ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ
Η συζήτηση για το μνημονιακό καθεστώς νομίζω ότι πρέπει ν΄ ανοίξει σε πολύ σοβαρή βάση και θα πρέπει να έχει διάρκεια παρακολουθώντας όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά, όλες του τις πλευρές του μαζί με τη δράση ενάντια σ’ αυτό. Σε πάρα πολλά συμφωνώ με τις διαπιστώσεις που κάνουν σύντροφοι που έχουν παρέμβη στη συζήτηση πριν, ωστόσο θέλω να καταθέσω και κάποιες δικές μου σκέψεις , τις οποίες βέβαια κάθε άλλο παρά θεωρώ οριστικές , αλλά ως σημεία ανάπτυξης ενός προβληματισμού:
1.Το μνημονιακό καθεστώς, που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τη συναίνεση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού κεφαλαίου και ειδικά των διεθνοποιημένων κομματιών του, αποτελεί αφενός πολιτικό προϊόν της βαθιάς δομικής κρίσης του καπιταλισμού του 2008 και της επέκτασης της στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη ζώνης του ευρώ και αφετέρου εκφράζει την αδυναμία του ελληνικού καπιταλισμού να κρατήσει και να σταθεροποιήσει τη θέση του μέσα στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα στις συνθήκες αυτής της κρίσης. Η κρίση αυτή όξυνε ακόμα περισσότερο σοβαρά και υπαρκτά από πριν προβλήματα στους αδύναμους κρίκους της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ( Ελλάδα και τα υπόλοιπα PIGS του ευρωπαϊκού νότου) και τα έκανε προβλήματα για το σύνολο της ευρωζώνης και της Ε.Ε.
Η τοποθέτηση της Ελλάδας στη θέση του αδύναμου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας οφείλεται στην έκβαση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στις δεκαετίες του ΄90 και του 2.000 , ειδικά μετά την υπερψήφιση της συνθήκης του Μαάστριχτ. Η ισχυροποίηση της θέσης κάθε εθνικού καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα είναι αποτέλεσμα του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας που έχει καταφέρει στο εσωτερικό του. Και στο σημείο αυτό ο ελληνικός καπιταλισμός δεν τα πήγε καλά ή τουλάχιστον όσο θα ήθελε. Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη , Σημίτη , και Καραμανλή δεν κατάφεραν να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις , το ασφαλιστικό σύστημα , τη δημόσια παιδεία και υγεία , σ’ εκείνο το βαθμό που θα επέτρεπε την ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας , αλλά και την τακτοποίηση των δημοσιονομικών του κράτους, γεγονός που θα του επέτρεπε την απρόσκοπτη χρηματοδότηση του τοκογλυφικού χρέους. Είναι το περίφημο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που υποτίθεται ότι πυροδοτούν το υψηλό μισθολογικό κόστος της εργασίας και το σπάταλο κράτος. Εδώ ακριβώς έρχεται το Μνημόνιο με τις λογικές της θεραπείας –σοκ τύπου Πινοσέτ , να τσακίσει το εργατικό εισόδημα , μειώνοντας την αξία της εργατικής δύναμης στο όριο της επιβίωσης ή και κάτω απ’ αυτό. Στο επίπεδο των διεθνών εξελίξεων το μνημονικό καθεστώς εκφράζει την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης , ν΄ αντιμετωπίσει την κρίση του 2.008, ν΄ αποφύγει την εξάπλωσή της και σε άλλες χώρες (αρχικά ήταν η Ιρλανδία και μετά η Ελλάδα ενώ ακολούθησε η Πορτογαλία, και είναι στη σειρά άλλες) θέτοντας τις «δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες» δηλ. τους αδύναμους κρίκους της αλυσίδας σε καθεστώς κηδεμονίας. Ένα τέτοιο καθεστώς εξυπηρετεί : α. τη συνέχιση της πληρωμής των διεθνών τοκογλύφων – δανειστών σε συνθήκες κρίσης και εμφάνισης του κινδύνου να υπάρξει στάση πληρωμών του κράτους - οφειλέτη σε βάρους τους ( όχι ως πολιτική επιλογή αλλά από αντικειμενική αδυναμία) β. της δημιουργίας μιας χώρας πειραματόζωο για το μελλοντικό πρότυπο συσσώρευσης που θα χρειαστεί η Ε.Ε για να σταθεί στον διεθνή ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό γ. προσφέρει νέες ισχυρές προϋποθέσεις στην ελληνική αστική τάξη , να επιτεθεί στον κόσμο της εργασίας και να τσακίσει τις κατακτήσεις και το βιοτικό του επίπεδο, στόχο που δεν πέτυχε ικανοποιητικά στις δεκαετίες του ‘90 και 2.000.
Σε πολιτικό επίπεδο η εγκαθίδρυση του μνημονιακού καθεστώτος απέδειξε τα σαθρά θεμέλια της ισχυρής Ελλάδας του Σημίτη αλλά και της ίδιας της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής με την οποία οικοδομήθηκε η Ευρωζώνη. Το οικοδόμημα της ισχυρής Ελλάδας είχε ως θεμέλια του τα swaps της σημιτικής εποχής και αρχιτέκτονας του οικοδομήματος ήταν η Goldman Shacks. Διαμορφώθηκε μια νομισματική και οικονομική συνθήκη η οποία εξαρχής ήταν υπονομευμένη , αφού ο αμερικανικός ιμπεριαλιστικός πόλος έβαλε τα θεμέλια για το νόμισμα του ανταγωνιστή του.
Επομένως το μνημονιακό καθεστώς εκφράζει την είσοδο σε μια νέα εποχή όχι μόνο για τον ελληνικό αλλά και για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Στηρίζεται στη συμμαχία των πιο ισχυρών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου με το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και τις αστικές τάξεις του γαλλογερμανικού άξονα για την εξυπηρέτηση στρατηγικών επιλογών της κάθε πλευράς. Κοινή συνισταμένη - στόχος αυτής της συμμαχίας είναι το τσάκισμα του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και η επαναφορά του κόσμου της εργασίας στον 19ο αιώνα. Η συμμαχία αυτή είναι ετεροβαρής και έχει διαμορφωθεί στη βάση της άνισης δύναμης των φορέων που τη συγκροτούν. Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ηττηθεί ιστορικά και η επιβίωσή του στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα εξαρτάται απ’ αυτή τη συμμαχία. Η βασική του στρατηγική επιλογή από τη δεκαετία του ΄60 είναι πλέον στην εντατική, χωρίς ελπιδοφόρα σημάδια ανάκαμψης μετά από δύο χρόνια μνημονικής θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ν΄ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου αποτελεσματικά , χωρίς να είναι σε θέση να επιβάλλει δικούς του όρους στον γαλλογερμανικό άξονα ούτε να συναποφασίσει μαζί του σε ισότιμη βάση. Στο πλαίσιο της συμμαχίας βρίσκεται από την πλευρά του αδυνάτου. Ας θυμηθούμε εδώ την παρουσία του Γ.Α.Π στη σύνοδο της 26ης Οκτωβρίου , όπου η παρουσία του χρησίμευσε για την υπογραφή της συμφωνίας και για την έκδοση της σχετικής αναμνηστικής φωτογραφίας μετά τη Σύνοδο , αλλά και τον εξευτελισμό που υπέστη ο ίδιος και ο Βενιζέλος στις Κάννες.
2. Από την παραπάνω θεώρηση δεν συνεπάγεται καθόλου ως πολιτικό συμπέρασμα ότι υπάρχει καταπίεση έθνους από άλλο έθνος ( συμπέρασμα που κυριαρχεί σε δεξιές και ακροδεξιές εκδοχές του αντιμνημονιακού μπλοκ πιθανό ) αλλά στις σημερινές συνθήκες η παραχώρηση μέρους της εθνικής - κρατικής κυριαρχίας σε υπερεθνικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου, είναι μέσο ενίσχυσης της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία σε εθνικό επίπεδο. Στον πυρήνα του προβλήματος επομένως βρίσκεται η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας , η οποία μπορεί να μην εμφανίζεται ξεκάθαρα αλλά σε κάθε ιστορική συγκυρία μπορεί να διαπλέκεται με άλλες και η εμφάνισή της να παίρνει διάφορες όψεις. Ποιο πρόβλημα έχει η οποιαδήποτε εθνική αστική τάξη να σχεδιάζει και ν΄ αποφασίζει μαζί με άλλες στο πλαίσιο ενός ευρύτερου υπερεθνικού αστικού συνασπισμού αντιλαϊκά μέτρα και στη συνέχεια να τα εφαρμόζει. Επομένως έχουμε έναν ακόμα κοινωνικό ζυγό για το έθνος των εργαζομένων. Ο ζυγός αυτός επιτρέπει η ταξική επιβολή να συγκαλύπτεται με τον μανδύα του μονόδρομου , του αναπόφευκτου και του μάταιου κάθε αντίστασης αφού έτσι το θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή αυτό αποτελεί διεθνή υποχρέωση της χώρας σε μια απαίτηση ενός οργανισμού που βρίσκεται έξω και πάνω από εμάς. Πρόκειται για μια τακτική ψυχολογικής παράλυσης σε κάτι που είναι ισχυρότερο και έξω από εμάς. Ζητούμενο είναι μια αντικαπιταλιστική στρατηγική που θα μετατρέψει το έθνος των εργαζομένων σε ηγεμονική δύναμη της κοινωνίας. Διαμορφώνονται οι όροι μιας επαναστατικής κατάστασης στην ελληνική κοινωνία σήμερα και η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα γίνεται όλο και πιο ισχυρή αλλά και αδιαμεσολάβητη. Βλέπε τα γεγονότα της 28ης Οκτώβρη και την τεράστια επίδραση που είχαν στην εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού μετά. Ουσιαστικά μετά απ’ αυτά και τη μεγάλη γενική απεργία της 19-20 Οκτώβρη η κυβέρνηση έμεινε πολιτικά μετέωρη.
3. Στις σημερινές συνθήκες το κράτος δεν μπορεί να κρατήσει τη μορφή που είχε σε συνθήκες κοινοβουλευτικής σταθερότητας. Το πρόβλημα του «εσωτερικού εχθρού» αργά ή γρήγορα θα τεθεί πιο επιτακτικά για τον αστισμό. Ένα κράτος έκτακτης ανάγκης με μια ενισχυμένη εκτελεστική εξουσία , μιας κάποιας μορφής βοναπαρτισμός είναι απαραίτητος για να προχωρήσει η κοινωνική λεηλασία. Σήμερα το καθεστώς δεν ενδιαφέρεται για τη νομιμοποίησή του ούτε και μπορεί να την πετύχει. Αυτό που έχει πετύχει είναι ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα στο σημερινό πολιτικό σύστημα και στην τεράστια πλειοψηφία του λαού που αγγίζει την οριστική ρήξη.
4.Υπάρχει σήμερα η ανάγκη να αποτιμηθεί ουσιαστικά η κοινωνική και πολιτική αντίσταση στο μνημονιακό καθεστώς , πέρα από τους μύθους ότι δεν υπήρξε αντίσταση από πλευράς του κόσμου της εργασίας. Η αντίσταση ήταν και υπαρκτή και διαρκής , απλώθηκε σε μεγάλα κομμάτια των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων και ήταν αυτή που κατέστησε από το καλοκαίρι και μετά άταφο πολιτικό πτώμα την κυβέρνηση Παπανδρέου , οξύνοντας τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της και ανάγκασε τον Γ.Α.Π σε τυχοδιωκτικές κινήσεις και γελοίους μακιαβελισμούς και τον έριξαν στο λάκκο που προσπάθησε να σκάψει για το λαό μέσω του δημοψηφίσματος. Ο Γ.Α.Π ακόμα κι αν καταφέρει να σταθεί χωρίς κυβέρνηση συνεργασίας με τα εξαπτέρυγα του Μνημονίου μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε στη Βουλή θα είναι ακήδευτο πολιτικά πτώμα.
Υπάρχει ανάγκη να δούμε σοβαρά και με διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής το πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο της ταξικής πάλης γιατί αυτό χωλαίνει και χωλαίνει σοβαρά απέναντι στον αντίπαλο.
ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ
Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011
Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011
Πολιτική κρίση και σύγχρονος βοναπαρτισμός , του Γιώργου Καλαμπόκα
Πολιτική κρίση και σύγχρονος βοναπαρτισμός
του Γιώργου Καλαμπόκα
Λέμε συχνά ότι οι όροι άσκησης της πολιτικής εξουσίας από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με την Tρόικα προσιδιάζουν σε μια βοναπαρτικού[1] τύπου διακυβέρνηση. Άλλες φορές τοποθετούμε το ίδιο ζήτημα πιο θεωρητικά, αναφερόμενοι σε μια μετα-ηγεμονική πολιτική συνθήκη, που προσπερνά τους παραδοσιακούς όρους άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας προς όφελος μιας αυταρχικής διαχείρισης που δεν υπόσχεται τίποτα για τα λαϊκά στρώματα. Σε κάθε περίπτωση, μοιάζει να είμαστε μπροστά σε μια σύγχρονη εποχή διακυβέρνησης «μέσω διαταγμάτων», αφού πώς αλλιώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τα απανωτά μέτρα που ανακοινώνονται καθημερινά και ψηφίζονται με κάθε κόστος, με υπέρτατο παράδειγμα την πραξικοπηματική ψήφιση ενός νομοσχεδίου ενάντια στο οποίο διεξήχθησαν οι μεγαλύτερες εργατικές κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης;
Ελλάδα: η σύγχρονη άγρια Δύση
Η αυταρχική σκλήρυνση δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Η αστική πολιτική εξουσία είχε ανέκαθεν δύο τρόπους για να επιβάλλει τα συμφέροντά της: το καρότο και το μαστίγιο. Όταν το ένα δεν επαρκούσε, το δεύτερο ερχόταν να συμπληρώσει τις απαιτούμενες παραμέτρους για να βγει η εξίσωση. Όμως, η συγκρότηση του μεταπολιτευτικού κράτους και ιδιαίτερα η περίοδος της «αλλαγής» όρισαν ένα πεδίο άσκησης της αστικής πολιτικής εξουσίας που κυρίαρχο μέσο δεν αποτέλεσε το μαστίγιο. Η διαμόρφωση της κοινωνικής συμμαχίας της «αλλαγής» εκπροσώπησε για πρώτη φορά με τέτοιους όρους τη λαϊκή δυναμική μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς. Η εδραίωση των αστικών κοινωνικών συμφερόντων πέρασε μέσα από την εκχώρηση «μιας σπιθαμής γης» στα λαϊκά στρώματα. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν ήταν χωρίς κόστος: η λαϊκή δυναμική της μεταπολίτευσης πρακτικά εγκλωβίστηκε στο αστικό πολιτικό σχέδιο και έγινε συνένοχή του. Το «κράτος της μεταπολίτευσης» κατέληξε να αποτελεί στόχο της κυρίαρχης προπαγάνδας, μόνο αφού κατάφερε να εδραιώσει το πολιτικό σύστημα και να το βγάλει από την τριακονταετή πολιτική αστάθεια της μετεμφυλιακής περιόδου.
Με την έννοια αυτή, ό,τι εκτυλίσσεται αυτήν την περίοδο μπροστά μας δεν είναι απλή εκδήλωση κρατικού αυταρχισμού. Είναι πολύ περισσότερο μια βαθιά ταξική στρατηγική τροποποίησης των όρων εκπροσώπησης των λαϊκών συμφερόντων μέσα στον πυρήνα του κράτους. Τα κοινωνικά στρώματα και τάξεις που εκπροσωπούνται από τον πυρήνα της τρέχουσας αστικής στρατηγικής είναι πια λιγότερα και αποτελούνται από τις πιο επιθετικές μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου. Αυτό απαιτεί η τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία: ένα κράτος μικρότερο, φτηνότερο, αναποτελεσματικότερο για τους πολίτες, αποτελεσματικότερο για τις επιθετικές μερίδες του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου, ένα κράτος φαστ τρακ σε όλες του τις εκδοχές.
Αυτό το μοντέλο δεν μπορεί αντικειμενικά να εξυπηρετηθεί από την υφιστάμενη κοινωνική συμμαχία που αποκρυσταλλωνόταν ως τώρα στο εσωτερικό του: η νέα μικροαστική τάξη, αλλά και το σύνολο των στρωμάτων της κρατικής γραφειοκρατίας πρέπει να χτυπηθούν. Και βέβαια, ένα τέτοιο κράτος, δεν έχει πια τίποτα να υποσχεθεί στα υπόλοιπα υποτελή στρώματα της κοινωνίας. Τα στρώματα που άλλοτε έκριναν πολιτικές αναμετρήσεις και ήταν το μήλον της έριδος, ο δυσκολότερος παράγοντας για την εκάστοτε προεκλογική εξίσωση, τώρα βρίσκονται απομονωμένα και το μόνο που τους προσφέρεται είναι μια συνθήκη παθητικής συναίνεσης και θυσίας για την «εθνική σωτηρία».
Παράλληλα με την αναδιάταξη της κοινωνικής συμμαχίας που εκπροσωπείται μέσα στο κράτος, αναδιατάσσεται μοιραία και ο κορμός της τρέχουσας ιδεολογικής κυριαρχίας. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι όσο μπαίνουμε βαθύτερα στη δίνη του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, το κυβερνητικό κέντρο δεν έχει πια να υποσχεθεί καμία έξοδο από την κρίση ή ανάκαμψη, με αποτέλεσμα να τροποποιείται ακόμη εντονότερα ο κυρίαρχος κυβερνητικός λόγος. Η «σωτηρία του έθνους» μπορεί να παραμένει στο επίκεντρο της ιδεολογικής έγκλησης, όμως πλέον οι δηλώσεις περί την επίγνωση από την κυβέρνηση της αδικίας που προκαλούν τα μέτρα έχει αντικατασταθεί από την επιθετική υπεράσπισή τους, με αποκορύφωμα το χαρακτηρισμό του χαρατσιού της ΔΕΗ από τον Βενιζέλο ως δίκαιου. Με την έννοια αυτή, είναι σε εξέλιξη και μια τεράστια επιχείρηση τροποποίησης του κοινού νου, προσπάθεια να αποσπαστεί εν λευκώ συναίνεση από τα λαϊκά στρώματα χωρίς όμως κανένα «αντάλλαγμα», χωρίς καν την υπόσχεση μιας οικονομικής ανάκαμψης με κεϋνσιανούς όρους.
Κάτω από την επιφάνεια
Όμως, οι τάσεις που βρίσκονται αυτήν την στιγμή σε πλήρη εξέλιξη στην Ελλάδα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Η σταδιακή σύγκλιση των κυρίαρχων εκδοχών αστικής διαχείρισης και η κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου εδώ και τρεις δεκαετίες αποτέλεσε σημαντική τροποποίηση για τη συγκρότηση των κοινωνικών συμμαχιών στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες. Και τα υποτελή κοινωνικά στρώματα που άλλοτε εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην σοσιαλδημοκρατική διαχείριση βρίσκονται εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία αντιμέτωπα με τη μείωση των προσδοκιών τους.
Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια ο νεοφιλελευθερισμός ως ηγεμονικό πρόταγμα για τα λαϊκά στρώματα έχει πληγεί και δεν μπορεί να τα στρατεύσει ενεργητικά στο πολιτικό του σχέδιο και το κοινωνικό του υπόδειγμα. Η εποχή της υπόσχεσης για κοινωνική ανέλιξη και των προσδοκιών για ατομική αποκατάσταση έχει περάσει ανεπιστρεπτί και αυτό δεν αφορά μόνο τα μεσοστρώματα, αλλά και κάθε (εργατική) οικογένεια που ήθελε τα παιδιά της να ζήσουν καλύτερα από αυτήν. Η ανυπαρξία θετικού κοινωνικού οράματος αφαιρεί από το οπλοστάσιο της τρέχουσας ιδεολογικής κυριαρχίας ένα καθοριστικό, κοινωνικά συγκροτητικό, στοιχείο και συνιστά το υπόβαθρο της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης που σοβεί όλο αυτό το διάστημα, ενώ αποτελεί πρακτικά και τον πυροδότη μιας καινούριας πολιτικοποίησης ιδιαίτερα για τη νέα γενιά.
Όμως, όσα ζούμε σε αυτήν την φάση, σηματοδοτούν μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια «απαλοιφής» του πολιτικού επιπέδου. Η πολιτική εξουσία αποτέλεσε στα κράτη του σύγχρονου ανεπτυγμένου καπιταλισμού τη βαθμίδα που συνήθως έτεινε να συγκρατεί την κυριαρχία των άμεσων συμφερόντων των αστικών τάξεων, εκπονώντας στρατηγικές που στο επίκεντρό τους είχαν όχι απλώς αυτά, αλλά και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του κοινωνικού συστήματος που εκπροσωπούσαν. Αυτή η πολιτική πρακτική σήμαινε στην πράξη την προτεραιότητα κάθε φορά της σταθερότητας του συστήματος, την αποσόβηση κρισιακών τάσεων, την προσπάθεια ιδεολογικής χειραγώγησης των υποτελών στρωμάτων και ενσωμάτωσής τους στο άρμα των αστικών συμφερόντων μέσω μικρών παραχωρήσεων που όμως δεν διακύβευαν το συνολικό κεφαλαιοκρατικό συμφέρον. Η τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία όμως επιβάλλει οριακά μια σχεδόν ένα-προς-ένα αντιστοιχία ανάμεσα στις προτεραιότητες της οικονομικής διαχείρισης και την άσκηση της πολιτικής εξουσίας.
Πλέον, οι πολιτικές αποφάσεις φαίνεται να μην συνίστανται σε έναν παραδοσιακό πολιτικό χαρακτήρα, όπου κάθε κίνηση εκτιμάται καταρχήν ως προς τα πολιτικά της αποτελέσματα, τα κοινωνικά στρώματα που θα πλήξει και τις αντιδράσεις τους, μετρά αυτό που θα λέγαμε με κλασική πολιτική ορολογία, το «πολιτικό κόστος». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι το περίφημο «πολιτικό κόστος» κατέχει πλέον θέση κεντρικού ιδεολογικού αντιπάλου στην πολιτική σκακιέρα: κάθε κίνηση, κάθε μέτρο, κάθε εξαγγελία συνοδεύεται από μια ηθικού τύπου παραδοχή ότι η κυβέρνηση δεν θα το υπολογίζει. Ο ίδιος ο Παπανδρέου, εξάλλου, φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι «one job man», όπως άλλωστε το γνωρίζει και η Τρόικα. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που θα «καταναλωθεί» (ακριβέστερα: έχει «καταναλωθεί») μαζί με το Μνημόνιο. Είχε μία δουλειά να κάνει και την έκανε. Χωρίς φιλοδοξίες επανεκλογής, χωρίς να «υπολογίζει το πολιτικό κόστος». Τι εξουσία όμως μπορεί να ασκήσει κάποιος που όχι απλώς δεν ενδιαφέρεται να συνάψει μόνιμους δεσμούς εκπροσώπησης με τα λαϊκά στρώματα, αλλά δεν ενδιαφέρεται καν για το αν θα διαλύσει και αυτούς που έχει; Υπάρχει κάτι που να τον εγκαλεί, κάποια κοινωνική εκπροσώπηση, εκτός από αυτήν των επιθετικών μερίδων του κεφαλαίου; Υπάρχει οποιοδήποτε πολιτικό διακύβευμα στη στρατηγική του εκτός από τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες; Η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε δικαίωμα να επικαλείται την «λαϊκή» εντολή. Είναι σαφές σε όλους ότι με άλλο πρόγραμμα κατέκτησε την εξουσία, με άλλο πρόγραμμα κυβερνά. Κάθε νομιμοποίησή της έχει εξαλειφθεί και σε καθέναν φαίνεται να «σφετερίζεται» την εξουσία, να παραμένει εκεί καταχρηστικά, μέσω πολλών και διαρκών πολιτικών πραξικοπημάτων, στο όνομα των διαρκώς «έκτακτων περιστάσεων»…
Όμως, ο σύγχρονος βοναπαρτισμός της ελληνικής κυβέρνησης έχει μία ακόμη σημαντική διεθνή διάσταση: την αλλαγή του δείκτη κυριαρχίας ανάμεσα στο εθνικό και το διεθνικό επίπεδο. Η διεθνής διάσταση της κρίσης, η αλληλεξάρτηση των κεφαλαίων, το κοινό πολιτικό εποικοδόμημα της Ε.Ε., και κυρίως το κοινό νόμισμα, συνιστούν ιδιαίτερα κρίσιμο παράγοντα στην πολιτική διαχείριση της κρίσης. Η κεντρική στρατηγική του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου για διατήρηση της Ελλάδας στο ευρώ και την Ε.Ε. έχει το κόστος της εκχώρησης σημαντικών τμημάτων της εθνικής κυριαρχίας, ιδιαίτερα στην οικονομία, αλλά μοιραία και στην πολιτική διακυβέρνηση. Τα κέντρα εξουσίας στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τα αποτελέσματα της κρίσης στα δικά τους εθνικά κεφάλαια αποκτούν καθοριστικό πολιτικό έλεγχο της αντιμετώπισης της κρίσης και στην Ελλάδα. Αναλαμβάνουν την καθοδήγηση του ελληνικού πολιτικού προσωπικού με την υπόσχεση ότι το δικό του καλό είναι και δικό τους ή, ακριβέστερα, ότι το δικό τους καλό είναι και δικό του. Στο πλαίσιο αυτό, η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας δεν έχει στο επίκεντρο της, όπως συνηθίζουμε να λέμε, ένα συμβόλαιο με τον λαό, αλλά ένα πλαίσιο γενικών στόχων συμφωνημένων μέσα σε, θεσμικά και μη, διεθνή κέντρα με αιτιολόγηση τις «έκτακτες περιστάσεις», την πειθάρχηση της ελληνικής κυβέρνησης στις απαιτήσεις που θέτει η Τρόικα και οι αγορές.
Ακόμα πιο κάτω…
Όμως, καθένας από αυτούς τους παράγοντες που εκτέθηκαν παραπάνω και ενισχύουν ή κάνουν ακόμα πιο «απαραίτητη» από αστική σκοπιά μια βοναπαρτικού τύπου διαχείριση έχει μια ιδιαίτερα κρίσιμη προϋπόθεση για να επενεργήσει: την ανυπαρξία ανταγωνιστικής ταξικής στρατηγικής «υλοποιημένης» στο πολιτικό σκηνικό, την ανυπαρξία ενός πολιτικού υποκειμένου που θα εκπροσωπήσει την πρωτοφανή λαϊκή δυσαρέσκεια και δυναμική, που θα συνδεθεί οργανικά μαζί της, που θα την μπολιάσει τόσο με το αναγκαίο στη συγκυρία πολιτικό πρόγραμμα, όσο και με τον σπόρο της αναζήτησης μιας κοινωνικής οργάνωσης με άλλες προτεραιότητες από τις καπιταλιστικές.
Σε πείσμα των διάφορων οικονομίστικων εκδοχών αριστερής ανάλυσης που θέλουν την αστική διαχείριση να υπαγορεύεται στην πραγματικότητα αποκλειστικά από τις οικονομικές της προτεραιότητες, υπό το φόβο της κατάρρευσης, ο υπολογισμός του πολιτικού συσχετισμού δύναμης και η ανυπαρξία οποιουδήποτε εναλλακτικού σχεδίου διαχείρισης της κρίσης από τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα που επιτρέπει στη συγκυρία μια σύγχρονη διακυβέρνηση «μέσω διαταγμάτων». Και αυτό γιατί η σταθερότητα του συστήματος, ιδιαίτερα στο μυαλό των νεοκλασικών αστών οικονομολόγων και του αστικού πολιτικού προσωπικού, φαίνεται να κινδυνεύει πολύ περισσότερο από την ίδια την εσωτερική του οικονομική κρίση, παρά από τις εξωτερικές προς αυτό πολιτικές στρατηγικές, από τις κοινωνικές δυνάμεις που πλήττει η τρέχουσα στρατηγική εξόδου από την κρίση ή πολύ περισσότερο από τους επίδοξους πολιτικούς εκφραστές των κοινωνικών αυτών δυνάμεων.
Είναι σαφές ότι το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης βαίνει προς το τέλος του μαζί με το κράτος στο οποίο στηρίχτηκε. Αυτός ο θάνατος όμως δεν είναι αναίμακτος, συνοδεύεται από την μεγαλύτερη επίθεση που γνώρισαν ποτέ τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. Οι παραδοσιακοί όροι άρθρωσης των κοινωνικών συμμαχιών από τη μεριά των αστικών κομμάτων περιορίζονται από την τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία. Το κράτος δεν μπορεί πια να εκπροσωπεί καμία κοινωνική δυναμική, ούτε να ενσωματώνει λαϊκές διεκδικήσεις ασκώντας ηγεμονική προς τα υποτελή στρώματα στρατηγική. Σε αυτό το πεδίο, η απόσχιση κοινωνικών στρωμάτων από την επιρροή των κυρίαρχων αστικών κομμάτων, αλλά ουσιαστικά και από το πολιτικό σύστημα εν γένει, προσφέρει μια ιστορικής τάξης ευκαιρία για την ανασύνθεση της επαναστατικής στρατηγικής στην Ελλάδα, του κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου που συνίστανται σε αυτή. Και αυτό γιατί της δίνει την ευκαιρία τόσο να συνδεθεί οργανικά με κοινωνικά στρώματα, όσο και να καταλάβει το κενό που αφήνει όχι πια μόνο η ιδεολογική και ηγεμονική κρίση του αντιπάλου, αλλά και η πολιτική του κρίση.
Η αλλαγή του συνολικού υποδείγματος, η έστω και μειοψηφική αρχικά ενσωμάτωση υποτελών στρωμάτων σε ένα ανταγωνιστικό πολιτικό και κοινωνικό πρόταγμα, η ευρύτερη και στρατηγική συγκρότηση του δυνάμει συνολικού πολιτικού φορέα μιας τέτοιας δυναμικής θα είναι η καλύτερη απάντηση στον σύγχρονο βοναπαρτισμό των αστικών κέντρων εξουσίας, στην αυταρχική σκλήρυνση, την αποστείρωση του πολιτικού επιπέδου και τη «συγκεντροποίηση» των αστικών στρατηγικών σε μια άκαμπτη μονεταριστική κατεύθυνση...
(Το κείμενο δημοσιεύεται στο τεύχος 27-28 του περιοδικού Εκτός Γραμμής)
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Στο παρόν άρθρο, η χρήση του όρου «βοναπαρτισμός» γίνεται μέσα τις οριοθετήσεις που ανέπτυξε ο Στάθης Κουβελάκης στο άρθρο του «Η μεγάλη καμπή», στην εφημερίδα Ο δρόμος της αριστεράς, στις 18 Ιουνίου 2011: «Όπως τόνιζε ο Γκράμσι, σε συνθήκες γενικευμένης («οργανικής») πολιτικής κρίσης, κρίσης του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας και της μορφής του κράτους, οι τάσεις αυτονόμησης του πολιτικού σκηνικού από τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις και τους κανόνες της κοινοβουλευτικής εναλλαγής, δηλαδή οι τάσεις «βοναπαρτισμού» ή «καισαρισμού», τείνουν να υπερισχύσουν. Προσέθετε δε ότι «μπορεί να υπάρχει λύση καισαρική και χωρίς Καίσαρα, χωρίς μεγάλη προσωπικότητα “ηρωϊκή” και αντιπροσωπευτική». Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού τέτοιες λύσεις παίρνουν τη μορφή “κυβερνήσεων συνασπισμού”, “μεγάλων συμμαχιών οικονομικο-κορπορατιστικού και πολιτικού-κομματικού χαρακτήρα” πολύ διαφορετικών από τον σχετικά προσωποπαγή και οργανωτικά περιορισμένο μηχανισμό του βοναπαρτιστικού φαινομένου του 19ου αιώνα. Πρόκειται με άλλα λόγια για μορφές συγκρότησης κυρίαρχου πολιτικού μπλοκ που παρακάμπτουν/αλλοιώνουν τις διαμεσολαβήσεις της αντιπροσώπευσης και της εκλογικής νομιμοποίησης χωρίς όμως να τις καταργούν και να προβαίνουν σε ρήξη με την υπάρχουσα καθεστωτική μορφή (αν και είναι σε θέση, υπό ορισμένες συνθήκες να προετοιμάσουν το έδαφος για κάτι τέτοιο)».
Από το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ , http://aristerovima.gr/details.php?id=2863
του Γιώργου Καλαμπόκα
Λέμε συχνά ότι οι όροι άσκησης της πολιτικής εξουσίας από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με την Tρόικα προσιδιάζουν σε μια βοναπαρτικού[1] τύπου διακυβέρνηση. Άλλες φορές τοποθετούμε το ίδιο ζήτημα πιο θεωρητικά, αναφερόμενοι σε μια μετα-ηγεμονική πολιτική συνθήκη, που προσπερνά τους παραδοσιακούς όρους άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας προς όφελος μιας αυταρχικής διαχείρισης που δεν υπόσχεται τίποτα για τα λαϊκά στρώματα. Σε κάθε περίπτωση, μοιάζει να είμαστε μπροστά σε μια σύγχρονη εποχή διακυβέρνησης «μέσω διαταγμάτων», αφού πώς αλλιώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τα απανωτά μέτρα που ανακοινώνονται καθημερινά και ψηφίζονται με κάθε κόστος, με υπέρτατο παράδειγμα την πραξικοπηματική ψήφιση ενός νομοσχεδίου ενάντια στο οποίο διεξήχθησαν οι μεγαλύτερες εργατικές κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης;
Ελλάδα: η σύγχρονη άγρια Δύση
Η αυταρχική σκλήρυνση δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Η αστική πολιτική εξουσία είχε ανέκαθεν δύο τρόπους για να επιβάλλει τα συμφέροντά της: το καρότο και το μαστίγιο. Όταν το ένα δεν επαρκούσε, το δεύτερο ερχόταν να συμπληρώσει τις απαιτούμενες παραμέτρους για να βγει η εξίσωση. Όμως, η συγκρότηση του μεταπολιτευτικού κράτους και ιδιαίτερα η περίοδος της «αλλαγής» όρισαν ένα πεδίο άσκησης της αστικής πολιτικής εξουσίας που κυρίαρχο μέσο δεν αποτέλεσε το μαστίγιο. Η διαμόρφωση της κοινωνικής συμμαχίας της «αλλαγής» εκπροσώπησε για πρώτη φορά με τέτοιους όρους τη λαϊκή δυναμική μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς. Η εδραίωση των αστικών κοινωνικών συμφερόντων πέρασε μέσα από την εκχώρηση «μιας σπιθαμής γης» στα λαϊκά στρώματα. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν ήταν χωρίς κόστος: η λαϊκή δυναμική της μεταπολίτευσης πρακτικά εγκλωβίστηκε στο αστικό πολιτικό σχέδιο και έγινε συνένοχή του. Το «κράτος της μεταπολίτευσης» κατέληξε να αποτελεί στόχο της κυρίαρχης προπαγάνδας, μόνο αφού κατάφερε να εδραιώσει το πολιτικό σύστημα και να το βγάλει από την τριακονταετή πολιτική αστάθεια της μετεμφυλιακής περιόδου.
Με την έννοια αυτή, ό,τι εκτυλίσσεται αυτήν την περίοδο μπροστά μας δεν είναι απλή εκδήλωση κρατικού αυταρχισμού. Είναι πολύ περισσότερο μια βαθιά ταξική στρατηγική τροποποίησης των όρων εκπροσώπησης των λαϊκών συμφερόντων μέσα στον πυρήνα του κράτους. Τα κοινωνικά στρώματα και τάξεις που εκπροσωπούνται από τον πυρήνα της τρέχουσας αστικής στρατηγικής είναι πια λιγότερα και αποτελούνται από τις πιο επιθετικές μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου. Αυτό απαιτεί η τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία: ένα κράτος μικρότερο, φτηνότερο, αναποτελεσματικότερο για τους πολίτες, αποτελεσματικότερο για τις επιθετικές μερίδες του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου, ένα κράτος φαστ τρακ σε όλες του τις εκδοχές.
Αυτό το μοντέλο δεν μπορεί αντικειμενικά να εξυπηρετηθεί από την υφιστάμενη κοινωνική συμμαχία που αποκρυσταλλωνόταν ως τώρα στο εσωτερικό του: η νέα μικροαστική τάξη, αλλά και το σύνολο των στρωμάτων της κρατικής γραφειοκρατίας πρέπει να χτυπηθούν. Και βέβαια, ένα τέτοιο κράτος, δεν έχει πια τίποτα να υποσχεθεί στα υπόλοιπα υποτελή στρώματα της κοινωνίας. Τα στρώματα που άλλοτε έκριναν πολιτικές αναμετρήσεις και ήταν το μήλον της έριδος, ο δυσκολότερος παράγοντας για την εκάστοτε προεκλογική εξίσωση, τώρα βρίσκονται απομονωμένα και το μόνο που τους προσφέρεται είναι μια συνθήκη παθητικής συναίνεσης και θυσίας για την «εθνική σωτηρία».
Παράλληλα με την αναδιάταξη της κοινωνικής συμμαχίας που εκπροσωπείται μέσα στο κράτος, αναδιατάσσεται μοιραία και ο κορμός της τρέχουσας ιδεολογικής κυριαρχίας. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι όσο μπαίνουμε βαθύτερα στη δίνη του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, το κυβερνητικό κέντρο δεν έχει πια να υποσχεθεί καμία έξοδο από την κρίση ή ανάκαμψη, με αποτέλεσμα να τροποποιείται ακόμη εντονότερα ο κυρίαρχος κυβερνητικός λόγος. Η «σωτηρία του έθνους» μπορεί να παραμένει στο επίκεντρο της ιδεολογικής έγκλησης, όμως πλέον οι δηλώσεις περί την επίγνωση από την κυβέρνηση της αδικίας που προκαλούν τα μέτρα έχει αντικατασταθεί από την επιθετική υπεράσπισή τους, με αποκορύφωμα το χαρακτηρισμό του χαρατσιού της ΔΕΗ από τον Βενιζέλο ως δίκαιου. Με την έννοια αυτή, είναι σε εξέλιξη και μια τεράστια επιχείρηση τροποποίησης του κοινού νου, προσπάθεια να αποσπαστεί εν λευκώ συναίνεση από τα λαϊκά στρώματα χωρίς όμως κανένα «αντάλλαγμα», χωρίς καν την υπόσχεση μιας οικονομικής ανάκαμψης με κεϋνσιανούς όρους.
Κάτω από την επιφάνεια
Όμως, οι τάσεις που βρίσκονται αυτήν την στιγμή σε πλήρη εξέλιξη στην Ελλάδα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Η σταδιακή σύγκλιση των κυρίαρχων εκδοχών αστικής διαχείρισης και η κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου εδώ και τρεις δεκαετίες αποτέλεσε σημαντική τροποποίηση για τη συγκρότηση των κοινωνικών συμμαχιών στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες. Και τα υποτελή κοινωνικά στρώματα που άλλοτε εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην σοσιαλδημοκρατική διαχείριση βρίσκονται εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία αντιμέτωπα με τη μείωση των προσδοκιών τους.
Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια ο νεοφιλελευθερισμός ως ηγεμονικό πρόταγμα για τα λαϊκά στρώματα έχει πληγεί και δεν μπορεί να τα στρατεύσει ενεργητικά στο πολιτικό του σχέδιο και το κοινωνικό του υπόδειγμα. Η εποχή της υπόσχεσης για κοινωνική ανέλιξη και των προσδοκιών για ατομική αποκατάσταση έχει περάσει ανεπιστρεπτί και αυτό δεν αφορά μόνο τα μεσοστρώματα, αλλά και κάθε (εργατική) οικογένεια που ήθελε τα παιδιά της να ζήσουν καλύτερα από αυτήν. Η ανυπαρξία θετικού κοινωνικού οράματος αφαιρεί από το οπλοστάσιο της τρέχουσας ιδεολογικής κυριαρχίας ένα καθοριστικό, κοινωνικά συγκροτητικό, στοιχείο και συνιστά το υπόβαθρο της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης που σοβεί όλο αυτό το διάστημα, ενώ αποτελεί πρακτικά και τον πυροδότη μιας καινούριας πολιτικοποίησης ιδιαίτερα για τη νέα γενιά.
Όμως, όσα ζούμε σε αυτήν την φάση, σηματοδοτούν μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια «απαλοιφής» του πολιτικού επιπέδου. Η πολιτική εξουσία αποτέλεσε στα κράτη του σύγχρονου ανεπτυγμένου καπιταλισμού τη βαθμίδα που συνήθως έτεινε να συγκρατεί την κυριαρχία των άμεσων συμφερόντων των αστικών τάξεων, εκπονώντας στρατηγικές που στο επίκεντρό τους είχαν όχι απλώς αυτά, αλλά και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του κοινωνικού συστήματος που εκπροσωπούσαν. Αυτή η πολιτική πρακτική σήμαινε στην πράξη την προτεραιότητα κάθε φορά της σταθερότητας του συστήματος, την αποσόβηση κρισιακών τάσεων, την προσπάθεια ιδεολογικής χειραγώγησης των υποτελών στρωμάτων και ενσωμάτωσής τους στο άρμα των αστικών συμφερόντων μέσω μικρών παραχωρήσεων που όμως δεν διακύβευαν το συνολικό κεφαλαιοκρατικό συμφέρον. Η τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία όμως επιβάλλει οριακά μια σχεδόν ένα-προς-ένα αντιστοιχία ανάμεσα στις προτεραιότητες της οικονομικής διαχείρισης και την άσκηση της πολιτικής εξουσίας.
Πλέον, οι πολιτικές αποφάσεις φαίνεται να μην συνίστανται σε έναν παραδοσιακό πολιτικό χαρακτήρα, όπου κάθε κίνηση εκτιμάται καταρχήν ως προς τα πολιτικά της αποτελέσματα, τα κοινωνικά στρώματα που θα πλήξει και τις αντιδράσεις τους, μετρά αυτό που θα λέγαμε με κλασική πολιτική ορολογία, το «πολιτικό κόστος». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι το περίφημο «πολιτικό κόστος» κατέχει πλέον θέση κεντρικού ιδεολογικού αντιπάλου στην πολιτική σκακιέρα: κάθε κίνηση, κάθε μέτρο, κάθε εξαγγελία συνοδεύεται από μια ηθικού τύπου παραδοχή ότι η κυβέρνηση δεν θα το υπολογίζει. Ο ίδιος ο Παπανδρέου, εξάλλου, φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι «one job man», όπως άλλωστε το γνωρίζει και η Τρόικα. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που θα «καταναλωθεί» (ακριβέστερα: έχει «καταναλωθεί») μαζί με το Μνημόνιο. Είχε μία δουλειά να κάνει και την έκανε. Χωρίς φιλοδοξίες επανεκλογής, χωρίς να «υπολογίζει το πολιτικό κόστος». Τι εξουσία όμως μπορεί να ασκήσει κάποιος που όχι απλώς δεν ενδιαφέρεται να συνάψει μόνιμους δεσμούς εκπροσώπησης με τα λαϊκά στρώματα, αλλά δεν ενδιαφέρεται καν για το αν θα διαλύσει και αυτούς που έχει; Υπάρχει κάτι που να τον εγκαλεί, κάποια κοινωνική εκπροσώπηση, εκτός από αυτήν των επιθετικών μερίδων του κεφαλαίου; Υπάρχει οποιοδήποτε πολιτικό διακύβευμα στη στρατηγική του εκτός από τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες; Η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε δικαίωμα να επικαλείται την «λαϊκή» εντολή. Είναι σαφές σε όλους ότι με άλλο πρόγραμμα κατέκτησε την εξουσία, με άλλο πρόγραμμα κυβερνά. Κάθε νομιμοποίησή της έχει εξαλειφθεί και σε καθέναν φαίνεται να «σφετερίζεται» την εξουσία, να παραμένει εκεί καταχρηστικά, μέσω πολλών και διαρκών πολιτικών πραξικοπημάτων, στο όνομα των διαρκώς «έκτακτων περιστάσεων»…
Όμως, ο σύγχρονος βοναπαρτισμός της ελληνικής κυβέρνησης έχει μία ακόμη σημαντική διεθνή διάσταση: την αλλαγή του δείκτη κυριαρχίας ανάμεσα στο εθνικό και το διεθνικό επίπεδο. Η διεθνής διάσταση της κρίσης, η αλληλεξάρτηση των κεφαλαίων, το κοινό πολιτικό εποικοδόμημα της Ε.Ε., και κυρίως το κοινό νόμισμα, συνιστούν ιδιαίτερα κρίσιμο παράγοντα στην πολιτική διαχείριση της κρίσης. Η κεντρική στρατηγική του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου για διατήρηση της Ελλάδας στο ευρώ και την Ε.Ε. έχει το κόστος της εκχώρησης σημαντικών τμημάτων της εθνικής κυριαρχίας, ιδιαίτερα στην οικονομία, αλλά μοιραία και στην πολιτική διακυβέρνηση. Τα κέντρα εξουσίας στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τα αποτελέσματα της κρίσης στα δικά τους εθνικά κεφάλαια αποκτούν καθοριστικό πολιτικό έλεγχο της αντιμετώπισης της κρίσης και στην Ελλάδα. Αναλαμβάνουν την καθοδήγηση του ελληνικού πολιτικού προσωπικού με την υπόσχεση ότι το δικό του καλό είναι και δικό τους ή, ακριβέστερα, ότι το δικό τους καλό είναι και δικό του. Στο πλαίσιο αυτό, η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας δεν έχει στο επίκεντρο της, όπως συνηθίζουμε να λέμε, ένα συμβόλαιο με τον λαό, αλλά ένα πλαίσιο γενικών στόχων συμφωνημένων μέσα σε, θεσμικά και μη, διεθνή κέντρα με αιτιολόγηση τις «έκτακτες περιστάσεις», την πειθάρχηση της ελληνικής κυβέρνησης στις απαιτήσεις που θέτει η Τρόικα και οι αγορές.
Ακόμα πιο κάτω…
Όμως, καθένας από αυτούς τους παράγοντες που εκτέθηκαν παραπάνω και ενισχύουν ή κάνουν ακόμα πιο «απαραίτητη» από αστική σκοπιά μια βοναπαρτικού τύπου διαχείριση έχει μια ιδιαίτερα κρίσιμη προϋπόθεση για να επενεργήσει: την ανυπαρξία ανταγωνιστικής ταξικής στρατηγικής «υλοποιημένης» στο πολιτικό σκηνικό, την ανυπαρξία ενός πολιτικού υποκειμένου που θα εκπροσωπήσει την πρωτοφανή λαϊκή δυσαρέσκεια και δυναμική, που θα συνδεθεί οργανικά μαζί της, που θα την μπολιάσει τόσο με το αναγκαίο στη συγκυρία πολιτικό πρόγραμμα, όσο και με τον σπόρο της αναζήτησης μιας κοινωνικής οργάνωσης με άλλες προτεραιότητες από τις καπιταλιστικές.
Σε πείσμα των διάφορων οικονομίστικων εκδοχών αριστερής ανάλυσης που θέλουν την αστική διαχείριση να υπαγορεύεται στην πραγματικότητα αποκλειστικά από τις οικονομικές της προτεραιότητες, υπό το φόβο της κατάρρευσης, ο υπολογισμός του πολιτικού συσχετισμού δύναμης και η ανυπαρξία οποιουδήποτε εναλλακτικού σχεδίου διαχείρισης της κρίσης από τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα που επιτρέπει στη συγκυρία μια σύγχρονη διακυβέρνηση «μέσω διαταγμάτων». Και αυτό γιατί η σταθερότητα του συστήματος, ιδιαίτερα στο μυαλό των νεοκλασικών αστών οικονομολόγων και του αστικού πολιτικού προσωπικού, φαίνεται να κινδυνεύει πολύ περισσότερο από την ίδια την εσωτερική του οικονομική κρίση, παρά από τις εξωτερικές προς αυτό πολιτικές στρατηγικές, από τις κοινωνικές δυνάμεις που πλήττει η τρέχουσα στρατηγική εξόδου από την κρίση ή πολύ περισσότερο από τους επίδοξους πολιτικούς εκφραστές των κοινωνικών αυτών δυνάμεων.
Είναι σαφές ότι το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης βαίνει προς το τέλος του μαζί με το κράτος στο οποίο στηρίχτηκε. Αυτός ο θάνατος όμως δεν είναι αναίμακτος, συνοδεύεται από την μεγαλύτερη επίθεση που γνώρισαν ποτέ τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. Οι παραδοσιακοί όροι άρθρωσης των κοινωνικών συμμαχιών από τη μεριά των αστικών κομμάτων περιορίζονται από την τρέχουσα οικονομική ορθοδοξία. Το κράτος δεν μπορεί πια να εκπροσωπεί καμία κοινωνική δυναμική, ούτε να ενσωματώνει λαϊκές διεκδικήσεις ασκώντας ηγεμονική προς τα υποτελή στρώματα στρατηγική. Σε αυτό το πεδίο, η απόσχιση κοινωνικών στρωμάτων από την επιρροή των κυρίαρχων αστικών κομμάτων, αλλά ουσιαστικά και από το πολιτικό σύστημα εν γένει, προσφέρει μια ιστορικής τάξης ευκαιρία για την ανασύνθεση της επαναστατικής στρατηγικής στην Ελλάδα, του κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου που συνίστανται σε αυτή. Και αυτό γιατί της δίνει την ευκαιρία τόσο να συνδεθεί οργανικά με κοινωνικά στρώματα, όσο και να καταλάβει το κενό που αφήνει όχι πια μόνο η ιδεολογική και ηγεμονική κρίση του αντιπάλου, αλλά και η πολιτική του κρίση.
Η αλλαγή του συνολικού υποδείγματος, η έστω και μειοψηφική αρχικά ενσωμάτωση υποτελών στρωμάτων σε ένα ανταγωνιστικό πολιτικό και κοινωνικό πρόταγμα, η ευρύτερη και στρατηγική συγκρότηση του δυνάμει συνολικού πολιτικού φορέα μιας τέτοιας δυναμικής θα είναι η καλύτερη απάντηση στον σύγχρονο βοναπαρτισμό των αστικών κέντρων εξουσίας, στην αυταρχική σκλήρυνση, την αποστείρωση του πολιτικού επιπέδου και τη «συγκεντροποίηση» των αστικών στρατηγικών σε μια άκαμπτη μονεταριστική κατεύθυνση...
(Το κείμενο δημοσιεύεται στο τεύχος 27-28 του περιοδικού Εκτός Γραμμής)
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Στο παρόν άρθρο, η χρήση του όρου «βοναπαρτισμός» γίνεται μέσα τις οριοθετήσεις που ανέπτυξε ο Στάθης Κουβελάκης στο άρθρο του «Η μεγάλη καμπή», στην εφημερίδα Ο δρόμος της αριστεράς, στις 18 Ιουνίου 2011: «Όπως τόνιζε ο Γκράμσι, σε συνθήκες γενικευμένης («οργανικής») πολιτικής κρίσης, κρίσης του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας και της μορφής του κράτους, οι τάσεις αυτονόμησης του πολιτικού σκηνικού από τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις και τους κανόνες της κοινοβουλευτικής εναλλαγής, δηλαδή οι τάσεις «βοναπαρτισμού» ή «καισαρισμού», τείνουν να υπερισχύσουν. Προσέθετε δε ότι «μπορεί να υπάρχει λύση καισαρική και χωρίς Καίσαρα, χωρίς μεγάλη προσωπικότητα “ηρωϊκή” και αντιπροσωπευτική». Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού τέτοιες λύσεις παίρνουν τη μορφή “κυβερνήσεων συνασπισμού”, “μεγάλων συμμαχιών οικονομικο-κορπορατιστικού και πολιτικού-κομματικού χαρακτήρα” πολύ διαφορετικών από τον σχετικά προσωποπαγή και οργανωτικά περιορισμένο μηχανισμό του βοναπαρτιστικού φαινομένου του 19ου αιώνα. Πρόκειται με άλλα λόγια για μορφές συγκρότησης κυρίαρχου πολιτικού μπλοκ που παρακάμπτουν/αλλοιώνουν τις διαμεσολαβήσεις της αντιπροσώπευσης και της εκλογικής νομιμοποίησης χωρίς όμως να τις καταργούν και να προβαίνουν σε ρήξη με την υπάρχουσα καθεστωτική μορφή (αν και είναι σε θέση, υπό ορισμένες συνθήκες να προετοιμάσουν το έδαφος για κάτι τέτοιο)».
Από το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ , http://aristerovima.gr/details.php?id=2863
Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011
ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΕΚΦΡΑΣΤΗ ΤΟΥ: Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ , Ο ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΕΚΦΡΑΣΤΗ ΤΟΥ:
Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ , Ο ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Η κυβέρνηση του λομπίστα του πολυεθνικού κεφαλαίου, εκλεχτού του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και της Μέρκελ , του ευπατρίδη των τραπεζών Λ. Παπαδήμου είναι πλέον πραγματικότητα. Η κυβέρνηση αυτή είναι το πολιτικό προϊόν της προσπάθειας του ελληνικού καπιταλισμού να κρατηθεί στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα αλλά και να διασωθεί το ευρώ και να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των πιστωτών από μια πιθανή στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους σε βάρος τους. Συμπυκνώνει επομένως τους κορυφαίους και στρατηγικούς στόχους του ελληνικού καπιταλισμού στο πρόγραμμά της σε μια εξαιρετική , πολύ κρίσιμη στιγμή γι’ αυτόν. Η εκπλήρωση αυτού του στόχου προϋποθέτει την εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου και πολύ χειρότερα ακόμη μνημόνια που θα εδραιώσουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια ως μόνιμα καθεστώτα στην ελληνική κοινωνία.
Η συγκρότηση της κυβέρνησης του λομπίστα έγινε και ως προσπάθεια ν’ απαντηθούν τα πολιτικά αδιέξοδα της προηγούμενης περιόδου του μνημονιακού καθεστώτος , με την κατάρρευση της κυβέρνησης Γ.Α.Π και την ανάπτυξη της αντίδρασης του λαϊκού παράγοντα εναντίον της σε επίπεδα που δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει το καθεστώς με όργανο την προηγούμενη κυβέρνηση. Από την άποψη αυτή τα γεγονότα με τη γενική απεργία στις 19 - 20 Οκτώβρη και αυτά της αυθόρμητης κινητοποίησης στις 28 Οκτώβρη καταγράφονται ως ο καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων. Τα περιθώρια για την κυβέρνηση Γ.Α.Π να συνεχίσει είχαν πια τελειώσει έστω και παραπαίοντας , όπως έγινε στην περίοδο μετά το μεσοπρόθεσμο. Η κυβέρνηση του Γ.Α.Π αντιμετώπισε μια βαθιά κρίση πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης την οποία δεν μπορούσε να την προσπεράσει αδιάφορα ούτε να συγκαλύψει με την συνηθισμένη τακτική της μιντιακής παραπλάνησης. Επιπλέον στην Ευρωπαϊκή Ένωση η κρίση του καθεστώτος του ευρώ μεγάλωνε με την κατάρρευση και της Ιταλίας, και ήταν πια αδύνατο μια τόσο ανίσχυρη κυβέρνηση σαν αυτή του Γ.Α.Π να μπορεί να εγγυηθεί το αίτημα των Βρυξελλών για συνέχιση της πολιτικής του μνημονιακού κανιβαλισμού. Σ΄ αυτές τις συνθήκες ήρθε το πολιτικό τέλος του κυβερνητικού σχήματος του Γ.Α.Π, όχι όμως και του μνημονιακού καθεστώτος. Στην ημερήσια διάταξη μπήκε ο συνασπισμός των κομμάτων του κεφαλαίου που καλούνται πλέον να συστρατευτούν άμεσα και έμπρακτα για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των τοκογλύφων. Είναι μια πραγματικά μαύρη συμμαχία που συσπειρώνει ό,τι αντιδραστικό και παρακμιακό έχει δημιουργηθεί στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό σκηνικό από τη δεκαετία του ‘ 90 και μετά. Από τις πιο αποκρουστικές φιγούρες της σημιτικής εποχής, μέχρι τις νεοφιλελεύθερες πασοκικές φιγούρες και την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ
Στη νέα πολιτική κατάσταση που δημιουργήθηκε ο Λ. Παπαδήμος , πρόσωπο δοκιμασμένο στα σημαντικότερα επιτελεία του ελληνικού και παγκόσμιου καπιταλισμού, αστός οικονομολόγος και άμεσος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ, μέλος της περίφημης Trilateral Commision, (Τριμερής Επιτροπή) , υπήρξε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση για τη συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας σε βάρος του λαού. Κεντρικός τραπεζίτης του ελληνικού κράτους στη νεοφιλελεύθερη περίοδο του ελληνικού καπιταλισμού από το 1993 και μετά, θα δουλέψει μαζί με το Σημίτη για την είσοδο στο ευρώ κατά τον τρόπο που αυτή έγινε. Ενώ είναι σκοτεινός ο ρόλος του στην κρίση του ελληνικού χρηματιστηρίου το 1999 και στην οικονομική καταστροφή χιλιάδων μικροεπενδυτών που πίστεψαν στο απατηλό όνειρο του εύκολου πλουτισμού.
Σ’ αυτόν και την κυβέρνησή του η αστική τάξη έχει εναποθέσει την επιβίωση του ονείρου της για παραμονή στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία αλλά και το τσάκισμα των αντιστάσεων σ’ αυτή την επιλογή. Γι αυτό και για την επιλογή του υπήρξε ομοβροντία καθεστωτικής υστερίας. Απέναντι στους απεγνωσμένους και τυχοδιωκτικούς χειρισμούς του Γ.Α.Π να διατηρήσει τον έλεγχο των κινήσεων στην μετά απ’ αυτόν εποχή για λογαριασμό του κόμματός του η παρέμβαση των επιτελείων του κεφαλαίου και των πολιτικών του κέντρων υπήρξε άμεση και ωμή: ο Παπαδήμος τις τελευταίες στιγμές που η επιλογή γι’ αυτόν είχε χαθεί και ο Γ.Α.Π πήγαινε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για ν΄ ανακοινώσει το όνομα του Πετσάλνικου ως πρωθυπουργού, επιβλήθηκε με δηλώσεις παραγόντων του κεφαλαίου (δηλώσεις Δασκαλόπουλου – Προβόπουλου), από το νεοφιλελεύθερο λόμπι όλου του πολιτικού φάσματος (δηλώσεις Μπακογιάννη – Διαμαντοπούλου – Λοβέρδου κ.λ.π) και στην ουσία διορίστηκε τηλεοπτικά. Η υστερία που αναπτύχθηκε την τελευταία μέρα πριν την οριστική ανακοίνωση του ονόματός του συντέλεσε καθοριστικά για να υπάρξει οριστική μεταστροφή υπέρ του από τον Γ.Α.Π. Αυτή είναι η αστική δημοκρατία σήμερα. Είναι η επιβολή της θέλησης των τεχνοκρατικών επιτελείων και των ισχυρών λόμπι του διεθνοποιημένου κεφαλαίου σ΄ ένα πολιτικό σύστημα βαθιά απονομιμοποιημένο, βουτηγμένο στη διαφθορά, την ανυποληψία και την προσπάθειά του να αποστασιοποιηθεί από κάθε λαϊκό αίτημα και κοινωνική ανάγκη. Σε μια τέτοια πολιτική κατάσταση η πολιτική εκτροπή και οι πολιτικές τερατογενέσεις είναι η πιο φυσική εκδοχή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Και η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι ένα αποφασιστικό βήμα προς τέτοιες καταστάσεις , όντας η ίδια προϊόν πολιτικής εκτροπής από την καθεστωτική νομιμότητα.
Αν θεωρήσουμε συνολικά το μνημονιακό καθεστώς ως ένα ειδικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης για τον ελληνικό καπιταλισμό που δημιουργείται σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και του ιδίου και του ευρωπαϊκού συστήματος στο οποίο είναι ενταγμένος τότε είναι ξεκάθαρο ότι το κράτος σ’ αυτή την περίοδο δεν μπορεί ούτε θέλει να λειτουργεί με τις δεσμεύσεις και τους όρους που λειτουργούσε σε ομαλή κοινοβουλευτική περίοδο. Την περίοδο αυτή τη χαρακτήριζε η πολιτική σταθερότητα και η κοινωνική συναίνεση μεγάλου μέρους και της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων στη λειτουργία του συστήματος. Από την περίοδο που ξεκίνησε το μνημονιακό καθεστώς οι κοινωνικές συμμαχίες και του κυβερνώντος κόμματος και συνολικά του πολιτικού συστήματος αρχίζουν να διαλύονται και ουσιαστικά σήμερα έχουν ανατραπεί οριστικά. Σε ανάλογη κατάσταση είναι και το άλλο κόμμα της αστικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας που δεν μπόρεσε να καρπωθεί την πολιτική φθορά του ΠΑ.ΣΟ.Κ παρά την αντιμνημονιακή του ρητορική. Το μνημονιακό ΠΑ.ΣΟ.Κ του Γ.Α.Π με την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφάρμοσε σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων αναίρεσε τον βασικό πολιτικό ρόλο που είχε ως σοσιαλδημοκρατικός κομματικός σχηματισμός στη μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία: να εξασφαλίζει την ένταξη των υποτελών τάξεων στο αστικό πολιτικό σύστημα. Τα όρια και οι δυνατότητες του δικομματισμού έχουν στενέψει επικίνδυνα. Όλο και περισσότερο η ακροδεξιά γίνεται το αναγκαίο συμπλήρωμα των καθεστωτικών επιλογών και αυτό είναι κάτι το εξαιρετικά επικίνδυνο , μια και αποκτά θεσμικό ρόλο μέσα στο κράτος.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα όσο συνασπίζεται για να προχωρήσει τη μνημονιακή πολιτική υπέρ των δανειστών τόσο μεγαλώνει την κρίση νομιμοποίησης του και άλλο τόσο παραμένει κοινωνικά μετέωρο, καθώς είναι πια φανερό ότι με τη μορφή που έχει σήμερα δεν χρειάζεται ούτε στο ίδιο το κεφάλαιο. Η αστική πολιτική διακυβέρνηση απαιτεί άλλα πολιτικά χαρακτηριστικά σήμερα απ’ αυτά που είχε μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα. Απαιτεί πολιτικά σχήματα και κρατικές δομές που δεν είναι διαπερατά ούτε στο ελάχιστο από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα , δεν στηρίζεται ούτε επιδιώκει νέα σοσιαλδημοκρατικά συμβόλαια και προχωρά στην απευθείας ανάθεση της πολιτικής εξουσίας σε διαχειριστές – μάνατζερ των συμφερόντων της που έχουν οργανικούς δεσμούς με τεχνοκρατικά και πολιτικά επιτελεία του διεθνοποιημένου κεφαλαίου , παρακάμπτοντας το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό ή βάζοντας το σε δευτερεύοντα – υποστηρικτικό ρόλο. Το νέο σκηνικό που πάει να στηθεί θεωρεί τη δημοκρατία , ακόμα και στην κουτσουρεμένη εκδοχή της τελευταίας τριακονταετίας ως υπόθεση ανασχετική για τα οικονομικά του σχέδια. Η πολιτική διαχείριση του συστήματος περνάει στα χέρια των κλειστών λόμπι του κεφαλαίου, κυρίως των τεχνοκρατικών. Τα σχήματα αυτά είναι αδιάβλητα στην κοινωνική αντίσταση και διαμαρτυρία , αλλά έχουν και τη σημαντική αδυναμία να μεγαλώνουν εύκολα την κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος. Είμαστε κοντά στην πολιτική εκείνη στιγμή όπου οι «από πάνω» δεν θα μπορούν να κυβερνήσουν με τους όρους που μέχρι τώρα κυβερνούσαν του «από κάτω» αλλά και οι «από κάτω» δεν θα αποδέχονται τους όρους της εξουσίας των «από πάνω». Παρά τα όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν από την καθεστωτική δημοσιογραφία περί μικρών αντιστάσεων και αποδοχής του μνημονίου από την κοινωνία , η πραγματικότητα είναι διαφορετική : η αντίσταση υπήρξε διαρκής και με ένταση που συνεχώς μεγάλωνε και απλώνονταν σε όλο και περισσότερα λαϊκά στρώματα , στρώματα που μέχρι πριν παρέμεναν καθηλωμένα στον καναπέ της τηλεοπτικής απάθεια και της πολιτικής αποβλάκωσης. Το κίνημα των πλατειών αλλά και η μαζική συμμετοχή στις 12 γενικές απεργίες ανέδειξαν τη μεγάλη ρωγμή που χωρίζει το σάπιο πολιτικό σύστημα και το μεγάλο μέρος του λαού. Η κυβέρνηση του Γ.Α.Π κατέρρευσε κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής.
Στο νέο σκηνικό αναδεικνύεται μια κυβέρνηση που στόχο έχει να συνεχίσει από εκεί που ξέμεινε η προηγούμενη. Πρόκειται για μια επικίνδυνη κυβέρνηση , επικίνδυνη από πολλές πλευρές. Η πολιτική της θα είναι χειρότερη απ’ αυτή της προηγούμενης και γι’ αυτό συγκροτήθηκε ως συνασπισμός κομμάτων του κεφαλαίου.
Επικίνδυνη γιατί σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα και τους φορείς του ελληνικού κεφαλαίου θα επιδιώξει να ψηφίσει στη Βουλή τη νέα δανειακή σύμβαση , σύμβαση μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής λεηλασίας από την προηγούμενη που είχε υπογράψει η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τους δανειστές (8/5/2010) και που δεν τόλμησε να φέρει στη Βουλή για ψήφιση. Με τη σύμβαση αυτή ο δημόσιος πλούτος της χώρας θα περιέλθει στα χέρια του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου και ειδικά του γερμανικού. Θα υλοποιηθεί ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια οικονομικής και κοινωνικής λεηλασίας που έχουμε μέχρι τώρα γνωρίσει στην ιστορία της χώρας.
Επικίνδυνη γιατί έχει αποδεχτεί την επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ να τεθούν λειτουργίες του κράτους κάτω από την επιτήρηση των επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το περίφημο καθεστώς της επιτροπείας), του οποίου η εφαρμογή συνεπάγεται φοβερότερα δεινά για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Οι επιλογές αυτές έχουν περιγραφεί ως μείωση της εθνικής κυριαρχίας, γεγονός που αυτό έχει βάση στην πραγματικότητα, η μείωση όμως αυτή είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Μέσα απ’ αυτό το δρόμο το ελληνικό κεφάλαιο μπορεί να εντείνει την εκμετάλλευση της εργασίας. Κατά συνέπεια πρέπει να κατανοηθεί ως ταξική και όχι ως μια έξωθεν επιβαλλόμενη επιλογή, που γενικά και αόριστα δεν βλάπτει όλο το έθνος. Αυτός που στην κυριολεξία τσακίζεται από την υπερεθνική επιτήρηση που έφερε το μνημονιακό καθεστώς είναι το έθνος των εργαζομένων. Η πολιτική αυτή θα σαρώσει τα δικαιώματά των φορέων του και θα ξεκληρίσει το βιοτικό τους επίπεδο. Το καθεστώς της επιτήρησης δεν είναι το ίδιο μ’ αυτό που επιβάλλεται στην αστική τάξη ως αναγκαστική κατάσταση μέσα από συνθήκες π.χ στρατιωτικής κατοχής (όπως έγινε στην περίοδο 1941-1944) αλλά αποτελεί επιλογή της ίδιας και γίνεται στα πλαίσια της συμμαχίας της με τον γαλλογερμανικό άξονα , για να διατηρήσει τα οφέλη για την ίδια από την παραμονή στο ευρώ και στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία.
Επικίνδυνη γιατί την μεγάλη κρίση νομιμοποίησης που χαρακτηρίζει τόσο την ίδια όσο και τους κομματικούς σχηματισμούς που τη στηρίζουν αλλά και το πολιτικό σύστημα του οποίου αποτελεί έκφραση , θα προσπαθήσει να την ξεπεράσει με όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής.
Επικίνδυνη , γιατί με τη συγκρότησή της επιδιώκεται να προχωρήσει ένα πολιτικό πρόγραμμα καπιταλιστικής λεηλασίας , χωρίς αυτό να έχει και καν τυπική έγκριση και αποτελεί πραξικοπηματική επιβολή της θέλησης του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και της εγχώριας και διεθνούς τοκογλυφίας. Ο πρωθυπουργός αυτής της κυβέρνησης είναι διορισμένος εκπρόσωπος ενός πολυεθνικού λόμπι καπιταλιστικών συμφερόντων και δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση από τον λαό να βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται. Το πολιτικό της προσωπικό είναι ό, τι πιο αντιδραστικό και πιο άθλιο ανέδειξε η νεοφιλελεύθερη εποχή του ελληνικού καπιταλισμού από τις πολιτικά αποκρουστικές φιγούρες της σημιτικής εποχής ( Γιαννίτσης, Πάγκαλος) , τους πράσινους Ταλιμπάν της τρόικας ( Ραγκούσης – Διαμαντοπούλου – Λοβέρδος) μέχρι τη ρατσιστική ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ , που για πρώτη φορά μετά το 1974 στρογγυλοκάθεται σε θώκους της εξουσίας , χωρίς βέβαια να έχει εκλεγεί από πουθενά γι’ αυτές τις θέσεις. Σήμερα ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργεί ως αναγκαίο συμπλήρωμα του σάπιου και απολύτως απονομιμοποιημένου πολιτικού συστήματος. Η Ν.Δ σύρθηκε για τα καλά στον μνημονιακό χορό και οι διακηρύξεις περί άλλου μείγματος πολιτικής απ’ αυτό που προέβλεπαν τα αρχικά μνημόνια κατέληξαν σε πολιτική στήριξη ακόμα πιο δηλητηριωδών μειγμάτων νεοφιλελευθέρου κανιβαλισμού. Έτσι ο πολιτικός της πήχης θα κινδυνεύει να κοντύνει μέχρι τις εκλογές, όταν αυτές γίνουν, και θα κινδυνεύει να συρθεί σε μια ανάλογη επιλογή και μετά τις εκλογές, καθώς το όνειρο της αυτοδυναμίας γίνεται πλέον οριστικά άπιαστο. Χωρίς αμφιβολία είναι ο κατεξοχήν πολιτικά χώρος χαμένος από την όλη υπόθεση της συγκρότησης της συμμαχικής κυβέρνησης, αλλά κερδισμένος σ΄ αυτό το σημείο μπορεί να είναι ο κόσμος της εργασίας, καθώς έχει την ευκαιρία να καταλάβει τον κάλπικο χαρακτήρα των αντιμνημονιακών της διακηρύξεων. Οι μάσκες πλέον έπεσαν και η πολιτική στήριξη του μνημονίου είναι πια ανοικτή εκ μέρους της.
Η σημασία της συγκυβέρνησης των κομμάτων του κεφαλαίου είναι ότι λειτουργεί ως πολιτικό θερμοκήπιο για μελλοντική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Το σχέδιο είναι για καθαρόαιμα μνημονιακά κυβερνητικά σχήματα και κόμματα και όχι για αυτοδύναμες ή συμμαχικές κυβερνήσεις των παραδοσιακών αστικών κομμάτων που θα διαχειρίζονται και θα εφαρμόζουν το μνημόνιο. Ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός επεκτείνεται από το οικονομικό στο πολιτικό επίπεδο, με το πέρασμα της πολιτικής εξουσίας στους μάνατζερ του κεφαλαίου.
Η κυβέρνηση αυτή είναι το καθαρόαιμο πολιτικό σχήμα των δανειστών και των τραπεζών και από την επιβίωση της μόνο τα χειροτέρα μπορούν να προκύψουν: οικονομική εξαθλίωση και πολιτικός ολοκληρωτισμός οποίας μορφής απαιτήσουν τα συμφέροντα τα του ελληνικού και ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου. Η πόρτα του ολοκληρωτισμού είναι ανοικτή προς κάθε κατεύθυνση για να τιθασευτεί η αντίσταση στο μνημόνιο. Πρέπει ανοικτά να της κυρήξουμε τον πόλεμο, χωρίς καθυστερήσεις και αυταπάτες για το ρολό της.
Είναι κάτι παραπάνω από ώριμο να πάρει πολιτική υπόσταση και μορφή η πρόταση για ανατροπή του μνημονιακου καθεστώτος.
Μη αναγνώριση του ιμπεριαλιστικού χρέους – παύση πληρωμών προς την εγχωρία και διεθνή τοκογλυφία – Έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση – Εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από καθεστώς εργατικού και ευρύτερου κοινωνικού ελέγχου – ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και καταδίκη κάθε μορφής των πολιτικών υπευθύνων της χρεοκοπίας και της καπιταλιστικής λεηλασίας.
ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ
Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ , Ο ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Η κυβέρνηση του λομπίστα του πολυεθνικού κεφαλαίου, εκλεχτού του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και της Μέρκελ , του ευπατρίδη των τραπεζών Λ. Παπαδήμου είναι πλέον πραγματικότητα. Η κυβέρνηση αυτή είναι το πολιτικό προϊόν της προσπάθειας του ελληνικού καπιταλισμού να κρατηθεί στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα αλλά και να διασωθεί το ευρώ και να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των πιστωτών από μια πιθανή στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους σε βάρος τους. Συμπυκνώνει επομένως τους κορυφαίους και στρατηγικούς στόχους του ελληνικού καπιταλισμού στο πρόγραμμά της σε μια εξαιρετική , πολύ κρίσιμη στιγμή γι’ αυτόν. Η εκπλήρωση αυτού του στόχου προϋποθέτει την εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου και πολύ χειρότερα ακόμη μνημόνια που θα εδραιώσουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια ως μόνιμα καθεστώτα στην ελληνική κοινωνία.
Η συγκρότηση της κυβέρνησης του λομπίστα έγινε και ως προσπάθεια ν’ απαντηθούν τα πολιτικά αδιέξοδα της προηγούμενης περιόδου του μνημονιακού καθεστώτος , με την κατάρρευση της κυβέρνησης Γ.Α.Π και την ανάπτυξη της αντίδρασης του λαϊκού παράγοντα εναντίον της σε επίπεδα που δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει το καθεστώς με όργανο την προηγούμενη κυβέρνηση. Από την άποψη αυτή τα γεγονότα με τη γενική απεργία στις 19 - 20 Οκτώβρη και αυτά της αυθόρμητης κινητοποίησης στις 28 Οκτώβρη καταγράφονται ως ο καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων. Τα περιθώρια για την κυβέρνηση Γ.Α.Π να συνεχίσει είχαν πια τελειώσει έστω και παραπαίοντας , όπως έγινε στην περίοδο μετά το μεσοπρόθεσμο. Η κυβέρνηση του Γ.Α.Π αντιμετώπισε μια βαθιά κρίση πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης την οποία δεν μπορούσε να την προσπεράσει αδιάφορα ούτε να συγκαλύψει με την συνηθισμένη τακτική της μιντιακής παραπλάνησης. Επιπλέον στην Ευρωπαϊκή Ένωση η κρίση του καθεστώτος του ευρώ μεγάλωνε με την κατάρρευση και της Ιταλίας, και ήταν πια αδύνατο μια τόσο ανίσχυρη κυβέρνηση σαν αυτή του Γ.Α.Π να μπορεί να εγγυηθεί το αίτημα των Βρυξελλών για συνέχιση της πολιτικής του μνημονιακού κανιβαλισμού. Σ΄ αυτές τις συνθήκες ήρθε το πολιτικό τέλος του κυβερνητικού σχήματος του Γ.Α.Π, όχι όμως και του μνημονιακού καθεστώτος. Στην ημερήσια διάταξη μπήκε ο συνασπισμός των κομμάτων του κεφαλαίου που καλούνται πλέον να συστρατευτούν άμεσα και έμπρακτα για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των τοκογλύφων. Είναι μια πραγματικά μαύρη συμμαχία που συσπειρώνει ό,τι αντιδραστικό και παρακμιακό έχει δημιουργηθεί στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό σκηνικό από τη δεκαετία του ‘ 90 και μετά. Από τις πιο αποκρουστικές φιγούρες της σημιτικής εποχής, μέχρι τις νεοφιλελεύθερες πασοκικές φιγούρες και την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ
Στη νέα πολιτική κατάσταση που δημιουργήθηκε ο Λ. Παπαδήμος , πρόσωπο δοκιμασμένο στα σημαντικότερα επιτελεία του ελληνικού και παγκόσμιου καπιταλισμού, αστός οικονομολόγος και άμεσος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ, μέλος της περίφημης Trilateral Commision, (Τριμερής Επιτροπή) , υπήρξε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση για τη συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας σε βάρος του λαού. Κεντρικός τραπεζίτης του ελληνικού κράτους στη νεοφιλελεύθερη περίοδο του ελληνικού καπιταλισμού από το 1993 και μετά, θα δουλέψει μαζί με το Σημίτη για την είσοδο στο ευρώ κατά τον τρόπο που αυτή έγινε. Ενώ είναι σκοτεινός ο ρόλος του στην κρίση του ελληνικού χρηματιστηρίου το 1999 και στην οικονομική καταστροφή χιλιάδων μικροεπενδυτών που πίστεψαν στο απατηλό όνειρο του εύκολου πλουτισμού.
Σ’ αυτόν και την κυβέρνησή του η αστική τάξη έχει εναποθέσει την επιβίωση του ονείρου της για παραμονή στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία αλλά και το τσάκισμα των αντιστάσεων σ’ αυτή την επιλογή. Γι αυτό και για την επιλογή του υπήρξε ομοβροντία καθεστωτικής υστερίας. Απέναντι στους απεγνωσμένους και τυχοδιωκτικούς χειρισμούς του Γ.Α.Π να διατηρήσει τον έλεγχο των κινήσεων στην μετά απ’ αυτόν εποχή για λογαριασμό του κόμματός του η παρέμβαση των επιτελείων του κεφαλαίου και των πολιτικών του κέντρων υπήρξε άμεση και ωμή: ο Παπαδήμος τις τελευταίες στιγμές που η επιλογή γι’ αυτόν είχε χαθεί και ο Γ.Α.Π πήγαινε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για ν΄ ανακοινώσει το όνομα του Πετσάλνικου ως πρωθυπουργού, επιβλήθηκε με δηλώσεις παραγόντων του κεφαλαίου (δηλώσεις Δασκαλόπουλου – Προβόπουλου), από το νεοφιλελεύθερο λόμπι όλου του πολιτικού φάσματος (δηλώσεις Μπακογιάννη – Διαμαντοπούλου – Λοβέρδου κ.λ.π) και στην ουσία διορίστηκε τηλεοπτικά. Η υστερία που αναπτύχθηκε την τελευταία μέρα πριν την οριστική ανακοίνωση του ονόματός του συντέλεσε καθοριστικά για να υπάρξει οριστική μεταστροφή υπέρ του από τον Γ.Α.Π. Αυτή είναι η αστική δημοκρατία σήμερα. Είναι η επιβολή της θέλησης των τεχνοκρατικών επιτελείων και των ισχυρών λόμπι του διεθνοποιημένου κεφαλαίου σ΄ ένα πολιτικό σύστημα βαθιά απονομιμοποιημένο, βουτηγμένο στη διαφθορά, την ανυποληψία και την προσπάθειά του να αποστασιοποιηθεί από κάθε λαϊκό αίτημα και κοινωνική ανάγκη. Σε μια τέτοια πολιτική κατάσταση η πολιτική εκτροπή και οι πολιτικές τερατογενέσεις είναι η πιο φυσική εκδοχή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Και η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι ένα αποφασιστικό βήμα προς τέτοιες καταστάσεις , όντας η ίδια προϊόν πολιτικής εκτροπής από την καθεστωτική νομιμότητα.
Αν θεωρήσουμε συνολικά το μνημονιακό καθεστώς ως ένα ειδικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης για τον ελληνικό καπιταλισμό που δημιουργείται σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και του ιδίου και του ευρωπαϊκού συστήματος στο οποίο είναι ενταγμένος τότε είναι ξεκάθαρο ότι το κράτος σ’ αυτή την περίοδο δεν μπορεί ούτε θέλει να λειτουργεί με τις δεσμεύσεις και τους όρους που λειτουργούσε σε ομαλή κοινοβουλευτική περίοδο. Την περίοδο αυτή τη χαρακτήριζε η πολιτική σταθερότητα και η κοινωνική συναίνεση μεγάλου μέρους και της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων στη λειτουργία του συστήματος. Από την περίοδο που ξεκίνησε το μνημονιακό καθεστώς οι κοινωνικές συμμαχίες και του κυβερνώντος κόμματος και συνολικά του πολιτικού συστήματος αρχίζουν να διαλύονται και ουσιαστικά σήμερα έχουν ανατραπεί οριστικά. Σε ανάλογη κατάσταση είναι και το άλλο κόμμα της αστικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας που δεν μπόρεσε να καρπωθεί την πολιτική φθορά του ΠΑ.ΣΟ.Κ παρά την αντιμνημονιακή του ρητορική. Το μνημονιακό ΠΑ.ΣΟ.Κ του Γ.Α.Π με την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφάρμοσε σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων αναίρεσε τον βασικό πολιτικό ρόλο που είχε ως σοσιαλδημοκρατικός κομματικός σχηματισμός στη μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία: να εξασφαλίζει την ένταξη των υποτελών τάξεων στο αστικό πολιτικό σύστημα. Τα όρια και οι δυνατότητες του δικομματισμού έχουν στενέψει επικίνδυνα. Όλο και περισσότερο η ακροδεξιά γίνεται το αναγκαίο συμπλήρωμα των καθεστωτικών επιλογών και αυτό είναι κάτι το εξαιρετικά επικίνδυνο , μια και αποκτά θεσμικό ρόλο μέσα στο κράτος.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα όσο συνασπίζεται για να προχωρήσει τη μνημονιακή πολιτική υπέρ των δανειστών τόσο μεγαλώνει την κρίση νομιμοποίησης του και άλλο τόσο παραμένει κοινωνικά μετέωρο, καθώς είναι πια φανερό ότι με τη μορφή που έχει σήμερα δεν χρειάζεται ούτε στο ίδιο το κεφάλαιο. Η αστική πολιτική διακυβέρνηση απαιτεί άλλα πολιτικά χαρακτηριστικά σήμερα απ’ αυτά που είχε μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα. Απαιτεί πολιτικά σχήματα και κρατικές δομές που δεν είναι διαπερατά ούτε στο ελάχιστο από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα , δεν στηρίζεται ούτε επιδιώκει νέα σοσιαλδημοκρατικά συμβόλαια και προχωρά στην απευθείας ανάθεση της πολιτικής εξουσίας σε διαχειριστές – μάνατζερ των συμφερόντων της που έχουν οργανικούς δεσμούς με τεχνοκρατικά και πολιτικά επιτελεία του διεθνοποιημένου κεφαλαίου , παρακάμπτοντας το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό ή βάζοντας το σε δευτερεύοντα – υποστηρικτικό ρόλο. Το νέο σκηνικό που πάει να στηθεί θεωρεί τη δημοκρατία , ακόμα και στην κουτσουρεμένη εκδοχή της τελευταίας τριακονταετίας ως υπόθεση ανασχετική για τα οικονομικά του σχέδια. Η πολιτική διαχείριση του συστήματος περνάει στα χέρια των κλειστών λόμπι του κεφαλαίου, κυρίως των τεχνοκρατικών. Τα σχήματα αυτά είναι αδιάβλητα στην κοινωνική αντίσταση και διαμαρτυρία , αλλά έχουν και τη σημαντική αδυναμία να μεγαλώνουν εύκολα την κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος. Είμαστε κοντά στην πολιτική εκείνη στιγμή όπου οι «από πάνω» δεν θα μπορούν να κυβερνήσουν με τους όρους που μέχρι τώρα κυβερνούσαν του «από κάτω» αλλά και οι «από κάτω» δεν θα αποδέχονται τους όρους της εξουσίας των «από πάνω». Παρά τα όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν από την καθεστωτική δημοσιογραφία περί μικρών αντιστάσεων και αποδοχής του μνημονίου από την κοινωνία , η πραγματικότητα είναι διαφορετική : η αντίσταση υπήρξε διαρκής και με ένταση που συνεχώς μεγάλωνε και απλώνονταν σε όλο και περισσότερα λαϊκά στρώματα , στρώματα που μέχρι πριν παρέμεναν καθηλωμένα στον καναπέ της τηλεοπτικής απάθεια και της πολιτικής αποβλάκωσης. Το κίνημα των πλατειών αλλά και η μαζική συμμετοχή στις 12 γενικές απεργίες ανέδειξαν τη μεγάλη ρωγμή που χωρίζει το σάπιο πολιτικό σύστημα και το μεγάλο μέρος του λαού. Η κυβέρνηση του Γ.Α.Π κατέρρευσε κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής.
Στο νέο σκηνικό αναδεικνύεται μια κυβέρνηση που στόχο έχει να συνεχίσει από εκεί που ξέμεινε η προηγούμενη. Πρόκειται για μια επικίνδυνη κυβέρνηση , επικίνδυνη από πολλές πλευρές. Η πολιτική της θα είναι χειρότερη απ’ αυτή της προηγούμενης και γι’ αυτό συγκροτήθηκε ως συνασπισμός κομμάτων του κεφαλαίου.
Επικίνδυνη γιατί σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα και τους φορείς του ελληνικού κεφαλαίου θα επιδιώξει να ψηφίσει στη Βουλή τη νέα δανειακή σύμβαση , σύμβαση μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής λεηλασίας από την προηγούμενη που είχε υπογράψει η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τους δανειστές (8/5/2010) και που δεν τόλμησε να φέρει στη Βουλή για ψήφιση. Με τη σύμβαση αυτή ο δημόσιος πλούτος της χώρας θα περιέλθει στα χέρια του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου και ειδικά του γερμανικού. Θα υλοποιηθεί ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια οικονομικής και κοινωνικής λεηλασίας που έχουμε μέχρι τώρα γνωρίσει στην ιστορία της χώρας.
Επικίνδυνη γιατί έχει αποδεχτεί την επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ να τεθούν λειτουργίες του κράτους κάτω από την επιτήρηση των επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το περίφημο καθεστώς της επιτροπείας), του οποίου η εφαρμογή συνεπάγεται φοβερότερα δεινά για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Οι επιλογές αυτές έχουν περιγραφεί ως μείωση της εθνικής κυριαρχίας, γεγονός που αυτό έχει βάση στην πραγματικότητα, η μείωση όμως αυτή είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Μέσα απ’ αυτό το δρόμο το ελληνικό κεφάλαιο μπορεί να εντείνει την εκμετάλλευση της εργασίας. Κατά συνέπεια πρέπει να κατανοηθεί ως ταξική και όχι ως μια έξωθεν επιβαλλόμενη επιλογή, που γενικά και αόριστα δεν βλάπτει όλο το έθνος. Αυτός που στην κυριολεξία τσακίζεται από την υπερεθνική επιτήρηση που έφερε το μνημονιακό καθεστώς είναι το έθνος των εργαζομένων. Η πολιτική αυτή θα σαρώσει τα δικαιώματά των φορέων του και θα ξεκληρίσει το βιοτικό τους επίπεδο. Το καθεστώς της επιτήρησης δεν είναι το ίδιο μ’ αυτό που επιβάλλεται στην αστική τάξη ως αναγκαστική κατάσταση μέσα από συνθήκες π.χ στρατιωτικής κατοχής (όπως έγινε στην περίοδο 1941-1944) αλλά αποτελεί επιλογή της ίδιας και γίνεται στα πλαίσια της συμμαχίας της με τον γαλλογερμανικό άξονα , για να διατηρήσει τα οφέλη για την ίδια από την παραμονή στο ευρώ και στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία.
Επικίνδυνη γιατί την μεγάλη κρίση νομιμοποίησης που χαρακτηρίζει τόσο την ίδια όσο και τους κομματικούς σχηματισμούς που τη στηρίζουν αλλά και το πολιτικό σύστημα του οποίου αποτελεί έκφραση , θα προσπαθήσει να την ξεπεράσει με όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής.
Επικίνδυνη , γιατί με τη συγκρότησή της επιδιώκεται να προχωρήσει ένα πολιτικό πρόγραμμα καπιταλιστικής λεηλασίας , χωρίς αυτό να έχει και καν τυπική έγκριση και αποτελεί πραξικοπηματική επιβολή της θέλησης του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και της εγχώριας και διεθνούς τοκογλυφίας. Ο πρωθυπουργός αυτής της κυβέρνησης είναι διορισμένος εκπρόσωπος ενός πολυεθνικού λόμπι καπιταλιστικών συμφερόντων και δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση από τον λαό να βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται. Το πολιτικό της προσωπικό είναι ό, τι πιο αντιδραστικό και πιο άθλιο ανέδειξε η νεοφιλελεύθερη εποχή του ελληνικού καπιταλισμού από τις πολιτικά αποκρουστικές φιγούρες της σημιτικής εποχής ( Γιαννίτσης, Πάγκαλος) , τους πράσινους Ταλιμπάν της τρόικας ( Ραγκούσης – Διαμαντοπούλου – Λοβέρδος) μέχρι τη ρατσιστική ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ , που για πρώτη φορά μετά το 1974 στρογγυλοκάθεται σε θώκους της εξουσίας , χωρίς βέβαια να έχει εκλεγεί από πουθενά γι’ αυτές τις θέσεις. Σήμερα ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργεί ως αναγκαίο συμπλήρωμα του σάπιου και απολύτως απονομιμοποιημένου πολιτικού συστήματος. Η Ν.Δ σύρθηκε για τα καλά στον μνημονιακό χορό και οι διακηρύξεις περί άλλου μείγματος πολιτικής απ’ αυτό που προέβλεπαν τα αρχικά μνημόνια κατέληξαν σε πολιτική στήριξη ακόμα πιο δηλητηριωδών μειγμάτων νεοφιλελευθέρου κανιβαλισμού. Έτσι ο πολιτικός της πήχης θα κινδυνεύει να κοντύνει μέχρι τις εκλογές, όταν αυτές γίνουν, και θα κινδυνεύει να συρθεί σε μια ανάλογη επιλογή και μετά τις εκλογές, καθώς το όνειρο της αυτοδυναμίας γίνεται πλέον οριστικά άπιαστο. Χωρίς αμφιβολία είναι ο κατεξοχήν πολιτικά χώρος χαμένος από την όλη υπόθεση της συγκρότησης της συμμαχικής κυβέρνησης, αλλά κερδισμένος σ΄ αυτό το σημείο μπορεί να είναι ο κόσμος της εργασίας, καθώς έχει την ευκαιρία να καταλάβει τον κάλπικο χαρακτήρα των αντιμνημονιακών της διακηρύξεων. Οι μάσκες πλέον έπεσαν και η πολιτική στήριξη του μνημονίου είναι πια ανοικτή εκ μέρους της.
Η σημασία της συγκυβέρνησης των κομμάτων του κεφαλαίου είναι ότι λειτουργεί ως πολιτικό θερμοκήπιο για μελλοντική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Το σχέδιο είναι για καθαρόαιμα μνημονιακά κυβερνητικά σχήματα και κόμματα και όχι για αυτοδύναμες ή συμμαχικές κυβερνήσεις των παραδοσιακών αστικών κομμάτων που θα διαχειρίζονται και θα εφαρμόζουν το μνημόνιο. Ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός επεκτείνεται από το οικονομικό στο πολιτικό επίπεδο, με το πέρασμα της πολιτικής εξουσίας στους μάνατζερ του κεφαλαίου.
Η κυβέρνηση αυτή είναι το καθαρόαιμο πολιτικό σχήμα των δανειστών και των τραπεζών και από την επιβίωση της μόνο τα χειροτέρα μπορούν να προκύψουν: οικονομική εξαθλίωση και πολιτικός ολοκληρωτισμός οποίας μορφής απαιτήσουν τα συμφέροντα τα του ελληνικού και ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου. Η πόρτα του ολοκληρωτισμού είναι ανοικτή προς κάθε κατεύθυνση για να τιθασευτεί η αντίσταση στο μνημόνιο. Πρέπει ανοικτά να της κυρήξουμε τον πόλεμο, χωρίς καθυστερήσεις και αυταπάτες για το ρολό της.
Είναι κάτι παραπάνω από ώριμο να πάρει πολιτική υπόσταση και μορφή η πρόταση για ανατροπή του μνημονιακου καθεστώτος.
Μη αναγνώριση του ιμπεριαλιστικού χρέους – παύση πληρωμών προς την εγχωρία και διεθνή τοκογλυφία – Έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση – Εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από καθεστώς εργατικού και ευρύτερου κοινωνικού ελέγχου – ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και καταδίκη κάθε μορφής των πολιτικών υπευθύνων της χρεοκοπίας και της καπιταλιστικής λεηλασίας.
ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ
Τα συμπεράσματα από τη μάχη του Πολυτεχνείου. Απόφαση της Κ.Ο. Μαχητής το Δεκέμβρη του 1973
Τα συμπεράσματα από τη μάχη του Πολυτεχνείου. Απόφαση της Κ.Ο. Μαχητής το Δεκέμβρη του 1973
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση ο φίλος και σύντροφος Τ.Κ. μας προώθησε το ιστορικό ντοκουμέντο που παραθέτουμε, το οποίο για πρώτη φορά υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή.
Τα συμπεράσματα από τη μάχη του Πολυτεχνείου.
(Απόφαση της Έκτακτης Συνδιάσκεψης της Κ.Ο. ΜΑΧΗΤΗΣ που έγινε το Δεκέμβρη του 1973 στην Αθήνα. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην πολυγραφημένη εφημερίδα «ΜΑΧΗΤΗΣ» Νο2, που κυκλοφόρησε μετά τη Μεγάλη Εξέγερση του Νοέμβρη, αφιερωμένη στα θύματα του αγώνα)
Η αιματηρή καταστολή της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί αναμφίβολα μια προσωρινή νίκη της αντίδρασης.
Στηριγμένη στο συντριπτικά ευνοϊκό γι’ αυτήν συσχετισμό στρατιωτικής δύναμης, μπόρεσε για μια ακόμα φορά να επιβάλει την «τάξιν και το κράτος του νόμου». Βαρύ το τίμημα που πλήρωσε ο λαός γι’ αυτή του την εξέγερση. Εκατοντάδες οι νεκροί κι οι τραυματίες, χιλιάδες αυτοί που πιάστηκαν, που βασανίστηκαν ή τράβηξαν το δρόμο της εξορίας.
Οι μαζικές κινητοποιήσεις, που το αποκορύφωμά τους ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου, κόπηκαν βίαια. Οι νόμιμες μορφές οργάνωσης, όπως οι τοπικοί φοιτητικοί σύλλογοι, που είχαν κατακτηθεί, απαγορεύτηκαν. Η ανοιχτή τρομοκρατία και καταπίεση, που για κάποιο διάστημα είχαν καλλωπιστεί με τη μάσκα του «εκδημοκρατισμού», ξαναγύρισαν στα παλιά τους μεγαλεία. Η διχτατορία ξαναβρήκε ολόκληρο τον εαυτό της.
‘Ολ’ αυτά είναι οι αρνητικές πλευρές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Για τους ευκαιριστές, που βλέπουν τον αγώνα του λαού στατικά και όχι στη δυναμική του εξέλιξη, που βλέπουν τον αγώνα του λαού σαν μέσο πίεσης για πολιτικά οφέλη και όχι σαν μέσο ριζικής λύσης των προβλημάτων του, γι’ αυτούς το κίνημα μετά το χτύπημα του Πολυτεχνείου γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Όμως αυτή η αντίληψη είναι σοβαρότατο πολιτικό λάθος.
Ο αγώνας του λαού για τη ριζική λύση των προβλημάτων του, για μια πραγματική λαϊκή κυριαρχία, είναι μακρόχρονος και σκληρός, είναι αγώνας προοπτικής και όχι ευκαιρίας, όπως κάθε επαναστατικός αγώνας. Τ’ αποτελέσματα δεν μετριούνται απ’ τους νόμιμους συλλόγους που κλείστηκαν ή απ’ το πρόσκαιρο σταμάτημα των μαζικών κινητοποιήσεων. Δεν μετριούνται λογιστικά, αλλά απ’ το κατά πόσο οι λαϊκές μάζες καταχτάνε, μέσα απ’ τη συγκεκριμένη μάχη, ένα ανώτερο επίπεδο σύνδεσής τους με τις οργανωμένες πρωτοπορίες. Απ’ το κατά πόσο σπάνε οι αυταπάτες κι η θολούρα γύρω απ’ την αντικειμενική πραγματικότητα και τις αναγκαιότητες που βάζει ο στόχος της ριζικής αλλαγής, απ’ το κατά πόσο, τέλος, αρχίζει να γίνεται κατανοητή η αναγκαιότητα κι η δυνατότητα της ριζικής αλλαγής.
Κι απ’ αυτή, τη μακροπρόθεσμη, την επαναστατική σκοπιά αν εξεταστούν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, φαίνεται ολοκάθαρα ότι τα κέρδη του κινήματος είναι τεράστια κι ότι η «νίκη» της αντίδρασης ήταν στην πραγματικότητα μια ήττα της.
Ξεκινώντας σαν μια πολιτική ενέργεια των φοιτητών ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης, η κατάληψη του Πολυτεχνείου μετεξελίχτηκε σε μια πραγματικά παλλαϊκή αντιδιχτατορική κινητοποίηση. Οι χιλιάδες ηρωικοί φοιτητές που την Τετάρτη στις 14 του περασμένου Νοέμβρη σήκωσαν τη σημαία του αγώνα ψηλά, είδαν το λαό της Αθήνας να πυκνώνει κατά δεκάδες χιλιάδες τις γραμμές του αγώνα, τους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στα Γιάννενα ν’ ακολουθούν το παράδειγμά τους, το λαό της Δράμας, των Μεγάρων να ξεσηκώνεται, το λαό ολόκληρης της Ελλάδας να στέκεται στο πλευρό τους. Το φοιτητικό κίνημα συσπείρωσε γύρω του όλα τα στρώματα του λαού τραβώντας τα στη δράση, μετάδωσε τη σπίθα του αγώνα μέσα σ’ όλους τους χώρους της ελληνικής κοινωνίας, εκπληρώνοντας έτσι με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του σαν πυροδότη του γενικότερου λαϊκού κινήματος. Εργάτες, υπάλληλοι, μαθητές, επαγγελματίες, διανοούμενοι, αγρότες ανταποκρίθηκαν με αυθόρμητο ενθουσιασμό στο κάλεσμα των φοιτητών κι έκαναν το φοιτητικό αγώνα λαϊκό, αγώνα δικό τους.
Το ρίξιμο στον αγώνα, ύστερα από 7 χρόνια ακινησίας, μεγάλων μαζών του λαού κι η σφυρηλάτηση της ενότητάς τους μέσα στη δράση ήταν μια μεγάλη κατάχτηση του Πολυτεχνείου.
Αυτοί που κατέβηκαν στους δρόμους κι αυτοί που γαντζωμένοι στα ραδιόφωνά τους άκουγαν το σταθμό τους Πολυτεχνείου ήταν μια ζωντανή απόδειξη της λαχτάρας του ελληνικού λαού ν’ απαλλαχτεί απ’ την εκμετάλλευση και την τυραννία και της έντονης διάθεσής του ν’ αγωνιστεί γι’ αυτό το σκοπό. Ήταν μια περίτρανη διάψευση γι’ αυτούς που αμφισβητούσαν τόσα χρόνια την ωριμότητα του λαού για αγώνα και καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια.
Ο αγώνας του Πολυτεχνείου, με τη μαζικότητα και το δυναμισμό του, έβαλε τέρμα στα όνειρα της αντίδρασης ν’ αποπροσανατολίσει το λαό με τις κομπίνες του «εκδημοκρατισμού». Η αντίδραση αναγκάστηκε ν’ αποκαλύψει ξανά το πραγματικό της πρόσωπο και μαζί μ’ αυτό αποκαλύφθηκε πως δεν έχει περιθώρια ελιγμών. Αποδείχτηκε ότι πίσω από κάθε πολιτική βιτρίνα υπάρχουν τα πραγματικά και μόνιμα στηρίγματα της αντίδρασης, υπάρχουν τα τανκς, ο στρατιωτικός και αστυνομικός μηχανισμός της βίας που επεμβαίνει αδίσταχτα μπροστά στην παραμικρή απειλή απ’ τη μεριά του λαϊκού κινήματος. Η αιματηρή κατάπνιξη της αντιδιχτατορικής αυτής κινητοποίησης έδωσε ένα γερό χτύπημα στις ουτοπίες του ειρηνικού περάσματος της εξουσίας στα χέρια του λαού. Η απροκάλυπτη βία της αντίδρασης νομιμοποίησε τη χρήση της επαναστατικής βίας κι απόδειξε πως η επαναστατική βία είναι το αποτέλεσμα κι όχι το αίτιο της αντεπαναστατικής βίας. Κι ακόμα, έκανε τη χρήση δυναμικών μορφών πάλης απ’ τη μεριά του κινήματος όχι μόνο αναγκαία, αλλά και επιταχτική
Μέσα στην πορεία ανάπτυξης του αντιδιχτατορικού αγώνα του Πολυτεχνείου έγινε κατορθωτό το πλάταιμα του περιεχομένου του αντιδιχτατορικού αγώνα. Το ρίξιμο αντιιμπεριαλιστικών συνθημάτων (έξω οι Αμερικάνοι, έξω απ’ το ΝΑΤΟ κ.α.) και η μεγάλη απήχηση που είχαν στις πλατιές μάζες έδωσαν έντονο αντιιμπεριαλιστικό χαραχτήρα στον αντιδιχτατορικό αγώνα.
Παραπέρα, το κατέβασμα πρωτοπόρων εργατών έδωσε στην κινητοποίηση επαναστατική διάσταση. Στην εργατική συνέλευση, την πρώτη μετά από 7 χρόνια παγώματος, οι εργάτες κατέδειξαν και στιγμάτισαν τη Χούντα και τα στηρίγματά της. Τοποθέτησαν τον αγώνα ενάντια στη διχτατορία στη σωστή του βάση. Έδειξαν ότι ο αγώνας ενάντια στη διχτατορία είναι αγώνας Αντιδιχτατορικός-Αντιιμπεριαλιστικός-Αντιμονοπωλιακός. Ότι μόνο με τη συντριβή της Χούντας, του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων η λύση των προβλημάτων μας θα ’ναι πραγματική.
Κατορθώθηκε έτσι να σπάσει ο μονόπλευρος, στενά αντιδιχτατορικός χαραχτήρας του αγώνα, που με τόση επιμονή καλλιεργούσαν και καλλιεργούν διάφοροι «αντιστασιακοί» και που σπέρνει τόση θολούρα μέσα στο λαό.
Αν ο πολύπλευρος αγώνας που αναπτύχθηκε μέσα κι έξω απ’ το Πολυτεχνείο ήταν μια φορά πολύτιμη εμπειρία για τις μάζες, ήταν δυο φορές πολύτιμη εμπειρία για τις επαναστατικές οργανώσεις. Έδωσε τη δυνατότητα να δοκιμαστούν μέσα στο καμίνι της δράσης οι διάφορες πολιτικές γραμμές και ταχτικές, οι διάφορες μορφές πάλης και οργάνωσης. Κάθε οργάνωση που δεν ήταν μπλοκαρισμένη στα γρανάζια του δογματισμού είχε την ευκαιρία ν’ ανακαλύψει τον πραγματικό της εαυτό στον καθρέφτη της πραχτικής, να δει τα λάθη, τις αδυναμίες και τα προτερήματά της, να συνδέσει τη θεωρία της με την πράξη, ν’ αντλήσει πολύτιμη πείρα. Ακόμα, έγινε μπορετό να ’ρθουν σε ζωντανή επαφή διάφορες οργανώσεις, αγωνιζόμενες δίπλα-δίπλα μέσα στη φωτιά του αγώνα. Η διαδικασία για την ενότητα βρήκε ένα πραγματικά πρόσφορο έδαφος για να κάνει τα πρώτα ουσιαστικά βήματά της, ξεφεύγοντας απ’ το αδιέξοδο των γενικόλογων θεωρητικολογιών.
Ο ανοργάνωτος χαραχτήρας της κινητοποίησης του Πολυτεχνείου καθόρισε και την κατάληξή της. Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις στους δρόμους, οι καταλήψεις κτιρίων κι όλες οι άλλες ηρωικές αλλά και αυθόρμητες εκδηλώσεις δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν σε νικηφόρο αποτέλεσμα, γιατί ακριβώς έλλειπε το στοιχείο της οργάνωσης. Αποδείχτηκε καθαρά πως απέναντι στην οργανωμένη δράση της αντίδρασης μονάχα η συνολικά οργανωμένη δράση του λαού θα μπορούσε ν’ αντιπαραταχτεί μ’ επιτυχία. Η εύκολη και γρήγορη επικράτηση της αντίδρασης αποτελεί το μέτρο της ανεπάρκειας του αυθορμητισμού.
Αν όμως η έλλειψη οργανωμένου χαραχτήρα της κινητοποίησης οδήγησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου σε ήττα, η έλλειψη ενός ξεκάθαρου και συνολικού επαναστατικού πολιτικού προγράμματος και στόχων δεν επέτρεψε να προχωρήσει ακόμα πιο πολύ η πολιτική συνειδητοποίηση των μαζών και να πάρει μια πιο ολοκληρωμένη μορφή. Απέναντι στον αποπροσανατολιστικό στόχο της «Οικουμενικής Κυβέρνησης» ή της «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας», οι επαναστατικές οργανώσεις δεν είχαν ν’ αντιπαρατείνουν παρά μια αφηρημένη «λαϊκή κυριαρχία». Μια λαϊκή κυριαρχία χωρίς συγκεκριμένη πολιτική μορφή, χωρίς συγκεκριμένους οικονομικούς-κοινωνικούς-πολιτικούς στόχους. Έτσι αφήνονταν ελεύθερο το πεδίο στους αστούς πολιτικάντηδες και στους ρεφορμιστές να ψαρεύουν στα θολά νερά.
Η ανυπαρξία μιας οργάνωσης πλατιάς και δυναμικής που, όντας πιστωμένη στη συνείδηση των μαζών, να μπορεί να καθοδηγεί την αυθόρμητη διάθεσή τους και να τις οδηγεί οργανωμένα στη διεξαγωγή των μαχών, έγινε ολοφάνερη. Οι διάφορες οργανώσεις και ομάδες που έδρασαν κατά τη διάρκεια των γεγονότων, καθορισμένες απ’ την ποιοτική και ποσοτική ανεπάρκειά τους, απ’ την ίδια τη φύση τους, αποδείχτηκαν αδύναμες να παίξουν, η κάθε μια ξεχωριστά, το ρόλο του συνολικού καθοδηγητή του κινήματος. Η ανάγκη για συντονισμό και ενότητα των διασπαρμένων επαναστατικών οργανώσεων πρόβαλε πιο επιταχτική από κάθε άλλη φορά.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε το σημαντικότερο σταθμό του ελληνικού λαϊκού κινήματος μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Για πρώτη φορά μετά την ήττα του ’49 ο ελληνικός λαός αμφισβήτησε άμεσα, μαζικά και δυναμικά την πολιτική κυριαρχία των εκμεταλλευτών και καταπιεστών του.
Αυτή η άμεση παρουσία των μαζών στην πολιτική σκηνή και το χτύπημα που η εξέγερσή τους προκάλεσε άνοιξαν μια καινούρια φάση του λαϊκού κινήματος. Δημιούργησαν τις βάσεις για ένα ποιοτικό και ποσοτικό ανέβασμα της λαϊκής πάλης, για μια πλατύτερη και βαθύτερη ανάπτυξη του αντιδιχτατορικού-αντιμονοπωλιακού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.
Δεκέμβρης ’73
Απόφαση της Έκτακτης Συνδιάσκεψης
της Κ.Ο.ΜΑΧΗΤΗΣ
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση ο φίλος και σύντροφος Τ.Κ. μας προώθησε το ιστορικό ντοκουμέντο που παραθέτουμε, το οποίο για πρώτη φορά υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή.
Τα συμπεράσματα από τη μάχη του Πολυτεχνείου.
(Απόφαση της Έκτακτης Συνδιάσκεψης της Κ.Ο. ΜΑΧΗΤΗΣ που έγινε το Δεκέμβρη του 1973 στην Αθήνα. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην πολυγραφημένη εφημερίδα «ΜΑΧΗΤΗΣ» Νο2, που κυκλοφόρησε μετά τη Μεγάλη Εξέγερση του Νοέμβρη, αφιερωμένη στα θύματα του αγώνα)
Η αιματηρή καταστολή της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί αναμφίβολα μια προσωρινή νίκη της αντίδρασης.
Στηριγμένη στο συντριπτικά ευνοϊκό γι’ αυτήν συσχετισμό στρατιωτικής δύναμης, μπόρεσε για μια ακόμα φορά να επιβάλει την «τάξιν και το κράτος του νόμου». Βαρύ το τίμημα που πλήρωσε ο λαός γι’ αυτή του την εξέγερση. Εκατοντάδες οι νεκροί κι οι τραυματίες, χιλιάδες αυτοί που πιάστηκαν, που βασανίστηκαν ή τράβηξαν το δρόμο της εξορίας.
Οι μαζικές κινητοποιήσεις, που το αποκορύφωμά τους ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου, κόπηκαν βίαια. Οι νόμιμες μορφές οργάνωσης, όπως οι τοπικοί φοιτητικοί σύλλογοι, που είχαν κατακτηθεί, απαγορεύτηκαν. Η ανοιχτή τρομοκρατία και καταπίεση, που για κάποιο διάστημα είχαν καλλωπιστεί με τη μάσκα του «εκδημοκρατισμού», ξαναγύρισαν στα παλιά τους μεγαλεία. Η διχτατορία ξαναβρήκε ολόκληρο τον εαυτό της.
‘Ολ’ αυτά είναι οι αρνητικές πλευρές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Για τους ευκαιριστές, που βλέπουν τον αγώνα του λαού στατικά και όχι στη δυναμική του εξέλιξη, που βλέπουν τον αγώνα του λαού σαν μέσο πίεσης για πολιτικά οφέλη και όχι σαν μέσο ριζικής λύσης των προβλημάτων του, γι’ αυτούς το κίνημα μετά το χτύπημα του Πολυτεχνείου γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Όμως αυτή η αντίληψη είναι σοβαρότατο πολιτικό λάθος.
Ο αγώνας του λαού για τη ριζική λύση των προβλημάτων του, για μια πραγματική λαϊκή κυριαρχία, είναι μακρόχρονος και σκληρός, είναι αγώνας προοπτικής και όχι ευκαιρίας, όπως κάθε επαναστατικός αγώνας. Τ’ αποτελέσματα δεν μετριούνται απ’ τους νόμιμους συλλόγους που κλείστηκαν ή απ’ το πρόσκαιρο σταμάτημα των μαζικών κινητοποιήσεων. Δεν μετριούνται λογιστικά, αλλά απ’ το κατά πόσο οι λαϊκές μάζες καταχτάνε, μέσα απ’ τη συγκεκριμένη μάχη, ένα ανώτερο επίπεδο σύνδεσής τους με τις οργανωμένες πρωτοπορίες. Απ’ το κατά πόσο σπάνε οι αυταπάτες κι η θολούρα γύρω απ’ την αντικειμενική πραγματικότητα και τις αναγκαιότητες που βάζει ο στόχος της ριζικής αλλαγής, απ’ το κατά πόσο, τέλος, αρχίζει να γίνεται κατανοητή η αναγκαιότητα κι η δυνατότητα της ριζικής αλλαγής.
Κι απ’ αυτή, τη μακροπρόθεσμη, την επαναστατική σκοπιά αν εξεταστούν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, φαίνεται ολοκάθαρα ότι τα κέρδη του κινήματος είναι τεράστια κι ότι η «νίκη» της αντίδρασης ήταν στην πραγματικότητα μια ήττα της.
Ξεκινώντας σαν μια πολιτική ενέργεια των φοιτητών ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης, η κατάληψη του Πολυτεχνείου μετεξελίχτηκε σε μια πραγματικά παλλαϊκή αντιδιχτατορική κινητοποίηση. Οι χιλιάδες ηρωικοί φοιτητές που την Τετάρτη στις 14 του περασμένου Νοέμβρη σήκωσαν τη σημαία του αγώνα ψηλά, είδαν το λαό της Αθήνας να πυκνώνει κατά δεκάδες χιλιάδες τις γραμμές του αγώνα, τους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στα Γιάννενα ν’ ακολουθούν το παράδειγμά τους, το λαό της Δράμας, των Μεγάρων να ξεσηκώνεται, το λαό ολόκληρης της Ελλάδας να στέκεται στο πλευρό τους. Το φοιτητικό κίνημα συσπείρωσε γύρω του όλα τα στρώματα του λαού τραβώντας τα στη δράση, μετάδωσε τη σπίθα του αγώνα μέσα σ’ όλους τους χώρους της ελληνικής κοινωνίας, εκπληρώνοντας έτσι με μεγάλη επιτυχία το ρόλο του σαν πυροδότη του γενικότερου λαϊκού κινήματος. Εργάτες, υπάλληλοι, μαθητές, επαγγελματίες, διανοούμενοι, αγρότες ανταποκρίθηκαν με αυθόρμητο ενθουσιασμό στο κάλεσμα των φοιτητών κι έκαναν το φοιτητικό αγώνα λαϊκό, αγώνα δικό τους.
Το ρίξιμο στον αγώνα, ύστερα από 7 χρόνια ακινησίας, μεγάλων μαζών του λαού κι η σφυρηλάτηση της ενότητάς τους μέσα στη δράση ήταν μια μεγάλη κατάχτηση του Πολυτεχνείου.
Αυτοί που κατέβηκαν στους δρόμους κι αυτοί που γαντζωμένοι στα ραδιόφωνά τους άκουγαν το σταθμό τους Πολυτεχνείου ήταν μια ζωντανή απόδειξη της λαχτάρας του ελληνικού λαού ν’ απαλλαχτεί απ’ την εκμετάλλευση και την τυραννία και της έντονης διάθεσής του ν’ αγωνιστεί γι’ αυτό το σκοπό. Ήταν μια περίτρανη διάψευση γι’ αυτούς που αμφισβητούσαν τόσα χρόνια την ωριμότητα του λαού για αγώνα και καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια.
Ο αγώνας του Πολυτεχνείου, με τη μαζικότητα και το δυναμισμό του, έβαλε τέρμα στα όνειρα της αντίδρασης ν’ αποπροσανατολίσει το λαό με τις κομπίνες του «εκδημοκρατισμού». Η αντίδραση αναγκάστηκε ν’ αποκαλύψει ξανά το πραγματικό της πρόσωπο και μαζί μ’ αυτό αποκαλύφθηκε πως δεν έχει περιθώρια ελιγμών. Αποδείχτηκε ότι πίσω από κάθε πολιτική βιτρίνα υπάρχουν τα πραγματικά και μόνιμα στηρίγματα της αντίδρασης, υπάρχουν τα τανκς, ο στρατιωτικός και αστυνομικός μηχανισμός της βίας που επεμβαίνει αδίσταχτα μπροστά στην παραμικρή απειλή απ’ τη μεριά του λαϊκού κινήματος. Η αιματηρή κατάπνιξη της αντιδιχτατορικής αυτής κινητοποίησης έδωσε ένα γερό χτύπημα στις ουτοπίες του ειρηνικού περάσματος της εξουσίας στα χέρια του λαού. Η απροκάλυπτη βία της αντίδρασης νομιμοποίησε τη χρήση της επαναστατικής βίας κι απόδειξε πως η επαναστατική βία είναι το αποτέλεσμα κι όχι το αίτιο της αντεπαναστατικής βίας. Κι ακόμα, έκανε τη χρήση δυναμικών μορφών πάλης απ’ τη μεριά του κινήματος όχι μόνο αναγκαία, αλλά και επιταχτική
Μέσα στην πορεία ανάπτυξης του αντιδιχτατορικού αγώνα του Πολυτεχνείου έγινε κατορθωτό το πλάταιμα του περιεχομένου του αντιδιχτατορικού αγώνα. Το ρίξιμο αντιιμπεριαλιστικών συνθημάτων (έξω οι Αμερικάνοι, έξω απ’ το ΝΑΤΟ κ.α.) και η μεγάλη απήχηση που είχαν στις πλατιές μάζες έδωσαν έντονο αντιιμπεριαλιστικό χαραχτήρα στον αντιδιχτατορικό αγώνα.
Παραπέρα, το κατέβασμα πρωτοπόρων εργατών έδωσε στην κινητοποίηση επαναστατική διάσταση. Στην εργατική συνέλευση, την πρώτη μετά από 7 χρόνια παγώματος, οι εργάτες κατέδειξαν και στιγμάτισαν τη Χούντα και τα στηρίγματά της. Τοποθέτησαν τον αγώνα ενάντια στη διχτατορία στη σωστή του βάση. Έδειξαν ότι ο αγώνας ενάντια στη διχτατορία είναι αγώνας Αντιδιχτατορικός-Αντιιμπεριαλιστικός-Αντιμονοπωλιακός. Ότι μόνο με τη συντριβή της Χούντας, του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων η λύση των προβλημάτων μας θα ’ναι πραγματική.
Κατορθώθηκε έτσι να σπάσει ο μονόπλευρος, στενά αντιδιχτατορικός χαραχτήρας του αγώνα, που με τόση επιμονή καλλιεργούσαν και καλλιεργούν διάφοροι «αντιστασιακοί» και που σπέρνει τόση θολούρα μέσα στο λαό.
Αν ο πολύπλευρος αγώνας που αναπτύχθηκε μέσα κι έξω απ’ το Πολυτεχνείο ήταν μια φορά πολύτιμη εμπειρία για τις μάζες, ήταν δυο φορές πολύτιμη εμπειρία για τις επαναστατικές οργανώσεις. Έδωσε τη δυνατότητα να δοκιμαστούν μέσα στο καμίνι της δράσης οι διάφορες πολιτικές γραμμές και ταχτικές, οι διάφορες μορφές πάλης και οργάνωσης. Κάθε οργάνωση που δεν ήταν μπλοκαρισμένη στα γρανάζια του δογματισμού είχε την ευκαιρία ν’ ανακαλύψει τον πραγματικό της εαυτό στον καθρέφτη της πραχτικής, να δει τα λάθη, τις αδυναμίες και τα προτερήματά της, να συνδέσει τη θεωρία της με την πράξη, ν’ αντλήσει πολύτιμη πείρα. Ακόμα, έγινε μπορετό να ’ρθουν σε ζωντανή επαφή διάφορες οργανώσεις, αγωνιζόμενες δίπλα-δίπλα μέσα στη φωτιά του αγώνα. Η διαδικασία για την ενότητα βρήκε ένα πραγματικά πρόσφορο έδαφος για να κάνει τα πρώτα ουσιαστικά βήματά της, ξεφεύγοντας απ’ το αδιέξοδο των γενικόλογων θεωρητικολογιών.
Ο ανοργάνωτος χαραχτήρας της κινητοποίησης του Πολυτεχνείου καθόρισε και την κατάληξή της. Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις στους δρόμους, οι καταλήψεις κτιρίων κι όλες οι άλλες ηρωικές αλλά και αυθόρμητες εκδηλώσεις δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν σε νικηφόρο αποτέλεσμα, γιατί ακριβώς έλλειπε το στοιχείο της οργάνωσης. Αποδείχτηκε καθαρά πως απέναντι στην οργανωμένη δράση της αντίδρασης μονάχα η συνολικά οργανωμένη δράση του λαού θα μπορούσε ν’ αντιπαραταχτεί μ’ επιτυχία. Η εύκολη και γρήγορη επικράτηση της αντίδρασης αποτελεί το μέτρο της ανεπάρκειας του αυθορμητισμού.
Αν όμως η έλλειψη οργανωμένου χαραχτήρα της κινητοποίησης οδήγησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου σε ήττα, η έλλειψη ενός ξεκάθαρου και συνολικού επαναστατικού πολιτικού προγράμματος και στόχων δεν επέτρεψε να προχωρήσει ακόμα πιο πολύ η πολιτική συνειδητοποίηση των μαζών και να πάρει μια πιο ολοκληρωμένη μορφή. Απέναντι στον αποπροσανατολιστικό στόχο της «Οικουμενικής Κυβέρνησης» ή της «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας», οι επαναστατικές οργανώσεις δεν είχαν ν’ αντιπαρατείνουν παρά μια αφηρημένη «λαϊκή κυριαρχία». Μια λαϊκή κυριαρχία χωρίς συγκεκριμένη πολιτική μορφή, χωρίς συγκεκριμένους οικονομικούς-κοινωνικούς-πολιτικούς στόχους. Έτσι αφήνονταν ελεύθερο το πεδίο στους αστούς πολιτικάντηδες και στους ρεφορμιστές να ψαρεύουν στα θολά νερά.
Η ανυπαρξία μιας οργάνωσης πλατιάς και δυναμικής που, όντας πιστωμένη στη συνείδηση των μαζών, να μπορεί να καθοδηγεί την αυθόρμητη διάθεσή τους και να τις οδηγεί οργανωμένα στη διεξαγωγή των μαχών, έγινε ολοφάνερη. Οι διάφορες οργανώσεις και ομάδες που έδρασαν κατά τη διάρκεια των γεγονότων, καθορισμένες απ’ την ποιοτική και ποσοτική ανεπάρκειά τους, απ’ την ίδια τη φύση τους, αποδείχτηκαν αδύναμες να παίξουν, η κάθε μια ξεχωριστά, το ρόλο του συνολικού καθοδηγητή του κινήματος. Η ανάγκη για συντονισμό και ενότητα των διασπαρμένων επαναστατικών οργανώσεων πρόβαλε πιο επιταχτική από κάθε άλλη φορά.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε το σημαντικότερο σταθμό του ελληνικού λαϊκού κινήματος μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Για πρώτη φορά μετά την ήττα του ’49 ο ελληνικός λαός αμφισβήτησε άμεσα, μαζικά και δυναμικά την πολιτική κυριαρχία των εκμεταλλευτών και καταπιεστών του.
Αυτή η άμεση παρουσία των μαζών στην πολιτική σκηνή και το χτύπημα που η εξέγερσή τους προκάλεσε άνοιξαν μια καινούρια φάση του λαϊκού κινήματος. Δημιούργησαν τις βάσεις για ένα ποιοτικό και ποσοτικό ανέβασμα της λαϊκής πάλης, για μια πλατύτερη και βαθύτερη ανάπτυξη του αντιδιχτατορικού-αντιμονοπωλιακού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.
Δεκέμβρης ’73
Απόφαση της Έκτακτης Συνδιάσκεψης
της Κ.Ο.ΜΑΧΗΤΗΣ
Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011
Σημειώσεις μιας μαύρης Δευτέρας
Σημειώσεις μιας μαύρης Δευτέρας
Στις μηντιοκρατούμενες κοινωνίες μας, κάθε αλλαγή ή μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμων τείνει να παράγει και μια συμπυκνωμένη έκφρασή της στο λεξιλόγιο των εικόνων. Έτσι, χθες το βράδι αναδύθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες και η αρμόζουσα συμβολοποίηση του τέλους της φάσης που ξεκίνησε στις 25 Μάη και που, στην εξέλιξή της, σηματοδότησε την ολοκλήρωση του πρώτου πολιτικού κύκλου της ελληνικής (και συνάμα, της ευρωπαϊκής) κρίσης: η εικόνα του αγανακτισμένου "πλήθους" μπροστά απ' την Βουλή αντικαταστάθηκε από την εικόνα του πλήθους των διαγκωνιζόμενων δημοσιογράφων και ανταποκριτών από όλο τον κόσμο που περίμεναν την ανακοίνωση του αποτελέσματος των συνομιλιών Παπούλια-Παπανδρέου-Σαμαρά μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο.
Η αλλαγή παραδείγματος ήταν ιδιαίτερα εύγλωττη: από την μυθολογική παραμυθία μιας μηντιακά επικαθορισμένης, "μεταμοντέρνας" grassroots democracy αμερικανικού τύπου και έμπνευσης (παρά τις παροδηγητικές της αναφορές στην αρχαία Αθήνα, η αντικειμενική της λογική δεν βρισκόταν εκεί αλλά στην Νέα Υόρκη του Occupy Wall Street), στην δήλωση κυριαρχίας της ίδιας της μηντιοκρατίας, στην ωμή επιβεβαίωση της απόλυτης απομόνωσης της πολιτικής πρακτικής από τις μάζες, της απεύθυνσής της αποκλειστικά "στην αγορά". Οι ακραίες "ευαισθησίες" σε μεταβολές της δεύτερης σπρώχνουν δημοσιογράφους από κάθε γωνιά του κόσμου να καλύψουν "γεγονότα" που είναι πολιτικά ασήμαντα (αφού δεν αφορούν στο παραμικρό την παθητικοποιημένη πια παρατηρήτρια της εκλογικής "βάσης"), αναμένεται όμως, σωστά ή λάθος, να επηρεάσουν μια παγκόσμια οικονομία της οποίας η ίδια η ουσία και ψυχή είναι ακριβώς η εικονικότητα. Αντί για πολίτες που αξιώνουν μια αλλαγή στον τρόπο της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος προς την κατεύθυνση της "δημοκρατικοποίησης" (μετερχόμενοι τα μέσα της "ερασιτεχνικής" δημοσιογραφίας και των κοινωνικών δικτύων), όπως τον Ιούνη λοιπόν, είδαμε επαγγελματίες δημοσιογράφους που καλύπτουν τις διαχειριστικές μηχανορραφίες εντολοδόχων της αγοράς, που αποφασίζουν ανενόχλητοι και χωρίς καμιά "από τα κάτω" πίεση για το μέλλον των πολιτών. Και συνάμα, γίναμε μάρτυρες της τηλεοπτικής κάλυψης, σε παγκόσμια κλίμακα, ενός πειράματος για την δυνατότητα πλήρους κένωσης της ουσίας της δημοκρατικής νομιμότητας που είναι πιθανό να έχει ιδιαίτερη σημασία για κυβερνήσεις σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα, καθώς επεκτείνεται και βαθαίνει η κρίση (τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές αναγγέλεται το "μικρό" κώλυμα του αντισυνταγματικού χαρακτήρα αυτού που συμφωνήθηκε χθες, δηλαδή της παράδοσης της εξουσίας από έναν εν ενεργεία εκλεγμένο πρωθυπουργό σε έναν άλλο χωρίς την παρέμβαση εκλογών, ενώ η "κατάσταση εκτάκτου ανάγκης" εμφανίζεται στο ασαφές του χρονοδιαγράμματος της παραμονής του πειραματόζωου της συγκυβέρνησης στην εξουσία*, και ταυτόχρονα, το αστικό πολιτικό προσωπικό διατείνεται, καθόλου τυχαία, ότι οι εκλογές είναι πλέον ανέφικτες για τη χώρα διότι ισούνται αυτόματη χρεοκωπία).
Αυτό που επέτρεψε τούτη την δραστική μεταβολή της εικόνας για το "ποιος έχει το πάνω χέρι" ήταν μια εξόχως επιτυχημένη σε ό,τι αφορά τις στοχεύσεις της κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου που, ανεξαρτήτως του κόστους που είχε για τον ίδιο (μάλλον ανύπαρκτου, εδώ που τα λέμε, μιας και τα αμερικανικά πανεπιστήμια αναμφίβολα βρήκαν έναν ακόμα επί πληρωμή ομιλητή για "σημαίνοντα" πολιτικά και οικονομικά ζητήματα με πλούσια εμπειρία), ισοπέδωσε σαν πύργο από τραπουλόχαρτα το συνολικό ρητορικό οικοδόμημα της εν Ελλάδι αριστεράς. Αυτή η δεύτερη αποδείχθηκε απόλυτα ανίκανη να διαχειριστεί το "πέταγμα του γαντιού" της πρότασης για δημοψήφισμα, προδίδοντας την κυνική της συνείδηση ενός "ζωτικού ψεύδους" με τρόπο που την εξέθεσε βαθύτατα: την έλλειψη εμπιστοσύνης που έχει η ίδια για τις προθέσεις και αντιλήψεις των "μαζών" τις οποίες επικαλείται και στις οποίες απευθύνεται. Ή, με άλλα λόγια, την ανομολόγητη και κατεσταλμένη πεποίθησή της ότι ο "αντικαπιταλισμός" στην εποχή της κρίσης είναι απλώς ένα ρητορικό τέχνασμα για την άσκηση κοινοβουλευτικής πολιτικής και δεν έχει καμία σχέση με την ύπαρξη ενός πραγματικού μαζικού πολιτικού ρεύματος. Η αριστερά εκτέθηκε όχι απλώς επειδή απέδειξε ότι δεν πιστεύει στην ύπαρξη καν του μαζικού αντικαπιταλισμού εκ μέρους του οποίου μιλά, αλλά, πολύ περισσότερο, γιατί βιάστηκε να αντλήσει και να διατυπώσει κάθε είδους θριαμβολογικά συμπεράσματα για την ηγεμονία μιας αντικαπιταλιστικής συνείδησης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, βασιζόμενη αποκλειστικά στην χειμαρρώδη επέκταση του λεγόμενου "κινήματος των αγανακτισμένων" σε μια σειρά από πόλεις και χώρες του κόσμου.
Επιστρέφοντας στα ελληνικά συμφραζόμενα, ο καθοριστικός παράγοντας για την άτακτη υποχώρηση της κοινοβουλευτικής αριστεράς μπροστά στο θέαμα του πεταμένου γαντιού του Γιώργου Παπανδρέου ήταν βέβαια η επίγνωση του γεγονότος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών --το 81.1% σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία-- φέρεται να επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό δεν αποτελεί καν πολιτικό κώλυμα, αλλά επιβεβαίωση του "φρόνιμου" χαρακτήρα της επιμονής του στην βολική για την πολιτική του συνείδηση φαντασίωση της "Ευρώπης των λαών", ενώ σε αυτή του ΚΚΕ, γίνεται απλώς μια επιβεβαίωση του ότι ο "λαός" δεν είναι ακόμα αρκετά "ώριμος" για την μυθική στιγμή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού (και φυσικά, δεν τίθεται καν θέμα για την συμφωνία αυτού του 81.1% με τους βασικούς ιδεολογικούς προσανατολισμούς της ούτως ή άλλως ανοιχτά "συστημικής" ΔΗΜΑΡ). Ο πανικός που παρέσυρε την κοινοβουλευτική αριστερά μπροστά στην α λα πόκερ μπλόφα του Γιώργου Παπανδρέου ήταν τέτοιος που ξεχάστηκε προς στιγμή ένα άλλο ποσοστό, αυτό που τους προηγούμενους μήνες ενθάρρυνε την διαρκή επίταση της αντιμνημονιακής ρητορικής: η αντίθεση, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, των Ελλήνων πολιτών, στην πολιτική ΠΑΣΟΚ, που τον Οκτώβρη που μας πέρασε συγκέντρωνε, σύμφωνα με μία από αυτές τις δημοσκοπήσεις, μόλις το 19.5% της πρόθεσης ψήφου, ενώ ένα γιγαντιαίο 93% των ερωτηθέντων δήλωνε "δυσαρεστημένο από τον τρόπο που αντιμετώπισε την οικονομική κρίση η κυβέρνηση."
Η αίσθησή μου είναι ότι η κοινοβουλευτική αριστερά δεν υπέβαλλε σε καμία θεωρητική και πολιτική επεξεργασία το τι σημαίνει το γεγονός ότι ένα 81.5% των ελλήνων πολιτών επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη, ενώ ένα 93% δηλώνει δυσαρεστημένο από τις ουσιαστικά αναπόφευκτες συνέπειες αυτού που επιθυμεί, εφόσον είναι απόλυτα φανερό σε κάθε έλλογο άνθρωπο ότι η δυσαρέσκεια αφορά ακριβώς τις συνέπειες της επιθυμίας, ή, με πιο απλά λόγια, ότι δεν υπάρχει μια άλλη δυνατότητα άσκησης πολιτικής σε αυτή την ιστορική φάση εφόσον η χώρα παραμείνει στην ευρωζώνη. Η εντυπωσιακή τούμπα της ΝΔ και η "μεταμόρφωσή" της σε φιλομνημονιακή με την πρώτη ευκαιρία πρόσβασης στην πολιτική εξουσία, καθώς και η διαβεβαίωση, δια στόματος του γνωστού και μη εξαιρετέου Παντελή Καψή, ότι η συγκυβέρνηση δεν θα έχει το παραμικρό περιθώριο απόκλισης από όσα έχουν συμφωνηθεί με Μέρκελ και Σαρκοζί, αποδεικνύει το ήδη εύλογο.
Αντί να αντιληφθεί ότι οι όποιες δημοσκοπήσεις δεν αποκαλύπτουν τίποτε άλλο παρά την απόλυτη κυριαρχία μιας ανοιχτής στην μετασχηματιστική πολιτική ανταγωνιστικής αντίφασης στην συνείδηση της εκλογικής πλειοψηφίας, ο αριστερός κοινοβουλευτισμός υποτάχτηκε, τόσο το καλοκαίρι όσο και τώρα, στο να γίνει "ουρά" της εκδήλωσης πρώτα του πρώτου και μετά του δεύτερου πόλου αυτής της αντίφασης, χωρίς να μπει στον κόπο να τους συλλάβει μαζί, να συλλάβει την αντίφαση ως αντίφαση -- που πρακτικά σημαίνει να την δει ως βάση της παρεμβάσιμης αστάθειας της βούλησης της εκλογικής πλειοψηφίας, της εκρηκτικής μεταβλητότητάς της, και συνεπώς, ως κάτι εντελώς διαφορετικό από έναν αμετακίνητο ογκόλιθο που απαγορεύει την άσκηση ηγεμονικής ριζοσπαστικής πολιτικής και επιτάσσει μόνο την συμμετοχή σε φάρσες εικονικού ριζοσπαστισμού που απαλύνουν μικροαστικές ενοχές και αποκοιμίζουν πολιτικές συνειδήσεις.
Η κοινοβουλευτική αριστερά, το μούδιασμα και η αμηχανία της οποίας τις τελευταίες μέρες είναι κάτι παραπάνω από πρόδηλα, υπέστη λοιπόν μια κατά κράτος ήττα από το αστικό, εγχώριο και διεθνές, πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Η ήττα αυτή είναι ετεροβαρής, εφόσον μέρος αυτής της ίδιας αριστεράς αποτελεί κομμάτι ακριβώς του συστήματος που υποτίθεται πως αντιπαλεύει. Για το υπόλοιπο όμως κομμάτι, αναζητείται ήδη η στρατηγική επανόδου στο πεδίο της πολιτικής μάχης. Και αυτή η στρατηγική δεν μπορεί πια να συνίσταται απλώς στην επανάληψη ad nauseam της στρατηγικής που ήδη ηττήθηκε κατά κράτος: "δεν πληρώνω", συλλαλητήρια, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, διόδια, κλπ. Η στρατηγική μας πρόταση είναι απλή και ξεκάθαρη: η αριστερά πρέπει να παραγκωνίσει την επικέντρωση στον οικονομισμό που πάντα αναπαράγει τους όρους του παιχνιδιού που επιβάλλει το ένα και μοναδικό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα --κι αυτό είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε, που λέει και ο Μπογιόπουλος-- και να μεταθέσει το κέντρο βάρους στο πολιτικό πεδίο. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να γίνει η σημαία, ο πόλος συσπείρωσης της αντίστασης στον απόλυτο εκφυλισμό του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη, να θυμηθεί τους εντυπωμένους στην λαϊκή συνείδηση αγώνες της για την διάσωση της δημοκρατίας απ' τον αυταρχισμό και τον φασισμό στο παρελθόν, να πρωταγωνιστήσει στην στηλίτευση του αντισυνταγματικού και δικτατορικού χαρακτήρα που έχει πλέον ανοιχτά υιοθετήσει η εγχώρια και η ευρωπαϊκή "μεταπολιτική", να προσεγγίσει, μέσω της κινητοποίησης όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, τις μικροαστικές μάζες ως ο εγγυητής της πολιτικής τους αξιοπρέπειας και των πολιτειακών τους δικαιωμάτων, ως η φωνή τους μέσα στον εκκωφαντικό μονόλογο αγορών, τραπεζών και τεχνοκρατών. Και πρέπει να το πράξει εξηγώντας, ξανά και ξανά, ξεκάθαρα, μέσα απ' τον ταξικό αγώνα, πως βρισκόμαστε σε μια ιστορική φάση όπου ο καπιταλισμός είναι συνώνυμος της καταστολής της δημοκρατίας, όπου είναι αδύνατον πια για τον Έλληνα μικροαστό ή μισθωτό να έχει καπιταλισμό και δημοκρατία, και συνεπώς ότι καλείται από παντού και με κάθε τρόπο να διαλέξει ανάμεσα στην πρόσδεση στον ευρωπαϊκό και ευρύτερα δυτικό καπιταλισμό και την υλική του επιβίωση και την πολιτική του υπόσταση.
Επείγει μια καθοριστική αλλαγή σελίδας, μια καθοριστική αλλαγή προσανατολισμού. Χωρίς αυτή είναι αμφίβολη όχι η πολιτική επιβίωσης της αριστεράς, αλλά η επιβίωση του ίδιου του πολιτικού πολιτισμού στην Ελλάδα και την Δύση ευρύτερα.
*Έχει, στο μεταξύ, ανακοινωθεί ως πιθανή ημερομηνία εκλογών η 19 Φεβρουαρίου. Πολλά όμως θα έχουν γίνει ως τότε που μπορεί να αποκτήσουν πιο "κατεπείγοντα" για το "εθνικό συμφέρον" χαρακτήρα.
Vrennus είπε...
«να προσεγγίσει τις μικροαστικές μάζες ως ο εγγυητής της πολιτικής τους αξιοπρέπειας και των πολιτειακών τους δικαιωμάτων»
Μα οι μικροαστικές μάζες ουδέποτε διεκδίκησαν πολιτική αξιοπρέπεια και πολιτειακά δικαιώματα, παρά μόνο τη δυνατότητα (φαντασιακή ή πραγματική, λίγη σημασία έχει) να ανελιχθούν στην αστική τάξη.
7 Νοεμβρίου 2011 4:38 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Η δυνατότητα αυτή δεν υφίσταται, η φαντασιακή της υποκατάσταση δε έχει κανένα στήριγμα στην οργάνωση της πραγματικότητας, και εάν δεν έρθουν μαζί μας οι μικροαστοί θα συντριβούν ανελέητα. Τούτο είναι και πρέπει να είναι το ρητό μας πολιτικό μήνυμα.
7 Νοεμβρίου 2011 4:41 μ.μ.
Αντωνης είπε...
'Ολη η χώρα γνωρίζει πόσο παγωμένη και φοβισμένη είναι αυτή τη στιγμή. Φαίνεται πεντακάθαρα αυτό. Όλη η χώρα γνωρίζει ότι βρίσκεται, μετά τα χωρίς κατεύθυνση τσαμπουκαλίκια του καλοκαιριού, με την πλάτη στον τοίχο.
ΤΩΡΑ σφυρηλατούνται οι επαναστατικές συνειδήσεις. Στην ώρα της άρνησης του φόβου που έχει μπει βαθιά στο πετσί ή της παράδοσης, ενσυνείδητα πια, στην ταπείνωση.
7 Νοεμβρίου 2011 4:45 μ.μ.
DimosK. είπε...
θεωρω οτι η μικροαστικη ταξη ειναι ετη φωτος μακρια απο καθε αριστερη προσεγγιση,μιας και μονο στο ακουσμα της εξοδου απο την ΕΕ,αναδιπλωνεται σε συντηρητικες θεωρησεις.
Τον ρολο του στηριγματος σε αυτη την αναδιπλωση θα το "καλυψει" μια εθνοπερηφανη ρητορικη απο το ΛΑΟΣ η/και μια "σοσιαλδημοκρατικη" προσεγγιση απο ΔΗΜΑΡ/ΣΥΝ.
Το προβλημα επιτεινει και η μη υπαρξη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ προγραμματος απο πλευρας ΚΚΕ,και η μεταθεση ολων των λυσεων σε αοριστο μελοντικο χρονο, μετα την καταληψη των μεσων παραγωγης!
Καποια στιγμη η Αριστερα πρεπει να αποφασισει οτι αν θελει να αλλαξει τα δεδομενα πρεπει να ειναι ετοιμη να αναλαβει τα ηνια με κοινοβουλευτικο τροπο(εξαλλου το ΚΚΕ εχει,κατα την γνωμη μου,απεμπολησει την προοπτικη αναληψη της εξουσιας με αλλο τροπο)
7 Νοεμβρίου 2011 5:03 μ.μ.
Αντωνης είπε...
"θεωρω οτι η μικροαστικη ταξη ειναι ετη φωτος μακρια απο καθε αριστερη προσεγγιση,μιας και μονο στο ακουσμα της εξοδου απο την ΕΕ,αναδιπλωνεται σε συντηρητικες θεωρησεις.
Τον ρολο του στηριγματος σε αυτη την αναδιπλωση θα το "καλυψει" μια εθνοπερηφανη ρητορικη απο το ΛΑΟΣ η/και μια "σοσιαλδημοκρατικη" προσεγγιση απο ΔΗΜΑΡ/ΣΥΝ."
Γιατί άραγε δεν λεγόντουσαν αυτά τον Ιούνη, όταν είχε γεμίσει Τσε Γκεβάρα το Τουίτερ; Ήταν μήπως διαφορετικός ο ιδεολογικός προσανατολισμός των μικροαστικών στρωμάτων τον Ιούνη; Με την κοροϊδία των μικροαστών απ' τις αριστερές ηγεσίες και των αριστερών ηγεσιών απ' τους μικροαστούς θα συνεχίσουμε να ζούμε; Όχι, με την κοροϊδία δεν θα συνεχίσουμε να ζούμε. Ο πόνος και η εξαθλίωση είναι και θα είναι πραγματικός για όλο και περισσότερους και δεν επιτρέπει τον συμβιβασμό με κοροϊδίες.
Και την μάχη μου ενάντια στον αριστερό τυχοδιωκτισμό θα την δώσω γιατί την πιστεύω. Όσοι δεν θέλουν να τη δώσουν ας ασχοληθούν με το πραγματικό τους ενδιαφέρον, αυτό το 1-2% παραπάνω στις (όποιες) εκλογές.
7 Νοεμβρίου 2011 5:12 μ.μ.
DimosK. είπε...
Το προβλημα ειναι οτι ειμαστε η εμπροσθοφυλακη της εξαθλιωσης.Στις υπολοιπες ευρωπαϊκες χωρες,εχουν ακομα στην ψευδαισθηση του ξεπερασματος του προβληματος με συστημικα μεσα.
Νομιζω οτι η λυση που ευαγγελιζεται το ΚΚΕ, εχει το μειον οτι θα φαινεται "ανακολουθη" με την υπολοιπη ευρωπαικη κατασταση.
Επισης πιθανον να αισθανεται "αναδελφο" μεσα σε μια ευρωπη αναμορφωμενων πρωην κομμουνιστικων(νυν και εγω δεν ξερω τι) κομματων!
Τον Ιουνιο τελικα φανταζε ευκολη μια επανασταση χωρις επανασταση και μια επιστροφη στην προ του 2009 κατασταση.
Πλεον αυτη η αυταπατη εχει εκλειψει..Και μπροστα στην αποφαση για το "μεγαλο βημα",οι μικροαστικες ταξεις αντιστεκονται σθεναρα,αρνουμενες να δεχτουν το (αναποφευκτο για πολλους) επομενο σταδιο του γκρεμισματος του παλιου φαντασιακου της ευημεριας και ταυτισης με την ανωτερη αστικη ταξη,εστω και αν αυτη ερχεται μεσα απο πιστωτικη επεκταση.
Ο ρολος του ΚΚΕ και η επικοινωνιακες του γεφυρες ειναι,ισως,περισοτερο βασικος απο οσο πιστευουν καποιοι.
Μια ευκαιρια που αρχιζει να φαινεται ειναι η δυνατοτητα της κριτικης και στα δυο κομματα κυβερνησης με ευκρινεις ορους,αφου και στη ΝΔ εριξαν την μασκα του "μνημονιου με αλλη δοσολογια" , και μπορει πλεον το ΚΚΕ να μιλαει απο μια θεση "καθαρης", ταξικης συνολικης αντιπολιτευσης!
7 Νοεμβρίου 2011 5:48 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@DimosK: Σύμφωνος και ως προς την διάγνωση και ως προς το πολιτικά πρακτέο.
7 Νοεμβρίου 2011 6:02 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Και να συμπληρώσω πως το διαγνωστικό κομμάτι θέτει ουσιώδεις παραμέτρους για την κατάσταση στην Ευρώπη και το ανεδαφικό "feedback" που αυτή έχει δώσει, στην πολύ δεινότερα τοποθετημένη τάξη των μισθωτών στην Ελλάδα που λείπουν απ' το κείμενο. Και για αυτό είμαι ευγνώμων.
7 Νοεμβρίου 2011 6:32 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Στα προσεχή, μια επιστροφή στο πρώτο κεφάλαιο του Κεφαλαίου για την ανάδειξη της νοητικής παράλυσης που ενέχεται στον νομισματικό φετιχισμό (εξέχον μαρξικό παράδειγμα του οποίου είναι ο τσιφούτης ή miser), καθώς και μια συζήτηση για το ανεξάλειπτα γεωπολιτικό περιεχόμενο του νομίσματος ως έκφραση ενδοαστικών συγκρούσεων.
Προκαταρκτικά, ας γίνει κατανοητό ότι το δίλημμα του τι ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ο τσαλαπατημένος νυν ή πρώην μισθωτός, ευρώ ή δραχμές, δεν έχει κανένα λογικό νόημα για τον ίδιο.
7 Νοεμβρίου 2011 6:54 μ.μ.
Vrennus είπε...
«Η δυνατότητα αυτή (ενν. να ανελιχθούν στην αστική τάξη) δεν υφίσταται»
Μπα! Δηλαδή ο Gates ή ο μακαρίτης ο Jobs δεν ήταν μικροαστοί που ανελίχθησαν; Ή ο καθ' ημάς Βγενόπουλος;
«Ήταν μήπως διαφορετικός ο ιδεολογικός προσανατολισμός των μικροαστικών στρωμάτων τον Ιούνη;»
Δηλαδή, μόνο μικροαστοί είχαν ξεχυθεί τον Ιούνη στις πλατείες; Εκτός αν οι εμποροϋπάλληλοι π.χ. ή «μπλοκάκηδες» κλπ. κλπ. είναι μικροαστοί, οπότε πάω πάσο.
7 Νοεμβρίου 2011 6:57 μ.μ.
Smirnoff είπε...
"Προκαταρκτικά, ας γίνει κατανοητό ότι το δίλημμα του τι ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ο τσαλαπατημένος νυν ή πρώην μισθωτός, ευρώ ή δραχμές, δεν έχει κανένα λογικό νόημα για τον ίδιο."
Η έλλειψη όμως είναι συγκροτητική της επιθυμίας και έχω την άισθηση πως η έλλειψη δραχμών δεν ταυτίζεται με την έλλειψη ευρώ καθώς η δεύτερη είναι συμβολικά πολύ πιο πλούσια προικισμένη, από τη πρώτη, με αποτέλεσμα να υποστηρίζει ένα αρκετά μεγαλύτερο εύρος φαντασιώσεων. Αν δε προσθέσουμε στην εξίσωση όχι απλά την έλλειψη ευρώ αλλά την έλλειψη ΤΟΥ ευρώ (έξοδος ή διάλυση της ευρζώνης), τότε τα πράγματα περιπλέκονται εκθετικά...
7 Νοεμβρίου 2011 7:52 μ.μ.
AlexK είπε...
Εξαιρετικό κείμενο Αντώνη, σε ευχαριστούμε.
Μια επιφύλαξη. Τον Ιούνιο μάλλον τα στρώματα των μικροαστών αγανακτισμένων δεν ήταν καν ιδεολογικά προσανατολισμένα. Ήταν κατά κύριο λόγο σε ψυχολογική έξαρση εκφράζοντας αιτήματα wannabe αιτήματα χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.
Δεν έχουμε κάποια εγγύηση ότι η κοροϊδία μεταξύ μικροαστών και αριστεράς δεν θα συνεχίσει ακόμα και μέσα στην εξαθλίωση. Από τη μια μεριά θα ήλπιζε κανείς μήπως αυτή η εξαθλίωση αρχίσει και ξυπνάει ένστικτα ταξικής συνειδητοποίησης, από την άλλη όμως είναι εξίσου αποχαυνωτική με το μικροαστικό όνειρο.
Θα προσεγγίσουμε το μικροαστό με κάποιο τρόπο ή θα περιμένουμε να καταλάβει ότι είναι un miserable για να του πούμε μετά ότι έχει δύναμη;
7 Νοεμβρίου 2011 8:07 μ.μ.
Αντωνης είπε...
"Μπα! Δηλαδή ο Gates ή ο μακαρίτης ο Jobs δεν ήταν μικροαστοί που ανελίχθησαν; Ή ο καθ' ημάς Βγενόπουλος;"
Καλό είναι να έχεις διάθεση για πλάκα τέτοιες ώρες, δεν αντιλέγω.
"Δηλαδή, μόνο μικροαστοί είχαν ξεχυθεί τον Ιούνη στις πλατείες; Εκτός αν οι εμποροϋπάλληλοι π.χ. ή «μπλοκάκηδες» κλπ. κλπ. είναι μικροαστοί, οπότε πάω πάσο."
Αυτό είπα; Μίλησα επίσης για μισθωτούς, νομίζω.
7 Νοεμβρίου 2011 8:24 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@ Alex K:
"Μια επιφύλαξη. Τον Ιούνιο μάλλον τα στρώματα των μικροαστών αγανακτισμένων δεν ήταν καν ιδεολογικά προσανατολισμένα. Ήταν κατά κύριο λόγο σε ψυχολογική έξαρση εκφράζοντας αιτήματα wannabe αιτήματα χωρίς πολιτικό περιεχόμενο."
Είπα ακριβώς "χωρίς κατεύθυνση."
"Δεν έχουμε κάποια εγγύηση ότι η κοροϊδία μεταξύ μικροαστών και αριστεράς δεν θα συνεχίσει ακόμα και μέσα στην εξαθλίωση. Από τη μια μεριά θα ήλπιζε κανείς μήπως αυτή η εξαθλίωση αρχίσει και ξυπνάει ένστικτα ταξικής συνειδητοποίησης, από την άλλη όμως είναι εξίσου αποχαυνωτική με το μικροαστικό όνειρο."
Όχι, δεν έχουμε καμία τέτοια εγγύηση για τίποτα. Αλλά προσπαθούμε να παίξουμε ένα ρόλο όπως αυτόν που τόσο σπουδαία αγωνίστηκε να παίξει ο Μπρεχτ.
"Θα προσεγγίσουμε το μικροαστό με κάποιο τρόπο ή θα περιμένουμε να καταλάβει ότι είναι un miserable για να του πούμε μετά ότι έχει δύναμη;"
Θα πρέπει να του πούμε ότι αφού ξέρει να κατεβαίνει απ'το φαντασιακό άλογο για την εξουσία, πρέπει να μάθει να κατεβαίνει απ' το φαντασιακό άλογο και για το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Εφόσον δεν του αρέσει να τον πατάνε, βέβαια.
7 Νοεμβρίου 2011 8:29 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@Σμιρνόφ: "Η έλλειψη όμως είναι συγκροτητική της επιθυμίας και έχω την άισθηση πως η έλλειψη δραχμών δεν ταυτίζεται με την έλλειψη ευρώ καθώς η δεύτερη είναι συμβολικά πολύ πιο πλούσια προικισμένη, από τη πρώτη, με αποτέλεσμα να υποστηρίζει ένα αρκετά μεγαλύτερο εύρος φαντασιώσεων."
Ίσως να πρέπει να χρειαστούμε και την συνδρομή της ψυχανάλυσης, πράγματι. Δεν αποκλείεται.
7 Νοεμβρίου 2011 8:30 μ.μ.
Αλ. Δελάρζ είπε...
Το ξέρεις ότι σε συμπαθώ και σε διαβάζω, αλλά η κριτική σου προς την "κοινοβουλευτική αριστερά" ξεκινά απ' το θεμελιώδες λάθος να βάζεις το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια κοινοβουλευτική ενότητα. Στην κριτική σου δυστυχώς υπερισχύει το στοιχείο του διανοουμενισμού, που αδυνατεί να λάβει υπόψη του τον πιο κρίσιμο παράγοντα για τη δράση της "αριστεράς" του ΚΚ θα σου πω εγω: τις διαθέσεις των μαζών. Αυτήν δεν μπορείς να τη συνάγεις μόνο από την τηλεόραση, απ' τον αντικειμενικά μικρό κύκλο γνωριμιών και το κλίμα στο χώρο εργασίας. Αυτές συνάγονται από μια γενίκευση της πείρας της πολιτικής δουλειάς μέσα στις μάζες, κάτι στο οποίο το ΚΚΕ έχει και μέθοδο, σωστή αντίληψη και πείρα να το μετατρέπει σε τακτική (όχι τέλεια βεβαίως). Η πραγματικότητα είναι ότι, εφ' όσον δεν υπάρχει ισχυρό ρεύμα, ταξικό, εργατικό με επαναστατική προοπτική, η καλύτερη τακτική αυτή τη στιγμή είναι η συνέχιση της δουλειάς στις μάζες με σαφή πολιτική πρόταση (λαϊκή εξουσία, είναι λάθος αυτό που λες "επικέντρωση στον οικονομισμό") αλλά και με στόχους-μέτωπα πάλης, αυτά που μπορεί να καταλάβει ο μέσος εργαζόμενος και να πειστεί πιο εύκολα. Εξακολουθούμε να ζούμε τις συνέπειες της αντεπανάστασης άλλωστε.
Το αίτημα για εκλογές είναι λοιπόν σωστό σ' αυτή τη φάση, αυτό που ο λαός μπορεί να αντιληφθεί ως (ατελής) έκφραση της δικής του θέλησης. Μας ενδιαφέρει να αποδυναμωθεί ακόμα περισσότερο το αστικό πολιτικό σύστημα, περισσότερο απ' ότι τώρα, και ταυτόχρονα προσπάθεια συνειδητής και οργανωμένης δράσης του κόσμου μέσα από συνδικάτα και μαζικές οργανώσεις, όχι μόνο με διαδηλώσεις.
Το ερώτημα είναι σαφές: αφού η αριστερά βρέθηκε στη γωνία, ποιο θα πρέπει να είναι το πολιτικό πρόγραμμα (επικαιροποιημένο που λέμε) που θα έπρεπε να έχει το ΚΚΕ κι ο ΣΥΡΙΖΑ (με δεδομένο ότι έχουν διαφορετικό πρόγραμμα).
8 Νοεμβρίου 2011 1:56 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@ Αλ. Δελαρζ: Άλεξ, δεν έχω τώρα τον χρόνο να μιλήσω για τον πυρήνα του σχολίου σου, απλά μια απαραίτητη διόρθωση. Το κείμενο ΔΕΝ βάζει τον ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ "στην ίδια κοινοβουλευτική κοινότητα" όπως λες, αλλά αντίθετα σηματοδοτεί τις ουσιώδεις διαφορές εκεί που τις βλέπει:
1. "Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό δεν αποτελεί καν πολιτικό κώλυμα, αλλά επιβεβαίωση του "φρόνιμου" χαρακτήρα της επιμονής του στην βολική για την πολιτική του συνείδηση φαντασίωση της "Ευρώπης των λαών", ενώ σε αυτή του ΚΚΕ, γίνεται απλώς μια επιβεβαίωση του ότι ο "λαός" δεν είναι ακόμα αρκετά "ώριμος" για την μυθική στιγμή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού"
2. "φάρσες εικονικού ριζοσπαστισμού που απαλύνουν μικροαστικές ενοχές και αποκοιμίζουν πολιτικές συνειδήσεις. " (E, δεν περιγράφει το ΚΚΕ αυτή η φράση!)
3. "Η ήττα αυτή είναι ετεροβαρής, εφόσον μέρος αυτής της ίδιας αριστεράς αποτελεί κομμάτι ακριβώς του συστήματος που υποτίθεται πως αντιπαλεύει. Για το υπόλοιπο όμως κομμάτι, αναζητείται ήδη η στρατηγική επανόδου στο πεδίο της πολιτικής μάχης." (Βλ. διάκριση ΚΚΕ-Σύριζα στο #1).
Για τα υπόλοιπα, τα ζητήματα δηλαδή τακτικής και στρατηγικής για ΕΜΑΣ (και όχι "εμάς" και "εσάς"), θα συζητήσουμε, ανοιχτά και συντροφικά, όταν βρω λίγο χρόνο παραπάνω.
8 Νοεμβρίου 2011 2:13 μ.μ.
avanti_maestro είπε...
Φοβερή αντίφαση με αυτό :
ΠΈΜΠΤΗ, 10 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011
Κοκτέιλ Μολότωφ # 75
Όποιος έχει κατανοήσει τη σημασία της φόρμουλας "Χ χωρίς Χ" (αρχική επινόηση του Μπλανσό και όχι, όπως πολλοί νομίζουν, του Ζίζεκ) σε συνάρτηση με το μεγαλειώδες φιάσκο της αριστερής (μη) απάντησης στις εξελίξεις, γνωρίζει από τώρα ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών, εφόσον βέβαια και όταν αυτές γίνουν.
Η απαίτηση για ΠΑΣΟΚ χωρίς ΠΑΣΟΚ, αντικαπιταλισμό χωρίς αντικαπιταλισμό, φιλολαϊκή πολιτική χωρίς λαϊκή πολιτική σύνθεση, ανατροπή χωρίς ανατροπή, και ρήξη χωρίς ρήξη --με άλλα λόγια, η ανενόχλητα κυρίαρχη κοινή λογική των μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων-- έχει πια βρει έναν ολοκληρωμένο πολιτικό φορέα και εκφραστή.
ή μήπως όχι;
11 Νοεμβρίου 2011 10:24 π.μ.
Αντωνης είπε...
@avanti_maestro: Δεν κατάλαβα πού εντοπίζεις αντίφαση. Έγραψα ότι εάν και εφόσον γίνουν εκλογές, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος, καθώς η αποτυχία του ΚΚΕ να αναχαιτίσει την υπό διαμόρφωση κατάσταση κάνει σαφώς ευκολότερη την συσπείρωση των μικροαστικών και αστικών στρωμάτων που πλήττονται απ' την κρίση και που διέρρευσαν μαζικά απ' το ΠΑΣΟΚ γύρω απ' τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή άλλωστε είναι ξεκάθαρα και η στρατηγική στόχευση του δεύτερου.
Τώρα, πού είναι η 'φοβερή αντίφαση';
11 Νοεμβρίου 2011 10:33 π.μ.
Αντωνης είπε...
Διευκρίνιση: Εάν και εφόσον γίνουν εκλογές: Εννοείται ότι το τωρινό καθεστώς τραπεζικής χούντας θα δημιουργήσει την ανάγκη συσπείρωσης γύρω από έναν αριστερό σχηματισμό δια του απλού νόμου της δράσης και αντίδρασης. Κι εγώ λέω ότι αυτός που θα καρπωθεί την μερίδα του λέοντος μιας τέτοιας συσπείρωσης είναι ξεκάθαρα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
11 Νοεμβρίου 2011 10:39 π.μ.
avanti_maestro είπε...
"Η στρατηγική μας πρόταση είναι απλή και ξεκάθαρη: η αριστερά πρέπει να παραγκωνίσει την επικέντρωση στον οικονομισμό που πάντα αναπαράγει τους όρους του παιχνιδιού που επιβάλλει το ένα και μοναδικό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα --κι αυτό είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε, που λέει και ο Μπογιόπουλος-- και να μεταθέσει το κέντρο βάρους στο πολιτικό πεδίο. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να γίνει η σημαία, ο πόλος συσπείρωσης της αντίστασης στον απόλυτο εκφυλισμό του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη, να θυμηθεί τους εντυπωμένους στην λαϊκή συνείδηση αγώνες της για την διάσωση της δημοκρατίας απ' τον αυταρχισμό και τον φασισμό στο παρελθόν, να πρωταγωνιστήσει στην στηλίτευση του αντισυνταγματικού και δικτατορικού χαρακτήρα που έχει πλέον ανοιχτά υιοθετήσει η εγχώρια και η ευρωπαϊκή "μεταπολιτική", να προσεγγίσει, μέσω της κινητοποίησης όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, τις μικροαστικές μάζες ως ο εγγυητής της πολιτικής τους αξιοπρέπειας και των πολιτειακών τους δικαιωμάτων, ως η φωνή τους μέσα στον εκκωφαντικό μονόλογο αγορών, τραπεζών και τεχνοκρατών."
Αντιφάσκει κατά πολύ με αυτό το κομμάτι, που κατά τη γνώμη μου εκφράζει πολύ ξεκάθαρα και ο Συριζα κ το ΚΚΕ. Με μια έννοια Αντώνη η πρόταση σου είναι δεκτή στην Αριστερά μετά βαΐων και κλάδων. Με τα αποτελέσματα που παραθέτεις όμως. Θα σε παρέπεμπα στο "ο Λεβιάθαν και ο νάνος", αλλά εσύ το έγραψες και το γνωρίζεις...
11 Νοεμβρίου 2011 8:47 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@avanti_maestro: Μου κάνει εντύπωση το σχόλιό σου. Είναι απόλυτα πρόδηλο σε όλους ότι τα δύο κόμματα αυτά κρύφτηκαν σε όλη την κρίσιμη περίοδο και δεν έκαναν το παραμικρό από όσα γράφω στο παραπάνω κείμενο. Εκτός αν εσύ είδες καμία "κινητοποίηση όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος", καμιά έμπρακτη ενθύμηση του αγώνα για την διάσωση της δημοκρατίας, και καμιά αντίσταση στον εκφυλισμό του δημοκρατικού πολιτεύματος σε δηλώσεις στελεχών από τηλεοπτικά παράθυρα και σε ομιλίες σε ξενοδοχεία.
Νομίζω ότι ορισμένες φορές άλλα γράφω και άλλα διαβάζονται. Πραγματικά.
11 Νοεμβρίου 2011 9:20 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Το κείμενο ήταν μια απελπισμένη προσπάθεια να πειστεί η αριστερά να βγει στον δρόμο. Έγραψα μια σειρά από μικρά και μεγάλα κείμενα για τον σκοπό αυτό, επειδή ήξερα ότι αν δεν βγει θα πάμε απευθείας σε (ακρο)δεξιό έλεγχο της κατάστασης (δες το κείμενο "Το πουλί¨, για παράδειγμα).
Δεν κινήθηκε κανείς, περιορίστηκε τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΝ σε τζάμπα ρητορείες, κι από σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΝΔ-ΛΑΟΣ.
Με τις υγείες μας.
11 Νοεμβρίου 2011 9:28 μ.μ.
avanti_maestro είπε...
Κάτσε λιγάκι γιατι πραγματικά δεν καταλαβαίνω πως δεν γίνομαι κατανοητός.
Απο το επίπεδο της οικονομικής σφαίρας που καλείς την αριστερα να υποβαθμίσει (λες κ το αναβάθμισε ποτε), και να μετακομίσει στο πολιτικό πεδίο (χωρίς την οικονομική σφαίρα τότε τί άλλο είναι περα απο την πατροπαράδοτη "κεντρική πολιτική σκηνή";), στο οποίο όμως "διαπρέπει" χρόνια τώρα.
Ακόμη στο κείμενο "Λεβιαθαν κ νάνος" αποκαλύπτεις (για μένα συγκλονιστικα καθαρά) την ψευδαίσθηση της εξουσίας του κράτους και την ουσία της εξουσίας. Εκεί λοιπον δεν θα έπρεπε να παιχτεί το παιχνίδι;
Αρα -κάπως επιπολαια- στο οικονομικό πεδίο;
Κατάλαβαίνω κάτι λάθος;
Σορρυ που τα γραφω κάπως ασύνταχτα, αλλα εργάζομαι ταυτόχρονα.
16 Νοεμβρίου 2011 11:23 π.μ.
Αντωνης είπε...
@Avanti maestro:
Η διάγνωσή μου για τις παραμέτρους στο οικονομικό επίπεδο είναι βαθιά απαισιόδοξη, με δεδομένη ιδιαίτερα την πρόδηλη οργανωτική αδυναμία της αριστεράς, και ιδιαίτερα την αδυναμία της να σκεφτεί συστημικά για ένα άλλο απ' τον καπιταλισμό σύστημα (ο "αντισυστημισμός" είναι κι ένας ωραίος τρόπος να καλύπτεις το πόσο αδυνατείς να σκεφτείς alternative στο σύστημα). Μπορείς αν θες να δεις τα σχόλιά μου σχετικά στην ανάρτηση Smirnoff.
Στο μεταξύ όμως, δεν μπορεί να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια μπροστά στην δραστική επιδείνωση των πολιτικών συσχετισμών, η οποία αδυνατίζει περαιτέρω τη θέση μας. Με απλά λόγια, δεν μπορούμε να αφήσουμε την ακροδεξιά να αλωνίζει και να επιβάλλει τη δική της αντζέντα μέχρις ότου καταλήξουμε σε μια συστηματική πρόταση που να μην αφορά απλώς την "διαχείριση" των συνεπειών του καταρρέοντος καπιταλισμού. Καλώς ή κακώς, και νομίζω κακώς, ο αριστερός οικονομισμός ως τώρα εξαντλήθηκε σε μια σειρά προτάσεων που είναι φύσει διαχειριστικές διότι δεν μπορούν να φανταστούν την έξοδο απ' τον φαύλο κύκλο της κεφαλαιοκρατικής κρίσης συσσώρευσης και των επαγωγών της (χρηματοπιστωτική κρίση αρχικά και κρίση κρατικού χρέους σε δεύτερο στάδιο). Η ταυτόχρονη υποβάθμιση του στοιχείου του πολιτικού αγώνα θα είναι καταστροφική για το εργατικό κίνημα.
Δεν είναι με αφηρημένες οικονομικές προτάσεις που μπορεί να ξεκινήσει μια πορεία αντιστροφής της καταστροφής αλλά με μια έμπρακτη μαζική εμπλοκή στην επαναστατική αυτονόμηση της συνείδησης και δράσης των μαζών από τα διαχειριστικά σενάρια. Ο Μαρξ πρώτα μπήκε σε αυτή την διαδικασία με τις καθαρά πολιτικές του παρεμβάσεις και μόνο μετά την αποτυχία του επαναστατικού κινήματος, και σε συνθήκες ήττας του, στράφηκε στη μελέτη της πολιτικής οικονομίας. Ο Λένιν υπερτόνισε το στοιχείο της πολιτικής στρατηγικής και παρέμβασης όταν η Δεύτερη Διεθνής το αγνοούσε, φετιχοποιώντας έναν στείρο και ντετερμινιστικό οικονομισμό.
Πρέπει να διδαχτούμε από τούτες τις εντάσεις ανάμεσα στα δύο αυτά στοιχεία σε κρίσιμες ιστορικές καμπές.
16 Νοεμβρίου 2011 2:42 μ.μ.
avanti_maestro είπε...
Πολύ σωστή η παρέμβαση σου και συμφωνω.
Για να μην υπάρχουν όμως παρεξηγήσεις όταν τονίζω τον ρόλο του "οικονομικού" πεδίου, εννοω τον ρόλο της άμεσης ταξικής πάλης. Των ρόλο που καλείται να παίξει η όποια αριστερά, στην αναστύλωση ή επαναθεμελίωση δομών (και αντίστοιχων περιεχομένων) αγώνα μέσα στον στίβο της παραγωγής και της αναπαραγωγής. Που αλλού μπορεί να "κερδίσεις" ή να "χάσεις" συνεδήσεις; Που αλλού κρίνεται τελικά και η ποιότητα αυτής της ίδιας της "ταξικής" ή εκτος εισαγωγικών συνείδησης;
Άλλο πράγμα ο σχεδιασμός ενος δόκιμου, και στεγανού απ'ολες τις απόψεις προγράμματος απο το πεδίο της οικονομίας μεχρι και το πιο απομακρυσμένο σημείο της προσωπικής ζωής. Όχι οτι δεν είναι δουλειά μας, αλλα νομίζω οτι απαιτείται ψαξιμο και αναζήτηση στα κριτήρια και όχι στην αναλυτική εμφανιση του.
Στροφή στη πολιτική λοιπόν, αλλά σε πιο πεδίο; Α μη τι άλλο οι συνιστώσες του συριζοανταρσυα "πολιτικά" απαντούν. Πολιτικά όπως μαθανε (και μάθαμε) στα τηλεοπτικά παράθυρα. Κεντρικού τύπου απαντήσεις στο "κεντρικό πολιτικό σκηνικό" και απο πίσω τπτ.
Πολιτικός αγώνας είναι πως η θεσμοί εργατικής πολιτικής που θελουμε να αναδείξουμε μέσα στην καπιταλιστική κρίση θα σηκώσουν αυτοί το γάντι της αντιπαράθεσης και της απάντησης σε κάθε φύσεως ερωτήματα. Πχ ευρω ή οχι, τι να κάνουμε με το χρεος; κτλ.κτλ.
Για να γίνω -οσο γίνεται- πιο κατανοητός:
Υπήρχαν επαναστατικές στιγμές στην ιστορία του εργατικού κινήματος χωρίς δομές εργατικής δημοκρατίας; Αρκουν οι διακυρήξεις των κομμάτων να γεννηθούν;
Σ' ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.
16 Νοεμβρίου 2011 4:07 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@avanti maestro: Κατάλαβα καλύτερα το "στίγμα" της παρέμβασής σου με το προτελευταίο σου σχόλιο από ότι πριν.
Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για τους κινδύνους που ενέχονται σε μια "πριμοδότηση" του πολιτικού χωρίς καθαρές ταξικές προϋποθέσεις.
16 Νοεμβρίου 2011 4:09 μ.μ.
Στις μηντιοκρατούμενες κοινωνίες μας, κάθε αλλαγή ή μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμων τείνει να παράγει και μια συμπυκνωμένη έκφρασή της στο λεξιλόγιο των εικόνων. Έτσι, χθες το βράδι αναδύθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες και η αρμόζουσα συμβολοποίηση του τέλους της φάσης που ξεκίνησε στις 25 Μάη και που, στην εξέλιξή της, σηματοδότησε την ολοκλήρωση του πρώτου πολιτικού κύκλου της ελληνικής (και συνάμα, της ευρωπαϊκής) κρίσης: η εικόνα του αγανακτισμένου "πλήθους" μπροστά απ' την Βουλή αντικαταστάθηκε από την εικόνα του πλήθους των διαγκωνιζόμενων δημοσιογράφων και ανταποκριτών από όλο τον κόσμο που περίμεναν την ανακοίνωση του αποτελέσματος των συνομιλιών Παπούλια-Παπανδρέου-Σαμαρά μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο.
Η αλλαγή παραδείγματος ήταν ιδιαίτερα εύγλωττη: από την μυθολογική παραμυθία μιας μηντιακά επικαθορισμένης, "μεταμοντέρνας" grassroots democracy αμερικανικού τύπου και έμπνευσης (παρά τις παροδηγητικές της αναφορές στην αρχαία Αθήνα, η αντικειμενική της λογική δεν βρισκόταν εκεί αλλά στην Νέα Υόρκη του Occupy Wall Street), στην δήλωση κυριαρχίας της ίδιας της μηντιοκρατίας, στην ωμή επιβεβαίωση της απόλυτης απομόνωσης της πολιτικής πρακτικής από τις μάζες, της απεύθυνσής της αποκλειστικά "στην αγορά". Οι ακραίες "ευαισθησίες" σε μεταβολές της δεύτερης σπρώχνουν δημοσιογράφους από κάθε γωνιά του κόσμου να καλύψουν "γεγονότα" που είναι πολιτικά ασήμαντα (αφού δεν αφορούν στο παραμικρό την παθητικοποιημένη πια παρατηρήτρια της εκλογικής "βάσης"), αναμένεται όμως, σωστά ή λάθος, να επηρεάσουν μια παγκόσμια οικονομία της οποίας η ίδια η ουσία και ψυχή είναι ακριβώς η εικονικότητα. Αντί για πολίτες που αξιώνουν μια αλλαγή στον τρόπο της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος προς την κατεύθυνση της "δημοκρατικοποίησης" (μετερχόμενοι τα μέσα της "ερασιτεχνικής" δημοσιογραφίας και των κοινωνικών δικτύων), όπως τον Ιούνη λοιπόν, είδαμε επαγγελματίες δημοσιογράφους που καλύπτουν τις διαχειριστικές μηχανορραφίες εντολοδόχων της αγοράς, που αποφασίζουν ανενόχλητοι και χωρίς καμιά "από τα κάτω" πίεση για το μέλλον των πολιτών. Και συνάμα, γίναμε μάρτυρες της τηλεοπτικής κάλυψης, σε παγκόσμια κλίμακα, ενός πειράματος για την δυνατότητα πλήρους κένωσης της ουσίας της δημοκρατικής νομιμότητας που είναι πιθανό να έχει ιδιαίτερη σημασία για κυβερνήσεις σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα, καθώς επεκτείνεται και βαθαίνει η κρίση (τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές αναγγέλεται το "μικρό" κώλυμα του αντισυνταγματικού χαρακτήρα αυτού που συμφωνήθηκε χθες, δηλαδή της παράδοσης της εξουσίας από έναν εν ενεργεία εκλεγμένο πρωθυπουργό σε έναν άλλο χωρίς την παρέμβαση εκλογών, ενώ η "κατάσταση εκτάκτου ανάγκης" εμφανίζεται στο ασαφές του χρονοδιαγράμματος της παραμονής του πειραματόζωου της συγκυβέρνησης στην εξουσία*, και ταυτόχρονα, το αστικό πολιτικό προσωπικό διατείνεται, καθόλου τυχαία, ότι οι εκλογές είναι πλέον ανέφικτες για τη χώρα διότι ισούνται αυτόματη χρεοκωπία).
Αυτό που επέτρεψε τούτη την δραστική μεταβολή της εικόνας για το "ποιος έχει το πάνω χέρι" ήταν μια εξόχως επιτυχημένη σε ό,τι αφορά τις στοχεύσεις της κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου που, ανεξαρτήτως του κόστους που είχε για τον ίδιο (μάλλον ανύπαρκτου, εδώ που τα λέμε, μιας και τα αμερικανικά πανεπιστήμια αναμφίβολα βρήκαν έναν ακόμα επί πληρωμή ομιλητή για "σημαίνοντα" πολιτικά και οικονομικά ζητήματα με πλούσια εμπειρία), ισοπέδωσε σαν πύργο από τραπουλόχαρτα το συνολικό ρητορικό οικοδόμημα της εν Ελλάδι αριστεράς. Αυτή η δεύτερη αποδείχθηκε απόλυτα ανίκανη να διαχειριστεί το "πέταγμα του γαντιού" της πρότασης για δημοψήφισμα, προδίδοντας την κυνική της συνείδηση ενός "ζωτικού ψεύδους" με τρόπο που την εξέθεσε βαθύτατα: την έλλειψη εμπιστοσύνης που έχει η ίδια για τις προθέσεις και αντιλήψεις των "μαζών" τις οποίες επικαλείται και στις οποίες απευθύνεται. Ή, με άλλα λόγια, την ανομολόγητη και κατεσταλμένη πεποίθησή της ότι ο "αντικαπιταλισμός" στην εποχή της κρίσης είναι απλώς ένα ρητορικό τέχνασμα για την άσκηση κοινοβουλευτικής πολιτικής και δεν έχει καμία σχέση με την ύπαρξη ενός πραγματικού μαζικού πολιτικού ρεύματος. Η αριστερά εκτέθηκε όχι απλώς επειδή απέδειξε ότι δεν πιστεύει στην ύπαρξη καν του μαζικού αντικαπιταλισμού εκ μέρους του οποίου μιλά, αλλά, πολύ περισσότερο, γιατί βιάστηκε να αντλήσει και να διατυπώσει κάθε είδους θριαμβολογικά συμπεράσματα για την ηγεμονία μιας αντικαπιταλιστικής συνείδησης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, βασιζόμενη αποκλειστικά στην χειμαρρώδη επέκταση του λεγόμενου "κινήματος των αγανακτισμένων" σε μια σειρά από πόλεις και χώρες του κόσμου.
Επιστρέφοντας στα ελληνικά συμφραζόμενα, ο καθοριστικός παράγοντας για την άτακτη υποχώρηση της κοινοβουλευτικής αριστεράς μπροστά στο θέαμα του πεταμένου γαντιού του Γιώργου Παπανδρέου ήταν βέβαια η επίγνωση του γεγονότος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών --το 81.1% σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία-- φέρεται να επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό δεν αποτελεί καν πολιτικό κώλυμα, αλλά επιβεβαίωση του "φρόνιμου" χαρακτήρα της επιμονής του στην βολική για την πολιτική του συνείδηση φαντασίωση της "Ευρώπης των λαών", ενώ σε αυτή του ΚΚΕ, γίνεται απλώς μια επιβεβαίωση του ότι ο "λαός" δεν είναι ακόμα αρκετά "ώριμος" για την μυθική στιγμή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού (και φυσικά, δεν τίθεται καν θέμα για την συμφωνία αυτού του 81.1% με τους βασικούς ιδεολογικούς προσανατολισμούς της ούτως ή άλλως ανοιχτά "συστημικής" ΔΗΜΑΡ). Ο πανικός που παρέσυρε την κοινοβουλευτική αριστερά μπροστά στην α λα πόκερ μπλόφα του Γιώργου Παπανδρέου ήταν τέτοιος που ξεχάστηκε προς στιγμή ένα άλλο ποσοστό, αυτό που τους προηγούμενους μήνες ενθάρρυνε την διαρκή επίταση της αντιμνημονιακής ρητορικής: η αντίθεση, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, των Ελλήνων πολιτών, στην πολιτική ΠΑΣΟΚ, που τον Οκτώβρη που μας πέρασε συγκέντρωνε, σύμφωνα με μία από αυτές τις δημοσκοπήσεις, μόλις το 19.5% της πρόθεσης ψήφου, ενώ ένα γιγαντιαίο 93% των ερωτηθέντων δήλωνε "δυσαρεστημένο από τον τρόπο που αντιμετώπισε την οικονομική κρίση η κυβέρνηση."
Η αίσθησή μου είναι ότι η κοινοβουλευτική αριστερά δεν υπέβαλλε σε καμία θεωρητική και πολιτική επεξεργασία το τι σημαίνει το γεγονός ότι ένα 81.5% των ελλήνων πολιτών επιθυμεί την παραμονή στην ευρωζώνη, ενώ ένα 93% δηλώνει δυσαρεστημένο από τις ουσιαστικά αναπόφευκτες συνέπειες αυτού που επιθυμεί, εφόσον είναι απόλυτα φανερό σε κάθε έλλογο άνθρωπο ότι η δυσαρέσκεια αφορά ακριβώς τις συνέπειες της επιθυμίας, ή, με πιο απλά λόγια, ότι δεν υπάρχει μια άλλη δυνατότητα άσκησης πολιτικής σε αυτή την ιστορική φάση εφόσον η χώρα παραμείνει στην ευρωζώνη. Η εντυπωσιακή τούμπα της ΝΔ και η "μεταμόρφωσή" της σε φιλομνημονιακή με την πρώτη ευκαιρία πρόσβασης στην πολιτική εξουσία, καθώς και η διαβεβαίωση, δια στόματος του γνωστού και μη εξαιρετέου Παντελή Καψή, ότι η συγκυβέρνηση δεν θα έχει το παραμικρό περιθώριο απόκλισης από όσα έχουν συμφωνηθεί με Μέρκελ και Σαρκοζί, αποδεικνύει το ήδη εύλογο.
Αντί να αντιληφθεί ότι οι όποιες δημοσκοπήσεις δεν αποκαλύπτουν τίποτε άλλο παρά την απόλυτη κυριαρχία μιας ανοιχτής στην μετασχηματιστική πολιτική ανταγωνιστικής αντίφασης στην συνείδηση της εκλογικής πλειοψηφίας, ο αριστερός κοινοβουλευτισμός υποτάχτηκε, τόσο το καλοκαίρι όσο και τώρα, στο να γίνει "ουρά" της εκδήλωσης πρώτα του πρώτου και μετά του δεύτερου πόλου αυτής της αντίφασης, χωρίς να μπει στον κόπο να τους συλλάβει μαζί, να συλλάβει την αντίφαση ως αντίφαση -- που πρακτικά σημαίνει να την δει ως βάση της παρεμβάσιμης αστάθειας της βούλησης της εκλογικής πλειοψηφίας, της εκρηκτικής μεταβλητότητάς της, και συνεπώς, ως κάτι εντελώς διαφορετικό από έναν αμετακίνητο ογκόλιθο που απαγορεύει την άσκηση ηγεμονικής ριζοσπαστικής πολιτικής και επιτάσσει μόνο την συμμετοχή σε φάρσες εικονικού ριζοσπαστισμού που απαλύνουν μικροαστικές ενοχές και αποκοιμίζουν πολιτικές συνειδήσεις.
Η κοινοβουλευτική αριστερά, το μούδιασμα και η αμηχανία της οποίας τις τελευταίες μέρες είναι κάτι παραπάνω από πρόδηλα, υπέστη λοιπόν μια κατά κράτος ήττα από το αστικό, εγχώριο και διεθνές, πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Η ήττα αυτή είναι ετεροβαρής, εφόσον μέρος αυτής της ίδιας αριστεράς αποτελεί κομμάτι ακριβώς του συστήματος που υποτίθεται πως αντιπαλεύει. Για το υπόλοιπο όμως κομμάτι, αναζητείται ήδη η στρατηγική επανόδου στο πεδίο της πολιτικής μάχης. Και αυτή η στρατηγική δεν μπορεί πια να συνίσταται απλώς στην επανάληψη ad nauseam της στρατηγικής που ήδη ηττήθηκε κατά κράτος: "δεν πληρώνω", συλλαλητήρια, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, διόδια, κλπ. Η στρατηγική μας πρόταση είναι απλή και ξεκάθαρη: η αριστερά πρέπει να παραγκωνίσει την επικέντρωση στον οικονομισμό που πάντα αναπαράγει τους όρους του παιχνιδιού που επιβάλλει το ένα και μοναδικό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα --κι αυτό είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε, που λέει και ο Μπογιόπουλος-- και να μεταθέσει το κέντρο βάρους στο πολιτικό πεδίο. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να γίνει η σημαία, ο πόλος συσπείρωσης της αντίστασης στον απόλυτο εκφυλισμό του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη, να θυμηθεί τους εντυπωμένους στην λαϊκή συνείδηση αγώνες της για την διάσωση της δημοκρατίας απ' τον αυταρχισμό και τον φασισμό στο παρελθόν, να πρωταγωνιστήσει στην στηλίτευση του αντισυνταγματικού και δικτατορικού χαρακτήρα που έχει πλέον ανοιχτά υιοθετήσει η εγχώρια και η ευρωπαϊκή "μεταπολιτική", να προσεγγίσει, μέσω της κινητοποίησης όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, τις μικροαστικές μάζες ως ο εγγυητής της πολιτικής τους αξιοπρέπειας και των πολιτειακών τους δικαιωμάτων, ως η φωνή τους μέσα στον εκκωφαντικό μονόλογο αγορών, τραπεζών και τεχνοκρατών. Και πρέπει να το πράξει εξηγώντας, ξανά και ξανά, ξεκάθαρα, μέσα απ' τον ταξικό αγώνα, πως βρισκόμαστε σε μια ιστορική φάση όπου ο καπιταλισμός είναι συνώνυμος της καταστολής της δημοκρατίας, όπου είναι αδύνατον πια για τον Έλληνα μικροαστό ή μισθωτό να έχει καπιταλισμό και δημοκρατία, και συνεπώς ότι καλείται από παντού και με κάθε τρόπο να διαλέξει ανάμεσα στην πρόσδεση στον ευρωπαϊκό και ευρύτερα δυτικό καπιταλισμό και την υλική του επιβίωση και την πολιτική του υπόσταση.
Επείγει μια καθοριστική αλλαγή σελίδας, μια καθοριστική αλλαγή προσανατολισμού. Χωρίς αυτή είναι αμφίβολη όχι η πολιτική επιβίωσης της αριστεράς, αλλά η επιβίωση του ίδιου του πολιτικού πολιτισμού στην Ελλάδα και την Δύση ευρύτερα.
*Έχει, στο μεταξύ, ανακοινωθεί ως πιθανή ημερομηνία εκλογών η 19 Φεβρουαρίου. Πολλά όμως θα έχουν γίνει ως τότε που μπορεί να αποκτήσουν πιο "κατεπείγοντα" για το "εθνικό συμφέρον" χαρακτήρα.
Vrennus είπε...
«να προσεγγίσει τις μικροαστικές μάζες ως ο εγγυητής της πολιτικής τους αξιοπρέπειας και των πολιτειακών τους δικαιωμάτων»
Μα οι μικροαστικές μάζες ουδέποτε διεκδίκησαν πολιτική αξιοπρέπεια και πολιτειακά δικαιώματα, παρά μόνο τη δυνατότητα (φαντασιακή ή πραγματική, λίγη σημασία έχει) να ανελιχθούν στην αστική τάξη.
7 Νοεμβρίου 2011 4:38 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Η δυνατότητα αυτή δεν υφίσταται, η φαντασιακή της υποκατάσταση δε έχει κανένα στήριγμα στην οργάνωση της πραγματικότητας, και εάν δεν έρθουν μαζί μας οι μικροαστοί θα συντριβούν ανελέητα. Τούτο είναι και πρέπει να είναι το ρητό μας πολιτικό μήνυμα.
7 Νοεμβρίου 2011 4:41 μ.μ.
Αντωνης είπε...
'Ολη η χώρα γνωρίζει πόσο παγωμένη και φοβισμένη είναι αυτή τη στιγμή. Φαίνεται πεντακάθαρα αυτό. Όλη η χώρα γνωρίζει ότι βρίσκεται, μετά τα χωρίς κατεύθυνση τσαμπουκαλίκια του καλοκαιριού, με την πλάτη στον τοίχο.
ΤΩΡΑ σφυρηλατούνται οι επαναστατικές συνειδήσεις. Στην ώρα της άρνησης του φόβου που έχει μπει βαθιά στο πετσί ή της παράδοσης, ενσυνείδητα πια, στην ταπείνωση.
7 Νοεμβρίου 2011 4:45 μ.μ.
DimosK. είπε...
θεωρω οτι η μικροαστικη ταξη ειναι ετη φωτος μακρια απο καθε αριστερη προσεγγιση,μιας και μονο στο ακουσμα της εξοδου απο την ΕΕ,αναδιπλωνεται σε συντηρητικες θεωρησεις.
Τον ρολο του στηριγματος σε αυτη την αναδιπλωση θα το "καλυψει" μια εθνοπερηφανη ρητορικη απο το ΛΑΟΣ η/και μια "σοσιαλδημοκρατικη" προσεγγιση απο ΔΗΜΑΡ/ΣΥΝ.
Το προβλημα επιτεινει και η μη υπαρξη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ προγραμματος απο πλευρας ΚΚΕ,και η μεταθεση ολων των λυσεων σε αοριστο μελοντικο χρονο, μετα την καταληψη των μεσων παραγωγης!
Καποια στιγμη η Αριστερα πρεπει να αποφασισει οτι αν θελει να αλλαξει τα δεδομενα πρεπει να ειναι ετοιμη να αναλαβει τα ηνια με κοινοβουλευτικο τροπο(εξαλλου το ΚΚΕ εχει,κατα την γνωμη μου,απεμπολησει την προοπτικη αναληψη της εξουσιας με αλλο τροπο)
7 Νοεμβρίου 2011 5:03 μ.μ.
Αντωνης είπε...
"θεωρω οτι η μικροαστικη ταξη ειναι ετη φωτος μακρια απο καθε αριστερη προσεγγιση,μιας και μονο στο ακουσμα της εξοδου απο την ΕΕ,αναδιπλωνεται σε συντηρητικες θεωρησεις.
Τον ρολο του στηριγματος σε αυτη την αναδιπλωση θα το "καλυψει" μια εθνοπερηφανη ρητορικη απο το ΛΑΟΣ η/και μια "σοσιαλδημοκρατικη" προσεγγιση απο ΔΗΜΑΡ/ΣΥΝ."
Γιατί άραγε δεν λεγόντουσαν αυτά τον Ιούνη, όταν είχε γεμίσει Τσε Γκεβάρα το Τουίτερ; Ήταν μήπως διαφορετικός ο ιδεολογικός προσανατολισμός των μικροαστικών στρωμάτων τον Ιούνη; Με την κοροϊδία των μικροαστών απ' τις αριστερές ηγεσίες και των αριστερών ηγεσιών απ' τους μικροαστούς θα συνεχίσουμε να ζούμε; Όχι, με την κοροϊδία δεν θα συνεχίσουμε να ζούμε. Ο πόνος και η εξαθλίωση είναι και θα είναι πραγματικός για όλο και περισσότερους και δεν επιτρέπει τον συμβιβασμό με κοροϊδίες.
Και την μάχη μου ενάντια στον αριστερό τυχοδιωκτισμό θα την δώσω γιατί την πιστεύω. Όσοι δεν θέλουν να τη δώσουν ας ασχοληθούν με το πραγματικό τους ενδιαφέρον, αυτό το 1-2% παραπάνω στις (όποιες) εκλογές.
7 Νοεμβρίου 2011 5:12 μ.μ.
DimosK. είπε...
Το προβλημα ειναι οτι ειμαστε η εμπροσθοφυλακη της εξαθλιωσης.Στις υπολοιπες ευρωπαϊκες χωρες,εχουν ακομα στην ψευδαισθηση του ξεπερασματος του προβληματος με συστημικα μεσα.
Νομιζω οτι η λυση που ευαγγελιζεται το ΚΚΕ, εχει το μειον οτι θα φαινεται "ανακολουθη" με την υπολοιπη ευρωπαικη κατασταση.
Επισης πιθανον να αισθανεται "αναδελφο" μεσα σε μια ευρωπη αναμορφωμενων πρωην κομμουνιστικων(νυν και εγω δεν ξερω τι) κομματων!
Τον Ιουνιο τελικα φανταζε ευκολη μια επανασταση χωρις επανασταση και μια επιστροφη στην προ του 2009 κατασταση.
Πλεον αυτη η αυταπατη εχει εκλειψει..Και μπροστα στην αποφαση για το "μεγαλο βημα",οι μικροαστικες ταξεις αντιστεκονται σθεναρα,αρνουμενες να δεχτουν το (αναποφευκτο για πολλους) επομενο σταδιο του γκρεμισματος του παλιου φαντασιακου της ευημεριας και ταυτισης με την ανωτερη αστικη ταξη,εστω και αν αυτη ερχεται μεσα απο πιστωτικη επεκταση.
Ο ρολος του ΚΚΕ και η επικοινωνιακες του γεφυρες ειναι,ισως,περισοτερο βασικος απο οσο πιστευουν καποιοι.
Μια ευκαιρια που αρχιζει να φαινεται ειναι η δυνατοτητα της κριτικης και στα δυο κομματα κυβερνησης με ευκρινεις ορους,αφου και στη ΝΔ εριξαν την μασκα του "μνημονιου με αλλη δοσολογια" , και μπορει πλεον το ΚΚΕ να μιλαει απο μια θεση "καθαρης", ταξικης συνολικης αντιπολιτευσης!
7 Νοεμβρίου 2011 5:48 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@DimosK: Σύμφωνος και ως προς την διάγνωση και ως προς το πολιτικά πρακτέο.
7 Νοεμβρίου 2011 6:02 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Και να συμπληρώσω πως το διαγνωστικό κομμάτι θέτει ουσιώδεις παραμέτρους για την κατάσταση στην Ευρώπη και το ανεδαφικό "feedback" που αυτή έχει δώσει, στην πολύ δεινότερα τοποθετημένη τάξη των μισθωτών στην Ελλάδα που λείπουν απ' το κείμενο. Και για αυτό είμαι ευγνώμων.
7 Νοεμβρίου 2011 6:32 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Στα προσεχή, μια επιστροφή στο πρώτο κεφάλαιο του Κεφαλαίου για την ανάδειξη της νοητικής παράλυσης που ενέχεται στον νομισματικό φετιχισμό (εξέχον μαρξικό παράδειγμα του οποίου είναι ο τσιφούτης ή miser), καθώς και μια συζήτηση για το ανεξάλειπτα γεωπολιτικό περιεχόμενο του νομίσματος ως έκφραση ενδοαστικών συγκρούσεων.
Προκαταρκτικά, ας γίνει κατανοητό ότι το δίλημμα του τι ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ο τσαλαπατημένος νυν ή πρώην μισθωτός, ευρώ ή δραχμές, δεν έχει κανένα λογικό νόημα για τον ίδιο.
7 Νοεμβρίου 2011 6:54 μ.μ.
Vrennus είπε...
«Η δυνατότητα αυτή (ενν. να ανελιχθούν στην αστική τάξη) δεν υφίσταται»
Μπα! Δηλαδή ο Gates ή ο μακαρίτης ο Jobs δεν ήταν μικροαστοί που ανελίχθησαν; Ή ο καθ' ημάς Βγενόπουλος;
«Ήταν μήπως διαφορετικός ο ιδεολογικός προσανατολισμός των μικροαστικών στρωμάτων τον Ιούνη;»
Δηλαδή, μόνο μικροαστοί είχαν ξεχυθεί τον Ιούνη στις πλατείες; Εκτός αν οι εμποροϋπάλληλοι π.χ. ή «μπλοκάκηδες» κλπ. κλπ. είναι μικροαστοί, οπότε πάω πάσο.
7 Νοεμβρίου 2011 6:57 μ.μ.
Smirnoff είπε...
"Προκαταρκτικά, ας γίνει κατανοητό ότι το δίλημμα του τι ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ο τσαλαπατημένος νυν ή πρώην μισθωτός, ευρώ ή δραχμές, δεν έχει κανένα λογικό νόημα για τον ίδιο."
Η έλλειψη όμως είναι συγκροτητική της επιθυμίας και έχω την άισθηση πως η έλλειψη δραχμών δεν ταυτίζεται με την έλλειψη ευρώ καθώς η δεύτερη είναι συμβολικά πολύ πιο πλούσια προικισμένη, από τη πρώτη, με αποτέλεσμα να υποστηρίζει ένα αρκετά μεγαλύτερο εύρος φαντασιώσεων. Αν δε προσθέσουμε στην εξίσωση όχι απλά την έλλειψη ευρώ αλλά την έλλειψη ΤΟΥ ευρώ (έξοδος ή διάλυση της ευρζώνης), τότε τα πράγματα περιπλέκονται εκθετικά...
7 Νοεμβρίου 2011 7:52 μ.μ.
AlexK είπε...
Εξαιρετικό κείμενο Αντώνη, σε ευχαριστούμε.
Μια επιφύλαξη. Τον Ιούνιο μάλλον τα στρώματα των μικροαστών αγανακτισμένων δεν ήταν καν ιδεολογικά προσανατολισμένα. Ήταν κατά κύριο λόγο σε ψυχολογική έξαρση εκφράζοντας αιτήματα wannabe αιτήματα χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.
Δεν έχουμε κάποια εγγύηση ότι η κοροϊδία μεταξύ μικροαστών και αριστεράς δεν θα συνεχίσει ακόμα και μέσα στην εξαθλίωση. Από τη μια μεριά θα ήλπιζε κανείς μήπως αυτή η εξαθλίωση αρχίσει και ξυπνάει ένστικτα ταξικής συνειδητοποίησης, από την άλλη όμως είναι εξίσου αποχαυνωτική με το μικροαστικό όνειρο.
Θα προσεγγίσουμε το μικροαστό με κάποιο τρόπο ή θα περιμένουμε να καταλάβει ότι είναι un miserable για να του πούμε μετά ότι έχει δύναμη;
7 Νοεμβρίου 2011 8:07 μ.μ.
Αντωνης είπε...
"Μπα! Δηλαδή ο Gates ή ο μακαρίτης ο Jobs δεν ήταν μικροαστοί που ανελίχθησαν; Ή ο καθ' ημάς Βγενόπουλος;"
Καλό είναι να έχεις διάθεση για πλάκα τέτοιες ώρες, δεν αντιλέγω.
"Δηλαδή, μόνο μικροαστοί είχαν ξεχυθεί τον Ιούνη στις πλατείες; Εκτός αν οι εμποροϋπάλληλοι π.χ. ή «μπλοκάκηδες» κλπ. κλπ. είναι μικροαστοί, οπότε πάω πάσο."
Αυτό είπα; Μίλησα επίσης για μισθωτούς, νομίζω.
7 Νοεμβρίου 2011 8:24 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@ Alex K:
"Μια επιφύλαξη. Τον Ιούνιο μάλλον τα στρώματα των μικροαστών αγανακτισμένων δεν ήταν καν ιδεολογικά προσανατολισμένα. Ήταν κατά κύριο λόγο σε ψυχολογική έξαρση εκφράζοντας αιτήματα wannabe αιτήματα χωρίς πολιτικό περιεχόμενο."
Είπα ακριβώς "χωρίς κατεύθυνση."
"Δεν έχουμε κάποια εγγύηση ότι η κοροϊδία μεταξύ μικροαστών και αριστεράς δεν θα συνεχίσει ακόμα και μέσα στην εξαθλίωση. Από τη μια μεριά θα ήλπιζε κανείς μήπως αυτή η εξαθλίωση αρχίσει και ξυπνάει ένστικτα ταξικής συνειδητοποίησης, από την άλλη όμως είναι εξίσου αποχαυνωτική με το μικροαστικό όνειρο."
Όχι, δεν έχουμε καμία τέτοια εγγύηση για τίποτα. Αλλά προσπαθούμε να παίξουμε ένα ρόλο όπως αυτόν που τόσο σπουδαία αγωνίστηκε να παίξει ο Μπρεχτ.
"Θα προσεγγίσουμε το μικροαστό με κάποιο τρόπο ή θα περιμένουμε να καταλάβει ότι είναι un miserable για να του πούμε μετά ότι έχει δύναμη;"
Θα πρέπει να του πούμε ότι αφού ξέρει να κατεβαίνει απ'το φαντασιακό άλογο για την εξουσία, πρέπει να μάθει να κατεβαίνει απ' το φαντασιακό άλογο και για το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Εφόσον δεν του αρέσει να τον πατάνε, βέβαια.
7 Νοεμβρίου 2011 8:29 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@Σμιρνόφ: "Η έλλειψη όμως είναι συγκροτητική της επιθυμίας και έχω την άισθηση πως η έλλειψη δραχμών δεν ταυτίζεται με την έλλειψη ευρώ καθώς η δεύτερη είναι συμβολικά πολύ πιο πλούσια προικισμένη, από τη πρώτη, με αποτέλεσμα να υποστηρίζει ένα αρκετά μεγαλύτερο εύρος φαντασιώσεων."
Ίσως να πρέπει να χρειαστούμε και την συνδρομή της ψυχανάλυσης, πράγματι. Δεν αποκλείεται.
7 Νοεμβρίου 2011 8:30 μ.μ.
Αλ. Δελάρζ είπε...
Το ξέρεις ότι σε συμπαθώ και σε διαβάζω, αλλά η κριτική σου προς την "κοινοβουλευτική αριστερά" ξεκινά απ' το θεμελιώδες λάθος να βάζεις το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια κοινοβουλευτική ενότητα. Στην κριτική σου δυστυχώς υπερισχύει το στοιχείο του διανοουμενισμού, που αδυνατεί να λάβει υπόψη του τον πιο κρίσιμο παράγοντα για τη δράση της "αριστεράς" του ΚΚ θα σου πω εγω: τις διαθέσεις των μαζών. Αυτήν δεν μπορείς να τη συνάγεις μόνο από την τηλεόραση, απ' τον αντικειμενικά μικρό κύκλο γνωριμιών και το κλίμα στο χώρο εργασίας. Αυτές συνάγονται από μια γενίκευση της πείρας της πολιτικής δουλειάς μέσα στις μάζες, κάτι στο οποίο το ΚΚΕ έχει και μέθοδο, σωστή αντίληψη και πείρα να το μετατρέπει σε τακτική (όχι τέλεια βεβαίως). Η πραγματικότητα είναι ότι, εφ' όσον δεν υπάρχει ισχυρό ρεύμα, ταξικό, εργατικό με επαναστατική προοπτική, η καλύτερη τακτική αυτή τη στιγμή είναι η συνέχιση της δουλειάς στις μάζες με σαφή πολιτική πρόταση (λαϊκή εξουσία, είναι λάθος αυτό που λες "επικέντρωση στον οικονομισμό") αλλά και με στόχους-μέτωπα πάλης, αυτά που μπορεί να καταλάβει ο μέσος εργαζόμενος και να πειστεί πιο εύκολα. Εξακολουθούμε να ζούμε τις συνέπειες της αντεπανάστασης άλλωστε.
Το αίτημα για εκλογές είναι λοιπόν σωστό σ' αυτή τη φάση, αυτό που ο λαός μπορεί να αντιληφθεί ως (ατελής) έκφραση της δικής του θέλησης. Μας ενδιαφέρει να αποδυναμωθεί ακόμα περισσότερο το αστικό πολιτικό σύστημα, περισσότερο απ' ότι τώρα, και ταυτόχρονα προσπάθεια συνειδητής και οργανωμένης δράσης του κόσμου μέσα από συνδικάτα και μαζικές οργανώσεις, όχι μόνο με διαδηλώσεις.
Το ερώτημα είναι σαφές: αφού η αριστερά βρέθηκε στη γωνία, ποιο θα πρέπει να είναι το πολιτικό πρόγραμμα (επικαιροποιημένο που λέμε) που θα έπρεπε να έχει το ΚΚΕ κι ο ΣΥΡΙΖΑ (με δεδομένο ότι έχουν διαφορετικό πρόγραμμα).
8 Νοεμβρίου 2011 1:56 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@ Αλ. Δελαρζ: Άλεξ, δεν έχω τώρα τον χρόνο να μιλήσω για τον πυρήνα του σχολίου σου, απλά μια απαραίτητη διόρθωση. Το κείμενο ΔΕΝ βάζει τον ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ "στην ίδια κοινοβουλευτική κοινότητα" όπως λες, αλλά αντίθετα σηματοδοτεί τις ουσιώδεις διαφορές εκεί που τις βλέπει:
1. "Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό δεν αποτελεί καν πολιτικό κώλυμα, αλλά επιβεβαίωση του "φρόνιμου" χαρακτήρα της επιμονής του στην βολική για την πολιτική του συνείδηση φαντασίωση της "Ευρώπης των λαών", ενώ σε αυτή του ΚΚΕ, γίνεται απλώς μια επιβεβαίωση του ότι ο "λαός" δεν είναι ακόμα αρκετά "ώριμος" για την μυθική στιγμή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού"
2. "φάρσες εικονικού ριζοσπαστισμού που απαλύνουν μικροαστικές ενοχές και αποκοιμίζουν πολιτικές συνειδήσεις. " (E, δεν περιγράφει το ΚΚΕ αυτή η φράση!)
3. "Η ήττα αυτή είναι ετεροβαρής, εφόσον μέρος αυτής της ίδιας αριστεράς αποτελεί κομμάτι ακριβώς του συστήματος που υποτίθεται πως αντιπαλεύει. Για το υπόλοιπο όμως κομμάτι, αναζητείται ήδη η στρατηγική επανόδου στο πεδίο της πολιτικής μάχης." (Βλ. διάκριση ΚΚΕ-Σύριζα στο #1).
Για τα υπόλοιπα, τα ζητήματα δηλαδή τακτικής και στρατηγικής για ΕΜΑΣ (και όχι "εμάς" και "εσάς"), θα συζητήσουμε, ανοιχτά και συντροφικά, όταν βρω λίγο χρόνο παραπάνω.
8 Νοεμβρίου 2011 2:13 μ.μ.
avanti_maestro είπε...
Φοβερή αντίφαση με αυτό :
ΠΈΜΠΤΗ, 10 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011
Κοκτέιλ Μολότωφ # 75
Όποιος έχει κατανοήσει τη σημασία της φόρμουλας "Χ χωρίς Χ" (αρχική επινόηση του Μπλανσό και όχι, όπως πολλοί νομίζουν, του Ζίζεκ) σε συνάρτηση με το μεγαλειώδες φιάσκο της αριστερής (μη) απάντησης στις εξελίξεις, γνωρίζει από τώρα ότι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών, εφόσον βέβαια και όταν αυτές γίνουν.
Η απαίτηση για ΠΑΣΟΚ χωρίς ΠΑΣΟΚ, αντικαπιταλισμό χωρίς αντικαπιταλισμό, φιλολαϊκή πολιτική χωρίς λαϊκή πολιτική σύνθεση, ανατροπή χωρίς ανατροπή, και ρήξη χωρίς ρήξη --με άλλα λόγια, η ανενόχλητα κυρίαρχη κοινή λογική των μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων-- έχει πια βρει έναν ολοκληρωμένο πολιτικό φορέα και εκφραστή.
ή μήπως όχι;
11 Νοεμβρίου 2011 10:24 π.μ.
Αντωνης είπε...
@avanti_maestro: Δεν κατάλαβα πού εντοπίζεις αντίφαση. Έγραψα ότι εάν και εφόσον γίνουν εκλογές, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος, καθώς η αποτυχία του ΚΚΕ να αναχαιτίσει την υπό διαμόρφωση κατάσταση κάνει σαφώς ευκολότερη την συσπείρωση των μικροαστικών και αστικών στρωμάτων που πλήττονται απ' την κρίση και που διέρρευσαν μαζικά απ' το ΠΑΣΟΚ γύρω απ' τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή άλλωστε είναι ξεκάθαρα και η στρατηγική στόχευση του δεύτερου.
Τώρα, πού είναι η 'φοβερή αντίφαση';
11 Νοεμβρίου 2011 10:33 π.μ.
Αντωνης είπε...
Διευκρίνιση: Εάν και εφόσον γίνουν εκλογές: Εννοείται ότι το τωρινό καθεστώς τραπεζικής χούντας θα δημιουργήσει την ανάγκη συσπείρωσης γύρω από έναν αριστερό σχηματισμό δια του απλού νόμου της δράσης και αντίδρασης. Κι εγώ λέω ότι αυτός που θα καρπωθεί την μερίδα του λέοντος μιας τέτοιας συσπείρωσης είναι ξεκάθαρα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
11 Νοεμβρίου 2011 10:39 π.μ.
avanti_maestro είπε...
"Η στρατηγική μας πρόταση είναι απλή και ξεκάθαρη: η αριστερά πρέπει να παραγκωνίσει την επικέντρωση στον οικονομισμό που πάντα αναπαράγει τους όρους του παιχνιδιού που επιβάλλει το ένα και μοναδικό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα --κι αυτό είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε, που λέει και ο Μπογιόπουλος-- και να μεταθέσει το κέντρο βάρους στο πολιτικό πεδίο. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να γίνει η σημαία, ο πόλος συσπείρωσης της αντίστασης στον απόλυτο εκφυλισμό του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη, να θυμηθεί τους εντυπωμένους στην λαϊκή συνείδηση αγώνες της για την διάσωση της δημοκρατίας απ' τον αυταρχισμό και τον φασισμό στο παρελθόν, να πρωταγωνιστήσει στην στηλίτευση του αντισυνταγματικού και δικτατορικού χαρακτήρα που έχει πλέον ανοιχτά υιοθετήσει η εγχώρια και η ευρωπαϊκή "μεταπολιτική", να προσεγγίσει, μέσω της κινητοποίησης όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, τις μικροαστικές μάζες ως ο εγγυητής της πολιτικής τους αξιοπρέπειας και των πολιτειακών τους δικαιωμάτων, ως η φωνή τους μέσα στον εκκωφαντικό μονόλογο αγορών, τραπεζών και τεχνοκρατών."
Αντιφάσκει κατά πολύ με αυτό το κομμάτι, που κατά τη γνώμη μου εκφράζει πολύ ξεκάθαρα και ο Συριζα κ το ΚΚΕ. Με μια έννοια Αντώνη η πρόταση σου είναι δεκτή στην Αριστερά μετά βαΐων και κλάδων. Με τα αποτελέσματα που παραθέτεις όμως. Θα σε παρέπεμπα στο "ο Λεβιάθαν και ο νάνος", αλλά εσύ το έγραψες και το γνωρίζεις...
11 Νοεμβρίου 2011 8:47 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@avanti_maestro: Μου κάνει εντύπωση το σχόλιό σου. Είναι απόλυτα πρόδηλο σε όλους ότι τα δύο κόμματα αυτά κρύφτηκαν σε όλη την κρίσιμη περίοδο και δεν έκαναν το παραμικρό από όσα γράφω στο παραπάνω κείμενο. Εκτός αν εσύ είδες καμία "κινητοποίηση όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος", καμιά έμπρακτη ενθύμηση του αγώνα για την διάσωση της δημοκρατίας, και καμιά αντίσταση στον εκφυλισμό του δημοκρατικού πολιτεύματος σε δηλώσεις στελεχών από τηλεοπτικά παράθυρα και σε ομιλίες σε ξενοδοχεία.
Νομίζω ότι ορισμένες φορές άλλα γράφω και άλλα διαβάζονται. Πραγματικά.
11 Νοεμβρίου 2011 9:20 μ.μ.
Αντωνης είπε...
Το κείμενο ήταν μια απελπισμένη προσπάθεια να πειστεί η αριστερά να βγει στον δρόμο. Έγραψα μια σειρά από μικρά και μεγάλα κείμενα για τον σκοπό αυτό, επειδή ήξερα ότι αν δεν βγει θα πάμε απευθείας σε (ακρο)δεξιό έλεγχο της κατάστασης (δες το κείμενο "Το πουλί¨, για παράδειγμα).
Δεν κινήθηκε κανείς, περιορίστηκε τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΝ σε τζάμπα ρητορείες, κι από σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΝΔ-ΛΑΟΣ.
Με τις υγείες μας.
11 Νοεμβρίου 2011 9:28 μ.μ.
avanti_maestro είπε...
Κάτσε λιγάκι γιατι πραγματικά δεν καταλαβαίνω πως δεν γίνομαι κατανοητός.
Απο το επίπεδο της οικονομικής σφαίρας που καλείς την αριστερα να υποβαθμίσει (λες κ το αναβάθμισε ποτε), και να μετακομίσει στο πολιτικό πεδίο (χωρίς την οικονομική σφαίρα τότε τί άλλο είναι περα απο την πατροπαράδοτη "κεντρική πολιτική σκηνή";), στο οποίο όμως "διαπρέπει" χρόνια τώρα.
Ακόμη στο κείμενο "Λεβιαθαν κ νάνος" αποκαλύπτεις (για μένα συγκλονιστικα καθαρά) την ψευδαίσθηση της εξουσίας του κράτους και την ουσία της εξουσίας. Εκεί λοιπον δεν θα έπρεπε να παιχτεί το παιχνίδι;
Αρα -κάπως επιπολαια- στο οικονομικό πεδίο;
Κατάλαβαίνω κάτι λάθος;
Σορρυ που τα γραφω κάπως ασύνταχτα, αλλα εργάζομαι ταυτόχρονα.
16 Νοεμβρίου 2011 11:23 π.μ.
Αντωνης είπε...
@Avanti maestro:
Η διάγνωσή μου για τις παραμέτρους στο οικονομικό επίπεδο είναι βαθιά απαισιόδοξη, με δεδομένη ιδιαίτερα την πρόδηλη οργανωτική αδυναμία της αριστεράς, και ιδιαίτερα την αδυναμία της να σκεφτεί συστημικά για ένα άλλο απ' τον καπιταλισμό σύστημα (ο "αντισυστημισμός" είναι κι ένας ωραίος τρόπος να καλύπτεις το πόσο αδυνατείς να σκεφτείς alternative στο σύστημα). Μπορείς αν θες να δεις τα σχόλιά μου σχετικά στην ανάρτηση Smirnoff.
Στο μεταξύ όμως, δεν μπορεί να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια μπροστά στην δραστική επιδείνωση των πολιτικών συσχετισμών, η οποία αδυνατίζει περαιτέρω τη θέση μας. Με απλά λόγια, δεν μπορούμε να αφήσουμε την ακροδεξιά να αλωνίζει και να επιβάλλει τη δική της αντζέντα μέχρις ότου καταλήξουμε σε μια συστηματική πρόταση που να μην αφορά απλώς την "διαχείριση" των συνεπειών του καταρρέοντος καπιταλισμού. Καλώς ή κακώς, και νομίζω κακώς, ο αριστερός οικονομισμός ως τώρα εξαντλήθηκε σε μια σειρά προτάσεων που είναι φύσει διαχειριστικές διότι δεν μπορούν να φανταστούν την έξοδο απ' τον φαύλο κύκλο της κεφαλαιοκρατικής κρίσης συσσώρευσης και των επαγωγών της (χρηματοπιστωτική κρίση αρχικά και κρίση κρατικού χρέους σε δεύτερο στάδιο). Η ταυτόχρονη υποβάθμιση του στοιχείου του πολιτικού αγώνα θα είναι καταστροφική για το εργατικό κίνημα.
Δεν είναι με αφηρημένες οικονομικές προτάσεις που μπορεί να ξεκινήσει μια πορεία αντιστροφής της καταστροφής αλλά με μια έμπρακτη μαζική εμπλοκή στην επαναστατική αυτονόμηση της συνείδησης και δράσης των μαζών από τα διαχειριστικά σενάρια. Ο Μαρξ πρώτα μπήκε σε αυτή την διαδικασία με τις καθαρά πολιτικές του παρεμβάσεις και μόνο μετά την αποτυχία του επαναστατικού κινήματος, και σε συνθήκες ήττας του, στράφηκε στη μελέτη της πολιτικής οικονομίας. Ο Λένιν υπερτόνισε το στοιχείο της πολιτικής στρατηγικής και παρέμβασης όταν η Δεύτερη Διεθνής το αγνοούσε, φετιχοποιώντας έναν στείρο και ντετερμινιστικό οικονομισμό.
Πρέπει να διδαχτούμε από τούτες τις εντάσεις ανάμεσα στα δύο αυτά στοιχεία σε κρίσιμες ιστορικές καμπές.
16 Νοεμβρίου 2011 2:42 μ.μ.
avanti_maestro είπε...
Πολύ σωστή η παρέμβαση σου και συμφωνω.
Για να μην υπάρχουν όμως παρεξηγήσεις όταν τονίζω τον ρόλο του "οικονομικού" πεδίου, εννοω τον ρόλο της άμεσης ταξικής πάλης. Των ρόλο που καλείται να παίξει η όποια αριστερά, στην αναστύλωση ή επαναθεμελίωση δομών (και αντίστοιχων περιεχομένων) αγώνα μέσα στον στίβο της παραγωγής και της αναπαραγωγής. Που αλλού μπορεί να "κερδίσεις" ή να "χάσεις" συνεδήσεις; Που αλλού κρίνεται τελικά και η ποιότητα αυτής της ίδιας της "ταξικής" ή εκτος εισαγωγικών συνείδησης;
Άλλο πράγμα ο σχεδιασμός ενος δόκιμου, και στεγανού απ'ολες τις απόψεις προγράμματος απο το πεδίο της οικονομίας μεχρι και το πιο απομακρυσμένο σημείο της προσωπικής ζωής. Όχι οτι δεν είναι δουλειά μας, αλλα νομίζω οτι απαιτείται ψαξιμο και αναζήτηση στα κριτήρια και όχι στην αναλυτική εμφανιση του.
Στροφή στη πολιτική λοιπόν, αλλά σε πιο πεδίο; Α μη τι άλλο οι συνιστώσες του συριζοανταρσυα "πολιτικά" απαντούν. Πολιτικά όπως μαθανε (και μάθαμε) στα τηλεοπτικά παράθυρα. Κεντρικού τύπου απαντήσεις στο "κεντρικό πολιτικό σκηνικό" και απο πίσω τπτ.
Πολιτικός αγώνας είναι πως η θεσμοί εργατικής πολιτικής που θελουμε να αναδείξουμε μέσα στην καπιταλιστική κρίση θα σηκώσουν αυτοί το γάντι της αντιπαράθεσης και της απάντησης σε κάθε φύσεως ερωτήματα. Πχ ευρω ή οχι, τι να κάνουμε με το χρεος; κτλ.κτλ.
Για να γίνω -οσο γίνεται- πιο κατανοητός:
Υπήρχαν επαναστατικές στιγμές στην ιστορία του εργατικού κινήματος χωρίς δομές εργατικής δημοκρατίας; Αρκουν οι διακυρήξεις των κομμάτων να γεννηθούν;
Σ' ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.
16 Νοεμβρίου 2011 4:07 μ.μ.
Αντωνης είπε...
@avanti maestro: Κατάλαβα καλύτερα το "στίγμα" της παρέμβασής σου με το προτελευταίο σου σχόλιο από ότι πριν.
Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για τους κινδύνους που ενέχονται σε μια "πριμοδότηση" του πολιτικού χωρίς καθαρές ταξικές προϋποθέσεις.
16 Νοεμβρίου 2011 4:09 μ.μ.
Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!
αριστερό blog
Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!
Γράψτε ένα σχόλιο Αναρτήθηκε από τον/την Panagiotis Mavroeidis στο 16/11/2011
1 Vote
Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Σε μια προσπάθεια η χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ να κάμψει την αντίσταση της κοινωνίας στο σχέδιο καταστροφής και πτώχευσης του λαού μας, επιχείρησε, παίζοντας με τη φωτιά, να κινδυνολογήσει πάνω στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φυσικά, δεν τόλμησαν να θέσουν το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, επιστρατευμένο στη στημένη επιχείρηση επιβολής της κυβέρνησης αστικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ.
Η ‘’Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ’’, αποδέχεται τη πρόκληση, σε ένα θέμα που κάθε άλλο παρά έχει πει τη τελευταία του λέξη ο λαός. Από την ίδρυση μας δεσμευτήκαμε να συμβάλλουμε σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα και με σαφή επιχειρήματα.
Το ξεκίνημα: ‘’πάρε πέντε τώρα και κλείσε τα μάτια, για να σου πάρω εγώ δέκα’’
Όταν πριν από 30 περίπου χρόνια ολοκληρωνόταν η σύνδεση της Ελλάδας με την τότε ΕΟΚ, είχαμε βομβαρδιστεί με πληθώρα επιχειρημάτων:
‘’Τα προϊόντα μας θα βρεθούν σε μια απέραντη αγορά 300 εκατομμυρίων’’. Η πραγματικότητα: Δε βρήκαμε ‘’πελάτες’’, γίναμε.
‘’Θα διασφαλιστούμε έναντι του κινδύνου από Τουρκία και άλλους εθνικούς κινδύνους’’. Η αλήθεια: Συντηρήθηκε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας έχει γονατίσει. Ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης, με αφορμή και τις ΑΟΖ και τη συμμαχία πολέμου με το Ισραήλ είναι πάντα παρών.
‘’Θα θωρακιστεί η δημοκρατία’’. Η πραγματικότητα: οι ελευθερίες περιορίζονται όλο και περισσότερο, με τρομονόμους και ευρω-τρομονόμο. Σύμβολο της αντιδραστικής μετάλλαξης η είσοδος των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση.
‘’Θα έχουμε νομισματική σταθερότητα και προστασία από κρίσεις’’. Εδώ γελάνε…
‘’Τζάμπα επιδοτήσεις στους αγρότες’’. Ήταν το αντίτιμο του ξεκληρίσματος και της φτώχειας χιλιάδων αγροτών, της διάλυσης μεγάλου τμήματος της αγροτικής παραγωγής και της αναδιάρθρωσής της υπέρ των μεγαλοαγροτών, των εμπόρων και των βιομηχανιών του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος.
‘’Θα πάρουμε λεφτά για σεμινάρια κατάρτισης ανέργων’’. Πράγματι, αντί για δουλειά, μας τάισαν ασπιρίνες για την ανεργία και αυταπάτες.
30 χρόνια στην ΕΕ-10 χρόνια στο ευρώ: ‘’ Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό..’’
Κάποτε έρχεται η στιγμή της αλήθειας, που συνήθως δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο νομίζουμε αρχικά. Τι μετράμε σαν αποτελέσματα έως τώρα;
Καθίζηση της αγροτικής παραγωγής. Από αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής.
Αντιδραστική αναδιάρθρωση της βιομηχανίας. Κλείνουν βασικές βιομηχανίες που καλύπτουν ντόπιες ανάγκες, αύξηση εισαγωγών-μείωση εξαγωγών που ωθεί σε παραγωγική συρρίκνωση, μεταφορά μονάδων στο εξωτερικό, ανάπτυξη συμπληρωματική πολυεθνικών μονοπωλίων, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας-διάλυση των δημόσιων οικονομικών. Εκτίναξη δημόσιου χρέους, εμπορικού ελλείμματος, ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών.
Γιγάντωση κοινωνικών ανισοτήτων. Ακόμη και στις ανοδικές φάσεις τις οικονομίας, ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ διευρύνονται οι ζώνες της φτώχειας και της ανεργίας, παγώνουν ή μειώνονται οι μισθοί και μάλιστα στις συνθήκες της κρίσης, βίαια, απόλυτα και ονομαστικά.
Ιδιωτικοποίηση κοινωνικών τομέων. Με τις οδηγίες της ΕΕ για την ‘’απελευθέρωση της αγοράς’’, επιβλήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσει σε μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες και αλλού.
Παράδοση της Παιδείας στην αγορά και τις εταιρείες. Από τη Λισαβόνα και την Μπολώνια, από το Νέο Λύκειο ως το νόμο για τα ΑΕΙ της Διαμαντοπούλου, από την έλλειψη βιβλίων ως τις συγχωνεύσεις των σχολείων, οι επιλογές της ΕΕ και της τρόικας είναι πανταχού παρούσες.
Κατεδάφιση ασφαλιστικών συστημάτων. Αύξηση ηλικίας εξόδου στη σύνταξη, αύξηση εισφορών με μείωση καλύψεων, καταλήστευση αποθεματικών των ταμείων, τζογάρισμά τους στο χρηματιστήριο ή και εξωχρηματιστηριακά με τα δομημένα ομόλογα (όπως π.χ. στην περίπτωση του ΤΕΑΔΥ), «κούρεμα» των αποθεματικών τους κατά 50% με το «κούρεμα» της 26ης Οκτωβρίου.
Αποδιάρθρωση εργασιακών σχέσεων. Γενίκευση μερικής απασχόλησης, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων.
Η Ελλάδα στρατόπεδο συγκέντρωσης οικονομικών μεταναστών και πολιτικών προσφύγων. Με τη συμφωνία Δουβλίνο-2 , τη Σένγκεν και τη λογική της Ευρώπης-φρούριο, απαγορεύεται η διέλευση των μεταναστών και των προσφύγων προς τις χώρες προορισμού. Εύκολη βορά στους εργοδότες οι ‘’άνθρωποι χωρίς χαρτιά’’. Εύκαιρα θύματα ρατσιστικής βίας και δημαγωγίας. Εξιλαστήρια θύματα οι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα.
Στη τανάλια των ευρω-τρομονόμων και της καταστολής, στη φρίκη των πολέμων. Ο ‘’μεγάλος αδερφός’’ παντού. Πόλεμοι με συμμετοχή Ελλάδας και ΕΕ σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη.
Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος. Θυσία στο βωμό του κέρδους και των επιχειρηματικών συμφερόντων και η φύση. Με τα μεγάλα έργα, τους αυτοκινητόδρομους-πληγή, τους πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Τσαλαπάτημα κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κάθε δικαιώματος του λαού, του «έθνους των εργαζομένων» να ορίζει τις τύχες του. Οι ουσιαστικότερες αποφάσεις λαμβάνονται σε κέντρα που είναι μακριά από τη λαϊκή διεκδίκηση και πάλη, με αποτέλεσμα να καταργούνται ακόμη και τυπικά χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας και της αυτοτέλειας κάθε χώρας-μέλους της ΕΕ. Σε κέντρα ελεγχόμενα από τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που επιβάλουν τους «κανόνες του παιχνιδιού» -ακόμη και τους αρεστούς σε αυτούς πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις- με μηχανισμούς «εποπτείας-επιτροπείας» και με τους εκβιασμούς της «επόμενης δόσης».
Το μέλλον, μέσα στην Ευρωζώνη: ‘’τα χειρότερα είναι μπροστά’’ για το λαό
Ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Μιλούν πλέον ανοιχτά για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος, που σημαίνει ατέρμων κύκλος αντεργατικών πολιτικών. Ζωντανό παράδειγμα η Ιταλία, που μπαίνει σε καθεστώς επιτήρησης με τα χαρακτηριστικά που το καλύτερο σενάριο για τη χώρα μας προβλέπει στο τέλος της δεκαετίας.
Καθίζηση μισθών, σε επίπεδα 300-600 ευρώ και με απαγόρευση διεκδίκησης συμβάσεων.
Οι εργαζόμενοι δούλοι του κεφαλαίου, με τη πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργοδοτών.
Έξαρση της ανεργίας, ειδικά στη νεολαία (ως και 50%), που οδηγεί στην απαξίωση και τη μαζική μετανάστευση.
Διάλυση δημόσιων κοινωνικών οργανισμών. Τα δημόσια νοσοκομεία και η δημόσια παιδεία, αντί για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό, οδηγούνται σε πλήρη επιχειρηματοποίηση ή διάλυση. Ίδια κατεύθυνση σε όλους τους τομείς.
Περιστολή – κατάργηση προνοιακών παροχών και θεσμών υποστήριξης των ανήμπορων και κοινωνικά ασθενέστερων
Ξεπούλημα ή υποθήκευση δημόσιας περιουσίας. Ότι έχτισε ο λαός με τον ιδρώτα του, έστω κι αν μόνο ένα μικρό κλάσμα από αυτά απολάμβανε ή έλεγχε ο ίδιος, ξεπουλιέται μέσω ιδιωτικοποίησης ή υποθήκευσης στους δανειστές.
Η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία στο απόσπασμα. Μέσω των διαδοχικών συμβάσεων, Μάαστριχτ, Λισσαβόνα κλπ., μεγάλο μέρος της εθνικής νομοθεσίας καθορίζεται από κέντρα αποφάσεων που δεν έχουν εκλεγεί ούτε λογοδοτούν στους λαούς. Με αφορμή την κρίση η αντιδημοκρατική εκτροπή της ΕΕ έχει παροξυνθεί. Αποφάσεις Βρυξελλών, Βερολίνου και Παρισιού. Κλειστά επιχειρηματικά λόμπι. Κυβερνήσεις μαριονέτες του κεφαλαίου. Ο λαός στο περιθώριο.
Η Ελλάδα στη σιδερένια κηδεμονία ΕΕ, ΔΝΤ, διεθνούς κεφαλαίου. Επιβολή καθεστώτος επιτροπείας, ελέγχου της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Εξευτελισμός της λαϊκής αξιοπρέπειας. Τριάκοντα αργύρια στους έλληνες ‘’πατριώτες του χρήματος’’ και τις κυβερνήσεις κοινωνικού πολέμου, που ‘’δείχνουν’’ και ‘’δίνουν’’ τον εχθρό λαό στην πυρά που ανάβουν μαζί το ελληνικό κεφάλαιο με τις δυτικοευρωπαϊκές και πλανητικές πολυεθνικές και τράπεζες (την ίδια στιγμή που τσακώνονται άγρια για το ποιος θα πάρει τα πιο πολλά από τη λεηλασία των εργαζομένων).
Να ανατρέψουμε την χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!
Υπάρχει άλλος δρόμος!
Mε τους εργαζόμενους στο τιμόνι, με το λαό αξιοπρεπή και νοικοκύρη στο τόπο του!
Έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση
Στάση πληρωμών , άρνηση, μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους
Εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, χωρίς αποζημίωση.
Πέρασμα στο δημόσιο όλων των ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιήθηκαν. Αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση.
Ανασχεδιασμός της παραγωγικής διάρθρωσης και του προσανατολισμού της οικονομίας με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, με εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και στους τρεις τομείς της οικονομίας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες) και επιβολή εργατικού ελέγχου με προοπτική την κοινωνικοποίησή τους.
Ανάπτυξη εργατικών-λαϊκών θεσμών πραγματικής δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, στις συνοικίες και γειτονιές, στη δημόσια πολιτική δραστηριότητα
Ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντι-ασφαλιστικών νόμων
Ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου, με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, αύξηση μισθών, μείωση χρόνου εργασίας, δουλειά για όλους, αύξηση δαπανών για υγεία και παιδεία, κατάργηση ληστρικών δανείων, φόρων, τελών και χαρατσιών κάθε είδους. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, δήμευση της εκκλησιαστικής-μοναστηριακής περιουσίας.
Είναι εφικτός αυτός ο δρόμος ή μας περιμένει μεγαλύτερη καταστροφή έξω από το ευρώ και την ΕΕ;
Η καταστροφολογική επιχειρηματολογία του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιού ΛΑΟΣ , συνήθως απομονώνει τη μία ή την άλλη πλευρά των παραπάνω στόχων και προσπαθεί να τρομοκρατήσει το λαό.
Δεν θα πούμε ψέματα, όπως κάνουν αυτοί! Η επιλογή της σύγκρουσης με την ΕΕ θα έχει κόστος. Είναι όμως αναγκαία γιατί η παραμονή σε αυτήν έχει ακόμη μεγαλύτερο κόστος, «αίμα, πόνο και δάκρυα» για την κοινωνική πλειοψηφία.
Το δίλημμα ‘’ευρώ ή δραχμή’’ είναι παραπλανητικό. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ, δεν σημαίνει για εμάς απλά ένα τεχνικό ζήτημα, δε σημαίνει ένα άλλο νόμισμα με συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Αντίθετα: Η έξοδος από το ευρώ και η συνολική ρήξη με την ΕΕ, καθώς και η ανατροπή των αντεργατικών και αντικοινωνικών πολιτικών για να εξασφαλιστεί μια αξιοπρεπής ζωή των εργαζομένων και μια άλλη πορεία της χώρας, είναι δύο παράλληλες αλληλοσυμπληρούμενες και αξεχώριστες επιλογές.
Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζουμε τα επιχειρήματά τους:
‘’Ευρώ ή πτώχευση και επιστροφή στη δραχμή;’’ Η νομισματική πολιτική αποτελεί ειδική μορφή, μέρος της γενικότερης οικονομικής πολιτικής που ασκείται κάθε φορά. Η παραμονή στο ευρώ, στην ΟΝΕ και την ΕΕ, η νέα δανειακή σύμβαση, τα νέα μνημόνια, τα “Σύμφωνα Σταθερότητας”, τα “Σύμφωνα για το ευρώ”, οδηγούν στην εξαθλίωση του λαού και με μαθηματική ακρίβεια στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Άρα έξω για πάντα από το ευρώ και την ΕΕ! Υποστηρίζουμε την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ανεξαρτήτως ονομασίας (δραχμή, μνα, τάλαντο, φοίνικας ή όπως αλλιώς και αν λέγεται) σαν μέρος μιας γενικότερης οικονομικής πολιτικής προς όφελος των εργαζόμενων και σε βάρος του κεφαλαίου.
‘’Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε διάλυση της ευρωζώνης με επικίνδυνες διεθνείς συνέπειες’’. Αυτό ούτε απαραίτητο είναι, αλλά ούτε και ζημιογόνο για τα λαϊκά συμφέροντα. Τέλειωσε η εποχή που η αστική τάξη παρουσίαζε τα δικά της συμφέροντα, ως συμφέροντα της κοινωνίας.
‘’Η εισαγωγή νέου νομίσματος, θα οδηγήσει σε άμεση μεγάλη υποτίμηση έναντι του ευρώ’’. Οι εκτιμήσει για την έκταση της υποτίμησης είναι αστήριχτες. Η θεωρία ότι το ευρώ θα παραμένει σταθερό είναι αυθαίρετη. Η εμπειρία της Αργεντινής ή/και της Ισλανδίας, δεν συνηγορεί σε αυτή τη κινδυνολογία. ‘Άλλωστε, στο όνομα της μη αποχώρησης από το ευρώ ήδη υποτιμήθηκε κατά 40-50% το βιοτικό μας επίπεδο – πράγμα που δεν θα είχε γίνει αν είχαμε βγει από το ευρώ και κηρύξει στάση πληρωμών ήδη από το 2009.
‘’Θα υπάρξει εκτίναξη πληθωρισμού, που θα εξανεμίσει το λαϊκό εισόδημα’’. Καμία σοβαρή μελέτη οικονομολόγων δεν υποστηρίζει παρατεταμένη ύπαρξη υψηλού πληθωρισμού για μεγάλο διάστημα. Αντίθετα, όλες οι δημοσιευμένες μελέτες, κάνουν λόγο για άνοδο του πληθωρισμού, αλλά πτώση σε ένα χρόνο σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτή άλλωστε είναι η εμπειρία Αργεντινής και Ισλανδίας.
‘’Η ωφέλεια των εξαγωγών από την έξοδο του ευρώ και την υποτίμηση του νέου νομίσματος θα είναι προσωρινή και επισφαλής, λόγω και της εξάρτησης των εξαγώγιμων προϊόντων από εισαγώγιμες πρώτες ύλες κλπ’’. Στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανασχεδιασμού της οικονομίας, μπορούν να αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές, αλλά και να μειωθεί η ανάγκη πολλών εισαγωγών. Αναφερόμαστε φυσικά σε ένα άλλο πλαίσιο οικονομικής οργάνωσης με βάση τις λαϊκές ανάγκες κι όχι τις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου, που στις σημερινές συνθήκες προϋποθέτουν κυριολεκτικά την εξαθλίωση και συντριβή του κόσμου της εργασίας.
‘’ Θα υπάρξει αύξηση του δημόσιου χρέους, μιας και αυτό θα είναι σε ευρώ το οποίο θα υπερτιμηθεί έναντι του νέου νομίσματος’’. Αυτό δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό, μιας και μεγάλο μέρος του χρέους υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αλλά, το βασικότερο, η επιλογή πρέπει να είναι η άρνηση και όχι η πληρωμή του χρέους.
‘’Οι προτεινόμενες λύσεις εκτός ευρώ, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του πρωτογενούς ελλείμματος’’. Το ερώτημα είναι πλαστό. Ως πρωτογενές έλλειμμα ορίζεται η διαφορά ανάμεσα στις τρέχουσες δαπάνες και τα τρέχοντα έσοδα μέσα σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Το πρωτογενές έλλειμμα προκύπτει αν από το έλλειμμα του γενικού κρατικού προϋπολογισμού, αφαιρεθούν οι τόκοι και τα χρεολύσια των δανείων του δημοσίου. Επομένως το πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα έχει άμεση σχέση με την γενικότερη οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται και όχι μόνο ή κυρίως με το νόμισμα της χώρας. Το πρωτογενές έλλειμμα προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις επιδοτήσεις προς το μεγάλο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Προέρχεται από το τζάμπα χρήμα που παίρνουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές για να δημιουργήσουν δήθεν θέσεις εργασίας. Αλήθεια, πόσα δις εκατ. ευρώ έχουν χαθεί από τα δημόσια έσοδα λόγω της συνεχούς μείωσης των φορολογικών συντελεστών των ΑΕ και των ΕΠΕ; Πόσα δις ευρώ έχουν χαριστεί με τα κάθε είδους “αφορολόγητα αποθεματικά” και τους “αναπτυξιακούς νόμους” που απαλλάσσουν το κεφάλαιο από τη φορολογία; Πόσα δις έχουν δοθεί για τη συμμετοχή των ελληνικών στρατευμάτων στις δολοφονικές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του ΝΑΤΟ κατά των λαών όλου του κόσμου (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κτλ); Πόσα δις είναι οι υπερτιμολογήσεις των κάθε είδους δημόσιων προμηθειών που καλείται να πληρώσει ο λαός;
‘’Θα υπάρξει πρόβλημα με βασικά εισαγόμενα προϊόντα (καύσιμα, φάρμακα κλπ), των οποίων οι τιμές θα απογειωθούν’’. Πρόκειται για σκόπιμη διόγκωση του προβλήματος. Η τιμή των καυσίμων μπορεί να συγκρατηθεί με δραστική μείωση της κρατικής φορολογίας που επιβάλλεται επί της τιμής πώλησής τους. Βασικά προϊόντα μπορούν να επιδοτηθούν από το κράτος με τον ταυτόχρονο έλεγχο των τιμών. Η αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και όχι του μέγιστου κέρδους, θα διευκολύνει τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Θα στηρίξει τους υπάρχοντες κλάδους, θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής. Θα αντιστρέψει τη σχέση εισαγωγών- εξαγωγών θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο στη μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών και θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συναλλαγματικών διαθεσίμων.
Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!
Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ. Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!
Σ’ αυτό τον αγώνα δε θα ‘μαστε μόνοι μας. Το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακόμα και στις χώρες του «σταθερού» βορρά δείχνουν το πιο απεχθές τους πρόσωπο ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.
Οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ευρώπης είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν την μαύρη συμμαχία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης για να μπορέσουν να οικοδομήσουν τη δική τους διεθνιστική ενότητα για την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, για την πολιτική χειραφέτηση και τελικά για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτός ο δρόμος δεν είναι απλά εφικτός, είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τους εργαζόμενους και το λαό, αλλά και για μια προοπτική αξιοβίωτης ζωής.
Αθήνα 15 Νοέμβρη 2011
Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!
Γράψτε ένα σχόλιο Αναρτήθηκε από τον/την Panagiotis Mavroeidis στο 16/11/2011
1 Vote
Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Σε μια προσπάθεια η χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ να κάμψει την αντίσταση της κοινωνίας στο σχέδιο καταστροφής και πτώχευσης του λαού μας, επιχείρησε, παίζοντας με τη φωτιά, να κινδυνολογήσει πάνω στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φυσικά, δεν τόλμησαν να θέσουν το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, επιστρατευμένο στη στημένη επιχείρηση επιβολής της κυβέρνησης αστικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ.
Η ‘’Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ’’, αποδέχεται τη πρόκληση, σε ένα θέμα που κάθε άλλο παρά έχει πει τη τελευταία του λέξη ο λαός. Από την ίδρυση μας δεσμευτήκαμε να συμβάλλουμε σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα και με σαφή επιχειρήματα.
Το ξεκίνημα: ‘’πάρε πέντε τώρα και κλείσε τα μάτια, για να σου πάρω εγώ δέκα’’
Όταν πριν από 30 περίπου χρόνια ολοκληρωνόταν η σύνδεση της Ελλάδας με την τότε ΕΟΚ, είχαμε βομβαρδιστεί με πληθώρα επιχειρημάτων:
‘’Τα προϊόντα μας θα βρεθούν σε μια απέραντη αγορά 300 εκατομμυρίων’’. Η πραγματικότητα: Δε βρήκαμε ‘’πελάτες’’, γίναμε.
‘’Θα διασφαλιστούμε έναντι του κινδύνου από Τουρκία και άλλους εθνικούς κινδύνους’’. Η αλήθεια: Συντηρήθηκε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας έχει γονατίσει. Ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης, με αφορμή και τις ΑΟΖ και τη συμμαχία πολέμου με το Ισραήλ είναι πάντα παρών.
‘’Θα θωρακιστεί η δημοκρατία’’. Η πραγματικότητα: οι ελευθερίες περιορίζονται όλο και περισσότερο, με τρομονόμους και ευρω-τρομονόμο. Σύμβολο της αντιδραστικής μετάλλαξης η είσοδος των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση.
‘’Θα έχουμε νομισματική σταθερότητα και προστασία από κρίσεις’’. Εδώ γελάνε…
‘’Τζάμπα επιδοτήσεις στους αγρότες’’. Ήταν το αντίτιμο του ξεκληρίσματος και της φτώχειας χιλιάδων αγροτών, της διάλυσης μεγάλου τμήματος της αγροτικής παραγωγής και της αναδιάρθρωσής της υπέρ των μεγαλοαγροτών, των εμπόρων και των βιομηχανιών του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος.
‘’Θα πάρουμε λεφτά για σεμινάρια κατάρτισης ανέργων’’. Πράγματι, αντί για δουλειά, μας τάισαν ασπιρίνες για την ανεργία και αυταπάτες.
30 χρόνια στην ΕΕ-10 χρόνια στο ευρώ: ‘’ Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό..’’
Κάποτε έρχεται η στιγμή της αλήθειας, που συνήθως δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο νομίζουμε αρχικά. Τι μετράμε σαν αποτελέσματα έως τώρα;
Καθίζηση της αγροτικής παραγωγής. Από αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής.
Αντιδραστική αναδιάρθρωση της βιομηχανίας. Κλείνουν βασικές βιομηχανίες που καλύπτουν ντόπιες ανάγκες, αύξηση εισαγωγών-μείωση εξαγωγών που ωθεί σε παραγωγική συρρίκνωση, μεταφορά μονάδων στο εξωτερικό, ανάπτυξη συμπληρωματική πολυεθνικών μονοπωλίων, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας-διάλυση των δημόσιων οικονομικών. Εκτίναξη δημόσιου χρέους, εμπορικού ελλείμματος, ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών.
Γιγάντωση κοινωνικών ανισοτήτων. Ακόμη και στις ανοδικές φάσεις τις οικονομίας, ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ διευρύνονται οι ζώνες της φτώχειας και της ανεργίας, παγώνουν ή μειώνονται οι μισθοί και μάλιστα στις συνθήκες της κρίσης, βίαια, απόλυτα και ονομαστικά.
Ιδιωτικοποίηση κοινωνικών τομέων. Με τις οδηγίες της ΕΕ για την ‘’απελευθέρωση της αγοράς’’, επιβλήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσει σε μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες και αλλού.
Παράδοση της Παιδείας στην αγορά και τις εταιρείες. Από τη Λισαβόνα και την Μπολώνια, από το Νέο Λύκειο ως το νόμο για τα ΑΕΙ της Διαμαντοπούλου, από την έλλειψη βιβλίων ως τις συγχωνεύσεις των σχολείων, οι επιλογές της ΕΕ και της τρόικας είναι πανταχού παρούσες.
Κατεδάφιση ασφαλιστικών συστημάτων. Αύξηση ηλικίας εξόδου στη σύνταξη, αύξηση εισφορών με μείωση καλύψεων, καταλήστευση αποθεματικών των ταμείων, τζογάρισμά τους στο χρηματιστήριο ή και εξωχρηματιστηριακά με τα δομημένα ομόλογα (όπως π.χ. στην περίπτωση του ΤΕΑΔΥ), «κούρεμα» των αποθεματικών τους κατά 50% με το «κούρεμα» της 26ης Οκτωβρίου.
Αποδιάρθρωση εργασιακών σχέσεων. Γενίκευση μερικής απασχόλησης, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων.
Η Ελλάδα στρατόπεδο συγκέντρωσης οικονομικών μεταναστών και πολιτικών προσφύγων. Με τη συμφωνία Δουβλίνο-2 , τη Σένγκεν και τη λογική της Ευρώπης-φρούριο, απαγορεύεται η διέλευση των μεταναστών και των προσφύγων προς τις χώρες προορισμού. Εύκολη βορά στους εργοδότες οι ‘’άνθρωποι χωρίς χαρτιά’’. Εύκαιρα θύματα ρατσιστικής βίας και δημαγωγίας. Εξιλαστήρια θύματα οι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα.
Στη τανάλια των ευρω-τρομονόμων και της καταστολής, στη φρίκη των πολέμων. Ο ‘’μεγάλος αδερφός’’ παντού. Πόλεμοι με συμμετοχή Ελλάδας και ΕΕ σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη.
Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος. Θυσία στο βωμό του κέρδους και των επιχειρηματικών συμφερόντων και η φύση. Με τα μεγάλα έργα, τους αυτοκινητόδρομους-πληγή, τους πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Τσαλαπάτημα κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κάθε δικαιώματος του λαού, του «έθνους των εργαζομένων» να ορίζει τις τύχες του. Οι ουσιαστικότερες αποφάσεις λαμβάνονται σε κέντρα που είναι μακριά από τη λαϊκή διεκδίκηση και πάλη, με αποτέλεσμα να καταργούνται ακόμη και τυπικά χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας και της αυτοτέλειας κάθε χώρας-μέλους της ΕΕ. Σε κέντρα ελεγχόμενα από τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που επιβάλουν τους «κανόνες του παιχνιδιού» -ακόμη και τους αρεστούς σε αυτούς πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις- με μηχανισμούς «εποπτείας-επιτροπείας» και με τους εκβιασμούς της «επόμενης δόσης».
Το μέλλον, μέσα στην Ευρωζώνη: ‘’τα χειρότερα είναι μπροστά’’ για το λαό
Ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Μιλούν πλέον ανοιχτά για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος, που σημαίνει ατέρμων κύκλος αντεργατικών πολιτικών. Ζωντανό παράδειγμα η Ιταλία, που μπαίνει σε καθεστώς επιτήρησης με τα χαρακτηριστικά που το καλύτερο σενάριο για τη χώρα μας προβλέπει στο τέλος της δεκαετίας.
Καθίζηση μισθών, σε επίπεδα 300-600 ευρώ και με απαγόρευση διεκδίκησης συμβάσεων.
Οι εργαζόμενοι δούλοι του κεφαλαίου, με τη πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργοδοτών.
Έξαρση της ανεργίας, ειδικά στη νεολαία (ως και 50%), που οδηγεί στην απαξίωση και τη μαζική μετανάστευση.
Διάλυση δημόσιων κοινωνικών οργανισμών. Τα δημόσια νοσοκομεία και η δημόσια παιδεία, αντί για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό, οδηγούνται σε πλήρη επιχειρηματοποίηση ή διάλυση. Ίδια κατεύθυνση σε όλους τους τομείς.
Περιστολή – κατάργηση προνοιακών παροχών και θεσμών υποστήριξης των ανήμπορων και κοινωνικά ασθενέστερων
Ξεπούλημα ή υποθήκευση δημόσιας περιουσίας. Ότι έχτισε ο λαός με τον ιδρώτα του, έστω κι αν μόνο ένα μικρό κλάσμα από αυτά απολάμβανε ή έλεγχε ο ίδιος, ξεπουλιέται μέσω ιδιωτικοποίησης ή υποθήκευσης στους δανειστές.
Η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία στο απόσπασμα. Μέσω των διαδοχικών συμβάσεων, Μάαστριχτ, Λισσαβόνα κλπ., μεγάλο μέρος της εθνικής νομοθεσίας καθορίζεται από κέντρα αποφάσεων που δεν έχουν εκλεγεί ούτε λογοδοτούν στους λαούς. Με αφορμή την κρίση η αντιδημοκρατική εκτροπή της ΕΕ έχει παροξυνθεί. Αποφάσεις Βρυξελλών, Βερολίνου και Παρισιού. Κλειστά επιχειρηματικά λόμπι. Κυβερνήσεις μαριονέτες του κεφαλαίου. Ο λαός στο περιθώριο.
Η Ελλάδα στη σιδερένια κηδεμονία ΕΕ, ΔΝΤ, διεθνούς κεφαλαίου. Επιβολή καθεστώτος επιτροπείας, ελέγχου της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Εξευτελισμός της λαϊκής αξιοπρέπειας. Τριάκοντα αργύρια στους έλληνες ‘’πατριώτες του χρήματος’’ και τις κυβερνήσεις κοινωνικού πολέμου, που ‘’δείχνουν’’ και ‘’δίνουν’’ τον εχθρό λαό στην πυρά που ανάβουν μαζί το ελληνικό κεφάλαιο με τις δυτικοευρωπαϊκές και πλανητικές πολυεθνικές και τράπεζες (την ίδια στιγμή που τσακώνονται άγρια για το ποιος θα πάρει τα πιο πολλά από τη λεηλασία των εργαζομένων).
Να ανατρέψουμε την χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!
Υπάρχει άλλος δρόμος!
Mε τους εργαζόμενους στο τιμόνι, με το λαό αξιοπρεπή και νοικοκύρη στο τόπο του!
Έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση
Στάση πληρωμών , άρνηση, μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους
Εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, χωρίς αποζημίωση.
Πέρασμα στο δημόσιο όλων των ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιήθηκαν. Αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση.
Ανασχεδιασμός της παραγωγικής διάρθρωσης και του προσανατολισμού της οικονομίας με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, με εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και στους τρεις τομείς της οικονομίας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες) και επιβολή εργατικού ελέγχου με προοπτική την κοινωνικοποίησή τους.
Ανάπτυξη εργατικών-λαϊκών θεσμών πραγματικής δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, στις συνοικίες και γειτονιές, στη δημόσια πολιτική δραστηριότητα
Ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντι-ασφαλιστικών νόμων
Ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου, με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, αύξηση μισθών, μείωση χρόνου εργασίας, δουλειά για όλους, αύξηση δαπανών για υγεία και παιδεία, κατάργηση ληστρικών δανείων, φόρων, τελών και χαρατσιών κάθε είδους. Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, δήμευση της εκκλησιαστικής-μοναστηριακής περιουσίας.
Είναι εφικτός αυτός ο δρόμος ή μας περιμένει μεγαλύτερη καταστροφή έξω από το ευρώ και την ΕΕ;
Η καταστροφολογική επιχειρηματολογία του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιού ΛΑΟΣ , συνήθως απομονώνει τη μία ή την άλλη πλευρά των παραπάνω στόχων και προσπαθεί να τρομοκρατήσει το λαό.
Δεν θα πούμε ψέματα, όπως κάνουν αυτοί! Η επιλογή της σύγκρουσης με την ΕΕ θα έχει κόστος. Είναι όμως αναγκαία γιατί η παραμονή σε αυτήν έχει ακόμη μεγαλύτερο κόστος, «αίμα, πόνο και δάκρυα» για την κοινωνική πλειοψηφία.
Το δίλημμα ‘’ευρώ ή δραχμή’’ είναι παραπλανητικό. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ, δεν σημαίνει για εμάς απλά ένα τεχνικό ζήτημα, δε σημαίνει ένα άλλο νόμισμα με συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Αντίθετα: Η έξοδος από το ευρώ και η συνολική ρήξη με την ΕΕ, καθώς και η ανατροπή των αντεργατικών και αντικοινωνικών πολιτικών για να εξασφαλιστεί μια αξιοπρεπής ζωή των εργαζομένων και μια άλλη πορεία της χώρας, είναι δύο παράλληλες αλληλοσυμπληρούμενες και αξεχώριστες επιλογές.
Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζουμε τα επιχειρήματά τους:
‘’Ευρώ ή πτώχευση και επιστροφή στη δραχμή;’’ Η νομισματική πολιτική αποτελεί ειδική μορφή, μέρος της γενικότερης οικονομικής πολιτικής που ασκείται κάθε φορά. Η παραμονή στο ευρώ, στην ΟΝΕ και την ΕΕ, η νέα δανειακή σύμβαση, τα νέα μνημόνια, τα “Σύμφωνα Σταθερότητας”, τα “Σύμφωνα για το ευρώ”, οδηγούν στην εξαθλίωση του λαού και με μαθηματική ακρίβεια στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Άρα έξω για πάντα από το ευρώ και την ΕΕ! Υποστηρίζουμε την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ανεξαρτήτως ονομασίας (δραχμή, μνα, τάλαντο, φοίνικας ή όπως αλλιώς και αν λέγεται) σαν μέρος μιας γενικότερης οικονομικής πολιτικής προς όφελος των εργαζόμενων και σε βάρος του κεφαλαίου.
‘’Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε διάλυση της ευρωζώνης με επικίνδυνες διεθνείς συνέπειες’’. Αυτό ούτε απαραίτητο είναι, αλλά ούτε και ζημιογόνο για τα λαϊκά συμφέροντα. Τέλειωσε η εποχή που η αστική τάξη παρουσίαζε τα δικά της συμφέροντα, ως συμφέροντα της κοινωνίας.
‘’Η εισαγωγή νέου νομίσματος, θα οδηγήσει σε άμεση μεγάλη υποτίμηση έναντι του ευρώ’’. Οι εκτιμήσει για την έκταση της υποτίμησης είναι αστήριχτες. Η θεωρία ότι το ευρώ θα παραμένει σταθερό είναι αυθαίρετη. Η εμπειρία της Αργεντινής ή/και της Ισλανδίας, δεν συνηγορεί σε αυτή τη κινδυνολογία. ‘Άλλωστε, στο όνομα της μη αποχώρησης από το ευρώ ήδη υποτιμήθηκε κατά 40-50% το βιοτικό μας επίπεδο – πράγμα που δεν θα είχε γίνει αν είχαμε βγει από το ευρώ και κηρύξει στάση πληρωμών ήδη από το 2009.
‘’Θα υπάρξει εκτίναξη πληθωρισμού, που θα εξανεμίσει το λαϊκό εισόδημα’’. Καμία σοβαρή μελέτη οικονομολόγων δεν υποστηρίζει παρατεταμένη ύπαρξη υψηλού πληθωρισμού για μεγάλο διάστημα. Αντίθετα, όλες οι δημοσιευμένες μελέτες, κάνουν λόγο για άνοδο του πληθωρισμού, αλλά πτώση σε ένα χρόνο σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτή άλλωστε είναι η εμπειρία Αργεντινής και Ισλανδίας.
‘’Η ωφέλεια των εξαγωγών από την έξοδο του ευρώ και την υποτίμηση του νέου νομίσματος θα είναι προσωρινή και επισφαλής, λόγω και της εξάρτησης των εξαγώγιμων προϊόντων από εισαγώγιμες πρώτες ύλες κλπ’’. Στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανασχεδιασμού της οικονομίας, μπορούν να αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές, αλλά και να μειωθεί η ανάγκη πολλών εισαγωγών. Αναφερόμαστε φυσικά σε ένα άλλο πλαίσιο οικονομικής οργάνωσης με βάση τις λαϊκές ανάγκες κι όχι τις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου, που στις σημερινές συνθήκες προϋποθέτουν κυριολεκτικά την εξαθλίωση και συντριβή του κόσμου της εργασίας.
‘’ Θα υπάρξει αύξηση του δημόσιου χρέους, μιας και αυτό θα είναι σε ευρώ το οποίο θα υπερτιμηθεί έναντι του νέου νομίσματος’’. Αυτό δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό, μιας και μεγάλο μέρος του χρέους υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αλλά, το βασικότερο, η επιλογή πρέπει να είναι η άρνηση και όχι η πληρωμή του χρέους.
‘’Οι προτεινόμενες λύσεις εκτός ευρώ, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του πρωτογενούς ελλείμματος’’. Το ερώτημα είναι πλαστό. Ως πρωτογενές έλλειμμα ορίζεται η διαφορά ανάμεσα στις τρέχουσες δαπάνες και τα τρέχοντα έσοδα μέσα σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Το πρωτογενές έλλειμμα προκύπτει αν από το έλλειμμα του γενικού κρατικού προϋπολογισμού, αφαιρεθούν οι τόκοι και τα χρεολύσια των δανείων του δημοσίου. Επομένως το πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα έχει άμεση σχέση με την γενικότερη οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται και όχι μόνο ή κυρίως με το νόμισμα της χώρας. Το πρωτογενές έλλειμμα προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις επιδοτήσεις προς το μεγάλο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Προέρχεται από το τζάμπα χρήμα που παίρνουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές για να δημιουργήσουν δήθεν θέσεις εργασίας. Αλήθεια, πόσα δις εκατ. ευρώ έχουν χαθεί από τα δημόσια έσοδα λόγω της συνεχούς μείωσης των φορολογικών συντελεστών των ΑΕ και των ΕΠΕ; Πόσα δις ευρώ έχουν χαριστεί με τα κάθε είδους “αφορολόγητα αποθεματικά” και τους “αναπτυξιακούς νόμους” που απαλλάσσουν το κεφάλαιο από τη φορολογία; Πόσα δις έχουν δοθεί για τη συμμετοχή των ελληνικών στρατευμάτων στις δολοφονικές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του ΝΑΤΟ κατά των λαών όλου του κόσμου (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κτλ); Πόσα δις είναι οι υπερτιμολογήσεις των κάθε είδους δημόσιων προμηθειών που καλείται να πληρώσει ο λαός;
‘’Θα υπάρξει πρόβλημα με βασικά εισαγόμενα προϊόντα (καύσιμα, φάρμακα κλπ), των οποίων οι τιμές θα απογειωθούν’’. Πρόκειται για σκόπιμη διόγκωση του προβλήματος. Η τιμή των καυσίμων μπορεί να συγκρατηθεί με δραστική μείωση της κρατικής φορολογίας που επιβάλλεται επί της τιμής πώλησής τους. Βασικά προϊόντα μπορούν να επιδοτηθούν από το κράτος με τον ταυτόχρονο έλεγχο των τιμών. Η αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και όχι του μέγιστου κέρδους, θα διευκολύνει τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Θα στηρίξει τους υπάρχοντες κλάδους, θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής. Θα αντιστρέψει τη σχέση εισαγωγών- εξαγωγών θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο στη μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών και θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συναλλαγματικών διαθεσίμων.
Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!
Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ. Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!
Σ’ αυτό τον αγώνα δε θα ‘μαστε μόνοι μας. Το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακόμα και στις χώρες του «σταθερού» βορρά δείχνουν το πιο απεχθές τους πρόσωπο ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.
Οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ευρώπης είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν την μαύρη συμμαχία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης για να μπορέσουν να οικοδομήσουν τη δική τους διεθνιστική ενότητα για την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, για την πολιτική χειραφέτηση και τελικά για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτός ο δρόμος δεν είναι απλά εφικτός, είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τους εργαζόμενους και το λαό, αλλά και για μια προοπτική αξιοβίωτης ζωής.
Αθήνα 15 Νοέμβρη 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)