδας, καθώς χρέος αξίας ενός ευρώ σε 30 χρόνια από τώρα πάλι θα άξιζε λιγότερο σήμερα απ’ ότι σε έναν χρόνο από τώρα. Επιπλέον, η επιμήκυνση του χρόνου ωρίμανσης θα εξάλειφε τον κίνδυνο του rollover για τις επόμενες δεκαετίες. Κατά τον κ. Roubini, το πλεονέκτημα ενός par bond είναι ότι οι πιστωτές της Ελλάδας –τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία- θα μπορούσαν και θα τους επιτρέπονταν να συνεχίσουν να αποτιμούν τα ελληνικά τους ομόλογα στα 100 σεντς το ευρώ, αποφεύγοντας έτσι τεράστιες απώλειες στους ισολογισμούς τους. Αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγούσε σε σημαντικό περιορισμό του ρίσκου μετάδοσης. Οι οίκοι αξιολόγησης θα θεωρούσαν αυτήν την ανταλλαγή χρέους ως «πιστωτικό γεγονός», μόνο όμως για μια πολύ μικρή χρονική περίοδο –ίσως για λίγες εβδομάδες. Στην περίπτωση της Ουρουγουάης για παράδειγμα, η αξιολόγηση υποβαθμίστηκε σε «selective default» για δυο εβδομάδες, όσο διήρκεσε η ανταλλαγή, και στη συνέχεια αναβαθμίστηκε (αν και όχι σε επενδυτική βαθμίδα) όταν, χάρη στην επιτυχία της ανταλλαγής, το δημόσιο χρέος της χώρας έγινε πιο διατηρήσιμο. Η ΕΚΤ και οι πιστώτριες τράπεζες μπορούν να αντέξουν για δυο-τρεις εβδομάδες μια προσωρινή υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων. Επιπλέον, λίγοι θα ήταν αυτοί που θα αρνούνταν να συμμετάσχουν στην ανταλλαγή. Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει ότι οι περισσότεροι επενδυτές που επιλέγουν να διακρατούν τα ομόλογά τους μέχρι την λήξη τους, θα δέχονταν ένα par bond, ενώ οι περισσότεροι επενδυτές mark-to-market θα δέχονταν ένα εκπτωτικό ομόλογο με υψηλότερο τοκομερίδιο –μια εναλλακτική που θα μπορούσε να προσφερθεί (και έχει προσφερθεί στο παρελθόν) σε τέτοιους επενδυτές. Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τον κ. Roubini, ο καλύτερος τρόπος για να περιοριστεί η μετάδοση της οικονομικής κρίσης θα ήταν η εφαρμογή ενός πανευρωπαϊκού σχεδίου για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της ευρωζώνης. Αυτό υποδηλώνει τη χρήση επίσημων πόρων όπως το EFSF όχι για την υποστήριξη μιας χρεοκοπημένης Ελλάδας, αλλά για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της χώρας –καθώς και των τραπεζών της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, ακόμα και αυτών της Γερμανίας και του Βελγίου που χρειάζονται περισσότερα κεφάλαια. Εν τω μεταξύ, η ΕΚΤ πρέπει να συνεχίσει να παρέχει απεριόριστους πόρους στις τράπεζες με περιορισμένη ρευστότητα. Για να μειωθεί το ρίσκο των οικονομικών πιέσεων στην Ιταλία και την Ισπανία, και οι δυο χώρεςπρέπει να πιέσουν για την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και των δομικών μεταρρυθμίσεων. Επιπλέον, το χρέος τους μπορεί να περιοριστεί με ένα μεγαλύτερο «πακέτο» κεφαλαίων από το EFSF ή/και με την έκδοση ευρωομολόγων –ένα ακόμα βήμα πιο κοντά προς την δημοσιονομική ενοποίηση της Ευρώπης. Τέλος, η ευρωζώνη χρειάζεται πολιτικές για να επανεκκινήσει την οικονομική ανάπτυξη στην περιφέρειά της. Χωρίς ανάπτυξη, οποιαδήποτε μέτρα λιτότητας και οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις θα οδηγήσουν μόνο σε κοινωνική αναταραχή και στην συνεχιζόμενη απειλή της βίαιης πολιτικής αντίδρασης, χωρίς να υπάρξει αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους. Για να αναζωογονηθεί η ανάπτυξη, η ΕΚΤ πρέπει να σταματήσει να αυξάνει τα επιτόκια και να «κάνει όπισθεν». Η ευρωζώνη πρέπει επίσης να επιδιώξει μια πολιτική –εν μέρει μέσω μιας χαλαρότερης νομισματικής πολιτικής- που θα αποδυναμώνει την αξία του ευρώ σημαντικά και θα αποκαθιστά την ανταγωνιστικότητα της περιφέρειας. Και η Γερμανία θα πρέπει να καθυστερήσει τα σχέδιά της για επιβολή μέτρων λιτότητας–το τελευταίο που χρειάζεται η ευρωζώνη είναι μια πολιτική που θα «κόψει» για μακρύ χρονικό διάστημα την ανάκαμψη. "Η τρέχουσα προσέγγιση της ευρωζώνης –ότι «κουτσά στραβά θα τα καταφέρουμε»- αποτελεί μια ασταθή ανισορροπία: το να κλωτσάς το κουτάκι στον δρόμο και να πετάς «καλά» λεφτά για να καλύψεις τα «κακά» λεφτά, δεν είναι αποτελεσματικό. Είτε η ευρωζώνη θα κινηθεί προς μια διαφορετική ισορροπία –μεγαλύτερη οικονομική, δημοσιονομική και πολιτική σύγκληση, με πολιτικές που θα αποκαθιστούν την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, συμπεριλαμβανομένων των ελεγχόμενων αναδιαρθρώσεων χρέους και ενός πιο αδύναμου ευρώ- ή θα καταλήξει να έχει ανεξέλεγκτες χρεοκοπίες, τραπεζικές κρίσεις και, στο τέλος, μια διάλυση της νομισματικής ένωσης. Το status quo δεν είναι πλέον βιώσιμο και μόνο μια ολοκληρωμένη στρατηγική μπορεί να σώσει πλέον την ευρωζώνη", καταλήγει ο κ. Roubini.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 11:00 π.μ.
Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Βρέθηκε φόρμουλα ώστε να ξεπεραστεί το σοκ από το selective default – Θα αγοράσει η Ελλάδα τα 48-50 δισ ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ - Κρίσιμη η σύνοδος κορυφής της 21ης Ιουλίου
Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011
Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr
Η 21η Ιουλίου πλησιάζει και όπως διαφαίνεται η κρίσιμη σύνοδος κορυφής περιλαμβάνει μια λύση πακέτο για την Ελλάδα.
Όμως η σημαντικότερη λύση που φαίνεται να έχει επιτευχθεί είναι η συμμετοχή των ιδιωτών στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους.
Με βάση τελευταίες πληροφορίες στην διαδικασία θα εμπλακεί και η ΕΚΤ αλλά και το EFSF το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Συγκεκριμένα η Ελλάδα θα υποστηριχθεί από το EFSF ώστε να μπορεί να επαναγοράσει ελληνικό χρέος και η ΕΚΤ θα είναι η πρώτη που θα προσφερθεί να πωλήσει τα ομόλογα που έχει αγοράσει από την δευτερογενή αγορά ύψους 48-50 δις ευρώ στο ελληνικό δημόσιο.
Από την διαδικασία αυτή το ελληνικό δημόσιο θα μπορούσε αυτομάτως να κερδίσει 16 -14 δις ευρώ αν ισχύει η εκτίμηση ότι το μέσο κόστος των ελληνικών ομολόγων από την ΕΚΤ είναι στις 75 -78 μονάδες βάσης.
Προφανώς οι ελληνικές τράπεζες δεν θα ήθελαν να συμμετάσχουν με τα 54 δις ευρώ ελληνικού χρέους που κατέχουν καθώς θα κατέγραφαν μεγάλες μη αντιμετωπίσιμες για τον ισολογισμό και τα κεφάλαια τους ζημίες.
Ωστόσο άλλοι επενδυτές ίσως και ευρωπαϊκές τράπεζες να ήθελαν να πωλήσουν με μια μικρή κεφαλαιακή απώλεια ελληνικά ομόλογα.
Αν η ΕΚΤ συμμετάσχει στην επαναγορά χρέους πουλώντας τα ομόλογα που απέκτησε τότε αυτομάτως θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν έως 55-60 δις ευρώ που αυτό θα σήμαινε κέρδος περίπου 16 με 18 δις ευρώ για το ελληνικό δημόσιο.
Παράλληλα στην σύνοδο κορυφής θα εξετασθεί και η πρόταση για να χορηγηθεί νέο δάνειο περίπου 60 δις ευρώ με επιτόκιο κοντά στο 3,5%.
Το δάνειο αυτό θα χορηγηθεί από την ΕΕ και το ΔΝΤ και θα έχει διάρκεια 7 ή 8ετή.
Το selective default Παρ΄ ότι υπάρχει στο τραπέζι και το haircut δηλαδή η απομείωση του ελληνικού χρέους πρόταση που έχει υποβάλλει η Commerzbank με κεφαλαιακή απώλεια 30% και επιμήκυνση 30 ετών για την ώρα φαίνεται ότι προκρίνεται η λύση της επαναγοράς χρέους και του rollover. Η επαναγορά χρέους εμφανίζει τους περισσότερους υποστηρικτές και αν η ΕΚΤ πωλήσει τα ελληνικά ομόλογα στο ελληνικό κράτος και η Ελλάδα καταφέρει να επαναγοράσει χρέος και από άλλους επενδυτές και όχι από τις ελληνικές τράπεζες θα μπορούσε να συγκεντρώσει 55-60 δις ευρώ. Επίσης το rollover η επιμήκυνση θα φέρει πολύ περιορισμένα αποτελέσματα 13-15 δις ευρώ ομόλογα σε σύνολο χρέους 355 δις θα επιμηκυνθούν. Το rollover η επιμήκυνση θα χρησιμοποιεί ως βασική εναλλακτική επιλογή όποιος θέλει πουλάει σε σχέδιο επαναγοράς, όποιος θέλει μπορεί να επιμηκύνει. Η επιμήκυνση όμως θα φέρει selective default από τους οίκους αξιολόγησης ωστόσο στην Ευρώπη θεωρούν ότι δεν θα έχει μεγάλη χρονική διάρκεια από 1 έως 3 μήνες. Το selective default μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να προχωρήσουν τα βήματα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους χωρίς να υπάρχει άλλος κίνδυνος από τους οίκους αξιολόγησης. Το selective default αν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να αποτελέσει εργαλείο να κερδίσει η Ευρώπη και η Ελλάδα χρόνο. Το selective default η επιλεκτική χρεοκοπία όμως αυτομάτως θα οδηγήσει στην κατάπτωση 141 δις ευρώ που είναι οι εγγυήσεις των ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ και τότε θα κατέρρεε το τραπεζικό σύστημα αφού θα έρεπε να επιστραφούν τα 97,5 δις που έχουν αντλήσει ως ρευστότητα.Για το θέμα αυτό η ΕΚΤ εξετάζεται να μπορεί να δέχεται τις εγγυήσεις των 141 δις ευρώ παρ΄ ότι selective default με την εγγύηση του EFSF δηλαδή το Ευρωπαϊκό Ταμείο να εγγυηθεί τις εγγυήσεις των ελληνικών τραπεζών. Ταυτόχρονα θα μπορούσε να υπάρξει και ενεργοποίηση του ELA. Αν οι πληροφορίες που αναφέρονται επιβεβαιωθούν τότε είναι πολύ πιθανό να ξεπεραστεί το selective default ανώδυνα.Όμως όπως εύστοχα επισημαίνουν πολλοί όταν μια χώρα βαθμολογείται με selective default αυτό που μένει θα είναι το default ποιος μπορεί να αποκλείσει να εκδηλωθούν μη εκτιμώμενα φαινόμενα και η κατάσταση να ξεφύγει εκτός ελέγχου;Μόνο αν η ΕΚΤ συμμετάσχει ενεργά μπορεί να αποτραπούν οι ανεξέλεγκτες δυνάμεις.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 1:18 μ.μ.
Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr
Η 21η Ιουλίου πλησιάζει και όπως διαφαίνεται η κρίσιμη σύνοδος κορυφής περιλαμβάνει μια λύση πακέτο για την Ελλάδα.
Όμως η σημαντικότερη λύση που φαίνεται να έχει επιτευχθεί είναι η συμμετοχή των ιδιωτών στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους.
Με βάση τελευταίες πληροφορίες στην διαδικασία θα εμπλακεί και η ΕΚΤ αλλά και το EFSF το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Συγκεκριμένα η Ελλάδα θα υποστηριχθεί από το EFSF ώστε να μπορεί να επαναγοράσει ελληνικό χρέος και η ΕΚΤ θα είναι η πρώτη που θα προσφερθεί να πωλήσει τα ομόλογα που έχει αγοράσει από την δευτερογενή αγορά ύψους 48-50 δις ευρώ στο ελληνικό δημόσιο.
Από την διαδικασία αυτή το ελληνικό δημόσιο θα μπορούσε αυτομάτως να κερδίσει 16 -14 δις ευρώ αν ισχύει η εκτίμηση ότι το μέσο κόστος των ελληνικών ομολόγων από την ΕΚΤ είναι στις 75 -78 μονάδες βάσης.
Προφανώς οι ελληνικές τράπεζες δεν θα ήθελαν να συμμετάσχουν με τα 54 δις ευρώ ελληνικού χρέους που κατέχουν καθώς θα κατέγραφαν μεγάλες μη αντιμετωπίσιμες για τον ισολογισμό και τα κεφάλαια τους ζημίες.
Ωστόσο άλλοι επενδυτές ίσως και ευρωπαϊκές τράπεζες να ήθελαν να πωλήσουν με μια μικρή κεφαλαιακή απώλεια ελληνικά ομόλογα.
Αν η ΕΚΤ συμμετάσχει στην επαναγορά χρέους πουλώντας τα ομόλογα που απέκτησε τότε αυτομάτως θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν έως 55-60 δις ευρώ που αυτό θα σήμαινε κέρδος περίπου 16 με 18 δις ευρώ για το ελληνικό δημόσιο.
Παράλληλα στην σύνοδο κορυφής θα εξετασθεί και η πρόταση για να χορηγηθεί νέο δάνειο περίπου 60 δις ευρώ με επιτόκιο κοντά στο 3,5%.
Το δάνειο αυτό θα χορηγηθεί από την ΕΕ και το ΔΝΤ και θα έχει διάρκεια 7 ή 8ετή.
Το selective default Παρ΄ ότι υπάρχει στο τραπέζι και το haircut δηλαδή η απομείωση του ελληνικού χρέους πρόταση που έχει υποβάλλει η Commerzbank με κεφαλαιακή απώλεια 30% και επιμήκυνση 30 ετών για την ώρα φαίνεται ότι προκρίνεται η λύση της επαναγοράς χρέους και του rollover. Η επαναγορά χρέους εμφανίζει τους περισσότερους υποστηρικτές και αν η ΕΚΤ πωλήσει τα ελληνικά ομόλογα στο ελληνικό κράτος και η Ελλάδα καταφέρει να επαναγοράσει χρέος και από άλλους επενδυτές και όχι από τις ελληνικές τράπεζες θα μπορούσε να συγκεντρώσει 55-60 δις ευρώ. Επίσης το rollover η επιμήκυνση θα φέρει πολύ περιορισμένα αποτελέσματα 13-15 δις ευρώ ομόλογα σε σύνολο χρέους 355 δις θα επιμηκυνθούν. Το rollover η επιμήκυνση θα χρησιμοποιεί ως βασική εναλλακτική επιλογή όποιος θέλει πουλάει σε σχέδιο επαναγοράς, όποιος θέλει μπορεί να επιμηκύνει. Η επιμήκυνση όμως θα φέρει selective default από τους οίκους αξιολόγησης ωστόσο στην Ευρώπη θεωρούν ότι δεν θα έχει μεγάλη χρονική διάρκεια από 1 έως 3 μήνες. Το selective default μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να προχωρήσουν τα βήματα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους χωρίς να υπάρχει άλλος κίνδυνος από τους οίκους αξιολόγησης. Το selective default αν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να αποτελέσει εργαλείο να κερδίσει η Ευρώπη και η Ελλάδα χρόνο. Το selective default η επιλεκτική χρεοκοπία όμως αυτομάτως θα οδηγήσει στην κατάπτωση 141 δις ευρώ που είναι οι εγγυήσεις των ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ και τότε θα κατέρρεε το τραπεζικό σύστημα αφού θα έρεπε να επιστραφούν τα 97,5 δις που έχουν αντλήσει ως ρευστότητα.Για το θέμα αυτό η ΕΚΤ εξετάζεται να μπορεί να δέχεται τις εγγυήσεις των 141 δις ευρώ παρ΄ ότι selective default με την εγγύηση του EFSF δηλαδή το Ευρωπαϊκό Ταμείο να εγγυηθεί τις εγγυήσεις των ελληνικών τραπεζών. Ταυτόχρονα θα μπορούσε να υπάρξει και ενεργοποίηση του ELA. Αν οι πληροφορίες που αναφέρονται επιβεβαιωθούν τότε είναι πολύ πιθανό να ξεπεραστεί το selective default ανώδυνα.Όμως όπως εύστοχα επισημαίνουν πολλοί όταν μια χώρα βαθμολογείται με selective default αυτό που μένει θα είναι το default ποιος μπορεί να αποκλείσει να εκδηλωθούν μη εκτιμώμενα φαινόμενα και η κατάσταση να ξεφύγει εκτός ελέγχου;Μόνο αν η ΕΚΤ συμμετάσχει ενεργά μπορεί να αποτραπούν οι ανεξέλεγκτες δυνάμεις.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 1:18 μ.μ.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ
ΠΗΓΗ: Global Research
των DAMIEN MILLET και ERIC TOUSSAINT
Μετάφραση: Διονύσης Χ.
Οι προφανείς αδικίες των μακροοικονομικών πολιτικών
Ένα από τα αβατάρ της κρίσης του χρηματοπιστωτικού τομέα, που ξεκίνησε το 2007 στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξαπλώθηκε πολύ γλήγορα στην Ευρώπη, είναι ο ενθουσιασμός που επέδειξαν οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες (και ιδιαίτερα οι γερμανοί και οι γάλλοι [1], αλλά και του Βελγίου, της Ολλανδίας, οι Βρετανοί , οι Λουξεμβούργιοι και ορισμένοι ιρλανδοί) χρησιμοποιώντας κεφάλαια δανεικά ή δωρεάν από την Federal Reserve και την ΕΚΤ προκειμένου να αυξήσουν τα δάνεια προς τις χώρες της ευρωζώνης μεταξύ του 2007 και του 2009 (προς την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία) συσσωρεύοντας σημαντικά κέρδη λόγω των υψηλών επιτοκίων: μεταξύ Ιουνίου του 2007 (στην αρχή της κρίσης των subprime) και Σεπτέμβριου του 2008 (την πτώχευση της Lehman Brothers) τα δάνεια των ιδιωτικών τραπεζών της Δύσης προς την Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 30%, από τα 120 στα 160 δισ. ευρώ.
Οι τραπεζίτες της Δυτικής Ευρώπης έκαναν αγώνα δρόμου ποιος θα δανείσει περισσότερα στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε όποιον είχε ανάγκη. Ανικανοποίητοι από το μέγεθος του υψηλού ρίσκου στην πέρα του Ατλαντικού αγορά των subprime με τα χρήματα των αποταμιευτών που έκαναν το λάθος να τους τα εμπιστευθούν, έκαναν το ίδιο στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Το γεγονός ότι ορισμένες χώρες ήταν μέλη της Ευρωζώνης έπειθε τους τραπεζίτες ότι οι κυβερνήσεις της Δυτικής Ευρώπης, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έσπευδαν να τις διασώσουν σε περίπτωση ανάγκης. Και δεν έπεσαν καθόλου έξω στους υπολογισμούς τους.
Μέχρι την άνοιξη του 2010, που η κρίση συγκλόνισε την ευρωζώνη, η ΕΚΤ δάνειζε τις ιδιωτικές τράπεζες, με το ευνοϊκό επιτόκιο του 1% και οι τράπεζες, με τη σειρά τους, απαιτούσαν από χώρες όπως η Ελλάδα πολύ υψηλότερες αποδόσεις: από 4 έως 5% για δάνεια τριμήνου, και περίπου 12% για τίτλους δεκαετούς διάρκειας. Και ποια δικαιολογία προέβαλαν για να στηρίξουν παρόμοιες απαιτήσεις; Τον «κίνδυνο της στάσης πληρωμών» που επικρέμαται πάνω από τους τίτλους της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν αισθητά τα επιτόκια: το επιτόκιο του δανείου του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ιρλανδία ήταν 6,7%, σε σύγκριση με το 5,2% του δανείου που χορηγήθηκε στην Ελλάδα πριν από έξι μήνες. Τον Μάιο του 2011, το επιτόκιο για τα ελληνικά ομόλογα δεκαετίας, ξεπέρασε το 16,5%, αναγκάζοντας την Ελλάδα να δανείζεται μόνο για τρεις ή έξι μήνες, ή να προστρέχει στο ΔΝΤ και στις άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ΕΚΤ έπρεπε να εγγυάται τα χρέη που κατείχαν οι ιδιωτικές τράπεζες, αγοράζοντας κρατικά ομόλογα από αυτές, αν και το καταστατικό της απαγορεύει την άμεση χρηματοδότηση των κρατών.
Για να μειώσουν τους κινδύνους οι γαλλικές τράπεζες το 2010 μείωσαν την έκθεση τους προς την Ελλάδα κατά 44%, από τα 27 στα 15 δισ. ευρώ, ενώ το ίδιο έκαναν και οι γερμανικές τράπεζες: από το Μάιο του 2010 έως το Φεβρουάριο του 2011 μείωσαν την έκθεσή τους κατά 60%, από τα 16 στα 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντικατέστησαν σταδιακά τις τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα . Η ΕΚΤ κατείχε συνολικά 66 δισ. ευρώ σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου (το 20% του ελληνικού δημόσιου χρέους), το οποίο αγόρασε στη δευτερογενή αγορά από τις τράπεζες. Το ΔΝΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέχρι τον Μάιο του 2011 την είχαν δανείσει με 33.3 δισεκατομμύρια ευρώ και μελλοντικά το ύψος δανεισμού θα αυξηθεί. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, η ΕΚΤ έχει δεχθεί ομολόγα του ελληνικού δημοσίου ύψους 120 δισεκατομμυρίων ευρώ ως εγγύηση (εξασφάλιση) για συμπληρωματικά δάνεια με επιτόκιο 1, 25%. Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.
Εδώ έχουμε όλα τα συστατικά για τη διαχείριση της κρίσης του χρέους του Τρίτου Κόσμου του Σχεδίου Brady [2]. Στην αρχή της κρίσης το 1982, το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασίλειου, παρενέβησαν για να διασώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες του Βορρά που είχαν αναλάβει τεράστια ρίσκα δανείζοντας αναπτυσσόμενες χώρες του Νότου, κυρίως της Λατινικής Αμερικής . Όταν χώρες όπως το Μεξικό βρέθηκαν στα πρόθυρα της παύσης πληρωμών (payment default) λόγω της ταυτόχρονης επίδρασης της ανόδου των επιτοκίων και της μείωσης των εσόδων από τις εξαγωγές, το ΔΝΤ και οι χώρες του Κλαμπ των Παρισίων, τις δάνεισαν υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσουν να εξοφλούν τα χρέη τους και θα εφάρμοζαν τα προγράμματα λιτότητας (τα διαβόητα προγράμματα δομικής αναδιάρθρωσης και λιτότητας). Στη συνέχεια, όταν το χρέος του Νότου διογκώθηκε λόγω του φαινόμενου της χιονοστιβάδας (κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και παντού στην ΕΕ) εφάρμοσαν το σχέδιο Brady (από το όνομά του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ εκείνης της περιόδου ) που προέβλεπε την αναδιάρθρωση του χρέους των σημαντικότερων οικονομικών τομέων της χώρας μέσω της ανταλλαγής τίτλων. Ο όγκος του χρέους σε ορισμένες περιπτώσεις μειώθηκε κατά 30% και οι νέοι τίτλοι (τα ομόλογα Brady) εγγυόντουσαν σταθερό επιτόκιο της τάξης του 6%, το οποίο ευνοούσε πολύ τους τραπεζίτες. Κάτι τέτοιο εξασφάλιζε τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πάντως, σε βάθος χρόνου, το συνολικό ποσό αποπληρωμής του χρέους αυξήθηκε και τα τοκοχρεολύσια ήταν τεράστια. Αν λάβουμε υπόψη μόνο το καθαρό υπόλοιπο μεταξύ των ποσών του δανείου και αποπληρωμής από τότε που τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο Brady, οι αναπτυσσόμενες χώρες έχουν δώσει στους πιστωτές τους το ισοδύναμο έξι σχεδίων Μάρσαλ, περίπου 600 δισεκατομμύρια ευρώ. Θα πρέπει ή όχι να αποφύγουμε ένα παρόμοια σενάριο; Γιατί θα πρέπει να δεχθούμε τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού να θυσιαστούν για άλλη μια φορά στο βωμό των τραπεζιτών και των άλλων οικονομικών παραγόντων της αγοράς;
Σύμφωνα με τις τράπεζες επενδύσεων Morgan Stanley και η JP Morgan, το Μάιο του 2011, οι αγορές εκτιμούν ότι υπάρχουν 70% πιθανότητες η Ελλάδα να μην μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της, και πάνω από το 50% κατά δύο μήνες νωρίτερα. Στις 7 Ιουλίου 2011, ο οίκος αξιολόγησης Moodys υποβάθμισε την Πορτογαλία στην κατηγορία υψηλού κινδύνου. Υπάρχει ένας ακόμα λόγος για να εμμείνει κανείς σε μια διαγραφή του χρέους: Το χρέος πρέπει να τεθεί υπό αναθεώρηση με τη συμμετοχή των πολιτών για να ακυρωθεί το παράνομο σκέλος του. Εάν αυτή η επιλογή δεν γίνει αποδεκτή, τότε τα θύματα της κρίσης θα καταδικαστούν δις σε θάνατο, πάντα προς όφελος των τραπεζιτών οι οποίοι και φέρουν την ευθύνη. Μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τι συμβαίνει στην Ελλάδα: τα προγράμματα λιτότητας ακολουθούν το ένα μετά το άλλο χωρίς να έχουμε καμία βελτίωση των δημόσιων οικονομικών. Το ίδιο συμβαίνει και στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία. Ένα μεγάλο μέρος του χρέους είναι παράνομο, διότι είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ευνοεί μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.
Σε χώρες που έχουν κάνει διευθετήσεις με την τρόικα (ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ), το νέο χρέος δεν είναι μόνο παράνομο, αλλά και μισητό για τρεις λόγους: 1. Τα δάνεια δίνονται με όρους που παραβιάζουν τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα της πλειοψηφίας του πληθυσμού, 2. Οι δανειστές εκβιάζουν τις χώρες αυτές (ο οφειλέτης δεν έχει καμία δυνατότητα επιλογής), 3. Οι δανειστές σημειώνουν καταχρηστικά κέρδη, με τοκογλυφικά επιτόκια (π.χ. Γαλλία και τη Γερμανία δανείζονται με 2% από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και δανείζουν με πάνω από 5% στην Ελλάδα και την Ιρλανδία, οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται με 1, 25 % από την ΕΚΤ και δανείζουν την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία με πάνω από 4% για τρεις μήνες). Για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή εκείνες της Ανατολικής Ευρώπης (και εκτός ΕΕ, όπως η Ισλανδία), που υφίστανται τον εκβιασμό των κερδοσκόπων, θα ήταν σκόπιμο να ορισθεί μια μονομερής αναστολή της αποπληρωμής του χρέους. Κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο ώστε να γείρει η πλάστιγγα υπέρ τους. Η πρόταση αυτή είναι πολύ δημοφιλής στις χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση.
Το δημόσιο χρέος θα πρέπει επίσης να ελεγχθεί από το σύνολο των πολιτών. Σκοπός του ελέγχου είναι η διαγραφή και η μη αναγνώριση του παράνομου ή απεχθούς τμήματος του χρέος και η μείωση του συνολικού ποσού του.
Η ριζική μείωση του δημόσιου χρέους είναι μια συνθήκη αναγκαία αλλά όχι ικανή για να βγουν από την κρίση οι χώρες της ΕΕ. Κάτι τέτοιο πρέπει να συνοδεύεται και από σειρά μέτρων που να εκτείνονται σε διάφορους τομείς (φορολογία, μεταφορά του τραπεζικού τομέα στο δημόσιο τομέα, κοινωνική επανένταξη άλλων βασικών τομέων της οικονομίας, μείωση του χρόνου εργασίας, διατηρώντας παράλληλα το εισόδημα των εργαζομένων και κάλυψη των ελλείψεων σε προσωπικό κλπ.. [3]).
Η κραυγαλέα αδικία των συντηρητικών πολιτικών που εφαρμόζονται στην Ευρώπη τροφοδοτεί τη μάζα των «οργισμένων» στην Ισπανία, την Ελλάδα και τώρα σε όλο τον κόσμο. Χάρη σε αυτά τα κινήματα που γεννήθηκαν σαν απάντηση στις λαϊκές εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, παρατηρούμε μια επιτάχυνση της ιστορίας. Το δημόσιο χρέος απαιτεί μια ριζοσπαστική απάντηση.
ΣΗΜ:
[1] Στα τέλη του 2009, Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες κατείχαν, από μόνες τους, το 48% του Ισπανικού δημόσιου χρέους (Γαλλικές τράπεζες το 24%),το 46% του Πορτογαλικού δημόσιου χρέους (οι Γαλλικές τράπεζες το 30%) και το 41% του Ελληνικού (οι Γαλλικές τράπεζες το 26%).
[2] Éric Toussaint, The World Bank: A Critical Primer, Pluto Press, London, 2008, chapter 15. http://en.wikipedia.org/wiki/Brady_Bonds
[3] See http://www.cadtm.org/Eight-key-proposals-for-another
Πηγή :http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=25638
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:23 μ.μ.
των DAMIEN MILLET και ERIC TOUSSAINT
Μετάφραση: Διονύσης Χ.
Οι προφανείς αδικίες των μακροοικονομικών πολιτικών
Ένα από τα αβατάρ της κρίσης του χρηματοπιστωτικού τομέα, που ξεκίνησε το 2007 στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξαπλώθηκε πολύ γλήγορα στην Ευρώπη, είναι ο ενθουσιασμός που επέδειξαν οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες (και ιδιαίτερα οι γερμανοί και οι γάλλοι [1], αλλά και του Βελγίου, της Ολλανδίας, οι Βρετανοί , οι Λουξεμβούργιοι και ορισμένοι ιρλανδοί) χρησιμοποιώντας κεφάλαια δανεικά ή δωρεάν από την Federal Reserve και την ΕΚΤ προκειμένου να αυξήσουν τα δάνεια προς τις χώρες της ευρωζώνης μεταξύ του 2007 και του 2009 (προς την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία) συσσωρεύοντας σημαντικά κέρδη λόγω των υψηλών επιτοκίων: μεταξύ Ιουνίου του 2007 (στην αρχή της κρίσης των subprime) και Σεπτέμβριου του 2008 (την πτώχευση της Lehman Brothers) τα δάνεια των ιδιωτικών τραπεζών της Δύσης προς την Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 30%, από τα 120 στα 160 δισ. ευρώ.
Οι τραπεζίτες της Δυτικής Ευρώπης έκαναν αγώνα δρόμου ποιος θα δανείσει περισσότερα στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε όποιον είχε ανάγκη. Ανικανοποίητοι από το μέγεθος του υψηλού ρίσκου στην πέρα του Ατλαντικού αγορά των subprime με τα χρήματα των αποταμιευτών που έκαναν το λάθος να τους τα εμπιστευθούν, έκαναν το ίδιο στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Το γεγονός ότι ορισμένες χώρες ήταν μέλη της Ευρωζώνης έπειθε τους τραπεζίτες ότι οι κυβερνήσεις της Δυτικής Ευρώπης, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έσπευδαν να τις διασώσουν σε περίπτωση ανάγκης. Και δεν έπεσαν καθόλου έξω στους υπολογισμούς τους.
Μέχρι την άνοιξη του 2010, που η κρίση συγκλόνισε την ευρωζώνη, η ΕΚΤ δάνειζε τις ιδιωτικές τράπεζες, με το ευνοϊκό επιτόκιο του 1% και οι τράπεζες, με τη σειρά τους, απαιτούσαν από χώρες όπως η Ελλάδα πολύ υψηλότερες αποδόσεις: από 4 έως 5% για δάνεια τριμήνου, και περίπου 12% για τίτλους δεκαετούς διάρκειας. Και ποια δικαιολογία προέβαλαν για να στηρίξουν παρόμοιες απαιτήσεις; Τον «κίνδυνο της στάσης πληρωμών» που επικρέμαται πάνω από τους τίτλους της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν αισθητά τα επιτόκια: το επιτόκιο του δανείου του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ιρλανδία ήταν 6,7%, σε σύγκριση με το 5,2% του δανείου που χορηγήθηκε στην Ελλάδα πριν από έξι μήνες. Τον Μάιο του 2011, το επιτόκιο για τα ελληνικά ομόλογα δεκαετίας, ξεπέρασε το 16,5%, αναγκάζοντας την Ελλάδα να δανείζεται μόνο για τρεις ή έξι μήνες, ή να προστρέχει στο ΔΝΤ και στις άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ΕΚΤ έπρεπε να εγγυάται τα χρέη που κατείχαν οι ιδιωτικές τράπεζες, αγοράζοντας κρατικά ομόλογα από αυτές, αν και το καταστατικό της απαγορεύει την άμεση χρηματοδότηση των κρατών.
Για να μειώσουν τους κινδύνους οι γαλλικές τράπεζες το 2010 μείωσαν την έκθεση τους προς την Ελλάδα κατά 44%, από τα 27 στα 15 δισ. ευρώ, ενώ το ίδιο έκαναν και οι γερμανικές τράπεζες: από το Μάιο του 2010 έως το Φεβρουάριο του 2011 μείωσαν την έκθεσή τους κατά 60%, από τα 16 στα 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντικατέστησαν σταδιακά τις τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα . Η ΕΚΤ κατείχε συνολικά 66 δισ. ευρώ σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου (το 20% του ελληνικού δημόσιου χρέους), το οποίο αγόρασε στη δευτερογενή αγορά από τις τράπεζες. Το ΔΝΤ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέχρι τον Μάιο του 2011 την είχαν δανείσει με 33.3 δισεκατομμύρια ευρώ και μελλοντικά το ύψος δανεισμού θα αυξηθεί. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, η ΕΚΤ έχει δεχθεί ομολόγα του ελληνικού δημοσίου ύψους 120 δισεκατομμυρίων ευρώ ως εγγύηση (εξασφάλιση) για συμπληρωματικά δάνεια με επιτόκιο 1, 25%. Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.
Εδώ έχουμε όλα τα συστατικά για τη διαχείριση της κρίσης του χρέους του Τρίτου Κόσμου του Σχεδίου Brady [2]. Στην αρχή της κρίσης το 1982, το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασίλειου, παρενέβησαν για να διασώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες του Βορρά που είχαν αναλάβει τεράστια ρίσκα δανείζοντας αναπτυσσόμενες χώρες του Νότου, κυρίως της Λατινικής Αμερικής . Όταν χώρες όπως το Μεξικό βρέθηκαν στα πρόθυρα της παύσης πληρωμών (payment default) λόγω της ταυτόχρονης επίδρασης της ανόδου των επιτοκίων και της μείωσης των εσόδων από τις εξαγωγές, το ΔΝΤ και οι χώρες του Κλαμπ των Παρισίων, τις δάνεισαν υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσουν να εξοφλούν τα χρέη τους και θα εφάρμοζαν τα προγράμματα λιτότητας (τα διαβόητα προγράμματα δομικής αναδιάρθρωσης και λιτότητας). Στη συνέχεια, όταν το χρέος του Νότου διογκώθηκε λόγω του φαινόμενου της χιονοστιβάδας (κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και παντού στην ΕΕ) εφάρμοσαν το σχέδιο Brady (από το όνομά του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ εκείνης της περιόδου ) που προέβλεπε την αναδιάρθρωση του χρέους των σημαντικότερων οικονομικών τομέων της χώρας μέσω της ανταλλαγής τίτλων. Ο όγκος του χρέους σε ορισμένες περιπτώσεις μειώθηκε κατά 30% και οι νέοι τίτλοι (τα ομόλογα Brady) εγγυόντουσαν σταθερό επιτόκιο της τάξης του 6%, το οποίο ευνοούσε πολύ τους τραπεζίτες. Κάτι τέτοιο εξασφάλιζε τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πάντως, σε βάθος χρόνου, το συνολικό ποσό αποπληρωμής του χρέους αυξήθηκε και τα τοκοχρεολύσια ήταν τεράστια. Αν λάβουμε υπόψη μόνο το καθαρό υπόλοιπο μεταξύ των ποσών του δανείου και αποπληρωμής από τότε που τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο Brady, οι αναπτυσσόμενες χώρες έχουν δώσει στους πιστωτές τους το ισοδύναμο έξι σχεδίων Μάρσαλ, περίπου 600 δισεκατομμύρια ευρώ. Θα πρέπει ή όχι να αποφύγουμε ένα παρόμοια σενάριο; Γιατί θα πρέπει να δεχθούμε τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού να θυσιαστούν για άλλη μια φορά στο βωμό των τραπεζιτών και των άλλων οικονομικών παραγόντων της αγοράς;
Σύμφωνα με τις τράπεζες επενδύσεων Morgan Stanley και η JP Morgan, το Μάιο του 2011, οι αγορές εκτιμούν ότι υπάρχουν 70% πιθανότητες η Ελλάδα να μην μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της, και πάνω από το 50% κατά δύο μήνες νωρίτερα. Στις 7 Ιουλίου 2011, ο οίκος αξιολόγησης Moodys υποβάθμισε την Πορτογαλία στην κατηγορία υψηλού κινδύνου. Υπάρχει ένας ακόμα λόγος για να εμμείνει κανείς σε μια διαγραφή του χρέους: Το χρέος πρέπει να τεθεί υπό αναθεώρηση με τη συμμετοχή των πολιτών για να ακυρωθεί το παράνομο σκέλος του. Εάν αυτή η επιλογή δεν γίνει αποδεκτή, τότε τα θύματα της κρίσης θα καταδικαστούν δις σε θάνατο, πάντα προς όφελος των τραπεζιτών οι οποίοι και φέρουν την ευθύνη. Μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τι συμβαίνει στην Ελλάδα: τα προγράμματα λιτότητας ακολουθούν το ένα μετά το άλλο χωρίς να έχουμε καμία βελτίωση των δημόσιων οικονομικών. Το ίδιο συμβαίνει και στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία. Ένα μεγάλο μέρος του χρέους είναι παράνομο, διότι είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ευνοεί μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.
Σε χώρες που έχουν κάνει διευθετήσεις με την τρόικα (ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ), το νέο χρέος δεν είναι μόνο παράνομο, αλλά και μισητό για τρεις λόγους: 1. Τα δάνεια δίνονται με όρους που παραβιάζουν τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα της πλειοψηφίας του πληθυσμού, 2. Οι δανειστές εκβιάζουν τις χώρες αυτές (ο οφειλέτης δεν έχει καμία δυνατότητα επιλογής), 3. Οι δανειστές σημειώνουν καταχρηστικά κέρδη, με τοκογλυφικά επιτόκια (π.χ. Γαλλία και τη Γερμανία δανείζονται με 2% από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και δανείζουν με πάνω από 5% στην Ελλάδα και την Ιρλανδία, οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται με 1, 25 % από την ΕΚΤ και δανείζουν την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία με πάνω από 4% για τρεις μήνες). Για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή εκείνες της Ανατολικής Ευρώπης (και εκτός ΕΕ, όπως η Ισλανδία), που υφίστανται τον εκβιασμό των κερδοσκόπων, θα ήταν σκόπιμο να ορισθεί μια μονομερής αναστολή της αποπληρωμής του χρέους. Κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο ώστε να γείρει η πλάστιγγα υπέρ τους. Η πρόταση αυτή είναι πολύ δημοφιλής στις χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση.
Το δημόσιο χρέος θα πρέπει επίσης να ελεγχθεί από το σύνολο των πολιτών. Σκοπός του ελέγχου είναι η διαγραφή και η μη αναγνώριση του παράνομου ή απεχθούς τμήματος του χρέος και η μείωση του συνολικού ποσού του.
Η ριζική μείωση του δημόσιου χρέους είναι μια συνθήκη αναγκαία αλλά όχι ικανή για να βγουν από την κρίση οι χώρες της ΕΕ. Κάτι τέτοιο πρέπει να συνοδεύεται και από σειρά μέτρων που να εκτείνονται σε διάφορους τομείς (φορολογία, μεταφορά του τραπεζικού τομέα στο δημόσιο τομέα, κοινωνική επανένταξη άλλων βασικών τομέων της οικονομίας, μείωση του χρόνου εργασίας, διατηρώντας παράλληλα το εισόδημα των εργαζομένων και κάλυψη των ελλείψεων σε προσωπικό κλπ.. [3]).
Η κραυγαλέα αδικία των συντηρητικών πολιτικών που εφαρμόζονται στην Ευρώπη τροφοδοτεί τη μάζα των «οργισμένων» στην Ισπανία, την Ελλάδα και τώρα σε όλο τον κόσμο. Χάρη σε αυτά τα κινήματα που γεννήθηκαν σαν απάντηση στις λαϊκές εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, παρατηρούμε μια επιτάχυνση της ιστορίας. Το δημόσιο χρέος απαιτεί μια ριζοσπαστική απάντηση.
ΣΗΜ:
[1] Στα τέλη του 2009, Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες κατείχαν, από μόνες τους, το 48% του Ισπανικού δημόσιου χρέους (Γαλλικές τράπεζες το 24%),το 46% του Πορτογαλικού δημόσιου χρέους (οι Γαλλικές τράπεζες το 30%) και το 41% του Ελληνικού (οι Γαλλικές τράπεζες το 26%).
[2] Éric Toussaint, The World Bank: A Critical Primer, Pluto Press, London, 2008, chapter 15. http://en.wikipedia.org/wiki/Brady_Bonds
[3] See http://www.cadtm.org/Eight-key-proposals-for-another
Πηγή :http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=25638
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:23 μ.μ.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ
Τριάντα χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΕ και δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ, βλέπουμε πλέον το πραγματικό της πρόσωπο: μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο, άγρια αντιλαϊκά μέτρα, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, λουκέτα, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, που οι επιπτώσεις τους μεγιστοποιούνται από τις πρωτοφανείς δανειακές συμβάσεις με την τρόικα.
Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι το περιβόητο «Σύμφωνο για το Ευρώ», που αποτελεί ένα είδος ευρωπαϊκού μνημονίου διαρκείας σε βάρος όλων των εργαζομένων και των λαών στην ΕΕ. Περιλαμβάνει τη δραστική μείωση των μισθών μέσω της σύνδεσής τους «με την παραγωγικότητα, αλλά και της προσαρμογής τους στην «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας». Η ανταγωνιστικότητα οδηγεί στην κινεζοποίηση του επιπέδου μισθών αλλά και του πλαισίου των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, το «Σύμφωνο για το Ευρώ» αφαιρεί οριστικά όλα τα οικονομικά εργαλεία των κρατών-μελών, τα οποία υπάγονται πλέον στους αντιδημοκρατικούς και στεγανούς μηχανισμούς της ΕΕ και των πολυεθνικών της, πραγματοποιώντας έτσι μια αντιδημοκρατική αντιδραστική τομή βάθους στην ίδια την αρχιτεκτονική της ΕΕ.
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΕ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Στα χρόνια της ένταξής μας στην ΕΕ το δημόσιο χρέος επταπλασιάστηκε, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Η ανεργία διευρύνθηκε στις εποχές της «ανάπτυξης» και γιγαντώθηκε τώρα στις συνθήκες της κρίσης. Οι μισθοί, ιδιαίτερα μετά την είσοδο στην ΟΝΕ, μειώνονται διαρκώς ως ποσοστό επί του ΑΕΠ και φυσικά βίαια και απόλυτα σήμερα. Οι εργασιακές σχέσεις και τα εργατικά δικαιώματα θρυμματίζονται και συντρίβονται. Το αντιδραστικό κοινωνικό όραμα του κεφαλαίου για μια κοινωνία με εργοδότες και κράτος χωρίς υποχρεώσεις και εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα τείνει να υλοποιηθεί στην πράξη. Τα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα καταστρέφονται. Η Ελλάδα από εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων πριν την είσοδο στην ΕΟΚ-ΕΕ έγινε εισαγωγέας με διαρκώς διευρυνόμενο αγροτικό εμπορικό έλλειμμα. Διαλύθηκαν επίσης μια σειρά παραδοσιακοί κλάδοι, από τα ναυπηγεία μέχρι τη μεταποιητική βιομηχανία, προκαλώντας μια εκτεταμένη αποδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας. Τα εμπορικά πλεονάσματα των ισχυρότερων χωρών του Βορρά στηρίζονται όλο και περισσότερο στα ελλείμματα των «Γουρουνιών» (PIIGS) του Νότου, όπως κατέδειξε και η κρίση.
Η ελευθερία της ΕΕ είναι μόνο για τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τα κέρδη τους και για τις οδηγίες Μπολκενστάιν. Για τους «άλλους» υπάρχουν τα τείχη του ρατσισμού, του Σέγκεν και της Frontex καθώς και οι συνθήκες τύπου «Δουβλίνο 2» που μετατρέπουν τη χώρα μας και τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου σε φυλακή των οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων.
Η ΕΕ πρωταγωνιστεί σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους (Ιράκ, Βαλκάνια, Λιβύη κ.λπ.). Αποδεικνύεται εκτροφείο της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού, γενικευμένης αστυνόμευσης και ηλεκτρονικού χαφιεδισμού που όλα μαζί συγκροτούν το συνεκτικό πλαίσιο της ευρωκαταστολής. Τα πάντα αποφασίζονται στα κλειστά κλάμπ των πολυεθνικών και των ευρωοργάνων, πίσω από το προσωπείο ενός διακοσμητικού «ευρωκοινοβουλίου», με πλήρη περιφρόνηση της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας.
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΟΥΜΕ!
Ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της ΕΕ δεν αλλάζει, ούτε μεταρρυθμίζεται σε προοδευτική κατεύθυνση. Η λύση των λαϊκών προβλημάτων βρίσκεται στη συνολική ρήξη με την ΕΕ. Η πορεία για την κοινωνική απελευθέρωση, για μια ανθρωποκεντρική κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καπιταλιστικό κέρδος, αγορές και καταπίεση περνάει μέσα από την πάλη ενάντια στην ΕΕ και όχι μέσα από το πλαίσιό της.
Η αιτία των λαϊκών προβλημάτων βρίσκεται στην «ιερή συμμαχία» ελληνικών κυβερνήσεων, ΕΕ, ΔΝΤ, στο «μαύρο» μέτωπό τους με το κεφάλαιο, τις τράπεζες και τις αγορές. Η ελληνική αστική τάξη έχει συνδέσει την προοπτική της και τα κέρδη της με τη συμμαχία με τα ευρω-αφεντικά και με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και όχι με την αξιοπρεπή ζωή του λαού μας.
Γι’ αυτό και εμείς επιδιώκουμε τον κοινό αγώνα των ευρωπαϊκών λαών κόντρα στο συνασπισμένο ευρωπαϊκό κεφάλαιο με άμεσο στόχο την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης και ορίζοντα την υπέρβαση της καπιταλιστικής κυριαρχίας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
«Κίνδυνος» και «καταστροφή» για το λαό δεν είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά η παραμονή σε αυτή την «κρεατομηχανή» των λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων. Αυτά που θα κερδίσουν οι εργαζόμενοι με την έξοδο από το ευρώ και τη συνολική ρήξη με την ΕΕ, με τη μη αποπληρωμή του χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, με την ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως χάσουν στιγμιαία και απ’ αυτά που σίγουρα θα χάσουν προοπτικά εντός ευρώ και ΕΕ.
Η ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ:
Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ. Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!
Να μην περάσει το αντιδραστικό «Σύμφωνο για το Ευρώ». Να αποτραπεί η ψήφισή του από το συντονισμένο πανευρωπαϊκό αγώνα των λαών, που μπορεί να γίνει τώρα εφικτός!
Να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Να ανατραπεί από τα κάτω, ως αποτέλεσμα της λαϊκής πάλης και δυναμικής η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση που θα υλοποιεί την ίδια πολιτική!
Αγωνιστική κοινή δράση
Η Πρωτοβουλία μας προωθεί και υποστηρίζει την κοινή δράση και με οποιαδήποτε άλλη τοπική ή πανελλαδική κίνηση, που θέλει να συμβάλλει, πιθανά με άλλο περιεχόμενο ή δράσεις στις παραπάνω κατευθύνσεις.
Στόχος μας είναι η διαμόρφωση ενός ενωτικού λαϊκού ρεύματος που θα προτάσσει τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα και θα υπερασπίζει το δικαίωμα του λαού να καθορίζει την πορεία των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, έξω από τις δεσμεύσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών.
Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι το περιβόητο «Σύμφωνο για το Ευρώ», που αποτελεί ένα είδος ευρωπαϊκού μνημονίου διαρκείας σε βάρος όλων των εργαζομένων και των λαών στην ΕΕ. Περιλαμβάνει τη δραστική μείωση των μισθών μέσω της σύνδεσής τους «με την παραγωγικότητα, αλλά και της προσαρμογής τους στην «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας». Η ανταγωνιστικότητα οδηγεί στην κινεζοποίηση του επιπέδου μισθών αλλά και του πλαισίου των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, το «Σύμφωνο για το Ευρώ» αφαιρεί οριστικά όλα τα οικονομικά εργαλεία των κρατών-μελών, τα οποία υπάγονται πλέον στους αντιδημοκρατικούς και στεγανούς μηχανισμούς της ΕΕ και των πολυεθνικών της, πραγματοποιώντας έτσι μια αντιδημοκρατική αντιδραστική τομή βάθους στην ίδια την αρχιτεκτονική της ΕΕ.
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΕ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Στα χρόνια της ένταξής μας στην ΕΕ το δημόσιο χρέος επταπλασιάστηκε, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Η ανεργία διευρύνθηκε στις εποχές της «ανάπτυξης» και γιγαντώθηκε τώρα στις συνθήκες της κρίσης. Οι μισθοί, ιδιαίτερα μετά την είσοδο στην ΟΝΕ, μειώνονται διαρκώς ως ποσοστό επί του ΑΕΠ και φυσικά βίαια και απόλυτα σήμερα. Οι εργασιακές σχέσεις και τα εργατικά δικαιώματα θρυμματίζονται και συντρίβονται. Το αντιδραστικό κοινωνικό όραμα του κεφαλαίου για μια κοινωνία με εργοδότες και κράτος χωρίς υποχρεώσεις και εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα τείνει να υλοποιηθεί στην πράξη. Τα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα καταστρέφονται. Η Ελλάδα από εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων πριν την είσοδο στην ΕΟΚ-ΕΕ έγινε εισαγωγέας με διαρκώς διευρυνόμενο αγροτικό εμπορικό έλλειμμα. Διαλύθηκαν επίσης μια σειρά παραδοσιακοί κλάδοι, από τα ναυπηγεία μέχρι τη μεταποιητική βιομηχανία, προκαλώντας μια εκτεταμένη αποδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας. Τα εμπορικά πλεονάσματα των ισχυρότερων χωρών του Βορρά στηρίζονται όλο και περισσότερο στα ελλείμματα των «Γουρουνιών» (PIIGS) του Νότου, όπως κατέδειξε και η κρίση.
Η ελευθερία της ΕΕ είναι μόνο για τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τα κέρδη τους και για τις οδηγίες Μπολκενστάιν. Για τους «άλλους» υπάρχουν τα τείχη του ρατσισμού, του Σέγκεν και της Frontex καθώς και οι συνθήκες τύπου «Δουβλίνο 2» που μετατρέπουν τη χώρα μας και τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου σε φυλακή των οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων.
Η ΕΕ πρωταγωνιστεί σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους (Ιράκ, Βαλκάνια, Λιβύη κ.λπ.). Αποδεικνύεται εκτροφείο της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού, γενικευμένης αστυνόμευσης και ηλεκτρονικού χαφιεδισμού που όλα μαζί συγκροτούν το συνεκτικό πλαίσιο της ευρωκαταστολής. Τα πάντα αποφασίζονται στα κλειστά κλάμπ των πολυεθνικών και των ευρωοργάνων, πίσω από το προσωπείο ενός διακοσμητικού «ευρωκοινοβουλίου», με πλήρη περιφρόνηση της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας.
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΟΥΜΕ!
Ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της ΕΕ δεν αλλάζει, ούτε μεταρρυθμίζεται σε προοδευτική κατεύθυνση. Η λύση των λαϊκών προβλημάτων βρίσκεται στη συνολική ρήξη με την ΕΕ. Η πορεία για την κοινωνική απελευθέρωση, για μια ανθρωποκεντρική κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καπιταλιστικό κέρδος, αγορές και καταπίεση περνάει μέσα από την πάλη ενάντια στην ΕΕ και όχι μέσα από το πλαίσιό της.
Η αιτία των λαϊκών προβλημάτων βρίσκεται στην «ιερή συμμαχία» ελληνικών κυβερνήσεων, ΕΕ, ΔΝΤ, στο «μαύρο» μέτωπό τους με το κεφάλαιο, τις τράπεζες και τις αγορές. Η ελληνική αστική τάξη έχει συνδέσει την προοπτική της και τα κέρδη της με τη συμμαχία με τα ευρω-αφεντικά και με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και όχι με την αξιοπρεπή ζωή του λαού μας.
Γι’ αυτό και εμείς επιδιώκουμε τον κοινό αγώνα των ευρωπαϊκών λαών κόντρα στο συνασπισμένο ευρωπαϊκό κεφάλαιο με άμεσο στόχο την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης και ορίζοντα την υπέρβαση της καπιταλιστικής κυριαρχίας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
«Κίνδυνος» και «καταστροφή» για το λαό δεν είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά η παραμονή σε αυτή την «κρεατομηχανή» των λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων. Αυτά που θα κερδίσουν οι εργαζόμενοι με την έξοδο από το ευρώ και τη συνολική ρήξη με την ΕΕ, με τη μη αποπληρωμή του χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, με την ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως χάσουν στιγμιαία και απ’ αυτά που σίγουρα θα χάσουν προοπτικά εντός ευρώ και ΕΕ.
Η ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ:
Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ. Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!
Να μην περάσει το αντιδραστικό «Σύμφωνο για το Ευρώ». Να αποτραπεί η ψήφισή του από το συντονισμένο πανευρωπαϊκό αγώνα των λαών, που μπορεί να γίνει τώρα εφικτός!
Να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Να ανατραπεί από τα κάτω, ως αποτέλεσμα της λαϊκής πάλης και δυναμικής η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση που θα υλοποιεί την ίδια πολιτική!
Αγωνιστική κοινή δράση
Η Πρωτοβουλία μας προωθεί και υποστηρίζει την κοινή δράση και με οποιαδήποτε άλλη τοπική ή πανελλαδική κίνηση, που θέλει να συμβάλλει, πιθανά με άλλο περιεχόμενο ή δράσεις στις παραπάνω κατευθύνσεις.
Στόχος μας είναι η διαμόρφωση ενός ενωτικού λαϊκού ρεύματος που θα προτάσσει τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα και θα υπερασπίζει το δικαίωμα του λαού να καθορίζει την πορεία των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, έξω από τις δεσμεύσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών.
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Μια τρίχα πριν το μεγάλο κραχ, του Δημήτρη Καζάκη
18/07/2011 - 16:57
Μόλις παρά τρίχα γλύτωσε η παγκόσμια οικονομία ένα νέο ισχυρό κραχ. Το γλύτωσε όντως, ή απλά το ανέβαλε για μερικές εβδομάδες; Κανείς δεν γνωρίζει. Το σίγουρο είναι ότι η διόγκωση των κεφαλαιαγορών δεν είναι απλά μη βιώσιμη για την παγκόσμια οικονομία. Αυτό το γνωρίζουμε ήδη από το κραχ του 2008. Όλο και περισσότερο γίνεται και μη διαχειρίσιμη. Το παραμικρό αρκεί για να οδηγήσει σ’ ένα μεγάλο κραχ, ακόμη μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Η ίδια η επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας πέρυσι οφείλεται κατά κύριο λόγο στην επέκταση των κεφαλαιαγορών και των τραπεζών (σ.σ. με το πληθωριστικό χρήμα που τυπώθηκε και χαρίστηκε σε αυτές από τα κράτη). Το γεγονός αυτό επιδείνωσε την εικόνα αστάθειας και έκανε τις αγορές πιο επιρρεπείς σε κραχ. Κάτι που τελικά δεν θα μπορέσει να αποφύγει η παγκόσμια οικονομία.
Το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο η παγκόσμια κρίση δεν έχει ξεπεραστεί, αλλά το κύριο καταστροφικό φορτίο της δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί. Είναι ακόμη μπροστά μας.
Ποιο είναι το κύριο γνώρισμα της παγκόσμιας κρίσης; Μια τεράστια υπερπληθώρα κεφαλαίων που λιμνάζουν στις παγκόσμιες αγορές και δεν βρίσκουν επικερδή τοποθέτηση. Πρόκειται για συσσωρευμένα κεφάλαια που ξεπερνούν έως 20 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ.[I]
Η παγκόσμια οικονομία της αγοράς βγήκε από τη διαρθρωτική κρίση της δεκαετίας του ’80 – η οποία ξέσπασε μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973 και κράτησε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90 – χωρίς να μπορεί να δαμάσει την τεράστια χρόνια υπερπαραγωγή που χαρακτήριζε ανέκαθεν τις κρίσεις της. Για πρώτη φορά στην ιστορία της κατόρθωσε να ανυψώσει τα ποσοστά κέρδους και να επιταχύνει τη συσσώρευση του κεφαλαίου, χωρίς όμως να λύσει τα προβλήματα της χρόνιας υπερπαραγωγής.
Πώς το κατόρθωσε;
Πρώτο: Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 αναδύθηκε μια νέα παγκόσμια αγορά κεφαλαίου και χρήματος. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της νέας παγκόσμιας αγοράς είναι η ιστορικά πρωτοφανής υπερσυγκέντρωση, τόσο πραγματικού, όσο και χρηματικού κεφαλαίου, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια των εθνικών οικονομιών, αλλά ακόμη και τα όρια συγκεκριμένων τομέων και κλάδων της παγκόσμιας οικονομίας. Το κεφάλαιο δεν εξορμά πλέον με ορμητήριο τις μονοπωλιακές εθνικές αγορές των ισχυρών κρατών, για να κατακτήσει την παγκόσμια αγορά με όπλο τα βιομηχανικά προϊόντα, τις φτηνές τιμές των εμπορευμάτων και το φτηνό πλεονάζον χρήμα. Αντίθετα παρατηρούμε μια κατεξοχήν αντίστροφη κίνηση. Με βάση πια την ίδια την παγκόσμια αγορά κεφαλαίου και εμπορευμάτων, εξορμά να αναδιανείμει και να καρπωθεί τα οφέλη από τα νέα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» και τα bon fillets των εθνικών και περιφερειακών οικονομιών, ιδίως εκεί όπου συγκεντρώνονται οι πιο απαραίτητες κι έτοιμες προϋποθέσεις για την παραγωγή της μεγαλύτερης δυνατής προστιθέμενης αξίας.
Δεύτερο: Η ανάδειξη ενός νέου τύπου μονοπωλιακής συγκέντρωσης σε διεθνές επίπεδο. Μέσα από ένα ιστορικά πρωτοφανές όργιο εξαγορών, συγχωνεύσεων και συμμαχιών, διαμορφώθηκε μια νέα επιχειρηματική πραγματικότητα στις κορυφές του επιχειρηματικού κεφαλαίου. Με στόχο να αντιμετωπιστούν τα χρόνια παραγωγικά πλεονάσματα, η χρόνια χαμηλή παραγωγική αξιοποίηση του παραγωγικού τους δυναμικού, μετατρέπονται σε όλο και περισσότερο ευέλικτα επιχειρηματικά πολυκλαδικά συγκροτήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να εξασφαλίζουν υψηλά περιθώρια κέρδους ακόμη κι όταν ο βαθμός αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού δεν υπερβαίνει το 70%. Για να επιτευχθεί αυτό η πολυεθνική επιχείρηση όλο και περισσότερο σταμάτησε να είναι αμερικάνικη, βρετανική ή ιαπωνική και διαμορφώνεται σαν ένα τεράστιο δίκτυο θυγατρικών, συνεργαζόμενων, συμμαχικών, υπεργολαβικών, κ.λπ. επιχειρήσεων με πραγματικά διεθνοποιημένη παραγωγή.
Για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι ετήσιες πωλήσεις των ξένων θυγατρικών των πολυεθνικών ισοφαρίζουν τον τζίρο του παγκόσμιου εμπορίου. Για πρώτη φορά οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς σε εμπορεύματα και υπηρεσίες ικανοποιούνται απευθείας όχι πια μέσα απ’ το παγκόσμιο εμπόριο, αλλά όλο και περισσότερο απ’ τη διεθνοποιημένη παραγωγή των θυγατρικών των πολυεθνικών. Το 1998, ενώ το παγκόσμιο εμπόριο εμπορευμάτων και υπηρεσιών έφτασε τα 6,57 τρισ. δολάρια, οι ετήσιες πωλήσεις των ξένων θυγατρικών των πολυεθνικών ξεπέρασαν τα 11,4 τρισ. δολ.. Το 1999 η διαφορά υπερέβαινε τη σχέση 1:2, ενώ σήμερα υπερβαίνει τη σχέση 1:3.
Τρίτο: Η ανάδειξη ενός νέου εκρηκτικού μίγματος οικονομίας και πολιτικής, μέσα από την κυρίως υπερεθνική συνένωση, συνάρθρωση του πολυεθνικού κεφαλαίου και του κράτους. Η αποδιάρθρωση των εθνικών συστημάτων κρατικής ρύθμισης, μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τις πολιτικές απορρύθμισης κ.λπ., δεν σήμανε καθόλου την υποχώρηση του ρόλου του κράτους. Αντίθετα, ο οικονομικός ρόλος του κράτους έχει ενισχυθεί, έχει περισσότερο διεθνοποιηθεί μέσα από τους μηχανισμούς διεθνούς ρύθμισης και διεύθυνσης της παγκόσμιας οικονομίας, οι οποίοι αποτελούν και προνομιακό πεδίο συνάρθρωσης ισχυρών και εξαρτημένων κρατών με το πολυεθνικό κεφάλαιο.
Ποιοι ήταν οι «χαμένοι» του παιχνιδιού; Από την τελευταία μελέτη του ινστιτούτου του ΟΗΕ που ερευνά την ανισοδιανομή του πλούτου των νοικοκυριών παγκόσμια, προκύπτει ότι στο 2% του πληθυσμού αντιστοιχεί το 50% του συνολικού ιδιωτικού πλούτου παγκόσμια, ενώ στο 10% αντιστοιχεί το 85% του πλούτου. Στο φτωχότερο 50% των νοικοκυριών αντιστοιχεί μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου.
Η σχέση αυτή επιδεινώνεται δραματικά με το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού να βρίσκεται αισίως κάτω από το όριο της απόλυτης εξαθλίωσης.
Ο μηχανισμός της παγκόσμιας συσσώρευσης στηρίχθηκε σε δυο βασικές διαδικασίες: Από τη μια μέσα από μια πρωτοφανή συμπίεση του κόστους στην οικονομία, δηλαδή ό,τι αντιλαμβάνεται ως κόστος το κεφάλαιο. Από την άλλη, μέσα από τη ραγδαία επέκταση του δανειακού κεφαλαίου. Προκειμένου να εξασφαλιστεί μεγαλύτερο κέρδος σε αυτό το δανειακό κεφάλαιο έπρεπε ολόκληρη η οικονομία να βυθιστεί στο χρέος. Νοικοκυριά, επιχειρήσεις, κράτη. Πρόσφατα υπολογίστηκε ότι τα διαθέσιμα δανείσιμα κεφάλαια σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν αισίως φτάσει στο 1 τετράκις εκατομμύριο δολάρια, δηλαδή στα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ κινείται γύρω στα 60 τρισ. δολ.!
Για να αξιοποιηθεί αυτό το κεφάλαιο θα πρέπει να δανείζονται και να ξαναδανείζονται οι πάντες. Να γιατί όλα τα κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, αναστενάζουν από τα χρέη, δημόσια και ιδιωτικά.
Χρηματιστική πυραμίδα
Πάνω σ’ αυτό το χρέος το χρηματιστικό κεφάλαιο έστησε μια τεράστια πυραμίδα πρόσθετων πιστωτικών προϊόντων (ομόλογα, παράγωγα κ.ο.κ.), που του εξασφάλιζαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Έτσι φτάσαμε η αγορά ομολόγων να έχει αξία μεγαλύτερη κατά 4 φορές του παγκόσμιου ΑΕΠ, η αγορά παραγώγων κατά 10 φορές κ.ο.κ.
Όπως είναι φυσικό, ο κύριος όγκος αυτών των κεφαλαίων είναι συγκεντρωμένα στα χαρτοφυλάκια των πολυεθνικών τραπεζών, που μαζί με τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν τους κύριους παίκτες στις αγορές κεφαλαίων παγκόσμια.
Γι’ αυτό και όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση μετά τον Αύγουστο του 2007 και κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 2008, εκδηλώθηκε ευθύς αμέσως ως κρίση τραπεζική, ως κρίση χρεοκοπίας των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών.
Σήμερα η κρίση αυτή έχει επικεντρωθεί στην ευρωζώνη. Κι αυτό γιατί το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης είναι το πιο υπερδιογκωμένο και το πιο παρασιτικό παγκόσμια. Το συνολικό ενεργητικό των τραπεζών στην ευρωζώνη είναι πάνω από 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της και συνεχίζει να διογκώνεται.
Το ευρώ εξαρχής δεν υπήρξε ένα κοινό νόμισμα, αλλά ένα πιστωτικό προϊόν που επινοήθηκε από τις μεγάλες τράπεζες με δυο κύριους σκοπούς:
Αφενός για να συγκεντρώσουν με εργαλείο το ευρώ ολόκληρη τη ρευστότητα, όλο το κυκλοφορούν χρήμα της οικονομίας στα θησαυροφυλάκιά τους και να το αποδώσουν ξανά στην οικονομία με τη μορφή δανείων. Αφετέρου για να αποτελέσει το ευρώ έναν ισχυρό πόλο συγκέντρωσης επενδυτικών κεφαλαίων παγκόσμια που ήθελαν να κερδοσκοπήσουν με νομίσματα.
Σήμερα και οι δυο αυτές βασικές λειτουργίες του ευρώ βρίσκονται σε βαθύτατη κρίση και έχουν δημιουργήσει σοβαρά ερωτήματα για τη δυνατότητα επιβίωσης του ευρώ.
Χρεωμένη ευρωζώνη
Στα πλαίσια αυτά πρέπει να δούμε και την επιδείνωση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Η Ιταλία χτύπησε ύψη ρεκόρ στα επιτόκια των ομολόγων της, φτάνοντας αισίως στο ύψος που είχαν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων στις αρχές του 2010, λίγο πριν υπαχθεί η χώρα υπό καθεστώς μνημονίου. Η Ισπανία συνεχίζει την πολιτική εσωτερικής πτώχευσης περιοχών και κοινωνικών στρωμάτων, προκειμένου να γλυτώσει κι αυτή το αναπόφευκτο. Η Πορτογαλία ζήτησε επιπλέον βοήθεια, ενώ η Ιρλανδία υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο. Όσο για την Ελλάδα, αυτή ξεπέρασε κάθε άλλο ιστορικό προηγούμενο στις μονάδες βάσης των ελληνικών CDS, πάνω από 2.700! Με άλλα λόγια για τις αγορές η Ελλάδα έχει ήδη πτωχεύσει και απλά αναμένεται το μοιραίο.
Επιλεκτική χρεοκοπία
Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι στην τελευταία σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 12/7, το κλίμα ήταν εμφανώς διαφορετικό. Ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών Γιαν Κέες ντε Γιάγκερ, ένας από τους υπουργούς που τηρούν και δημοσίως σκληρή στάση για το θέμα του νέου πακέτου βοήθειας, τονίζει ότι δεν αποκλείεται πλέον το ενδεχόμενο «επιλεκτικής χρεοκοπίας» της Ελλάδας, σε δηλώσεις που έκανε την Τρίτη πριν από τη συνάντηση του Ecofin. «Καταφέραμε να λύσουμε τον κόμπο, έναν πολύ δύσκολο κόμπο, μιας αντιφατικής δήλωσης όπου λέμε ότι θέλουμε σημαντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και από την άλλη ότι θέλουμε να αποφύγουμε την επιλεκτική χρεοκοπία», είπε. Όπως υποστήριξε, τώρα που δεν αποκλείεται η επιλεκτική χρεοκοπία η ευρωζώνη έχει περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη ευχέρεια δράσης. «Η ομάδα εργασίας (Eurogroup) μπορεί να προετοιμαστεί. Έχει μια ευρύτερη εντολή, περισσότερες επιλογές», ανέφερε. Ερωτηθείς εάν αυτές οι επιλογές ενδέχεται να περιέχουν την πιθανότητα επιλεκτικής χρεοκοπίας για την Ελλάδα, είπε: «Δεν αποκλείεται πλέον. Προφανώς η ΕΚΤ έχει δηλώσει σε ανακοίνωσή της ότι εμμένει στη θέση της, αλλά οι 17 υπουργοί δεν την απέκλεισαν πλέον, οπότε έχουμε περισσότερες επιλογές, ένα ευρύτερο πλαίσιο για να εργαστούμε».
Ο κ. Σόρος...
Το ίδιο περίπου ισχυρίστηκε και ο γνωστός φίλος του πρωθυπουργού κ. Σόρος σε σημείωμά του στους «Financial Times» (11/7) με τίτλο οι «Αληθινοί Ευρωπαίοι χρειάζονται Σχέδιο Β». Στο σημείωμα αυτό ο μεγαλοκερδοσκόπος εκτιμά ότι «η Ελλάδα κατευθύνεται προς μια άτακτη πτώχευση είτε σε μια υποτίμηση με ανυπολόγιστες συνέπειες. Αν αυτή η φαινομενικά αμείλικτη διαδικασία πρόκειται να αναχαιτιστεί και να αντιστραφεί, τόσο η Ελλάδα όσο και η ευρωζώνη πρέπει επειγόντως να υιοθετήσουν ένα σχέδιο Β. Μια επίσημη πτώχευση της Ελλάδας μπορεί να είναι αναπόφευκτη, αλλά δεν χρειάζεται να είναι άτακτη. Και ενώ κάποια μόλυνση θα είναι αναπόφευκτη – οτιδήποτε συμβεί στην Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να επεκταθεί στην Πορτογαλία, ενώ και η χρηματοπιστωτική θέση της Ιρλανδίας, επίσης, μπορεί να γίνει μη βιώσιμη –, η υπόλοιπη ευρωζώνη πρέπει να περιχαρακωθεί. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της ευρωζώνης, η οποία πιθανά να σημαίνει ευρύτερη χρήση των ευρωομολόγων και ένα είδος σχεδίου για ολόκληρη την ευρωζώνη εγγύησης καταθέσεων».
Τι εννοεί ο κ. Σόρος; Ότι η ευρωζώνη πρέπει να ξεμπερδεύει μέσα από μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης με την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιπες χώρες με ευρωομόλογα και εγγυήσεις της καταθετικής βάσης των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Με δεδομένο ότι ο εν λόγω κερδοσκόπος έχει επενδύσει σημαντικά σε ακίνητο και φυσικό πλούτο της χώρας μας, με την ελεγχόμενη πτώχευση εννοεί απανωτά «πιστωτικά επεισόδια», δηλαδή καταρρεύσεις εγχώριων τραπεζών, που θα επιταχύνουν τη διαδικασία γενικευμένης εκποίησης της χώρας.
Πιστωτικά επεισόδια
Με δεδομένη την κατάσταση των εγχώριων τραπεζών που στερούνται πλέον ακόμη και της δυνατότητας πρόσβασης στη ρευστότητα της ΕΚΤ, τα «πιστωτικά επεισόδια» είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να απεμπλακούν τα μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα της Γερμανίας, της Γαλλίας κ.ο.κ. από το ελληνικό χρέος. Αυτό το νόημα έχει η συζήτηση που διεξάγεται στην ευρωζώνη για διάφορα σχέδια επαναγοράς ληξιπρόθεσμων ελληνικών ομολόγων. Την επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά εξετάζουν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) κ. Φιλίπ Μεϊστάντ επιβεβαίωσε ότι η ζώνη του ευρώ εξετάζει το ενδεχόμενο να επαναγοράσει στην τρέχουσα τιμή τίτλους του ελληνικού Δημοσίου, για να ελαφρύνει δήθεν τα δημόσια οικονομικά της Αθήνας. «Υπάρχει μια πρόταση που υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την οποία θα συζητήσουμε και η οποία θα επιτρέψει στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να επαναγοράσει τους τίτλους του ελληνικού χρέους στις τιμές της αγοράς», δήλωσε ο κ. Φιλίπ Μεϊστάντ στο βελγικό ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο RTL-TVI (12/7).
Διχασμένοι
Ο ίδιος αναγνώρισε πάντως πως σε γενικές γραμμές οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να είναι διχασμένοι σχετικά με το πώς θα «βοηθήσουν» την Ελλάδα. «Υπάρχει μια συμφωνία όσον αφορά τον στόχο, δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία σχετικά με το πώς θα επιτευχθεί», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΕΤΕπ, ο οποίος συμμετείχε χθες στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. «Ο στόχος είναι σαφής: πρέπει να διασφαλίσουμε ότι το χρέος του ελληνικού κράτους θα γίνει πιο ανεκτό, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μειώσουμε την αναλογία του χρέους προς το ΑΕΠ της Ελλάδας. Μια επαναγορά μέρους του χρέους θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε αυτό», σημείωσε.
Βέβαια, η αλήθεια είναι πιο μακάβρια. Τα σχέδια επαναγοράς που εξετάζονται θα είναι στοχευμένες παρεμβάσεις στη δευτερογενή αγορά με σκοπό να απαλλαγούν γρήγορα οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες από τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, έτσι ώστε μια επιλεκτική ελεγχόμενη πτώχευση τύπου Σόρος να μην επιφέρει σοβαρά τραντάγματα στο ευρωσύστημα. Έτσι τουλάχιστον σχεδιάζουν οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι. Από κει και πέρα για το μόνο που ενδιαφέρονται οι «εταίροι» μας στην ευρωζώνη είναι να επιταχυνθεί η εκποίηση της χώρας, η οποία σε συνθήκες επίσημης πτώχευσης θα προσφέρει ακόμη μεγαλύτερες ευκαιρίες κέρδους. Έτσι θα αποζημιωθούν στο πολλαπλάσιο για όσα θα χάσουν από την επίσημη επιλεκτική πτώχευση της χώρας. Όσο για τον ελληνικό λαό, ποιος νοιάζεται για τους ιθαγενείς μιας αφρικανοποιημένης χώρας της ευρωζώνης;
Πηγή: youpayyourcrisis
Μόλις παρά τρίχα γλύτωσε η παγκόσμια οικονομία ένα νέο ισχυρό κραχ. Το γλύτωσε όντως, ή απλά το ανέβαλε για μερικές εβδομάδες; Κανείς δεν γνωρίζει. Το σίγουρο είναι ότι η διόγκωση των κεφαλαιαγορών δεν είναι απλά μη βιώσιμη για την παγκόσμια οικονομία. Αυτό το γνωρίζουμε ήδη από το κραχ του 2008. Όλο και περισσότερο γίνεται και μη διαχειρίσιμη. Το παραμικρό αρκεί για να οδηγήσει σ’ ένα μεγάλο κραχ, ακόμη μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Η ίδια η επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας πέρυσι οφείλεται κατά κύριο λόγο στην επέκταση των κεφαλαιαγορών και των τραπεζών (σ.σ. με το πληθωριστικό χρήμα που τυπώθηκε και χαρίστηκε σε αυτές από τα κράτη). Το γεγονός αυτό επιδείνωσε την εικόνα αστάθειας και έκανε τις αγορές πιο επιρρεπείς σε κραχ. Κάτι που τελικά δεν θα μπορέσει να αποφύγει η παγκόσμια οικονομία.
Το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο η παγκόσμια κρίση δεν έχει ξεπεραστεί, αλλά το κύριο καταστροφικό φορτίο της δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί. Είναι ακόμη μπροστά μας.
Ποιο είναι το κύριο γνώρισμα της παγκόσμιας κρίσης; Μια τεράστια υπερπληθώρα κεφαλαίων που λιμνάζουν στις παγκόσμιες αγορές και δεν βρίσκουν επικερδή τοποθέτηση. Πρόκειται για συσσωρευμένα κεφάλαια που ξεπερνούν έως 20 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ.[I]
Η παγκόσμια οικονομία της αγοράς βγήκε από τη διαρθρωτική κρίση της δεκαετίας του ’80 – η οποία ξέσπασε μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973 και κράτησε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90 – χωρίς να μπορεί να δαμάσει την τεράστια χρόνια υπερπαραγωγή που χαρακτήριζε ανέκαθεν τις κρίσεις της. Για πρώτη φορά στην ιστορία της κατόρθωσε να ανυψώσει τα ποσοστά κέρδους και να επιταχύνει τη συσσώρευση του κεφαλαίου, χωρίς όμως να λύσει τα προβλήματα της χρόνιας υπερπαραγωγής.
Πώς το κατόρθωσε;
Πρώτο: Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 αναδύθηκε μια νέα παγκόσμια αγορά κεφαλαίου και χρήματος. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της νέας παγκόσμιας αγοράς είναι η ιστορικά πρωτοφανής υπερσυγκέντρωση, τόσο πραγματικού, όσο και χρηματικού κεφαλαίου, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια των εθνικών οικονομιών, αλλά ακόμη και τα όρια συγκεκριμένων τομέων και κλάδων της παγκόσμιας οικονομίας. Το κεφάλαιο δεν εξορμά πλέον με ορμητήριο τις μονοπωλιακές εθνικές αγορές των ισχυρών κρατών, για να κατακτήσει την παγκόσμια αγορά με όπλο τα βιομηχανικά προϊόντα, τις φτηνές τιμές των εμπορευμάτων και το φτηνό πλεονάζον χρήμα. Αντίθετα παρατηρούμε μια κατεξοχήν αντίστροφη κίνηση. Με βάση πια την ίδια την παγκόσμια αγορά κεφαλαίου και εμπορευμάτων, εξορμά να αναδιανείμει και να καρπωθεί τα οφέλη από τα νέα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» και τα bon fillets των εθνικών και περιφερειακών οικονομιών, ιδίως εκεί όπου συγκεντρώνονται οι πιο απαραίτητες κι έτοιμες προϋποθέσεις για την παραγωγή της μεγαλύτερης δυνατής προστιθέμενης αξίας.
Δεύτερο: Η ανάδειξη ενός νέου τύπου μονοπωλιακής συγκέντρωσης σε διεθνές επίπεδο. Μέσα από ένα ιστορικά πρωτοφανές όργιο εξαγορών, συγχωνεύσεων και συμμαχιών, διαμορφώθηκε μια νέα επιχειρηματική πραγματικότητα στις κορυφές του επιχειρηματικού κεφαλαίου. Με στόχο να αντιμετωπιστούν τα χρόνια παραγωγικά πλεονάσματα, η χρόνια χαμηλή παραγωγική αξιοποίηση του παραγωγικού τους δυναμικού, μετατρέπονται σε όλο και περισσότερο ευέλικτα επιχειρηματικά πολυκλαδικά συγκροτήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να εξασφαλίζουν υψηλά περιθώρια κέρδους ακόμη κι όταν ο βαθμός αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού δεν υπερβαίνει το 70%. Για να επιτευχθεί αυτό η πολυεθνική επιχείρηση όλο και περισσότερο σταμάτησε να είναι αμερικάνικη, βρετανική ή ιαπωνική και διαμορφώνεται σαν ένα τεράστιο δίκτυο θυγατρικών, συνεργαζόμενων, συμμαχικών, υπεργολαβικών, κ.λπ. επιχειρήσεων με πραγματικά διεθνοποιημένη παραγωγή.
Για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι ετήσιες πωλήσεις των ξένων θυγατρικών των πολυεθνικών ισοφαρίζουν τον τζίρο του παγκόσμιου εμπορίου. Για πρώτη φορά οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς σε εμπορεύματα και υπηρεσίες ικανοποιούνται απευθείας όχι πια μέσα απ’ το παγκόσμιο εμπόριο, αλλά όλο και περισσότερο απ’ τη διεθνοποιημένη παραγωγή των θυγατρικών των πολυεθνικών. Το 1998, ενώ το παγκόσμιο εμπόριο εμπορευμάτων και υπηρεσιών έφτασε τα 6,57 τρισ. δολάρια, οι ετήσιες πωλήσεις των ξένων θυγατρικών των πολυεθνικών ξεπέρασαν τα 11,4 τρισ. δολ.. Το 1999 η διαφορά υπερέβαινε τη σχέση 1:2, ενώ σήμερα υπερβαίνει τη σχέση 1:3.
Τρίτο: Η ανάδειξη ενός νέου εκρηκτικού μίγματος οικονομίας και πολιτικής, μέσα από την κυρίως υπερεθνική συνένωση, συνάρθρωση του πολυεθνικού κεφαλαίου και του κράτους. Η αποδιάρθρωση των εθνικών συστημάτων κρατικής ρύθμισης, μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τις πολιτικές απορρύθμισης κ.λπ., δεν σήμανε καθόλου την υποχώρηση του ρόλου του κράτους. Αντίθετα, ο οικονομικός ρόλος του κράτους έχει ενισχυθεί, έχει περισσότερο διεθνοποιηθεί μέσα από τους μηχανισμούς διεθνούς ρύθμισης και διεύθυνσης της παγκόσμιας οικονομίας, οι οποίοι αποτελούν και προνομιακό πεδίο συνάρθρωσης ισχυρών και εξαρτημένων κρατών με το πολυεθνικό κεφάλαιο.
Ποιοι ήταν οι «χαμένοι» του παιχνιδιού; Από την τελευταία μελέτη του ινστιτούτου του ΟΗΕ που ερευνά την ανισοδιανομή του πλούτου των νοικοκυριών παγκόσμια, προκύπτει ότι στο 2% του πληθυσμού αντιστοιχεί το 50% του συνολικού ιδιωτικού πλούτου παγκόσμια, ενώ στο 10% αντιστοιχεί το 85% του πλούτου. Στο φτωχότερο 50% των νοικοκυριών αντιστοιχεί μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου.
Η σχέση αυτή επιδεινώνεται δραματικά με το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού να βρίσκεται αισίως κάτω από το όριο της απόλυτης εξαθλίωσης.
Ο μηχανισμός της παγκόσμιας συσσώρευσης στηρίχθηκε σε δυο βασικές διαδικασίες: Από τη μια μέσα από μια πρωτοφανή συμπίεση του κόστους στην οικονομία, δηλαδή ό,τι αντιλαμβάνεται ως κόστος το κεφάλαιο. Από την άλλη, μέσα από τη ραγδαία επέκταση του δανειακού κεφαλαίου. Προκειμένου να εξασφαλιστεί μεγαλύτερο κέρδος σε αυτό το δανειακό κεφάλαιο έπρεπε ολόκληρη η οικονομία να βυθιστεί στο χρέος. Νοικοκυριά, επιχειρήσεις, κράτη. Πρόσφατα υπολογίστηκε ότι τα διαθέσιμα δανείσιμα κεφάλαια σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν αισίως φτάσει στο 1 τετράκις εκατομμύριο δολάρια, δηλαδή στα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ κινείται γύρω στα 60 τρισ. δολ.!
Για να αξιοποιηθεί αυτό το κεφάλαιο θα πρέπει να δανείζονται και να ξαναδανείζονται οι πάντες. Να γιατί όλα τα κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, αναστενάζουν από τα χρέη, δημόσια και ιδιωτικά.
Χρηματιστική πυραμίδα
Πάνω σ’ αυτό το χρέος το χρηματιστικό κεφάλαιο έστησε μια τεράστια πυραμίδα πρόσθετων πιστωτικών προϊόντων (ομόλογα, παράγωγα κ.ο.κ.), που του εξασφάλιζαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Έτσι φτάσαμε η αγορά ομολόγων να έχει αξία μεγαλύτερη κατά 4 φορές του παγκόσμιου ΑΕΠ, η αγορά παραγώγων κατά 10 φορές κ.ο.κ.
Όπως είναι φυσικό, ο κύριος όγκος αυτών των κεφαλαίων είναι συγκεντρωμένα στα χαρτοφυλάκια των πολυεθνικών τραπεζών, που μαζί με τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν τους κύριους παίκτες στις αγορές κεφαλαίων παγκόσμια.
Γι’ αυτό και όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση μετά τον Αύγουστο του 2007 και κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 2008, εκδηλώθηκε ευθύς αμέσως ως κρίση τραπεζική, ως κρίση χρεοκοπίας των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών.
Σήμερα η κρίση αυτή έχει επικεντρωθεί στην ευρωζώνη. Κι αυτό γιατί το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης είναι το πιο υπερδιογκωμένο και το πιο παρασιτικό παγκόσμια. Το συνολικό ενεργητικό των τραπεζών στην ευρωζώνη είναι πάνω από 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της και συνεχίζει να διογκώνεται.
Το ευρώ εξαρχής δεν υπήρξε ένα κοινό νόμισμα, αλλά ένα πιστωτικό προϊόν που επινοήθηκε από τις μεγάλες τράπεζες με δυο κύριους σκοπούς:
Αφενός για να συγκεντρώσουν με εργαλείο το ευρώ ολόκληρη τη ρευστότητα, όλο το κυκλοφορούν χρήμα της οικονομίας στα θησαυροφυλάκιά τους και να το αποδώσουν ξανά στην οικονομία με τη μορφή δανείων. Αφετέρου για να αποτελέσει το ευρώ έναν ισχυρό πόλο συγκέντρωσης επενδυτικών κεφαλαίων παγκόσμια που ήθελαν να κερδοσκοπήσουν με νομίσματα.
Σήμερα και οι δυο αυτές βασικές λειτουργίες του ευρώ βρίσκονται σε βαθύτατη κρίση και έχουν δημιουργήσει σοβαρά ερωτήματα για τη δυνατότητα επιβίωσης του ευρώ.
Χρεωμένη ευρωζώνη
Στα πλαίσια αυτά πρέπει να δούμε και την επιδείνωση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Η Ιταλία χτύπησε ύψη ρεκόρ στα επιτόκια των ομολόγων της, φτάνοντας αισίως στο ύψος που είχαν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων στις αρχές του 2010, λίγο πριν υπαχθεί η χώρα υπό καθεστώς μνημονίου. Η Ισπανία συνεχίζει την πολιτική εσωτερικής πτώχευσης περιοχών και κοινωνικών στρωμάτων, προκειμένου να γλυτώσει κι αυτή το αναπόφευκτο. Η Πορτογαλία ζήτησε επιπλέον βοήθεια, ενώ η Ιρλανδία υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο. Όσο για την Ελλάδα, αυτή ξεπέρασε κάθε άλλο ιστορικό προηγούμενο στις μονάδες βάσης των ελληνικών CDS, πάνω από 2.700! Με άλλα λόγια για τις αγορές η Ελλάδα έχει ήδη πτωχεύσει και απλά αναμένεται το μοιραίο.
Επιλεκτική χρεοκοπία
Αυτό εξηγεί και το γεγονός ότι στην τελευταία σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 12/7, το κλίμα ήταν εμφανώς διαφορετικό. Ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών Γιαν Κέες ντε Γιάγκερ, ένας από τους υπουργούς που τηρούν και δημοσίως σκληρή στάση για το θέμα του νέου πακέτου βοήθειας, τονίζει ότι δεν αποκλείεται πλέον το ενδεχόμενο «επιλεκτικής χρεοκοπίας» της Ελλάδας, σε δηλώσεις που έκανε την Τρίτη πριν από τη συνάντηση του Ecofin. «Καταφέραμε να λύσουμε τον κόμπο, έναν πολύ δύσκολο κόμπο, μιας αντιφατικής δήλωσης όπου λέμε ότι θέλουμε σημαντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και από την άλλη ότι θέλουμε να αποφύγουμε την επιλεκτική χρεοκοπία», είπε. Όπως υποστήριξε, τώρα που δεν αποκλείεται η επιλεκτική χρεοκοπία η ευρωζώνη έχει περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη ευχέρεια δράσης. «Η ομάδα εργασίας (Eurogroup) μπορεί να προετοιμαστεί. Έχει μια ευρύτερη εντολή, περισσότερες επιλογές», ανέφερε. Ερωτηθείς εάν αυτές οι επιλογές ενδέχεται να περιέχουν την πιθανότητα επιλεκτικής χρεοκοπίας για την Ελλάδα, είπε: «Δεν αποκλείεται πλέον. Προφανώς η ΕΚΤ έχει δηλώσει σε ανακοίνωσή της ότι εμμένει στη θέση της, αλλά οι 17 υπουργοί δεν την απέκλεισαν πλέον, οπότε έχουμε περισσότερες επιλογές, ένα ευρύτερο πλαίσιο για να εργαστούμε».
Ο κ. Σόρος...
Το ίδιο περίπου ισχυρίστηκε και ο γνωστός φίλος του πρωθυπουργού κ. Σόρος σε σημείωμά του στους «Financial Times» (11/7) με τίτλο οι «Αληθινοί Ευρωπαίοι χρειάζονται Σχέδιο Β». Στο σημείωμα αυτό ο μεγαλοκερδοσκόπος εκτιμά ότι «η Ελλάδα κατευθύνεται προς μια άτακτη πτώχευση είτε σε μια υποτίμηση με ανυπολόγιστες συνέπειες. Αν αυτή η φαινομενικά αμείλικτη διαδικασία πρόκειται να αναχαιτιστεί και να αντιστραφεί, τόσο η Ελλάδα όσο και η ευρωζώνη πρέπει επειγόντως να υιοθετήσουν ένα σχέδιο Β. Μια επίσημη πτώχευση της Ελλάδας μπορεί να είναι αναπόφευκτη, αλλά δεν χρειάζεται να είναι άτακτη. Και ενώ κάποια μόλυνση θα είναι αναπόφευκτη – οτιδήποτε συμβεί στην Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να επεκταθεί στην Πορτογαλία, ενώ και η χρηματοπιστωτική θέση της Ιρλανδίας, επίσης, μπορεί να γίνει μη βιώσιμη –, η υπόλοιπη ευρωζώνη πρέπει να περιχαρακωθεί. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της ευρωζώνης, η οποία πιθανά να σημαίνει ευρύτερη χρήση των ευρωομολόγων και ένα είδος σχεδίου για ολόκληρη την ευρωζώνη εγγύησης καταθέσεων».
Τι εννοεί ο κ. Σόρος; Ότι η ευρωζώνη πρέπει να ξεμπερδεύει μέσα από μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης με την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιπες χώρες με ευρωομόλογα και εγγυήσεις της καταθετικής βάσης των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Με δεδομένο ότι ο εν λόγω κερδοσκόπος έχει επενδύσει σημαντικά σε ακίνητο και φυσικό πλούτο της χώρας μας, με την ελεγχόμενη πτώχευση εννοεί απανωτά «πιστωτικά επεισόδια», δηλαδή καταρρεύσεις εγχώριων τραπεζών, που θα επιταχύνουν τη διαδικασία γενικευμένης εκποίησης της χώρας.
Πιστωτικά επεισόδια
Με δεδομένη την κατάσταση των εγχώριων τραπεζών που στερούνται πλέον ακόμη και της δυνατότητας πρόσβασης στη ρευστότητα της ΕΚΤ, τα «πιστωτικά επεισόδια» είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να απεμπλακούν τα μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα της Γερμανίας, της Γαλλίας κ.ο.κ. από το ελληνικό χρέος. Αυτό το νόημα έχει η συζήτηση που διεξάγεται στην ευρωζώνη για διάφορα σχέδια επαναγοράς ληξιπρόθεσμων ελληνικών ομολόγων. Την επαναγορά ελληνικού χρέους από τη δευτερογενή αγορά εξετάζουν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) κ. Φιλίπ Μεϊστάντ επιβεβαίωσε ότι η ζώνη του ευρώ εξετάζει το ενδεχόμενο να επαναγοράσει στην τρέχουσα τιμή τίτλους του ελληνικού Δημοσίου, για να ελαφρύνει δήθεν τα δημόσια οικονομικά της Αθήνας. «Υπάρχει μια πρόταση που υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την οποία θα συζητήσουμε και η οποία θα επιτρέψει στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να επαναγοράσει τους τίτλους του ελληνικού χρέους στις τιμές της αγοράς», δήλωσε ο κ. Φιλίπ Μεϊστάντ στο βελγικό ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο RTL-TVI (12/7).
Διχασμένοι
Ο ίδιος αναγνώρισε πάντως πως σε γενικές γραμμές οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να είναι διχασμένοι σχετικά με το πώς θα «βοηθήσουν» την Ελλάδα. «Υπάρχει μια συμφωνία όσον αφορά τον στόχο, δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία σχετικά με το πώς θα επιτευχθεί», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΕΤΕπ, ο οποίος συμμετείχε χθες στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. «Ο στόχος είναι σαφής: πρέπει να διασφαλίσουμε ότι το χρέος του ελληνικού κράτους θα γίνει πιο ανεκτό, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μειώσουμε την αναλογία του χρέους προς το ΑΕΠ της Ελλάδας. Μια επαναγορά μέρους του χρέους θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε αυτό», σημείωσε.
Βέβαια, η αλήθεια είναι πιο μακάβρια. Τα σχέδια επαναγοράς που εξετάζονται θα είναι στοχευμένες παρεμβάσεις στη δευτερογενή αγορά με σκοπό να απαλλαγούν γρήγορα οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες από τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, έτσι ώστε μια επιλεκτική ελεγχόμενη πτώχευση τύπου Σόρος να μην επιφέρει σοβαρά τραντάγματα στο ευρωσύστημα. Έτσι τουλάχιστον σχεδιάζουν οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι. Από κει και πέρα για το μόνο που ενδιαφέρονται οι «εταίροι» μας στην ευρωζώνη είναι να επιταχυνθεί η εκποίηση της χώρας, η οποία σε συνθήκες επίσημης πτώχευσης θα προσφέρει ακόμη μεγαλύτερες ευκαιρίες κέρδους. Έτσι θα αποζημιωθούν στο πολλαπλάσιο για όσα θα χάσουν από την επίσημη επιλεκτική πτώχευση της χώρας. Όσο για τον ελληνικό λαό, ποιος νοιάζεται για τους ιθαγενείς μιας αφρικανοποιημένης χώρας της ευρωζώνης;
Πηγή: youpayyourcrisis
Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
Αλ. Παπαρήγα: Σίγουρη η ελεγχόμενη χρεοκοπία, πιθανή η ανεξέλεγκτη
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
16/07/2011 - 08:07
«Σιγά μην κλάψω για την ΕΕ», τόνισε η Γραμματέας του ΚΚΕ, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον Συνασπισμό
Επίθεση προς ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΕΕ και σαφείς αιχμές προς τον ΣΥΝ περιελάμβανε η συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα
Αναπόφευκτη χαρακτήρισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα την ελεγχόμενη χρεοκοπία στη χώρα μας, είτε την αποκαλούν επιλεκτική χρεοκοπία είτε αλλιώς, επισημαίνοντας παράλληλα, ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη, με συνέπεια τη διάλυση της ΟΝΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία Παπαρήγα, σε συνέντευξη τύπου που έδωσε σήμερα, ανέφερε ότι «αν σε ένα - δυο χρόνια η κρίση βαθύνει πιο πολύ ή και άμεσα τότε θα υπάρξει και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, η διάσπαση της ευρωζώνης».
Απέρριψε τις ερμηνείες περί κρίσης χρέους, προέβαλλε την άποψη ότι πραγματικός ένοχος είναι συνολικά ο δρόμος καπιταλιστικής ανάπτυξης και υπέδειξε ως λύση για το λαό την «αποδέσμευση απ' την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».
Σύμφωνα με το ΚΚΕ, στόχος της αντιλαϊκής επίθεσης - σ' όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εφαρμόζεται σήμερα πολιτική «Μνημονίου Διαρκείας» - αποτελεί «η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων στη διεθνή καπιταλιστική αγορά». Έτσι, κατά τον Περισσό, τα κράτη μέλη της ΕΕ και οι ισχυροί όμιλοι του χρηματοπιστωτικού τομέα διαπραγματεύονται την πορεία της ελληνικής οικονομίας «προς μια ελεγχόμενη χρεοκοπία» και η διαπάλη αφορά «την κατανομή των απωλειών, την κατανομή της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου, ενώ όλοι συμφωνούν στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης».
Όπως επεσήμανε η κυρία Παπαρήγα, σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα θετικό από την έκβαση της συγκεκριμένης διαπάλης. Τόνισε ότι καμιά παραλλαγή αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, ούτε να διαμορφώσει φιλολαϊκή διέξοδο απ' αυτήν. Μάλιστα, σε όσους μιλούν για εθνική συστράτευση η κυρία Παπαρήγα αντέταξε ότι για το ΚΚΕ, η συστράτευση στην επιλογή της μορφής χρεοκοπίας είναι «προδοσία του εργαζόμενου λαού».
Ιδιαίτερα σε σχέση με την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, ο Περισσός θεωρεί ότι οι διαφορετικές αστικές προτάσεις διαφέρουν μόνο «στο πότε και στο πως θα πληρώσουν το μάρμαρο οι εργαζόμενοι». Σημειώνοντας ότι το δίλημμα της διαδικασίας δεν είναι πραγματικό για τις λαϊκές δυνάμεις, τονίζει ότι τακρατικάέσοδα φθάνουν για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. «Δεν φθάνουν για τους πιστωτές», υπογραμμίζει.
«Είναι ώρα να νοιώσει τον πραγματικό φόβο η τάξη του κεφαλαίου και οι πολιτικοί υπάλληλοί της,που προβάλλουν το φόβητρο της χρεοκοπίας», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ για την οικονομική κρίση. Και συμπληρώνει: «Αν πράγματι η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να δανείζεται γιατί δεν μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, τότε πρέπει να επιταχυνθεί η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Ο δρόμος ανάπτυξης της λαϊκής οικονομίας, του σοσιαλισμού, μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αξιοποιώντας τις πλούσιες εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες, διαγράφοντας το χρέος και συνάπτοντας αμοιβαία επωφελείς διεθνείς συμφωνίες με την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ».
Σιγά μην κλάψω...για την ΕΕ
Παράλληλα, η κυρία Παπαρήγα εξαπέλυσε επίθεση κατά του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, για πολιτική που υπηρετεί συμφέροντα του κεφαλαίου ενώ κατηγόρησε τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ ότι αποπροσανατολίζουν μιλώντας για «κρίση χρέους στην Ελλάδα και την ευρωζώνη» και για αντιμετώπιση στο πλαίσιο της ευρωζώνης. «Αυτό σημαίνει βάζω στον λαό κουρτίνες να μη δει την κατάσταση», σημείωσε.
Μάλιστα, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρθηκε δηκτικά σε κόμματα που«κλαίνε μη χαθεί η ευρωζώνη και το οικοδόμημα της ΕΕ», δείχνοντας και τον ΣΥΝ αλλά και διευκρινίζοντας με την ευκαιρία, για μια ακόμα φορά, τη θέση του ΚΚΕ. «Εμείς λέμε, κάθε ρήγμα στην ΕΕ που δεν το αξιοποιεί για να το διευρύνει το εργατικό κίνημα, δεν θα εξελιχθεί σε όφελός του. Γι' αυτό επαναλαμβάνουμε: Αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία, συμπαράταξη με το ΚΚΕ, κοινωνικό πολιτικό μέτωπο αποκλειστικά και μόνο των κοινωνικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον να καταργήσουν την εξουσία των μονοπωλίων». Σημείωσε ότι η έξοδος από την ΟΝΕ με μια αστική κυβέρνηση και με οικονομία η οποία είναι ενσωματωμένη στην ΕΕ, «βεβαίως θα πέσει στις πλάτες του λαού». Σημείωσε, όμως, ότι δεν είναι απίθανο αν οξυνθούν πιο πολύ οι ανταγωνισμοί να διώχνουν κράτη και από τη ζώνη του ευρώ κι εντελώς από την ΕΕ. «Τι θα πούμε εμείς τότε, όχι να μείνουμε στην ΕΕ γιατί ακόμα υπάρχει αστική πολιτική εξουσία; Ευκαιρία είναι να πάρεις την υπόθεση στα χέρια σου και να διώξεις και τη δική σου κυβέρνηση. Αν αύριο μας πουν έξω απ' την ΟΝΕ τι λέτε θα κρεμάσουμε πλερέζες; Όχι. Αλλά λέμε ότι με μια κυβέρνηση σαν αυτή που έχουμε που υπηρετεί το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, την έξοδο από το ευρώ θα την πληρώσει ακριβά ο λαός. Επομένως εμείς λέμε αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία».
tovima.gr, 16/7/2011
16/07/2011 - 08:07
«Σιγά μην κλάψω για την ΕΕ», τόνισε η Γραμματέας του ΚΚΕ, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον Συνασπισμό
Επίθεση προς ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΕΕ και σαφείς αιχμές προς τον ΣΥΝ περιελάμβανε η συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα
Αναπόφευκτη χαρακτήρισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα την ελεγχόμενη χρεοκοπία στη χώρα μας, είτε την αποκαλούν επιλεκτική χρεοκοπία είτε αλλιώς, επισημαίνοντας παράλληλα, ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη, με συνέπεια τη διάλυση της ΟΝΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρία Παπαρήγα, σε συνέντευξη τύπου που έδωσε σήμερα, ανέφερε ότι «αν σε ένα - δυο χρόνια η κρίση βαθύνει πιο πολύ ή και άμεσα τότε θα υπάρξει και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, η διάσπαση της ευρωζώνης».
Απέρριψε τις ερμηνείες περί κρίσης χρέους, προέβαλλε την άποψη ότι πραγματικός ένοχος είναι συνολικά ο δρόμος καπιταλιστικής ανάπτυξης και υπέδειξε ως λύση για το λαό την «αποδέσμευση απ' την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».
Σύμφωνα με το ΚΚΕ, στόχος της αντιλαϊκής επίθεσης - σ' όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εφαρμόζεται σήμερα πολιτική «Μνημονίου Διαρκείας» - αποτελεί «η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων στη διεθνή καπιταλιστική αγορά». Έτσι, κατά τον Περισσό, τα κράτη μέλη της ΕΕ και οι ισχυροί όμιλοι του χρηματοπιστωτικού τομέα διαπραγματεύονται την πορεία της ελληνικής οικονομίας «προς μια ελεγχόμενη χρεοκοπία» και η διαπάλη αφορά «την κατανομή των απωλειών, την κατανομή της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου, ενώ όλοι συμφωνούν στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης».
Όπως επεσήμανε η κυρία Παπαρήγα, σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα θετικό από την έκβαση της συγκεκριμένης διαπάλης. Τόνισε ότι καμιά παραλλαγή αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, ούτε να διαμορφώσει φιλολαϊκή διέξοδο απ' αυτήν. Μάλιστα, σε όσους μιλούν για εθνική συστράτευση η κυρία Παπαρήγα αντέταξε ότι για το ΚΚΕ, η συστράτευση στην επιλογή της μορφής χρεοκοπίας είναι «προδοσία του εργαζόμενου λαού».
Ιδιαίτερα σε σχέση με την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, ο Περισσός θεωρεί ότι οι διαφορετικές αστικές προτάσεις διαφέρουν μόνο «στο πότε και στο πως θα πληρώσουν το μάρμαρο οι εργαζόμενοι». Σημειώνοντας ότι το δίλημμα της διαδικασίας δεν είναι πραγματικό για τις λαϊκές δυνάμεις, τονίζει ότι τακρατικάέσοδα φθάνουν για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. «Δεν φθάνουν για τους πιστωτές», υπογραμμίζει.
«Είναι ώρα να νοιώσει τον πραγματικό φόβο η τάξη του κεφαλαίου και οι πολιτικοί υπάλληλοί της,που προβάλλουν το φόβητρο της χρεοκοπίας», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ για την οικονομική κρίση. Και συμπληρώνει: «Αν πράγματι η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να δανείζεται γιατί δεν μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, τότε πρέπει να επιταχυνθεί η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Ο δρόμος ανάπτυξης της λαϊκής οικονομίας, του σοσιαλισμού, μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αξιοποιώντας τις πλούσιες εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες, διαγράφοντας το χρέος και συνάπτοντας αμοιβαία επωφελείς διεθνείς συμφωνίες με την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ».
Σιγά μην κλάψω...για την ΕΕ
Παράλληλα, η κυρία Παπαρήγα εξαπέλυσε επίθεση κατά του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, για πολιτική που υπηρετεί συμφέροντα του κεφαλαίου ενώ κατηγόρησε τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ ότι αποπροσανατολίζουν μιλώντας για «κρίση χρέους στην Ελλάδα και την ευρωζώνη» και για αντιμετώπιση στο πλαίσιο της ευρωζώνης. «Αυτό σημαίνει βάζω στον λαό κουρτίνες να μη δει την κατάσταση», σημείωσε.
Μάλιστα, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρθηκε δηκτικά σε κόμματα που«κλαίνε μη χαθεί η ευρωζώνη και το οικοδόμημα της ΕΕ», δείχνοντας και τον ΣΥΝ αλλά και διευκρινίζοντας με την ευκαιρία, για μια ακόμα φορά, τη θέση του ΚΚΕ. «Εμείς λέμε, κάθε ρήγμα στην ΕΕ που δεν το αξιοποιεί για να το διευρύνει το εργατικό κίνημα, δεν θα εξελιχθεί σε όφελός του. Γι' αυτό επαναλαμβάνουμε: Αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία, συμπαράταξη με το ΚΚΕ, κοινωνικό πολιτικό μέτωπο αποκλειστικά και μόνο των κοινωνικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον να καταργήσουν την εξουσία των μονοπωλίων». Σημείωσε ότι η έξοδος από την ΟΝΕ με μια αστική κυβέρνηση και με οικονομία η οποία είναι ενσωματωμένη στην ΕΕ, «βεβαίως θα πέσει στις πλάτες του λαού». Σημείωσε, όμως, ότι δεν είναι απίθανο αν οξυνθούν πιο πολύ οι ανταγωνισμοί να διώχνουν κράτη και από τη ζώνη του ευρώ κι εντελώς από την ΕΕ. «Τι θα πούμε εμείς τότε, όχι να μείνουμε στην ΕΕ γιατί ακόμα υπάρχει αστική πολιτική εξουσία; Ευκαιρία είναι να πάρεις την υπόθεση στα χέρια σου και να διώξεις και τη δική σου κυβέρνηση. Αν αύριο μας πουν έξω απ' την ΟΝΕ τι λέτε θα κρεμάσουμε πλερέζες; Όχι. Αλλά λέμε ότι με μια κυβέρνηση σαν αυτή που έχουμε που υπηρετεί το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, την έξοδο από το ευρώ θα την πληρώσει ακριβά ο λαός. Επομένως εμείς λέμε αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία».
tovima.gr, 16/7/2011
Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
O Παπανδρέου, ο Γ. Προβόπουλος, η Goldman Sachs και τα κέρδη από τη χρεοκοπία.
Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ 17 Ιουλίου 2010 (via Kanali)
Του Χρήστου Καραμάνου
Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.
Όσο αναδεικνύει, αλλά και η αναταραχή που –και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.
Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs, έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό. Ιδού, πώς προώθησαν την εκχώρηση της χώρας στο ΔΝΤ και την Ε.Ε.:
1. Στις 5 Οκτωβρίου, την επομένη ακριβώς του εκλογικού θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλος, ο οποίος από πριν από τις εκλογές βρισκόταν σε συνεννόηση με τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Παπακωνσταντίνου, προβαίνει σε μια αδιανόητη κίνηση. Επιτρέπει τις «ανοιχτές πωλήσεις» των ελληνικών ομολόγων, διευρύνοντας το χρόνο εκκαθάρισης (δηλαδή πληρωμής) των πωλήσεων, που ήταν τρεις ημέρες κατά 10 επιπλέον ημέρες. Στη συνέχεια δε, περιορίζει τις όποιες ποινές, σε περίπτωση που η συναλλαγή δεν εκκαθαρισθεί ούτε καν μετά την παρέλευση των 10 ημερών. Οι κινήσεις αυτές ανοίγουν το δρόμο στην υποτιμητική κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα.
Η αξία τους μπορεί να χειραγωγείται από τους διαχειριστές των μεγάλων κεφαλαίων και να πέφτει διαρκώς, ενώ την ίδια στιγμή εκτοξεύονται τα επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads) καθώς και τα ασφάλιστρα του χρέους (CDS), αποφέροντας τεράστια κέρδη στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ενώ, την ίδια στιγμή, η χώρα «πνίγεται» από τα επιτόκια δανεισμού, όπως ζήσαμε την προηγούμενη περίοδο. Χωρίς αυτή τη διευκόλυνση των 10 ημερών και την επί της ουσίας ακύρωση των ποινών, σε περίπτωση μη εκκαθάρισης, όλο αυτό το παιχνίδι δεν θα μπορούσε να παιχτεί. Άξιος ο (ευμεγέθης) μισθός του κ. Προβόπουλου -που τυγχάνει και καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
2. Στις 3 Νοεμβρίου 2009 έγινε ένα, ιδιαίτερης σημασίας, γεύμα εργασίας μεταξύ τού πρωθυπουργικού επιτελείου, παρόντος του Γ. Παπανδρέου, με την κεντρική διοίκηση της Goldman Sachs. Υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 2, σελ. 6-7). Η Goldman Sachs συντονίζει τις διαδικασίες διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους στις διεθνείς αγορές, επικεφαλής ενός κονσόρτσιουμ 21 τραπεζών. Την ίδια στιγμή, η Goldman Sachs ποντάρει τεράστια κεφάλαια στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Το τι διαμείφθηκε στη συγκεκριμένη σύσκεψη δεν έγινε γνωστό, αλλά η κατεύθυνση είναι προφανής και επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα: προς τη χρεοκοπία ή την ελεγχόμενη χρεοκοπία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γ. Παπανδρέου, παρακάμπτοντας στην περίπτωση αυτή τις διαδικασίες της ανοιχτής διακυβέρνησης και τα βιογραφικά, έχει τοποθετήσει επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, τον Π. Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της ίδιας της Goldman Sachs.
3. Η Goldman Sachs αναλαμβάνει, υποτίθεται, να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην πραγματικότητα, σταθερά προσανατολισμένη στη γραμμή της χρεοκοπίας, πετυχαίνει να «κάψει» κάθε τέτοια δυνατότητα. Αυτό έγινε με το ενδεχόμενο αγοράς ομολόγων από την Κίνα. Το ίδιο έγινε στα μέσα Φλεβάρη, με την περίπτωση αγοράς ελληνικών ομολόγων ύψους 20 δισ. ευρώ από αυστραλιανό fund με επιτόκιο 4,4% – πολύ καλύτερο από το 6-7% που έδιναν τότε οι λεγόμενες αγορές Υπάρχει, επίσης, σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 8, σελ. 6-7) όπου δημοσιεύεται και αντίγραφο της σχετικής επιστολής. Έχοντας κλείσει όλες αυτές τις «οδούς διαφυγής» η προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ» μπορούσε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος. Στις 3 Μάρτη ανακοινώθηκε το πρώτο πακέτο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση (μείωση μισθών, αύξηση ΦΠΑ στο 21%, άνοιγμα ασφαλιστικού) και στις 25 Μάρτη πάρθηκε η απόφαση για τη δημιουργία του «μηχανισμού στήριξης» από ΔΝΤ και Ε.Ε.
4.Όμως, ακόμη και όλη αυτή η μεθόδευση δεν ήταν αρκετή. Χρειαζόταν να γίνει και η κατάλληλη μεθόδευση για την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης». Έτσι, λίγες μέρες μετά τις 6 Απριλίου, υπάρχει εκείνη η διαβόητη δήλωση κυβερνητικού αξιωματούχου, που αμέσως έκανε το γύρο του κόσμου, ότι η Ελλάδα θα ζητήσει την αναθεώρηση του μηχανισμού, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήριά του. Γίνεται χαμός! Τα spreads να εκτινάσσονται και το χρηματιστήριο καταρρέει.
Σε λίγες μέρες, στις 23 Απριλίου, ο Γ. Παπανδρέου ανακοινώνει την προσφυγή στο «σίγουρο λιμάνι» του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Στις 6 Μαΐου ψηφίζεται το επαίσχυντο Μνημόνιο, από τη Βουλή. Η κρίσιμη δήλωση της 6ης Απριλίου, αυτή που πυροδότησε τον τελικό γύρο για την προσφυγή σε ΔΝΤ και Ε.Ε., δεν έγινε επίσημα γνωστό από ποιο κυβερνητικό στέλεχος προήλθε. Όλες, όμως, οι πληροφορίες συγκλίνουν στον Π. Χριστοδούλου, όπως προαναφέρθηκε, στενό συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου.
Να φύγουν, να εκδιωχθούν
Τα στοιχεία που παραθέτουμε είναι συγκεκριμένα και αδιάψευστα. Η έλευση του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν αναπόφευκτη. Η τρόικα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, με βάση την προδοτική μεθόδευση του στενού πρωθυπουργικού κέντρου και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδας. «Αρχιτέκτονες» της μεθόδευσης δύο κεντρικοί κόμβοι του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού: Το χρηματιστικό κέντρο με πυρήνα την Goldman Sachs και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που παράρτημα της αποτελεί η Τράπεζα της Ελλάδας. Ο αμερικανικός και ο ευρωπαϊκός παράγοντας (με προεξάρχον το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο που, ουσιαστικά, διοικεί την ΕΚΤ) σχεδίασαν και οι Παπανδρέου, Προβόπουλος και λοιποί εκτέλεσαν. Είναι αυτονόητο το αίτημα: να παραιτηθούν, να φύγουν, να εκδιωχθούν. Δεν έχουν καμιά θέση στην ελληνική πολιτεία.
Η ΤτΕ δεν άκουγε τη Νομική της Υπηρεσία!
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται σε ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου. Ανάλογη ερώτηση είχαν καταθέσει και πριν από δύο μήνες, ενώ ερώτηση έχει καταθέσει και ο Π. Λαφαζάνης. Οι απαντήσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς και τα στοιχεία που επικαλείται ως απάντηση η ΤτΕ, είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανταπαντώντας σε αυτήν την παρελκυστική τακτική, επικαλούνται τέσσερις γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ (30/12/2009, 01/02/2010, 04/02/.2010 και 11/02/2010), που επισημαίνει «τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά την συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου». Η νομική υπηρεσία της ΤτΕ, αντίθετα, είχε προτείνει «την αυστηριοποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Αϋλων Τίτλων, για να μπορούν να λειτουργούν, αποτρεπτικά, για πράξεις κερδοσκοπίας».
“Δρόμος της Αριστεράς” 17 Ιουλίου 2010 –> εδώ
Σημείωση “δρόμου της Αριστεράς”
Η δικαίωση του Δρόμου
Όπως αναφέρουμε και παραπάνω, ο Δρόμος, με διαδοχικά ρεπορτάζ, έχει προσπαθήσει να αποκαλύψει την όλη μεθόδευση.Ειδικά αναφέρουμε τα ρεπορτάζ της 27ης Φεβρουαρίου του 2010 (φ. 2, σελ. 6-7) με τίτλο τα Goldman boys του ΠΑΣΟΚ και της 10ης Απριλιου 2010 (φ. 8, σελ. 6-7) με τίτλο Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso. Αξιοπρόσεκτη, επίσης, είναι η αναφορά στα «παράδοξα του 20ετούς ομολόγου» στο άρθρο Πανωλεθρία ο θρίαμβος των Βρυξελλών (φ. 7, σελ. 6). Συστήνουμε στους αναγνώστες μας να τα ξαναδούν.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 6:03 μ.μ.
Του Χρήστου Καραμάνου
Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.
Όσο αναδεικνύει, αλλά και η αναταραχή που –και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.
Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs, έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό. Ιδού, πώς προώθησαν την εκχώρηση της χώρας στο ΔΝΤ και την Ε.Ε.:
1. Στις 5 Οκτωβρίου, την επομένη ακριβώς του εκλογικού θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλος, ο οποίος από πριν από τις εκλογές βρισκόταν σε συνεννόηση με τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Παπακωνσταντίνου, προβαίνει σε μια αδιανόητη κίνηση. Επιτρέπει τις «ανοιχτές πωλήσεις» των ελληνικών ομολόγων, διευρύνοντας το χρόνο εκκαθάρισης (δηλαδή πληρωμής) των πωλήσεων, που ήταν τρεις ημέρες κατά 10 επιπλέον ημέρες. Στη συνέχεια δε, περιορίζει τις όποιες ποινές, σε περίπτωση που η συναλλαγή δεν εκκαθαρισθεί ούτε καν μετά την παρέλευση των 10 ημερών. Οι κινήσεις αυτές ανοίγουν το δρόμο στην υποτιμητική κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα.
Η αξία τους μπορεί να χειραγωγείται από τους διαχειριστές των μεγάλων κεφαλαίων και να πέφτει διαρκώς, ενώ την ίδια στιγμή εκτοξεύονται τα επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads) καθώς και τα ασφάλιστρα του χρέους (CDS), αποφέροντας τεράστια κέρδη στο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ενώ, την ίδια στιγμή, η χώρα «πνίγεται» από τα επιτόκια δανεισμού, όπως ζήσαμε την προηγούμενη περίοδο. Χωρίς αυτή τη διευκόλυνση των 10 ημερών και την επί της ουσίας ακύρωση των ποινών, σε περίπτωση μη εκκαθάρισης, όλο αυτό το παιχνίδι δεν θα μπορούσε να παιχτεί. Άξιος ο (ευμεγέθης) μισθός του κ. Προβόπουλου -που τυγχάνει και καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
2. Στις 3 Νοεμβρίου 2009 έγινε ένα, ιδιαίτερης σημασίας, γεύμα εργασίας μεταξύ τού πρωθυπουργικού επιτελείου, παρόντος του Γ. Παπανδρέου, με την κεντρική διοίκηση της Goldman Sachs. Υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 2, σελ. 6-7). Η Goldman Sachs συντονίζει τις διαδικασίες διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους στις διεθνείς αγορές, επικεφαλής ενός κονσόρτσιουμ 21 τραπεζών. Την ίδια στιγμή, η Goldman Sachs ποντάρει τεράστια κεφάλαια στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Το τι διαμείφθηκε στη συγκεκριμένη σύσκεψη δεν έγινε γνωστό, αλλά η κατεύθυνση είναι προφανής και επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα: προς τη χρεοκοπία ή την ελεγχόμενη χρεοκοπία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γ. Παπανδρέου, παρακάμπτοντας στην περίπτωση αυτή τις διαδικασίες της ανοιχτής διακυβέρνησης και τα βιογραφικά, έχει τοποθετήσει επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, τον Π. Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της ίδιας της Goldman Sachs.
3. Η Goldman Sachs αναλαμβάνει, υποτίθεται, να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην πραγματικότητα, σταθερά προσανατολισμένη στη γραμμή της χρεοκοπίας, πετυχαίνει να «κάψει» κάθε τέτοια δυνατότητα. Αυτό έγινε με το ενδεχόμενο αγοράς ομολόγων από την Κίνα. Το ίδιο έγινε στα μέσα Φλεβάρη, με την περίπτωση αγοράς ελληνικών ομολόγων ύψους 20 δισ. ευρώ από αυστραλιανό fund με επιτόκιο 4,4% – πολύ καλύτερο από το 6-7% που έδιναν τότε οι λεγόμενες αγορές Υπάρχει, επίσης, σχετικό ρεπορτάζ στον Δρόμο (φ. 8, σελ. 6-7) όπου δημοσιεύεται και αντίγραφο της σχετικής επιστολής. Έχοντας κλείσει όλες αυτές τις «οδούς διαφυγής» η προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ» μπορούσε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος. Στις 3 Μάρτη ανακοινώθηκε το πρώτο πακέτο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση (μείωση μισθών, αύξηση ΦΠΑ στο 21%, άνοιγμα ασφαλιστικού) και στις 25 Μάρτη πάρθηκε η απόφαση για τη δημιουργία του «μηχανισμού στήριξης» από ΔΝΤ και Ε.Ε.
4.Όμως, ακόμη και όλη αυτή η μεθόδευση δεν ήταν αρκετή. Χρειαζόταν να γίνει και η κατάλληλη μεθόδευση για την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης». Έτσι, λίγες μέρες μετά τις 6 Απριλίου, υπάρχει εκείνη η διαβόητη δήλωση κυβερνητικού αξιωματούχου, που αμέσως έκανε το γύρο του κόσμου, ότι η Ελλάδα θα ζητήσει την αναθεώρηση του μηχανισμού, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήριά του. Γίνεται χαμός! Τα spreads να εκτινάσσονται και το χρηματιστήριο καταρρέει.
Σε λίγες μέρες, στις 23 Απριλίου, ο Γ. Παπανδρέου ανακοινώνει την προσφυγή στο «σίγουρο λιμάνι» του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Στις 6 Μαΐου ψηφίζεται το επαίσχυντο Μνημόνιο, από τη Βουλή. Η κρίσιμη δήλωση της 6ης Απριλίου, αυτή που πυροδότησε τον τελικό γύρο για την προσφυγή σε ΔΝΤ και Ε.Ε., δεν έγινε επίσημα γνωστό από ποιο κυβερνητικό στέλεχος προήλθε. Όλες, όμως, οι πληροφορίες συγκλίνουν στον Π. Χριστοδούλου, όπως προαναφέρθηκε, στενό συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου.
Να φύγουν, να εκδιωχθούν
Τα στοιχεία που παραθέτουμε είναι συγκεκριμένα και αδιάψευστα. Η έλευση του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν αναπόφευκτη. Η τρόικα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, με βάση την προδοτική μεθόδευση του στενού πρωθυπουργικού κέντρου και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδας. «Αρχιτέκτονες» της μεθόδευσης δύο κεντρικοί κόμβοι του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού: Το χρηματιστικό κέντρο με πυρήνα την Goldman Sachs και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που παράρτημα της αποτελεί η Τράπεζα της Ελλάδας. Ο αμερικανικός και ο ευρωπαϊκός παράγοντας (με προεξάρχον το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο που, ουσιαστικά, διοικεί την ΕΚΤ) σχεδίασαν και οι Παπανδρέου, Προβόπουλος και λοιποί εκτέλεσαν. Είναι αυτονόητο το αίτημα: να παραιτηθούν, να φύγουν, να εκδιωχθούν. Δεν έχουν καμιά θέση στην ελληνική πολιτεία.
Η ΤτΕ δεν άκουγε τη Νομική της Υπηρεσία!
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται σε ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου. Ανάλογη ερώτηση είχαν καταθέσει και πριν από δύο μήνες, ενώ ερώτηση έχει καταθέσει και ο Π. Λαφαζάνης. Οι απαντήσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς και τα στοιχεία που επικαλείται ως απάντηση η ΤτΕ, είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανταπαντώντας σε αυτήν την παρελκυστική τακτική, επικαλούνται τέσσερις γνωμοδοτήσεις της Νομικής Υπηρεσίας της ΤτΕ (30/12/2009, 01/02/2010, 04/02/.2010 και 11/02/2010), που επισημαίνει «τον κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας και χειραγώγησης που δημιουργεί η κατάργηση του υποχρεωτικού πλειστηριασμού και η παράλληλη κατάργηση του διακανονισμού των συναλλαγών τρεις (3) ημέρες μετά την συναλλαγή (Τ+3) με την εισαγωγή τεχνικών διακανονισμού που ισχύουν σε μη οργανωμένες αγορές (OTC), όπως η ανακύκλωση των συναλλαγών για δέκα (10) εργάσιμες ημέρες, μετά το Τ+3 και την κατάργηση των κυρώσεων για μη διακανονισμό των συναλλαγών και πέραν αυτής της περιόδου». Η νομική υπηρεσία της ΤτΕ, αντίθετα, είχε προτείνει «την αυστηριοποίηση των κυρώσεων που προβλέπει ο Κανονισμός του Συστήματος Αϋλων Τίτλων, για να μπορούν να λειτουργούν, αποτρεπτικά, για πράξεις κερδοσκοπίας».
“Δρόμος της Αριστεράς” 17 Ιουλίου 2010 –> εδώ
Σημείωση “δρόμου της Αριστεράς”
Η δικαίωση του Δρόμου
Όπως αναφέρουμε και παραπάνω, ο Δρόμος, με διαδοχικά ρεπορτάζ, έχει προσπαθήσει να αποκαλύψει την όλη μεθόδευση.Ειδικά αναφέρουμε τα ρεπορτάζ της 27ης Φεβρουαρίου του 2010 (φ. 2, σελ. 6-7) με τίτλο τα Goldman boys του ΠΑΣΟΚ και της 10ης Απριλιου 2010 (φ. 8, σελ. 6-7) με τίτλο Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso. Αξιοπρόσεκτη, επίσης, είναι η αναφορά στα «παράδοξα του 20ετούς ομολόγου» στο άρθρο Πανωλεθρία ο θρίαμβος των Βρυξελλών (φ. 7, σελ. 6). Συστήνουμε στους αναγνώστες μας να τα ξαναδούν.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 6:03 μ.μ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)