ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ , του ΧΡ. ΡΕΠΠΑ

Η συζήτηση για το μνημονιακό καθεστώς νομίζω ότι πρέπει ν΄ ανοίξει σε πολύ σοβαρή βάση και θα πρέπει να έχει διάρκεια παρακολουθώντας όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά, όλες του τις πλευρές του μαζί με τη δράση ενάντια σ’ αυτό. Σε πάρα πολλά συμφωνώ με τις διαπιστώσεις που κάνουν σύντροφοι που έχουν παρέμβη στη συζήτηση πριν, ωστόσο θέλω να καταθέσω και κάποιες δικές μου σκέψεις , τις οποίες βέβαια κάθε άλλο παρά θεωρώ οριστικές , αλλά ως σημεία ανάπτυξης ενός προβληματισμού:

1.Το μνημονιακό καθεστώς, που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τη συναίνεση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού κεφαλαίου και ειδικά των διεθνοποιημένων κομματιών του, αποτελεί αφενός πολιτικό προϊόν της βαθιάς δομικής κρίσης του καπιταλισμού του 2008 και της επέκτασης της στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη ζώνης του ευρώ και αφετέρου εκφράζει την αδυναμία του ελληνικού καπιταλισμού να κρατήσει και να σταθεροποιήσει τη θέση του μέσα στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα στις συνθήκες αυτής της κρίσης. Η κρίση αυτή όξυνε ακόμα περισσότερο σοβαρά και υπαρκτά από πριν προβλήματα στους αδύναμους κρίκους της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ( Ελλάδα και τα υπόλοιπα PIGS του ευρωπαϊκού νότου) και τα έκανε προβλήματα για το σύνολο της ευρωζώνης και της Ε.Ε.
Η τοποθέτηση της Ελλάδας στη θέση του αδύναμου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας οφείλεται στην έκβαση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στις δεκαετίες του ΄90 και του 2.000 , ειδικά μετά την υπερψήφιση της συνθήκης του Μαάστριχτ. Η ισχυροποίηση της θέσης κάθε εθνικού καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα είναι αποτέλεσμα του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας που έχει καταφέρει στο εσωτερικό του. Και στο σημείο αυτό ο ελληνικός καπιταλισμός δεν τα πήγε καλά ή τουλάχιστον όσο θα ήθελε. Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη , Σημίτη , και Καραμανλή δεν κατάφεραν να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις , το ασφαλιστικό σύστημα , τη δημόσια παιδεία και υγεία , σ’ εκείνο το βαθμό που θα επέτρεπε την ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας , αλλά και την τακτοποίηση των δημοσιονομικών του κράτους, γεγονός που θα του επέτρεπε την απρόσκοπτη χρηματοδότηση του τοκογλυφικού χρέους. Είναι το περίφημο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που υποτίθεται ότι πυροδοτούν το υψηλό μισθολογικό κόστος της εργασίας και το σπάταλο κράτος. Εδώ ακριβώς έρχεται το Μνημόνιο με τις λογικές της θεραπείας –σοκ τύπου Πινοσέτ , να τσακίσει το εργατικό εισόδημα , μειώνοντας την αξία της εργατικής δύναμης στο όριο της επιβίωσης ή και κάτω απ’ αυτό.
Στο επίπεδο των διεθνών εξελίξεων το μνημονικό καθεστώς εκφράζει την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης , ν΄ αντιμετωπίσει την κρίση του 2.008, ν΄ αποφύγει την εξάπλωσή της και σε άλλες χώρες (αρχικά ήταν η Ιρλανδία και μετά η Ελλάδα ενώ ακολούθησε η Πορτογαλία, και είναι στη σειρά άλλες) θέτοντας τις «δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες» δηλ. τους αδύναμους κρίκους της αλυσίδας σε καθεστώς κηδεμονίας. Ένα τέτοιο καθεστώς εξυπηρετεί : α. τη συνέχιση της πληρωμής των διεθνών τοκογλύφων – δανειστών σε συνθήκες κρίσης και αποτροπής του κινδύνου να υπάρξει στάση πληρωμών του κράτους - οφειλέτη σε βάρους τους ( όχι ως πολιτική επιλογή αλλά από αντικειμενική αδυναμία) β. της δημιουργίας μιας χώρας πειραματόζωο για το μελλοντικό πρότυπο συσσώρευσης που θα χρειαστεί η Ε.Ε για να σταθεί στον διεθνή ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό γ. προσφέρει νέες ισχυρές προϋποθέσεις στην ελληνική αστική τάξη , να επιτεθεί στον κόσμο της εργασίας και να τσακίσει τις κατακτήσεις και το βιοτικό του επίπεδο, στόχο που δεν πέτυχε ικανοποιητικά στις δεκαετίες του ‘90 και 2.000.
Με το ξέσπασμα της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης του 2008 η ίδια η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση κλονίζεται συθέμελα. Η κρίση της είναι βαθιά , δομική και είναι κρίση των ίδιων των θεμελίων πάνω στα οποία οικοδομήθηκε. (Συνθήκη του Μαάστριχτ , Στρατηγική της Λισσαβόνας).Η διαδικασία της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης διατρέχεται από μεγάλες αντιφάσεις που έχουν συστημικό χαρακτήρα. Από τη μια εκφράζει την τάση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης των αγορών και από την άλλη η τάση της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης των διαφόρων εθνικών καπιταλισμών και των περιοχών τους που συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Από τη μια αποτελεί μια ταξική και πολιτική ενότητα του κόσμου του κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο της εργασίας και από την άλλη είναι μια διαδικασία που έβαλε σε συγκεκριμένα πλαίσια τον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό.
Ισχυροποίησε πολιτικά τις αστικές τάξεις της Ευρώπης απέναντι στο εργατικό κίνημα και τους έδωσε τη δυνατότητα να ενταφιάσουν οριστικά τις κοινωνικές κατακτήσεις και τα εργασιακά δικαιώματα που θεμελιώθηκαν από τους αγώνες ενός αιώνα. Οι θεμελιώδεις – καταστατικοί μύθοι της έχουν καταρρεύσει και πρώτα απ’ όλα ο μύθος του ευρώ ως ισχυρού νομίσματος , θεμέλιου της ισχυρής Ελλάδας. Οι μύθοι αυτοί διατηρούνται τεχνητά στη ζωή μέσα από τη μαζική πολιτική παραπλάνηση της καθεστωτικής προπαγάνδας που προωθούν τα αστικά Μ.Μ.Ε και τον ψυχολογικό εκβιασμό για την έλευση του χειρότερου , προκειμένου οι εργαζόμενοι ν΄ αποδεχτούν τα τωρινά δεινά και την εξαθλίωση που συνεπάγεται η διατήρηση της ύπαρξης του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πλέον φανερό μέσα σε συνθήκες κρίσης ότι το ευρώ , η ευρωπαϊκή ενοποίηση αλλά και ο ίδιος ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν και δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να εγγυηθούν τη στοιχειώδη αξιοπρεπή διαβίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού , αλλά και ότι η επιβίωσή τους περνάει μέσα από την επιβολή της ακραία φτώχειας και εξαθλίωσής στους λαούς. Η δημιουργία του ευρώ ήταν το πολιτικό αποτέλεσμα της υπερίσχυσης στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου, κυρίως του γερμανικού, και ιδεολογικά των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων , με τις οποίες επιδιώχθηκε η απόλυτη ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου των ευρωπαϊκών λαών , ειδικά αυτών του ευρωπαϊκού νότου.
Καταρρέει σήμερα μαζί με το ίδιο το ευρωπαϊκό όραμα , που δείχνει και το πραγματικό του πρόσωπο στους ευρωπαϊκούς λαούς, και το όραμα της ευρωπαϊκής αριστεράς για μια ‘’Ευρώπη των Λαών’’. Η ποθούμενη «Ευρώπη των Λαών » αποδεικνύεται όλο και πιο πολύ Ευρώπη των Τραπεζών και της αναδυόμενης γερμανικής επικυριαρχίας. Αποχτάει και πάλι ιδιαίτερη πολιτική σημασία η θέση του Λένιν για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης ότι αυτές ή θα είναι αντιδραστικές ή δεν θα υπάρξουν. Αυτό σημαίνει ότι το εκκρεμές της σημερινής κρίσης τοποθετεί της προοπτικές της ευρωπαϊκής ενοποίησης ανάμεσα στη μελλοντική διάλυση της ευρωζώνης και στην παραπέρα αντιδραστική μετάλλαξη της σε μια γερμανική Ευρώπη , με φυλακισμένους τους ευρωπαϊκούς λαούς σε συνταγματικά θεσμοθετημένα καθεστώτα μόνιμης εξαθλίωσης , φτώχειας και ανεργίας. Το ευρώ αποδεικνύεται ότι είναι η θηλιά του γερμανικού χρηματιστικού κεφαλαίου για ολόκληρο τον κόσμο της ευρωπαϊκής εργασίας.
Σε πολιτικό επίπεδο η εγκαθίδρυση του μνημονιακού καθεστώτος απέδειξε τα σαθρά θεμέλια της ισχυρής Ελλάδας του Σημίτη αλλά και της ίδιας της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής με την οποία οικοδομήθηκε η Ευρωζώνη. Το οικοδόμημα της ισχυρής Ελλάδας είχε ως θεμέλια του τα swaps της σημιτικής εποχής και αρχιτέκτονας του οικοδομήματος ήταν η Goldman Shacks. Διαμορφώθηκε μια νομισματική και οικονομική συνθήκη η οποία εξαρχής ήταν υπονομευμένη , αφού ο αμερικανικός ιμπεριαλιστικός πόλος έβαλε τα θεμέλια για το νόμισμα του ανταγωνιστή του.
Επομένως το μνημονιακό καθεστώς εκφράζει την είσοδο σε μια νέα εποχή όχι μόνο για τον ελληνικό αλλά και για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Στηρίζεται στη συμμαχία των πιο ισχυρών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου με το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και τις αστικές τάξεις του γαλλογερμανικού άξονα για την εξυπηρέτηση στρατηγικών επιλογών της κάθε πλευράς. Κοινή συνισταμένη - στόχος αυτής της συμμαχίας είναι το τσάκισμα του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και η επαναφορά του κόσμου της εργασίας στον 19ο αιώνα. Η συμμαχία αυτή είναι ετεροβαρής και έχει διαμορφωθεί στη βάση της άνισης δύναμης των φορέων που τη συγκροτούν. Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ηττηθεί ιστορικά και η επιβίωσή του στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα εξαρτάται απ’ αυτή τη συμμαχία. Η βασική του στρατηγική επιλογή από τη δεκαετία του ΄60 είναι πλέον στην εντατική, χωρίς ελπιδοφόρα σημάδια ανάκαμψης μετά από δύο χρόνια μνημονικής θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ν΄ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου αποτελεσματικά , χωρίς να είναι σε θέση να επιβάλλει δικούς του όρους στον γαλλογερμανικό άξονα ούτε να συναποφασίσει μαζί του σε ισότιμη βάση. Στο πλαίσιο της συμμαχίας βρίσκεται από την πλευρά του αδυνάτου. Ας θυμηθούμε εδώ την παρουσία του Γ.Α.Π στη σύνοδο της 26ης Οκτωβρίου , που απλώς χρησίμευσε για την υπογραφή της συμφωνίας και για την έκδοση της σχετικής αναμνηστικής φωτογραφίας μετά τη Σύνοδο , αλλά και τον εξευτελισμό που υπέστη ο ίδιος και ο Βενιζέλος στις Κάννες.

2. Από την παραπάνω θεώρηση δεν συνεπάγεται καθόλου ως πολιτικό συμπέρασμα ότι υπάρχει καταπίεση έθνους από άλλο έθνος ( συμπέρασμα που κυριαρχεί σε δεξιές και ακροδεξιές εκδοχές του αντιμνημονιακού μπλοκ ) αλλά στις σημερινές συνθήκες η παραχώρηση μέρους της εθνικής - κρατικής κυριαρχίας σε υπερεθνικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου, είναι μέσο ενίσχυσης της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία σε εθνικό επίπεδο. Στον πυρήνα του προβλήματος επομένως βρίσκεται η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας , η οποία μπορεί να μην εμφανίζεται ξεκάθαρα αλλά σε κάθε ιστορική συγκυρία μπορεί να διαπλέκεται με άλλες και η εμφάνισή της να παίρνει διάφορες όψεις. Ποιο πρόβλημα έχει η οποιαδήποτε εθνική αστική τάξη να σχεδιάζει και ν΄ αποφασίζει μαζί με άλλες στο πλαίσιο ενός ευρύτερου υπερεθνικού αστικού συνασπισμού αντιλαϊκά μέτρα και στη συνέχεια να τα εφαρμόζει ; Στο βαθμό που η παραχώρηση μέρους της εθνικής – κρατικής κυριαρχίας εξυπηρετεί δικά της συμφέροντα ή στρατηγικές επιδιώξεις μπορεί να την εκχωρήσει . Επομένως η παραχώρηση αυτή είναι ένας ακόμη κοινωνικός ζυγός για το έθνος των εργαζομένων. Ο ζυγός αυτός επιτρέπει η ταξική επιβολή να συγκαλύπτεται με τον μανδύα του μονόδρομου , του αναπόφευκτου και του μάταιου κάθε αντίστασης, αφού έτσι το θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή αυτό αποτελεί διεθνή υποχρέωση της χώρας σε μια απαίτηση ενός οργανισμού που βρίσκεται έξω και πάνω από εμάς. Πρόκειται για μια τακτική ψυχολογικής παράλυσης σε κάτι που είναι ισχυρότερο και έξω από εμάς.
Ζητούμενο είναι μια αντικαπιταλιστική στρατηγική που θα μετατρέψει το έθνος των εργαζομένων σε ηγεμονική δύναμη της κοινωνίας. Διαμορφώνονται σήμερα οι όροι μιας επαναστατικής κατάστασης στην ελληνική κοινωνία και η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα γίνεται όλο και πιο ισχυρή αλλά και αδιαμεσολάβητη. Η ανεργία αγγίζει το 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας και εργαζόμενα και μεσαία στρώματα ωθούνται βίαια στην ακραία φτώχεια και εξαθλίωση. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πρωτόγνωρες καταστάσεις που ανάλογες έχει να δει από την περίοδο της κατοχής. Η ανεργία και η μαζική εξαθλίωση μεγάλων κομματιών του πληθυσμού έχει φτάσει στο σημείο ν’ απειλεί την επιβίωσή τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το 20,1% του συνολικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το οποίο ορίζεται στα 7.178 ευρώ τον χρόνο σε ατομικό επίπεδο και στα 15.073 ευρώ για τετραμελή οικογένεια. Το ποσοστό 20,1% «μεταφράζεται» σε 868.597 νοικοκυριά, με περισσότερα από 2,2 εκατ. μέλη. Όμως οι φτωχοί και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι είναι πολύ περισσότεροι και φθάνουν τα 3,03 εκατ. άτομα αν υπολογιστούν και τα "νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας" όπως αναφέρεται στην έρευνα. Δηλαδή τα μέλη τους εργάστηκαν το πολύ δύο μήνες κατά τη διάρκεια του χρόνου». (Κώστας Τσαχάκης, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ , 3 εκατ. Έλληνες στα όρια της φτώχειας, ethnos.gr , 6/1/2012 ) Το φαινόμενο στο μέλλον θα ενταθεί.
Ο δικομματισμός, η πολιτική μορφή της αστικής κυριαρχίας, που σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης υπήρξε ισχυρή και αποτελεσματική, σήμερα είναι βαθιά ανυπόληπτος και απονομιμοποιημένος. Χρειάζεται πλέον το πολιτικό δεκανίκι της άκρας δεξιάς για να επιβιώσει. Η πολιτική του επιρροή μέσα στο λαό είναι διαρκώς μειούμενη και δεν έχει πλέον περιθώρια ελιγμών και κινήσεων που θα ενσωματώσουν την αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος .Βλέπε τα γεγονότα της 28ης Οκτώβρη και την τεράστια επίδραση που είχαν στην εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού μετά. Ουσιαστικά μετά απ’ αυτά και τη μεγάλη γενική απεργία της 19-20 Οκτώβρη η κυβέρνηση έμεινε πολιτικά μετέωρη και στην πορεία έπεσε.

3. Στις σημερινές συνθήκες το κράτος δεν μπορεί να κρατήσει τη μορφή που είχε σε συνθήκες κοινοβουλευτικής σταθερότητας. Η αστική δημοκρατία όπως οικοδομήθηκε στη μεταπολίτευση , με τη μορφή ενός κράτους δικαίου που η δράση του κινείται στα πλαίσια θεσπισμένης νομιμότητας έχει τελειώσει. Το κοινοβούλιο όσο κι αν διατηρείται τυπικά και εξακολουθεί τη νομοθετική λειτουργία του, είναι στην πραγματικότητα ένα εκτελεστικό όργανο της τρόικας ,που νομοθετεί κατ΄ εντολή της και επιβάλει τις επιλογές της στο λαό. Είναι ένα κοινοβούλιο άμεσα κηδεμονευόμενο από τη διεθνή και την εγχώρια και χρηματοπιστωτική ολιγαρχία. Όσο μεγάλη κι αν είναι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που έχει συγκροτήσει το μνημονιακό μπλοκ για να νομοθετεί τις εγκληματικές επιλογές των δανειστών , αντιστρόφως ανάλογη είναι η επιρροή του μέσα στο λαό. Είναι πλήρως απονομιμοποιημένο και βαθιά ανυπόληπτο. Έχει αποκοπεί πλήρως από την κοινωνική πραγματικότητα, δεν μπορεί ούτε ν’ αντιληφθεί και πολύ περισσότερο να εκφράσει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες της εργαζόμενης κοινωνίας. Οι βουλευτές του μνημονιακού μπλοκ και προ πάντως οι υπουργοί του αποδοκιμάζονται σταθερά από κομμάτια του λαού στις περισσότερες δημόσιες εμφανίσεις τους με αποκορύφωμα τα γεγονότα της 28ης Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες ελληνικές πόλεις.
Το πρόβλημα του «εσωτερικού εχθρού» αργά ή γρήγορα θα τεθεί πιο επιτακτικά για τον αστισμό. Το σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση μόνο με την κοινωνική αποχαύνωση και την πολιτική παραπλάνηση των καθεστωτικών Μ.Μ.Ε. ούτε με τον ψυχολογικό εκβιασμό που συνεπάγεται η επίσειση του φόβου για το χειρότερο. Μέχρι τώρα αυτά τα όπλα είχαν μια σχετική αποτελεσματικότητα και επέτρεψαν το προχώρημα της λεηλασίας σ’ έναν σημαντικό βαθμό. Το δόγμα του σοκ εφαρμόστηκε και στην ελληνική κοινωνία με την εφαρμογή του Μνημονίου και οι σχετικές κινήσεις είχαν σχεδιαστεί μεθοδικά και μελετημένα. Ωστόσο δεν μπόρεσε η τακτική αυτή να αποτρέψει το ξέσπασμα μεγάλων και μικρών αντιστάσεων.Το θέμα για το μνημονιακό καθεστώς είναι να διαμορφωθεί μια πολιτική σταθερότητα, για να προχωρήσει η καθεστωτική λεηλασία και να ικανοποιηθούν στο έπακρο οι ληστρικές απαιτήσεις των δανειστών. Ολόκληρο το αστικό πολιτικό σκηνικό είναι στρατευμένο στις απαιτήσεις τους και δεν πρόκειται να λειτουργήσει σε διαφορετική κατεύθυνση , κινούμενο από ευαισθησίες για την εξαθλίωση του λαού.
Ένα κράτος έκτακτης ανάγκης με ενισχυμένη εκτελεστική εξουσία , μιας κάποιας μορφής βοναπαρτισμός είναι απαραίτητος για να προχωρήσει η κοινωνική λεηλασία. Σήμερα το καθεστώς δεν ενδιαφέρεται για τη νομιμοποίησή του ούτε και μπορεί να την πετύχει. Δεν έχει ούτε μπορεί να έχει ένα θετικό όραμα που να προσφέρει στο λαό, έστω και απατηλό. Ούτε ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Νιώθει ισχυρό ώστε να μην επιδιώκει τη σύναψη καινούριων κοινωνικών συμβολαίων ούτε να συνεχίσει ν’ αναπαράγει τις εργατικές αριστοκρατίες και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες που μέχρι τώρα παρήγαγε. Αυτό που έχει πετύχει είναι ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα στο σημερινό πολιτικό σύστημα και στην τεράστια πλειοψηφία του λαού, που αγγίζει την οριστική ρήξη. Κανένα όμως πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς στοιχειώδη νομιμοποίηση. Η έλλειψη ουσιαστικής νομιμοποίησης κάνει το υπάρχον πολιτικό καθεστώς του Μνημονίου πολιτικά ευάλωτο και συνάμα επικίνδυνο.
Ένας αποφασιστικής σημασίας βήμα προς τη διαμόρφωση πολιτικού βοναπαρτικού καθεστώτος υπήρξε η συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Τι ακριβώς είναι η κυβέρνηση Παπαδήμου ; Κυβέρνηση που αποτελεί καθεστωτική εκτροπή , πολλαπλά επικίνδυνη και προάγγελος χειρότερων εξελίξεων. Η συγκρότηση της εκφράζει την απάντηση του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και των Τραπεζιτών στην εμβάθυνση της κρίσης και στην αδυναμία της κυβέρνησης Γ.Α.Π να προωθήσει τις επιλογές του Μεσοπρόθεσμου. Κυβέρνηση χωρίς καμιά νομιμοποίηση, αποτελούμενη από πολιτικά ανδρείκελα – αχυρανθρώπους των τραπεζιτών και των διεθνών τοκογλύφων, εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία σε βάρος του λαού, λειτουργεί σαν ένα είδος δικαστικού κλητήρα ανάμεσα στο λαό και τους εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους.
Σε συνθήκες οξυμμένης κρίσης , οικονομικής και πολιτικής, το ίδιο το χρηματιστικό κεφάλαιο αναλαμβάνει άμεσα την πολιτική εξουσία , μέσω επιφανών εκπροσώπων του , όπως ο Παπαδήμος στην Ελλάδα ή ο Μόντι στην Ιταλία. Η αστική πολιτική εξουσία σ’ αυτή τη φάση στελεχώνεται από τεχνοκράτες που προέρχονται άμεσα από τους κόλπους του κεφαλαίου (Trilateral Commission, Goldman Shacks , E.K.T) και παραμερίζουν το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης το οποίο ως ένα βαθμό αποδείχθηκε διαπερατό στη λαϊκή διαμαρτυρία και ανίκανο να προχωρήσει τις εγκληματικές επιλογές που το ίδιο ξεκίνησε με την ψήφιση του μνημονίου. Ο παραμερισμός του αστικού πολιτικού προσωπικού είναι σ΄ αυτή τη φάση σχετικός, με την έννοια ότι το σύνολο του προσωπικού αυτού συμμετέχει στη συγκρότηση ή τη στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ωστόσο η συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης σημαίνει ότι οι δανειστές και τα επιτελεία του κεφαλαίου έχουν τώρα τον πρώτο και αποφασιστικό λόγο για τα πάντα.

4.Υπάρχει σήμερα η ανάγκη να αποτιμηθεί ουσιαστικά η κοινωνική και πολιτική αντίσταση στο μνημονιακό καθεστώς , πέρα από τους μύθους ότι δεν υπήρξε αντίσταση από πλευράς του κόσμου της εργασίας. Η αντίσταση ήταν και υπαρκτή και διαρκής , απλώθηκε σε μεγάλα κομμάτια των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων και ήταν αυτή που κατέστησε από το καλοκαίρι του 2011 και μετά άταφο πολιτικό πτώμα την κυβέρνηση Παπανδρέου, οξύνοντας τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της. Ανάγκασε τον Γ.Α.Π σε τυχοδιωκτικές κινήσεις και γελοίους μακιαβελισμούς, που τον έριξαν στο λάκκο που προσπάθησε να σκάψει για το λαό, μέσω του δημοψηφίσματος. Ο Γ.Α.Π ακόμα κι αν κατάφερνε να σταθεί χωρίς κυβέρνηση συνεργασίας με τα εξαπτέρυγα του Μνημονίου μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε στη Βουλή, θα ήταν ακήδευτο πολιτικά πτώμα. Τελικά η κατάρρευσή του υπήρξε ολοκληρωτική και αυτό οδήγησε στη συγκρότηση της κυβέρνησης – οπερέτα του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου. Σήμερα κηδεύεται πολιτικά τόσο από τον ίδιο τον πολιτικό του χώρο όσο και από τα ίδια διαπλεκόμενα συμφέροντα του κεφαλαίου που τον ανέβασαν στην εξουσία και στα οποία είναι πλέον άχρηστος. Χορηγός αυτής της πολιτικής κηδείας είναι ο Δ.Ο.Λ και ο Ψυχάρης.
H αντίσταση πήρε μεγάλες διαστάσεις, εντελώς πρωτόγνωρες για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης από τις 25 Μαΐου 2011, όταν ξέσπασε το κίνημα των πλατειών με τις μεγάλες συγκεντρώσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της χώρας. Ενδεικτικό της σημασίας του κινήματος ήταν ότι επεκτάθηκε ακόμα και σε μικρές επαρχιακές πόλεις , που μέχρι τότε δεν είχαν εμπειρία μαζικών κοινωνικών κινητοποιήσεων. Το κίνημα των αγανακτισμένων έβαλε στον αγώνα κατά του μνημονίου και του παρακμασμένου πολιτικού συστήματος καινούρια στρώματα που μέχρι της στιγμής εκείνης παρέμεναν στην κοινωνική και πολιτική απάθεια του καναπέ. Στρώματα που είχαν πιστέψει στους μύθους της εκσυγχρονιστικής Ελλάδας της σημιτικής εποχής , στο ευρωπαϊκό όνειρο και ακολουθούσαν πολιτικά τον δικομματισμό. Από οικονομική άποψη ήταν στρώματα που είχαν εμπλακεί με δάνεια ή είχαν γνωρίσει την ανεργία και το φάσμα της εξαθλίωσης, που ξεκινούσε σ’ αυτή τη φάση της μνημονιακής εποχής. Τα στρώματα αυτά αποδεσμεύτηκαν από το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα , ανοίγοντας έτσι μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα σ΄ αυτό και τη λαϊκή μάζα, που μέχρι τότε το στήριζε και το νομιμοποιούσε πολιτικά. Η έκρηξη του κινήματος επικύρωσε το τέλος των κοινωνικών συμμαχιών και των κοινωνικών συμβολαίων που στήριζαν το μεταπολιτευτικό αστικό κράτος. Οι συμμαχίες αυτές διαλύονται οριστικά. Αυτό που το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό ονομάζει λάθη της μεταπολιτευτικής περιόδου δεν είναι παρά οι όποιες κοινωνικές κατακτήσεις υπήρξαν σ΄ αυτή την περίοδο και σήμερα ανατρέπονται σωρηδόν. Η ψήφιση και εφαρμογή του μνημονίου φέρνει το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης από κοινωνική και πολιτική άποψη.
Το κίνημα των πλατειών είχε ως βασικό του σύνθημα την άμεση δημοκρατία. Ένα σύνθημα με ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Από τη μια δήλωνε τη διάθεση του κομματιών του λαού που συμμετείχαν σ’ αυτό να συμμετάσχουν πιο άμεσα και πιο ενεργά στις εξελίξεις και από την άλλη εξέφραζε την οριστική αποκοπή τους από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ωστόσο η δυναμική του είχε πολύ συγκεκριμένα όρια , καθώς δεν ξεπέρασε το επίπεδο του αυθόρμητου και δεν μπόρεσε ούτε στοιχειωδώς να παράγει ένα πολιτικό πρόγραμμα αντιπαράθεσης με τη μνημονιακή πολιτική και την ευρωπαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου. Οι καθεστωτικοί μύθοι του ευρώ και της ευρωπαϊκής ενοποίησης ούτε απασχόλησαν στα σοβαρά το κίνημα αυτό , θεωρώντας τους ως δεδομένους και αυτονόητες αλήθειες.
Ως μορφή αντίστασης υπήρξαν και οι μεγάλες γενικές απεργίες που προκηρύσσονταν από την ΓΕ.Σ.Ε.Ε και την Α. Δ. Ε .Δ. Υ με βασικούς σταθμούς την 5η Μάη 2010 , την 15η και την 28- 29 Ιούνη 2011 και την 19-20 Οκτώβρη 2011. Υπήρξαν μαζικές ως κινητοποιήσεις αλλά η όποια δυναμική τους φαλκιδεύτηκε από τον υπονομευτικό ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την έλλειψη γενικότερης πολιτικής στρατηγικής αντίστασης στις επιλογές της. Η γενικευμένη και στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση που σήμερα επιχειρούνται με το μνημόνιο και το καθεστώς της τρόικας ενάντια στην εργασία, δεν μπορεί ν’ απαντηθεί με τα κλασσικά συνδικαλιστικά μέσα ούτε από ένα γραφειοκρατικοποιημένο και ενσωματωμένο στο σύστημα συνδικαλιστικό κίνημα. Η αντίσταση δεν χωλαίνει στο επίπεδο του αυθόρμητου , στο επίπεδο του οποίου γεννήθηκαν καθημερινά μικρές και μεγάλες αντιστάσεις , χωλαίνει στο πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο , καθώς δεν μπορεί να συγκροτηθεί το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ανατροπής των σημερινών επιλογών του κεφαλαίου και στο ιδεολογικό, καθώς κομμάτια της αριστεράς αλλά και λαϊκά στρώματα που νιώθουν την ανάγκη να αντισταθούν δεν αποδεσμεύονται από τους αστικούς μύθος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και του ευρώ.
Υπάρχει ανάγκη να δούμε σοβαρά και με διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής το πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο της ταξικής πάλης, γιατί αυτό χωλαίνει και χωλαίνει σοβαρά απέναντι στον αντίπαλο.

ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ

MIKE WHITNEY, Συντριβή της εργασίας και επιβολή λιτότητας: Ο πραγματικός στόχος του Ντράγκι για την Ευρωζώνη


aformi | 2 Ιανουαρίου 2012 | 0 σχόλια

(μετάφραση από το COUNTERPUNCH)

Άρθρο του

Δημοσιεύτηκε στο COUNTERPUNCH 23-25 Δεκεμβρίου 2011

Η μετάφραση του άρθρου στα Ελληνικά έγινε από το blog «για την κοινωνική αριστερά«

Φανταστείτε ότι ο τραπεζίτης σας προσφέρεται να σας δανείσει 150.000 δολάρια (στμφ 115.000 €) για να αναπληρώσετε τα χρήματα που είχατε χάσει από το στεγαστικό σας δάνειο με τη φούσκα των ακινήτων που έσκασε το 2006. Και, ας πούμε, συμφώνησε να σας δανείσει τα χρήματα αυτά για 3 χρόνια σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, μόνο με 1% επιτόκιο, με την προϋπόθεση ότι – ως εξασφάλιση για το δάνειο αυτό – εσείς θα υποθηκεύατε μονάχα ότι αντικείμενο έχετε καταχωνιασμένο στην αποθήκη σας (π.χ. σκουριασμένα ποδήλατα, ένα στραβωμένο στεφάνι μπασκέτας, ένα παλιό κουκλόσπιτο, ποντικοφαγωμένες βαλίτσες…).

Δεν θα σας φαινόταν αυτή μια καλή συμφωνία;

Την Τετάρτη (21 Δεκ 2011), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έκανε αυτή ακριβώς την προσφορά σε πάνω από εκατό καταχρεωμένες τράπεζες στην Ευρώπη, προσφέροντάς τους 640 δισεκατομμύρια δολάρια (489 δις ευρώ) σε πάμφθηνα 3ετή δάνεια, με αντάλλαγμα κάθε είδους εξασφαλίσεις-σκουπίδια για τις οποίες προς το παρόν δεν υπάρχει αγορά.

Τώρα εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, γνωρίζεις ότι όταν προσπαθείς να πουλήσεις κάτι στον Κατάλογο Craig [στμφ: Ο κατάλογος Craig (Craig’s list) είναι ένα κεντρικό δίκτυο online κοινοτήτων που διαθέτει δωρεάν μικρές αγγελίες, μετμήματα αφιερωμένα στην απασχόληση, τη στέγαση, προσωπικές αγγελίες, αντικείμενα προς πώληση,υπηρεσίες, κοινότητα, συναυλίες, βιογραφικά, και φόρουμ συζητήσεων. Πηγή: Wikipedia] και υπάρχει πολύ μικρό ενδιαφέρον, θα πρέπει να μειώσεις την τιμή για να προσελκύσεις έναν αγοραστή. Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η δυναμική της προσφοράς και ζήτησης δουλεύει σε μια ελεύθερη αγορά, σωστά;

Au contraire (Αντιθέτως). Στην πραγματικότητα, αυτός ο κανόνας δεν ισχύει για τους τραπεζίτες. Όταν στον ισολογισμό της τράπεζας τα στοιχεία του ενεργητικού που είναι πραγματικά σκουπίδια αρχίζουν να πέφτουν σε αξία, οι τράπεζες περιτριγυρίζουν τον μεγάλο τους αδελφό – την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ - και ζητούν ένα σχέδιο διάσωσης, ε, χμ, δηλαδή, εννοώ: «ανταλλαγή ρευστότητας έναντι διασφαλίσεων που είναι προσωρινώς διαταραγμένες».

Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα σκουπίδια που έχουν συσσωρεύσει οι τράπεζες -ιδιαίτερα τα κρατικά ομόλογα από την Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, κλπ-δεν είναι απλώς «διαταραγμένα». Τα ομόλογα αυτά δεν πρόκειται ποτέ να ανακτήσουν την αρχική αξία τους, επειδή τα δάνεια αυτά έγιναν πάνω στο αποκορύφωμα της φούσκας.

Έτσι, το να ανακτήσουν τα ελληνικά ομόλογα σε τρία χρόνια την αρχική αξία τους, έχει την ίδια πιθανότητα όσο και να ξαναπιάσει την ίδια τιμή η μαιζονετάρα που αγόρασες το 2005 για 650.000 δολάρια.

Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Έτσι, τα 640 δισεκατομμύρια δολάρια που ξεφούρνισε η ΕΚΤ την Τρίτη, είναι βασικά ένα υπερβολικά μεγάλο δώρο στους τραπεζίτες, το οποίο πιθανώς ποτέ δεν θα επιστραφεί. Και αν έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με αυτό, τότε ρίξτε μια ματιά στον ισολογισμό της Fed που εκτινάχθηκε στα σχεδόν 3 τρις δολάρια.

Θα παρατηρήσετε ότι τα 1,45 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ενυπόθηκους στεγαστικούς τίτλους (MortgageBacked Securities - MBS), που ο Μπερνάνκι αγόρασε από τις τράπεζες πριν από δύο χρόνια δεν έχουν απομειωθεί καθόλου, κυρίως γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα αγόραζε αυτές τις «γαλοπούλες».

Ακόμη και, αν η Fed σκόπευε να βάλει τους τίτλους αυτούς (MBS) σε δημοπρασία, η πώλησή τους θα μείωνε ακόμη περισσότερο το ενεργητικό στους ισολογισμούς των τραπεζών προκαλώντας άλλη μία οικονομική κρίση. (Στην πραγματικότητα, αυτό που πραγματικά συνέβη περίπου πριν από ένα χρόνο, όταν η κυβέρνηση πειραματίστηκε με τα ομόλογα από το Αμοιβαίο Κεφάλαιο της ασφαλιστικής εταιρείας AIG. Όχι μόνο η δημοπρασία απέτυχε, αλλά οδήγησε τα χρηματιστήρια σε κάθετη πτώση).

Έτσι, όπως ακριβώς η Fed θα πρέπει τελικά να υπολογίσει τις απώλειές της από τον σωρό των MBS, το ίδιο και οι τράπεζες της ΕΕ θα πρέπει να εγγράψουν τις απώλειες από τα κρατικά ομόλογα που κατέχουν. Αυτό θα ωθήσει πολλές από τις τράπεζες σε πτώχευση, η οποία θα προκαλέσει αναμφίβολα έναν ακόμη γύρο δανείων. Όταν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είναι αφερέγγυα, η μόνη επιλογή τους είναι να επεκτείνονται και να υποκρίνονται. Προφανώς, η ΕΚΤ θεωρεί δουλειά της να υποβοηθήσει αυτή την απάτη.

Αυτό είναι ένα γνωστό μοτίβο για τις κεντρικές τράπεζες. Δημιουργούν το εύκολο χρήμα και το χαλαρό ρυθμιστικό περιβάλλον στο οποίο αναδύονται φούσκες, και στη συνέχεια προσφέρουν «απεριόριστη» ρευστότητα, ώστε οι φίλοι τους να μην χάνουν χρήματα από την πληθωριστική αξία των περιουσιακών τους στοιχείων.

Ακριβώς αυτό ήταν και η μάταιη δουλειά με τα 640 δισεκατομμύρια δολάρια της Τρίτης (στμτφ: 20 Δεκεμβρίου 2011): να αναβαθμίσει τοξικά ομόλογα τα οποία στην πραγματικότητα αξίζουν ένα μόνο μικρό κλάσμα της αρχικής τους αξίας.

Μέχρι στιγμής, όμως, η Επιχείρηση Μακροπρόθεσμης Επαναχρηματοδότησης (Long Term Refinancing Operation– LTRO) του Ντράγκι ήταν μια θεαματική αποτυχία. Ενώ τα διατραπεζικά επιτόκια δανεισμού έχουν πέσει έστω και ελαφρώς (το Euribor 3 μηνών έπεσε από 1,404 έως 1,410 τοις εκατό), οι τράπεζες δεν χρησιμοποίησαν τα δάνεια για να αγοράσουν περισσότερα κρατικά ομόλογα (κάτι που θα μείωνε τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων και θα έδινε ανάσα στις κυβερνήσεις) ή για να αυξήσουν την χορήγηση δανείων. Αντί ‘αυτού, έχουν παρκάρει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων σε καταθέσεις διάρκειας μίας ημέρας στην ΕΚΤ. Να τι λέει η Wall Street Journal:

«Η χρήση της διευκόλυνσης αποδοχής ημερήσιων καταθέσεων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έφτασε ένα νέο υψηλό ετήσιο ρεκόρ την Πέμπτη, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα πρόσφατα μέτρα από τις κεντρικές τράπεζες και τους φορείς χάραξης πολιτικής, εξακολουθούν να μην είναι αρκετά ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στις διατραπεζικές αγορές δανεισμού.

Οι τράπεζες κατέθεσαν 346,99 δισεκατομμύρια ευρώ (453,38 δισεκατομμύρια δολάρια) στο διευκολυντικό μέσο αποδοχής ημερήσιων καταθέσεων, από € 264,97 δισεκατομμύρια μια μόλις μέρα νωρίτερα, ενώ το προηγούμενο υψηλό για το έτος των € 346,36 δισ, επιτεύχθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα.

Το υψηλό επίπεδο αντανακλά τη συνεχιζόμενη έλλειψη εμπιστοσύνης στην διατραπεζική αγορά δανεισμού, όπου οι τράπεζες προτιμούν να χρησιμοποιούν τις διευκολύνσεις της ΕΚΤ ως ένα ασφαλές καταφύγιο για τα πλεονασματικά κονδύλια και όχι να τα δανείζουν σε άλλες τράπεζες.

Το υψηλό επίπεδο καταθέσεων υποδηλώνει, επίσης, ότι οι αγορές δεν είναι πλήρως πεπεισμένες ότι η μαζική παραχώρηση μακροχρόνιων δανείων από την ΕΚΤ είναι αρκετό για να ενισχύσει τον τραπεζικό τομέα της ευρωζώνης. Η κεντρική τράπεζα παραχώρησε σχεδόν μισό τρισεκατομμύριο ευρώ σε μακροπρόθεσμα δάνεια προς τις τράπεζες της ζώνης του ευρώ την Τετάρτη, ελπίζοντας να κατασιγάσει τους φόβους για μια νέα πιστωτική κρίση καθώς οι τράπεζες δυσκολεύονται να δανειστούν από τις αγορές» («Οι ημερήσιες καταθέσεις στην ΕΚΤ φτάνουν σε νέα ετήσια υψηλά για το 2011», Wall Street Journal).

Μπορείτε να το πιστέψετε; Έτσι, ενώ τα περισσότερα από τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για την μετακύλιση του υφιστάμενου χρέους, 453,38 δισεκατομμύρια δολάρια ξαναχώθηκαν στο θησαυροφυλάκιο της ΕΚΤ για φύλαξη.

Με άλλα λόγια, οι τράπεζες συνεχίζουν να έχουν έλλειψη εμπιστοσύνης η μία στην άλλη, όσο είχαν και πριν αρχίσει η διευκόλυνση χρηματοδότησης. Και το ίδιο ισχύει και για τις αποδόσεις του ισπανικού και ιταλικού χρέους που ο Ντράγκι σκέφτηκε ότι θα μειωθούν μετά την τροφοδότηση του τραπεζικού συστήματος με μισό τρισεκατομμύριο ευρώ. Να πως το περιγράφει το Reuters:

«Οι αποδόσεις των Ισπανικών και Ιταλικών ομολόγων σκαρφάλωσαν υψηλότερα την Πέμπτη και ξεπέρασαν το γερμανικό χρέος, καθώς οι αγορές άρχισαν να προβληματίζονται σε σχέση με το κατά πόσο οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν τα κεφάλαια που δανείστηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να αγοράσουν κρατικά ομόλογα με χαμηλότερο επιτόκιο. Οι τράπεζες δανείστηκαν ένα τεράστιο ποσό € 489 δισεκατομμυρίων ευρώ από την ΕΚΤ – σε μια άνευ προηγουμένου προσφορά τριετών δανείων την Τετάρτη – ποσό που ορισμένοι ανέμεναν να επαναεπενδυθεί σε ισπανικά και ιταλικά ομόλογα ώστε να βοηθήσουν να μειωθούν τα κόστη δανεισμού (στμτφ: για τα κράτη αυτά).

Όμως, εκείνοι που ψάχνουν για μια άμεση ώθηση στην Ιταλία και την Ισπανία είναι πιθανό να απογοητευτούν. Οι χρηματιστές λένε ότι η προτίμηση ήταν να επανεπενδυθεί μέρος των κεφαλαίων σε ασφαλή καταφύγια, παρά να κατευθυνθεί στις υψηλότερες αποδόσεις που προσφέρονται από μερικές από τις πιο ταραγμένες χώρες της Ευρώπης.

«Αυτό που συνέβη χθες δεν είναι μια ασημένια σφαίρα για την κρίση … αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη για να δούμε τον αντίκτυπο» , δήλωσε ο Niels Φρόμ, στρατηγικός αναλυτής της Nordea στην Κοπεγχάγη» (Reuters)

Απίστευτα, το σημείο αναφοράς, τα Ιταλικά δεκαετή ομόλογα BTP αυξήθηκαν πάνω από το σημείο 7 τοις εκατό και πάλι την Παρασκευή το πρωί, σηματοδοτώντας ανανέωση της πίεσης στην αγορά ομολόγων.

Έτσι, ενώ το πρόγραμμα του Ντράγκι μπορεί να εμφύσησε νέα ζωή σε μερικές παραπαίουσες τράπεζες, έχει αποτύχει παταγωδώς σε όλους τους κύριους στόχους του.

Γιατί λοιπόν ο Ντράγκι χειρίστηκε την κρίση με αυτόν τον τρόπο; Γιατί κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια για τόσο πολύ καιρό, ενώ ο διατραπεζικός δανεισμός επιβραδύνθηκε, οι ημερήσιες καταθέσεις αναρριχήθηκαν σε νέα υψηλά ρεκόρ, τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων εκτινάχθηκαν, και όλοι οι δείκτες της πίεσης της αγοράς χειροτέρεψαν τόσο πολύ;

Η προφανής απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι ο Ντράγκι χρησιμοποιεί την κρίση για να εφαρμόσει τη δική του ατζέντα. Θέλει να μετατρέψει σε νόμο την λεγόμενη «δημοσιονομική συμφωνία» του, που κατοχυρώνει σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και μέτρα λιτότητας που συντρίβουν την εργασία, έτσι ώστε οι εθνικοί προϋπολογισμοί να τεθούν υπό τον έλεγχο των οικονομικών ελίτ (δηλαδή από τεχνοκράτες διορισμένους από την ΕΚΤ). Φυσικά, τα έθνη δεν πρόκειται να παραδώσουν τέτοιου είδους εξουσίες χωρίς μάχη, έτσι ο Ντράγκι αφήνει την κρίση να ξεφύγει, ώστε να υπάρχει μικρότερη αντίσταση. Να πώς τα περιγράφει ο οικονομολόγος Dean Baker:

«Οι άνθρωποι που μας έδωσαν την κρίση της ευρωζώνης εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο για να την επαναπροσδιορίσουν, ώστε να επωφεληθούν πολιτικά. Οι διακηρύξεις τους – οι οποίες κυκλοφορούν ως ειδήσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης παντού – υποστηρίζουν ότι η κρίση του ευρώ είναι μια ιστορία σπάταλων κυβερνήσεων οι οποίες χαλιναγωγούνται από τις αγορές ομολόγων. Αυτό είναι στην οικονομία είναι γνωστό ως «ψέμα». Η κρίση της Ευρωζώνης σίγουρα δεν είναι μια ιστορία χωρών με δαπάνες εκτός ελέγχου που παίρνουν το μάθημά τους από την αγορά ομολόγων … Είναι μια ιστορία χωρών που έχουν πέσει θύματα της κακοδιαχείρισης της ΕΚΤ … Οι άνθρωποι θα πρέπει να αναγνωρίσουν τη διαδικασία αυτή για αυτό ακριβώς που είναι: Ταξικός πόλεμος. Οι πλούσιοι χρησιμοποιούν τον έλεγχό τους πάνω στην ΕΚΤ για να διαλύσουν την προστασία του κράτους πρόνοιας που απολαμβάνει τεράστια υποστήριξη από το κοινό ».

Ο πραγματικός στόχος του Ντράγκι είναι να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στην εργασία και «διορθώσεις» που απαιτεί το μεγάλο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Έχει ήδη πετύχει στην καθαίρεση δύο δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών στην Ελλάδα και στην Ιταλία και την αντικατάστασή τους με ανδρείκελα φιλικά διακείμενα προς τις τράπεζες, τα οποία θα πραγματοποιήσουν όσα αυτός υπαγορεύει. Τώρα, ο ίδιος ασχολείται με πιο σημαντικά πράγματα, όπως η περικοπή του δικτύου κοινωνικής προστασίας, η σύνθλιψη των συνδικάτων, και η επιβολή τριτοκοσμικής φτώχειας στην ευρωζώνη.

Μετάφραση στα Ελληνικά: «για την κοινωνική αριστερά» 28.12.2011



(στμφ: Για μια πληρέστερη κατανόηση του μηχανισμού που περιγράφεται εδώ, δείτε επίσης το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη «Η ΕΚΤ πήρε το όπλο της (αλλά… αστόχησε)», δημοσιευμένο στο Protagon)

Γράφει, μεταξύ άλλων, ο Γιάννης Βαρουφάκης:

« Πάμε τώρα στο «κακό σενάριο». Εδώ και καιρό, η «πιάτσα» βουίζει (και εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία) από ένα ωραίο κολπάκι των τραπεζιτών, το οποίο απαιτεί την αγαστή συνεργασία των πολιτικών αρχών του κράτους στο οποίο έχουν την έδρα τους. Κοιτάξτε τι κάνουν: Η τράπεζα εκδίδει δικά της ομόλογα – ιδιωτικά. Με άλλα λόγια, συμβόλαια δανεισμού. Ως εδώ καλά. Ο κάθε οργανισμός, δημόσιος ή ιδιωτικός, έχει δικαίωμα να εκδίδει δικά του ομόλογα – να προσπαθεί να δανειστεί. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι, καθώς οι τράπεζες είναι ημι-πτωχευμένες, κανείς δεν αγοράζει αυτά τα ομόλογα. Και τότε; Τότε ο τραπεζίτης κάνει ένα ωραίο lunch με κάποιον υπουργό ή υφυπουργό και τον πείθει να εκδώσει το κράτος εγγύηση για αυτά τα ομόλογα της τράπεζάς του. Ουσιαστικά, το δημόσιο εγγυάται στον κάτοχο των ομολόγων της αναξιόπιστης αυτής τράπεζας ότι θα πάρει τα χρήματά του πίσω από… τον φορολογούμενο (σε περίπτωση που η τράπεζα του τραπεζίτη δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο αυτό). Βέβαια, καθώς και το εν λόγω κράτος τελεί υπό πτώχευση, οι ιδιώτες δεν θα αγόραζαν αυτά τα ιδιωτικά ομόλογα (παρά την κρατική εγγύηση) παρά μόνον αν τους απέδιδαν μεγάλα επιτόκια (αντίστοιχα με αυτά που δανείζουν στο δημόσιο). Το αυτί όμως του τραπεζίτη δεν ιδρώνει. Γιατί; Επειδή, έτσι κι αλλιώς, δεν εξέδωσε τα ομόλογα αυτά για να τα πουλήσει στην αγορά αλλά για να τα καταθέσει στην ΕΚΤ ως εχέγγυα ώστε να δανειστεί ζεστό χρήμα από αυτήν! Θα ρωτήσετε, πολύ σωστά: Γιατί δέχεται η ΕΚΤ αυτά τα ομόλογα της συγκεκριμένης τράπεζας, όταν ξέρει ότι τα εξέδωσε για να… δανείσει (μέσω ΕΚΤ) τον εαυτό της; Ο επίσημος λόγος είναι ότι η ΕΚΤ δεν μπορεί να πει όχι από την στιγμή που για τα ομόλογα αυτά έχει εγγυηθεί ένα κράτος της ευρωζώνης! Συνειδητοποιείτε το έγκλημα; Είναι σαν εγώ να δανείζω τον εαυτό μου, να βάζω το δημόσιο να εγγυάται αυτό το δάνειο και μετά να καταθέτω αυτό το δάνειο ως εχέγγυο σε έναν τρίτο από τον οποίο να δανείζομαι για να καλύψω τα χρήματα που έχασα στο Καζίνο. Κι αν δεν καταφέρω να αποπληρώσω τον τρίτο, τότε δεν πειράζει: θα τα σκάσει το κορόιδο, το δημόσιο.

Θα με ρωτήσετε: Μα, γίνονται τέτοια πράγματα; Ναι, γίνονται φίλες και φίλοι. Τώρα, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις αράδες. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, προχθές που η ΕΚΤ έκανε αυτή την τονωτική ένεση στις τράπεζες, με διακηρυγμένο στόχο την ενίσχυση τραπεζών και κρατών παράλληλα, ιταλικές τράπεζες (με πρώτη και καλύτερη την Unicredit) εξέδωσαν €40 δις ομόλογα τα οποία η κυβέρνηση τεχνοκρατών του κ. Monti εγγυήθηκε πάραυτα και τα οποία, την ίδια μέρα, κατατέθηκαν στην ΕΚΤ ως εχέγγυα με αντάλλαγμα ζεστό παραδάκι το οποίο πήγε μεν στις τράπεζες αυτές χωρίς όμως να αγοραστούν ιταλικά ομόλογα με αυτά τα χρήματα.

Συμπέρασμα

Ένα μέρος των χρημάτων που τύπωσε προχθές η ΕΚΤ θα βοηθήσει, σε μικρό βαθμό και ιδιαίτερα βραχυπρόθεσμα, τόσο τις τράπεζες όσο και τα κράτη. Για αυτό οι αγορές ηρέμησαν κάπως εν όψει γιορτών. Σύντομα όμως θα διαφανεί, πρώτον, η ανεπάρκεια των αριθμών και, δεύτερον, το έγκλημα το οποίο επιτελέστηκε από κάποιους μεγαλο-τραπεζίτες και τους πολιτικούς που τους καλύπτουν (και οι οποίοι, τουλάχιστον στην Ιταλία, είναι και… τεχνοκράτες με άψογα βιογραφικά). Ποιο έγκλημα; Η χρήση αυτών των τυπωμένων από την ΕΚΤ χρημάτων όχι για να μειωθεί αλλά για να… αυξηθεί το χρέος χωρών όπως η Ιταλία, προς όφελος βέβαια των πτωχευμένων, κρατικοδίαιτων τραπεζιτών. Το 2011, δυστυχώς, κλείνει με ακόμα μία υποχώρηση της ΕΚΤ προς την Πτωχοτραπεζοκρατία – προς το νέο καθεστώς υπό το οποίο ζούμε και στο οποίο όσο πιο πτωχευμένος ένας τραπεζίτης τόσο μεγαλύτερη εξουσία έχει επί των υπόλοιπων συμπολιτών του. ένα άρθρο των πρωταγωνιστών »

Ολόκληρο το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη μπορείτε να το διαβάσετε στην παρακάτω διεύθυνση:

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=11306

77η μέρα απεργίας Χαλυβουργών-Ολοι στην Παναττική απεργία στις 17 Γενάρη

Στην 77η μέρα βρίσκεται σήμερα ο ηρωικός αγώνας που κάνουν οι απεργοί της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Στο βίντεο που παραθέτουμε παρακολουθούμε το σχετικό ρεπορτάζ από την τηλεόραση του «902», ενώ κομβική σημασία για των αγώνα των Χαρυβουργών έχει η επιτυχία της απεργίας την Τρίτη, 17 Γενάρη.

Η σχετική προκήρυξη των πρωτοβάθμιων σωματείων.



Όλοι στην Παναττική Απεργία της 17 Ιανουαρίου 2012
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Πρωτοβάθμιων Σωματείων Σταδίου και Σανταρόζα, στις 11 πμ.


Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ –ΛΑΟΣ σε συμφωνία με την ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες, συνεχίζει και οξύνει την βάρβαρη πολιτική ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Κυβέρνηση και τρόικα συνεργάστηκαν συστηματικά και περιέκοψαν δραστικά μισθούς και συντάξεις, υπονόμευσαν την κοινωνική ασφάλιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επέβαλλαν την χωρίς ιστορικό προηγούμενο φοροεπιδρομή σε βάρος των εργαζομένων, απαλλάσσοντας για άλλη μια φορά το κεφάλαιο, διαλύουν κομμάτι -κομμάτι τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες και αφανίζουν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, με τις προκλητικές δε απανωτές αυξήσεις η πρόσβαση στο φως, στο νερό, στη μεταφορά, θα είναι προνόμιο ελαχίστων πλέον, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οι άνεργοι πλημμυρίζουν τη χώρα, η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι στη πόρτα όλων μας, η απόγνωση των νέων δημιουργεί τις σύγχρονες καραβιές της ξενιτιάς.

Επιχειρήσεις «πτωχεύουν», προκειμένου να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους εργαζόμενους, ενώ τα αφεντικά τους μένουν πάμπλουτα. Το εργατικό δίκαιο έχει ξεχαρβαλωθεί και οι εργασιακές σχέσεις «ράφτηκαν» και θεσμοθετήθηκαν σύμφωνα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις των τραπεζιτών και του κεφαλαίου. Η σταθερή, 8άωρη εργασία εξαφανίζεται, η αυθαιρεσία και η τρομοκρατία των εργοδοτών αποθρασύνεται, με ανύπαρκτο έως προκλητικό το ρόλο των ελεγκτικών μηχανισμών.

Η συγκυβέρνηση αυτή ετοιμάζεται να ικανοποιήσει ότι έχει απομείνει από τις αξιώσεις του ΣΕΒ και της τρόικας, για την επιβολή της απόλυτης εργασιακής ζούγκλας. Νέο τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, ακύρωση της ΕΓΣΣΕ, μείωση ή κατάργηση του 13ου -14ου μισθού, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας στην εργασία, κατάργηση επιδομάτων ανεργίας, τριετιών, οικογενειακών και όλων των ελάχιστων κοινωνικών παροχών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες, και 150.000 απολύσεις στο δημόσιο. Συνεχίζουν την τρομοκράτηση των εργαζομένων για να υλοποιήσουν τις απαιτήσεις του κεφαλαίου.Ο πρωθυπουργός – τραπεζίτης ωμά και προκλητικά δήλωσε: ή παραχωρείτε ότι έχει απομείνει από την φτώχεια σας, για να κατευνάσουμε και να ικανοποιήσουμε τις ορέξεις και τις απαιτήσεις των δανειστών και των εργοδοτών ή εσείς ευθύνεστε για την χρεοκοπία της χώρας. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.

Η επίθεση παίρνει χαρακτηριστικά κοινωνικού πολέμου σε βάρος της εργασίας, με στόχο την ανάκτηση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Για αυτό στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ αποφάσισαν πρωτοφανή επιτήρηση, αυτόματες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. Οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και η ΕΕ θα αποφασίζουν για τα πάντα, οι επιταγές τους συνταγματοποιούνται, τα συμφέροντα του κεφαλαίου θα γίνουν απόλυτος νόμος για τους λαούς της Ευρώπης.

Η ευρωζώνη και η ΕΕ αποκαλύπτονται ως φορείς της πιο άγριας ολοκληρωτικής επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Με τη νέα δανειακή σύμβαση που έχουν αναλάβει να υπογράψουν και των μέτρων που τη συνοδεύουν, εμπεδώνεται μια δεκαετής επίθεση βαρβαρότητας ενάντια στο λαό, καταστρέφονται τα ασφαλιστικά ταμεία, ξεπουλιέται και υποθηκεύεται κάθε δημόσιο αγαθό, ενώ η χώρα θα μετατραπεί σε μια εκτεταμένη ευροκινεζική ζώνη βάρβαρης εκμετάλλευσης, θα αναιρεθούν δικαιώματα και κατακτήσεις 150 χρόνων, θα επιβληθεί πραγματική δικτατορία των αγορών, των εργοδοτών και των πολυεθνικών. ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ ΕΙΝΑΙ: Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ- Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Απέναντι σε αυτή την επίθεση η εργατική αντίσταση όχι μόνο δεν κοπάζει αλλά δυναμώνει. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία και στον ALTER που απεργούν ολόκληρες βδομάδες, στην Ελευθεροτυπία, στο ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ cosmetics, στη ΛΟΥΚΙΣΣΑ και σε πολλούς άλλους χώρους, και όλοι εκείνοι που έκαναν γιορτές στις πύλες των εργοστάσιων, περιφρουρώντας τις κινητοποιήσεις τους, για το αυτονόητο δικαίωμά τους να μην παραμένουν για μήνες απλήρωτοι, να μην πετιούνται στο δρόμο γιατί δεν «υπάκουσαν και δεν έσκυψαν το κεφάλι», για το δώρο Χριστουγέννων που δεν πήγαν στα παιδιά τους. Αντιστάσεις και αγώνες που υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τον ρόλο που έχουν οι εργοδοτικές – κυβερνητικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που βάζουν πλάτη στις εφιαλτικές ανατροπές, συμμετέχουν στον «κοινωνικό διάλογο», ενώ δεν παίρνουν καμιά πρωτοβουλία για το συντονισμό των αγώνων. Το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ –ΑΔΕΔΥ δεν καλούν σε πανελλαδική-πανεργατική απεργία στις 17 Γενάρη αποδεικνύει ότι δεν μπορούν και δεν θέλουν να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Όπως οι δυνάμεις του συστήματος συγκροτούν το δικό τους «ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ», πρέπει κι εμείς, οι εργαζόμενοι να οικοδομήσουμε το δικό μας «ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ». Βασική προϋπόθεση είναι η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων κλάδων. Χρειαζόμαστε την αγωνιστική ταξική ενότητα, το συντονισμό των σωματείων και των εργαζομένων σε ένα πλατύ μέτωπο αγώνα και αλληλεγγύης. Με την συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, που θα συντονίζονται ενωτικά, αγωνιστικά και θα υπερβαίνουν αδιέξοδες διχαστικές πρακτικές και τις υπονομευτικές του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.

Η απεργία στις 17 Γενάρη που έχουν προκηρύξει τα εργατικά κέντρα της Αττικής μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην συνένωση των εστιών αντίστασης. Να ανοίξει το δρόμο για το συντονισμό των αγώνων ώστε να σπάσει με την δύναμη του αγώνα η κατάργησή των συλλογικών συμβάσεων και των εργατικών δικαιωμάτων. Χτίζει την αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους που βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις και με την δύναμη και την αντοχή τους φωτίζουν το δρόμο που πρέπει να επιλέξουν όλοι οι εργαζόμενοι για να υπερασπιστούν και να προστατέψουν, την αξιοπρέπειά τους, τη ζωή τους, το μέλλον των παιδιών τους.

Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων θα εργαστεί για την επιτυχία της ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις 17 Γενάρη, ώστε να αποκτήσει τα ενωτικά, ταξικά και αγωνιστικά χαρακτηριστικά που απαιτούν οι στιγμές και με τη διοργάνωση ΕΝΩΤΙΚΗΣ ταξικής συγκέντρωσης όλων των σωματείων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Αυτό θα είναι το ισχυρό ταξικό, αγωνιστικό μήνυμα στους αντιπάλους αλλά και μήνυμα ελπίδας και δύναμης προς όλους τους εργαζόμενους.

Όλοι στην ΑΠΕΡΓΙΑ ώστε να γίνει η 17η Γενάρη μέρα αντίστασης και κλιμάκωσης. Για να στείλουμε μήνυμα ανυπακοής και αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης και τη νικηφόρα σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις αντεργατικές πολιτικές.

• Να ανατραπεί η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο. Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση.

• Διαγραφή του ληστρικού χρέους. Ανυπακοή στις εντολές της ΕΕ. Όχι στο ευρωσύμφωνο

• Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις. Αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

• Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με έλεγχο των εργαζόμενων. Όχι στο ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας και των εθνικών πόρων. Δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κοινωνικές υπηρεσίες.

• Απαγόρευση απολύσεων. Όχι στις “εφεδρείες”. Πλήρης προστασία των ανέργων, επίδομα ίσο με το βασικό μισθό για όλο το διάστημα της ανεργίας, χωρίς προϋποθέσεις.

• Να πληρωθούν τώρα όλα τα δεδουλευμένα. Να σταματήσει το πολιτικό και νομικό πλέγμα προστασίας των εταιρειών. Να εξαιρεθούν οι εργαζόμενοι και τα δεδουλευμένα τους από τον πτωχευτικό κώδικα. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε μέτοχοι, ούτε πιστωτές. Δέσμευση των κινητών ή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων (προσωπικών ή άλλων εταιριών) του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει για να καλυφθούν οι αποζημιώσεις και τα επιδόματα ανεργίας των απολυμένων.

• Οργανωμένη άρνηση πληρωμής των νέων χαρατσιών. Αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και διαγραφή των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών προς τις τράπεζες.

Το παραξικόπημα της "τελικής λύσης" οδηγεί στη μεγάλη αναμέτρηση

Βαθύ Κόκκινο » Πολιτική »


Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Το παραξικόπημα της "τελικής λύσης" οδηγεί στη μεγάλη αναμέτρηση
Η πατρίδα, η κατοχή, το καθεστώς και η κόκκινη γραμμή της σύγκρουσης

Γύρω από ένα πτώμα μαζεύονται οι ύαινες. Και οι νεκροθάφτες που αναλαμβάνουν, με το αζημίωτο και επαγγελματική ψυχρότητα, την ταφή, στη λαϊκή καθομιλουμένη αποκαλούνται «κοράκια». Περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Εδώ διαδραματίζεται το έργο της άλωσης και του διαμοιρασμού μιας ρημαγμένης και παραδομένης χώρας. Η εθνική κυριαρχία, ακόμη και η εθνική υπόσταση θεωρούνται ήδη έννοιες ανύπαρκτες για τη διεθνή αγέλη των δανειστών, πολύ περισσότερο δε για τους κλώνους της εγχώριας τραπεζικής, εκδοτικής και ακαδημαϊκής ελίτ, που έχουν καταλάβει τα κυβερνητικά έδρανα, διακηρύσσοντας τη μεγάλη σοφία: «Κόκκινη γραμμή είναι σωτηρία της χώρας»!

Κι εδώ έρχεται αυθόρμητα η απορία, που έχει αποτελέσει με πολλές αφορμές ειρωνική επωδό: «Τι είναι η πατρίδα μας;». Ας αφήσουμε, όμως, την ειρωνεία κι ας θέσουμε ο ερώτημα σοβαρά: Τι είναι στα αλήθεια η πατρίδα μας; Και δεν υπάρχει, εν προκειμένω, άλλη απάντηση από την αυτονόητη: Ο φυσικός της πλούτος, ο εθνικός και δημόσιος πλούτος -εντάξει ό,τι έχει απομείνει- και βέβαια οι άνθρωποι της. Αυτά δεν είναι η πατρίδα μας;

Τα δίνουν όλα. Η δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου έχει αναλάβει επαγγελματικά τη διεκπεραίωση, χωρίς αναστολές. Οι τελευταίες σελίδες στο ημερολόγιο του...Τιτανικού -τι θυμάται κανείς- γράφουν: ανταλλαγή ομολόγων, δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο. Κι έχει αρχίσει ξανά το γαϊτανάκι του τρόμου και του ψέματος. Κυβερνητικές πηγές, παράγοντες των «αγορών» και στελέχη της Ε.Ε. πρωταγωνιστούν σε αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις, για την έκβαση του PSI. Τι κρατάει κανείς; Τη δήλωση-μαχαιριά της Μέρκελ: «Από την Ελλάδα εξαρτάται αν θα μείνει στο ευρώ. Ο χρόνος για την Ελλάδα τελειώνει!». Και, βέβαια, την κατοχύρωση του χρέους στο αγγλικό Δίκαιο, τα τοκογλυφικά επιτόκια των νέων ομολόγων και τη ληστρική υπαγωγή του εθνικού πλούτου εσαεί στους νομίμως «κατέχοντες», τους καλούμενους ευσχήμως και πιστωτές. Τα ποσοστά, η ενεργοποίηση των ασφαλίστρων κινδύνου και το βάφτισμα και ξεβάφτισμα σε «εθελοντική»-«υποχρεωτική» της αναδιάρθρωσης του χρέους, είναι πολύ, πάρα πολύ σημαντικά, αλλά γι' αυτούς που παζαρεύουν τα ήδη κεκτημένα τους. «Τα δικά τους είναι δικά τους και τα δικά μας είναι, πάλι, δικά τους». Οι λεπτοί χειρισμοί της διαδικασίας του «κλινικού θανάτου» του πειραματόζωου Ελλάς θα επηρεάσουν και την πληγωμένη Ευρωζώνη και τη διεθνή ύφεση, αλλά και θα καθοριστούν από τις δονήσεις της παγκόσμιας κρίσης. Ο αποκαλούμενος πρωθυπουργός, τεχνοκράτης άνθρωπος, έχοντας αίσθηση όλων αυτών, ήταν κυνικά ειλικρινέστατος: «Δεν μπορώ να δεσμευθώ ότι δεν θα προχωρήσω σε πράξη νομοθετικού περιεχομένου για μισθούς και συντάξεις». Ο θόρυβος που αναπαράγεται, συστηματικά, από τα Μέσα γύρω από το αν η τρόικα, επιχειρηματικά λόμπι, ο Παπαδήμος, ποιος τέλος πάντων έχει την πρωτοβουλία για το ολοκληρωτικό σάρωμα σε μισθούς, συντάξεις και εργασιακές σχέσεις, δεν είναι δυνατόν να συσκοτίζει την ουσία των τετελεσμένων.

Η δοτή χούντα «νομοθετεί» μέσω διαταγμάτων και πραξικοπηματικών αποφάσεων, που καταλύουν και τα τελευταία κοινοβουλευτικά τελετουργικά προσχήματα. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Οι συγκυβερνώντες δραπετεύουν σε αυτιστική τροχιά και βαυκαλίζονται ότι θα διασωθούν από τη συνενοχή της παράδοσης της «βρόμικης δουλειάς» στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Είναι, όμως, εξευτελιστικό: η μεν Ν.Δ. ασχολείται με το εαρινό ημερολόγιο, αναζητώντας -μάταια;- την Κυριακή των εκλογών, ενώ στο ΠΑΣΟΚ συγκλονίζονται από τη μάχη των μνηστήρων, με έπαθλο τα ερείπια της ολοσχερούς πολιτικής χρεοκοπίας. Κι αν το δεδομένο πολιτικό .σύστημα έχει εξαντλήσει την «ανταλλακτική» του αξία, το βαθύ σύστημα διαμορφώνει πλέον γύρω από την καθαρόαιμη χούντα που συγκροτεί το πρωθυπουργικό κέντρο, όχι μόνο τον εκτελεστικό βραχίονα υλοποίησης των ολέθριων τελεσιγράφων, αλλά και ένα μοχλό αναδιάταξης των σχέσεων διαπλοκής και εκκόλαψης νέων πρόθυμων πολιτικών μορφωμάτων.

Στην κοινωνική πλειοψηφία, που όλο το προηγούμενο διάστημα έδωσε τη δική της μάχη σωτηρίας, συντελούνται και εκδηλώνονται με κάθε ευκαιρία αντίστροφες διεργασίες. Κι αν το στίγμα της οργής και της σύγκρουσης σφράγισε τις προηγούμενες στιγμές της κορύφωσης της μεγάλης λαϊκής αντίστασης, πλέον θα είναι τα στοιχεία της αποκάλυψης, της συνειδητοποίησης και της ανατροπής, που θα χρωματίσουν καθοριστικά τις εξελίξεις. Τα μέτωπα της αναμέτρησης ξεκαθαρίζουν. Το καθήκον σωτηρίας της πατρίδας, του εθνικού πλούτου και των ανθρώπων της, που δεν έχουν άλλον τρόπο επιβίωσης από το μόχθο τους σε αυτή τη χώρα, θα χαράξει την «κόκκινη γραμμή» της αποφασιστικής μάχης για την αποτίναξη του ζυγού του καθεστώτος και το σάρωμα του πολιτικού κατεστημένου. Μόνο έτσι θα ανοίξει ο δρόμος της πραγματικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, που αναδεικνύεται σε στυγνό εκτελεστικό όργανο των δυνάμεων κατοχής της χώρας, θα βρεθεί γρήγορα σε δεινή θέση.

Πηγή: Δημήτρης Υφαντής - "Δρόμος της Αριστεράς

Βαθύ Κόκκινο » Οικονομία » Της ευρωζώνης το...κάγκελο!

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Της ευρωζώνης το...κάγκελο!

Βαθυστόχαστη η εκτίμηση της σκληρής δεξιάς γερμανικής εφημερίδας Ντι Βελτ, αλλά και της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας. «Η Γαλλία διατηρεί την κορυφαία αξιολόγησή της - Η δεύτερη οικονομία της ευρωζώνης μετά τη Γερμανία δεν πρέπει να υπολογίζει σε (δανειοληπτική) υποβάθμισή της κατά τη διάρκεια του έτους», έγραφε με έκδηλη ανακούφιση ένα 24ωρο νωρίτερα. Ένα εικοσιτετράωρο και κάτι άντεξαν αυτές οι μπούρδες. Την Παρασκευή το βράδυ («Παναΐτσα μου!» που έλεγε και ο Καζαντζίδης) ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης της πιστοληπτικής αξιοπιστίας χωρών Στάνταρντ εντ Πουρς άρχισε να υποβαθμίζει κράτη της ευρωζώνης με ρυθμό πολυβόλου.

«Εκτέλεσε» πρώτα πρώτα τη Γαλλία, αφαιρώντας της την ανώτατη αξιολόγηση AAA, παρά τις προβλέψεις της Βελτ και βάλλοντας έτσι ευθέως εναντίον του πυρήνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. «Καθαίρεσε» στη συνέχεια από τη βαθμίδα AAA και την Αυστρία, στενότατο σύμμαχο της Γερμανίας. Ακόμη πιο σκληρή ήταν η Στάνταρντ εντ Πουρς απέναντι στην τρίτη και στην τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης, την Ιταλία και την Ισπανία. Τις υποβάθμισε κατά δύο βαθμίδες, μαζί με την Πορτογαλία και την Κύπρο. Υποβάθμιση έφαγαν και οι αδιάφορες Μάλτα, Σλοβενία (η οποία λειτουργεί ως «παράρτημα» της Αυστρίας) και Σλοβακία, η οποία έγινε πανευρωπαϊκά διάσημη επειδή ήταν ανυποχώρητα σκληρή κατά της Ελλάδας που δεν τηρούσε αρκούντως αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία κατά την άποψη των σλοβάκων πολιτικών ηγετών!

Όσο για το Βέλγιο και την Ιρλανδία που τη γλίτωσαν προχτές, δεν πρέπει να χαίρονται γιατί οι δικές τους υποβαθμίσεις έχουν ήδη ουσιαστικά προαναγγελθεί από τον οίκο Φιτς. Η δική τους «πιστοληπτική εκτέλεση» θα λάβει χώρα εντός δέκα ημερών, μέχρι το τέλος Γενάρη!
Είναι φανερό ότι το αμερικανικό σχέδιο ενίσχυσης των φυγόκεντρων δυνάμεων μέσα στην ευρωζώνη προκειμένου να υπονομευθεί η χρησιμοποίηση του ευρώ ως καταλυτικού όπλου ραγδαίας ενίσχυσης και εδραίωσης της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, προωθείται μεθοδικά και αποτελεσματικά. Στο πλαίσιο αυτής της επιχείρησης, η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί κατά κόρον και τους αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι υπερασπίζονται παράλληλα τα συμφέροντα του αμερικανικού (και του αγγλικού) χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι πολύ αποκαλυπτικό πάντως η εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση των οίκων αυτών από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και των κρατών της EE. Στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τις αξιολογήσεις των τριών αμερικανικών οίκων περίπου ως θέσφατα που προκαλούν οικονομικο-πολιτικούς σεισμούς.

Εντελώς διαφορετικά είναι τα πράγματα στην Αμερική. Στις 5 Αυγούστου 2011 ήταν ακριβώς η Στάνταρντ εντ Πουρς που τόλμησε να υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ από ΑΑ σε ΑΑ+ μετά από 70 ολόκληρα χρόνια. Δεν πέρασαν 15 μέρες και ανακοινώθηκε η «καρατόμηση» του προέδρου του οίκου αυτού, ενώ παράλληλα γνωστοποιήθηκε η διεξαγωγή έρευνας από το αμερικανικό υπουργείο Δικαι-οσύνης εναντίον της Στάνταρντ εντ Πουρς για «ύποπτες» αξιολογήσεις εταιρειών που οδηγούν σε «συνε-νοχή» του οίκου στην πρόκληση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης! Ο πρόεδρος του οίκου θυσιάστηκε αμέσως για να εξευμενιστεί η Ουάσινγκτον...

Στην Ευρώπη, αντιθέτως, η υποβάθμιση της Γαλλίας από τους Αμερικανούς προκαλεί τεράστια πίεση στο ευρώ, όπως και οι υποβαθμίσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας. Ανεβαίνει κατακόρυφα το κόστος δανεισμού των κρατών και των επιχειρήσεων Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας με αποτέλεσμα οι αντίστοιχες οικονομίες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς υστερούν της γερμανικής να καταδικάζονται σε μόνιμη πλέον, διαρκή διεύρυνση της καθυστέρησής τους σε σχέση με το Βερολίνο. Με άλλα λόγια, το κόστος παραμονής τους στο ευρώ αυξάνεται σε βαθμό που οι αστικές τους τάξεις είναι υποχρεωμένες να επανεξετάσουν κατά πόσο τις συμφέρει αφενός η ασκούμενη πολιτική και αφετέρου ακόμη και η ίδια η παραμονή στο ευρώ, σε συνάρτηση με τις τεράστιες κοινωνικές εντάσεις που προκαλεί η σημερινή πολπική της Γερμανίας στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Για να μη δημιουργούνται αυταπάτες, η απάντηση είναι ότι βεβαίως και συμφέρει τους αστούς η πολπική που εφαρμόζεται μέχρι τώρα από τη Γερμανία, παρά το αυξανόμενο κόστος και τις εν- δοϊμπεριαλιστικές εντάσεις που προκαλεί.
Μέσα σε αυτό το ταραγμένο πλαίσιο, οι ξένοι τοκογλύφοι διέκοψαν προσωρινά και τις διαπραγματεύ-σεις με την κυβέρνηση Παπαδήμου για τις λεπτομέρειες του «κουρέματος» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Εκβιάζουν ελπίζοντας βάσιμα ότι έτσι θα κατορθώσουν να αποσπάσουν υψηλότερο επιτόκιο από τον τραπεζίτη Παπαδήμο, ο οποίος φυσικά δεν έχει καμιά αντίρρηση να τους το δώσει, αλλά αντιστέκονται οι ...«αριστεριστές» του ΔΝΤ που απαιτούν χαμηλό επιτόκιο! Τα ύστερα του κόσμου! Όσο για τον Παπαδήμο, αυτός ως γνήσιος «οικονομικός δολοφόνος» με συγκεκριμένη αποστολή, έχει λυσσάξει εναντίον των μισθών και των συντάξεων και πασχίζει μέρα-νύχτα πώς θα λεηλατήσει τους εργαζόμενους, τους νέους και τους απόμαχους της δουλειάς. Η άμεση απομάκρυνσή του από την εξουσία είναι το πρωταρχικό καθήκον του ελληνικού λαού. Να τον διώξουμε πριν προλάβει να εκτελέσει την αποστολή που του ανέθεσαν!

Πηγή: Γ. Δελαστίκ - ¨Πριν"
Αναρτήθηκε από ΒΑΘΥ στις 5:04 π.μ.

Οι πρόσφατες δηλώσεις Λοβέρδου ή τα μεταμοντέρνα κοστούμια των μελανοχιτώνων.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου μετρά 6 εβδομάδες ζωής και ήδη προτείνεται από τα ίδια τα κέντρα εξουσίας που την ανέδειξαν (ΜΜΕ, οργανώσεις των αφεντικών) όχι μόνο η αναμενόμενη παράταση του βίου της, αλλά και ο ανασχηματισμός της. Η κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης (κεα) είχε ουσιαστικά ως στόχο να αντιμετωπίσει την πολιτική κρίση, προσπαθώντας να διαχωρίσει την άσκηση εξουσίας, από την απόπειρα ανασύνθεσης του αστικού μπλοκ εξουσίας, απόπειρα που παίρνει τη μορφή εσωκομματικών, αλλά και διακομματικών αντιπαραθέσεων. Όλα δείχνουν πως οι αντιφάσεις της κεα, αντιφάσεις που είναι αμφίβολο αν θα γεφυρώσει ο ανασχηματισμός, απειλούν να ναρκοθετήσουν την προσπάθεια να ενοποιηθεί πολιτικά η αστική τάξη.

Αυτό που διαφεύγει από τις διάφορες αναλύσεις της αριστεράς που κάνουν λόγο -κι ορθά- για πολιτική κρίση ή κρίση εκπροσώπησης είναι πως αυτή δεν αφορά αφηρημένα το λαό και το πολιτικό σύστημα, αλλά διαπερνά αντιφατικά όλες τις κοινωνικές τάξεις. Συνεπώς και η αστική τάξη θεωρεί «πολύ λίγα» τα κόμματα της και αναζητεί επομένως -τουλάχιστον το ηγεμονικό της τμήμα- νέες οργανωτικές εκφράσεις της κυριαρχίας της, με όποιο τρόπο κι αν αυτές προέλθουν. Ταυτόχρονα,κι αυτό μας ενδιαφέρει εδώ, αναζητείται και μια νέα ιδεολογική συγκρότηση του μπλοκ εξουσίας, ουσιαστικά μια νέα εκδοχή κυρίαρχης ιδεολογίας που θα αντικαταστήσει τη χρεοκοπημένη των τελευταίων δεκαετιών της λεγόμενης μεταπολίτευσης.

Οι ιδεολογικές διαστάσεις του κράτους έκτακτης ανάγκης…

Έχουμε υποστηρίξει πολλές φορές πως δε νοείται συστημική κρίση που αφήνει αλώβητο το πολιτικό σύστημα και πως αν το περιεχόμενο της κρίσης είναι η αλλαγή των σχέσεων ανάμεσα στις τάξεις, τότε είναι «αναπόφευκτη» η αλλαγή αυτή να παράγει νέες μορφές κράτους και αντίστοιχες μετατοπίσεις στο ιδεολογικό πεδίο.

Πολλοί φαντάζονται πως η όξυνση του αυταρχισμού σημαίνει μόνο αυτό που βιώνουμε ήδη εμπειρικά, περισσότερη καταστολή κι αύξηση της κρατικής τρομοκρατίας. Δεν πρέπει όμως να θεωρούμε πως το κράτος στηρίζεται μόνο στην καταστολή, επειδή έχει απωλέσει τη συναίνεση των κοινωνικών στρωμάτων που πριν την κρίση, στήριζαν ανεπιφύλακτα κάθε επιλογή της άρχουσας τάξης. Αντίθετα, ακόμα και σε τέτοιες περιόδους, η απόσπαση συναίνεσης μέσω της ιδεολογίας είναι απαραίτητος όρος της καταστολής. Όχι μόνο επειδή νομιμοποιεί κι άρα υπερασπίζεται ιδεολογικά την αστυνομική βία, αλλά γιατί σε συνθήκες κρίσης η ανασύσταση του μπλοκ εξουσίας μπορεί να γίνει μόνο στη βάση της «πυγμής και της τάξης» κι από αυτή την άποψη η καταστολή είναι και ιδεολογία.

Το κάλεσμα του μεγάλου κεφαλαίου προς τα απομεινάρια της μεσαίας τάξης, αλλά και των ξεπεσμένων μικροαστών είναι για έναν αγώνα μέχρις εσχάτων για την «πατρίδα». Όχι όμως ακριβώς για να σωθεί από τη χρεοκοπία, αλλά για να εξαλειφθούν «τα κακώς κείμενα, οι πορείες, οι τεμπέληδες συνδικαλιστές που απεργούν, η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, οι μετανάστες». Δεν είναι τυχαίο που οι εξωκοινοβουλευτικοί «διανοούμενοι» της αστικής τάξης -καθηγητές πανεπιστημίων, μεγαλοδημοσιογράφοι-, ανεξάρτητα από τις διαφορές ύφους τους συγκλίνουν στο εξής: «πόσο χάλια είναι η χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά, χρειαζόμαστε πολιτικούς και κράτος όπως εκείνο πριν τη μεταπολίτευση (δηλαδή το μετεμφυλιακό κράτος ή το χουντικό;)

Όλοι αυτοί εκφράζουν ακριβώς την οργή απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που είναι αργοκίνητο κι αναποτελεσματικό και την απαίτηση να αναδιαρθρωθεί πάραυτα γιατί ακριβώς διαμεσολαβείται και πρέπει ακόμα να λαμβάνει υπόψη του, τους κοινωνικούς συσχετισμούς, τις χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, το ίδιο το αστικό σύνταγμα, παράγοντες που από όλο και περισσότερα αστικά επιτελεία θεωρούνται περιττές πολυτέλειες εν μέσω δομικής κρίσης. Αντίστοιχα θεωρούν πως πλησιάζει η ώρα για μια αποφασιστική αναμέτρηση με την αριστερά ή ό,τι ορίζουν ως τέτοια δηλαδή και τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, εξού και η συχνή εμφυλιοπολεμική ρητορεία.

Ο στόχος αυτής της στρατηγικής είναι διττός: συσπείρωση του συνόλου της αστικής τάξης υπό την ηγεμονία της μαύρης πρωτοπορίας της από τη μια, κοινωνικές συμμαχίες με το πιο καθυστερημένο και συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας από την άλλη.

Εξάλλου η κρίση φέρνει στην επιφάνεια με πιο κρυστάλλινο τρόπο, στοιχεία που υπήρχαν και την περίοδο της «ανάπτυξης». Οι ακροδεξιοί του Λαός έγιναν υπουργοί, αφού πρώτα αναβαπτίστηκαν στο τηλεοπτικό πλυντήριο των μεσημεριανάδικων, αλλά και των «σοβαρών παρουσιαστών». Οι μπάτσοι τσακίζουν ό,τι κινείται και η ιδεολογία της αστυνομίας τείνει να γίνει η επίσημη κρατική ιδεολογία επειδή όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν πλήρη κάλυψη -όπως και το παρακράτος- στον αγώνα τους ενάντια στις συνειδητές μειοψηφίες. Απλά στην κρίση η εξαίρεση από την αστική νομιμότητα γίνεται ο κανόνας και άρα η νέα νομιμότητα, η οποία έχει ανάγκη και μιας νέας ιδεολογικής αφήγησης.

…και ο «αγανακτισμένος» Λοβέρδος.

Σε αυτό το πλαίσιο που η ολοκλήρωσή του βρίσκεται σε εξέλιξη και που σκιαγραφήσαμε σχηματικά τις παραμέτρους του, οφείλουμε να εντάξουμε τις κατά καιρούς δηλώσεις – παρεμβάσεις του Λοβέρδου. Στην προσπάθεια του δηλαδή να βρει τη θέση του στή νέα κοινωνική ισορροπία, εκφράζοντας αφενός την κυρίαρχη μερίδα του κεφαλαίου που έχει αποφασίσει να τελειώνει με «την κουλτούρα της μεταπολίτευσης», αφετέρου να ενσωματώσει στο λόγο του τη νέα ιδεολογική αφήγηση της κρίσης.

Στην αρχή της πολιτικής του καριέρας είχε ως πολιτικό κεφάλαιο, ως αξία της εικόνας του, τον τίτλο του καθηγητή, του ειδικού, του μέγα συνταγματολόγου. Σε αυτό έμοιαζε με το Βενιζέλο που αν και τον ακολούθησε το 2007 απέναντι στον ΓΑΠ, έπειτα οι ηγεμονικές του φιλοδοξίες τον έφεραν να διεκδικεί την ηγεσία του Πασοκ ή καλύτερα τα απομεινάρια του.

Καθώς όμως το παρόν της κρίσης ορίζει το τέλος εποχής, ο «καθηγητής» πολιτεύεται πια ως ο ιδεολογικός εκφραστής του βαθέος κράτους, του αστικού καθεστώτος και αναπαράγει είτε τα πιο χυδαία ρατσιστικά ιδεολογήματα, είτε αυτούσια την ιδεολογία των σωμάτων ασφαλείας ως επίσημη ιδεολογία της αστικής δημοκρατίας.

Αν αναλύσουμε τις δηλώσεις του, θα δούμε πως φέρουν τη διττή όψη της αστικής στρατηγικής: υπερασπιζεται μέχρις εσχάτων τα πολιτικά δικαίωματα του κεφαλαίου (στήριξη σε μνημόνιο, παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου, ηγετικό στέλεχος σε καίρια πόστα) από τη μια, προπαγανδίζει την πιο αντιδραστική εκδοχή της κυρίαρχης ιδεολογίας, συσπειρώνοντας προς όφελος των αστών την ανθρώπινη σκόνη, με έναν ιδιότυπο άρωμα μεταμοντέρνου ναζισμού από την άλλη. Ουσιαστικά το να υπερασπιστεί το δικαίωμα του κεφαλαίου σημαίνει αναπόφευκτα, να αφαιρέσει δικαιώματα από τους υπόλοιπους “πολίτες”, και να τα στερήσει ολοκληρωτικά από τους απόκληρους, το βυθό της κοινωνίας.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα κάποιες δηλώσεις: «είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια», επειδή ο ιός μεταδίδεται «από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια».

Η δήλωση συνοψίζει πραγματικά: το ναζιστικής υφής ρατσισμό -οι αλλοδαπές μολύνουν την ελληνική οικογένεια-, το φόβο, την ενοχοποίηση του θύματος, αθώωση του «πελάτη». Νομιμοποιεί ουσιαστικά τις συνθήκες δουλείας και τρομοκρατίας που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη πορνεία (trafficking), τις ανήλικες εκδιδόμενες, τη μαφία και τον υπόκοσμο που ελέγχουν την μπίζνα, γιατί αυτό που αξιολογεί ο Λοβέρδος ως σημαντικό είναι να φύγουν αυτές που μολύνουν την ελληνική οικογένεια. Χαιρετισμούς και προς το κεφάλαιο (ακόμα κι αν είναι παράνομο, θα ξεπλυθεί σε καμιά περίεργη τράπεζα που θα σώνει το δημόσιο) και προς το ρατσιστικό κατακάθι.

Το ίδιο και όταν δήλωνε πως οι μετανάστες φταίνε για τα ελλείμματα νοσοκομείων και ταμείων, ένα συνειδητό ψέμα. Οι φαρμακοβιομηχανίες που μέσω από ένα δίκτυο εξαγοράς έκαναν πάρτι με την υψηλή συνταγογράφηση και έβγαζαν κέρδη σε βάρος των ταμείων έγιναν δια στόματος υπουργού «παράνομοι μετανάστες». Στην Υπατία κινδυνολογούσε για τη δημόσια υγεία κι εγκαλούσε τον Παπουτσή για χαλαρή στάση.

Με την επίθεση του στους δημόσιους υπαλλήλους, από το βήμα της Βουλής «το 1 εκ. υπαλλήλους που ταλαιπωρούν τα 10 εκ. Πολιτών» έθεσε και θέμα αμφισβήτησης του συντάγματος «Στην πρώτη γραμμή υπέρ της γραφειοκρατίας είναι το Σύνταγμα, εκεί στηρίχθηκε η νομολογία και η διοίκηση» ως αναχώματος που εμποδίζει την αποτελεσματική διοίκηση του κράτους .

Εκεί που έδωσε ρέστα ήταν σε ένα ρεσιτάλ μετεμφυλιακού μίσους, που ούτε το Λαός δεν είχε δώσει μέσα στη Βουλή. «Σας θυμίζω τον τραγικό θάνατο των τριών προσώπων στην MARFIN. Σας θυμίζω ότι με το που πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι, σαν να μην ήταν άνθρωποι, επειδή δεν ανήκαν στην Αριστερά, το θέμα ξεπετάχτηκε σε δέκα λεπτά, ή άντε σε ένα βραδινό δελτίο ή στις κηδείες τους. Διότι στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, η αξία της ζωής είναι μόνον εάν είσαι αριστερός. Αν δεν είσαι αριστερός, σε πεθαίνουν σε δύο ημέρες».

Με λίγα λόγια το λόγο του υπουργού υγείας συνθέτουν ο ανοικτός εκλογικευμένος ρατσισμός, το μίσος για την αριστερά και τις ιδέες της, η εχθρότητα ακόμα και με το στοιχειώδη ανθρωπισμό. Το κλείσιμο των μονάδων απεξάρτησης ή η υποχρηματοδότηση τους, όταν μάλιστα σαρώνουν τα συνθετικά ναρκωτικά, που είναι ουσιαστικά μέσο άμεσης εξόντωσης των πραγματικών απόκληρων, δείχνει ακριβώς αυτόν τον ωμό αντιανθρωπισμό που πλασάρεται ως υπεύθυνη και μη λαϊκίστικη στάση. Όλα αυτά συνδυάζονται με μια αντίληψη καθαρά εργαλειακή για την αστική νομιμότητα που δε δέχεται κανένα όριο στην υπεράσπιση του αστικού κράτους και του κεφαλαίου.

Ο Λοβέρδος απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των καθεστωτικών μέσων -πρόσβαση στο θέαμα-, της τρόικας και της εγχώριας αστικής τάξης, δεν θεωρείται γραφικός, αλλά έχει κεντρικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Για την αριστερά που θεωρούσε το λόγο αυτό γραφικό, όταν εκπορευόταν από τον Καρατζαφύρερ και τους λοιπούς, είναι τώρα δύσκολο να κρυφτεί πίσω από το άλλοθι της γραφικότητας.

Να κάνουμε μια μικρή επισήμανση εδώ. Η περίπτωση Λοβέρδου δεν αποτελεί παρά σύμπτωμα της εποχής και της συγκυρίας, ένα συγκεκριμένο πεδίο ανάλυσης. Η πολιτική του φυσιογνωμία μοιάζει να συμπυκνώνει τον ιδιότυπο του πολιτικού ενός κράτους έκτακτης ανάγκης. Δε θέλει να είναι από αυτήν την άποψη Πασόκ, άσχετα αν μπορεί να διεκδικήσει το πτώμα του. Είναι και ΝΔ και Λαός και για αυτό δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, αλλά φιλοδοξεί να γίνει μέλος του κόμματος του Νόμου και της Τάξης. Γι’ αυτό κι όλες οι δηλώσεις και οι θέσεις του ταυτίζονται με το πιο αποφασισμένο τμήμα της αστικής τάξης. Δεν έχουμε η παραμικρή αυταπάτη για το εύρος της σημασίας των προσώπων και των ατομικών τους στρατηγικών, αυταπάτη που προφανώς έχουν οι ματαιόδοξοι αστοί πολιτικοί που νομίζουν πως κινούν την ιστορία. Από αυτήν την άποψη εντός του αστικού μπλοκ εξουσίας δεν υπάρχουν καλύτεροι ή χειρότεροι πολιτικοί κι άλλες τέτοιες ηθικολογίες, αλλά εκφραστές διαφορετικών μερίδων και στρατηγικών-τακτικών. Το σίγουρο είναι πως το εκάστοτε μπλοκ εξουσίας δεν είναι ενιαίο αλλά έχει αντιφάσεις, αντιφάσεις που ακριβώς ξεσπούν σε περιόδους κρίσης και παίρνουν τη μορφή ιδεολογικών και πολιτικών συγκρούσεων που επαναχαράζουν τα όρια των πολιτικών σχηματισμών.

Από αυτή την άποψη ο σοβαρός αστός πολιτικός, ο τεχνοκράτης προβάλλεται ως πουλέν επειδή ακριβώς ταυτίζεται με την ακροδεξιά που ηγεμονεύει σε ζητήματα τάξης και νόμου. Ας μη θλίβονται οι «απανταχού πατριώτες» από τη φθορά του Λαός στις δημοσκοπήσεις (εξάλλου αυτές έχουν νόημα όταν θα γίνουν εκλογές), ο νέας κοπής μελανοχιτωνισμός ενσωματώνει σε νόμους και πρόσωπα τη ρητορική του.

Φυσικά η αστική τάξη έχει αναλώσιμο πολιτικό προσωπικό και η πραγματικότητα της κρίσης και η ιστορία σαρώνει τις προσωπικές φιλοδοξίες των αστών πολιτικών, στέλνοντας τους στα αζήτητα. Από αυτή την άποψη ο κάθε Λοβέρδος έχει τρέχουσα αξία που ανεβοκατεβαίνει στο χρηματιστήριο της πολιτικής, ανάλογα με συμφέροντα και επιδιώξεις, τα οποία υπερβαίνουν -σε ένα βαθμό- τα πρόσωπα που τα εκφράζουν πολιτικά.

Τίποτα στον ορίζοντα δε δείχνει πώς οι επόμενοι μήνες θα επιφέρουν την παραμικρή σταθερότητα σε τοπικό ή παγκόσμιο επίπεδο. Η αναμενόμενη αποτυχία του Παπαδήμου θα οξύνει περισσότερο τις εσωτερικές αντιφάσεις του μπλοκ εξουσίας και όλα τα ενδεχόμενα θα τεθούν ξανά: από τις εκλογές και νέο σχήμα εξουσίας με κορμό τη ΝΔ, μεχρι νέες κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου ή άλλες εξωκοινοβουλευτικές λύσεις. Η ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος και η δημιουργία ενός νέου αστικού κόμματος και γενικότερα κάθε τέτοια απόπειρα θα δοκιμάζεται από τη δυναμική της κρίσης σε διεθνές κι εθνικό επίπεδο, δηλαδή σε τελευταία ανάλυση από τη δυναμική της πάλης των τάξεων.

Ας μην ξεχνάμε πως όταν οι μάζες κάνουν την ιστορία, σε σπάνιες όμως στιγμές της, τότε η καμαρίλα και οι επιδιώξεις των αστών πολιτικών σαρώνονται από ένα επαναστατικό κύμα που αναμετριέται με το σύστημα και τον απάνθρωπο πολιτισμό του, από μια έφοδο στον ουρανό που συνηγορεί τελικά για όλη την ανθρωπότητα.

Άκης Τζάρας

Το αστικό σύστημα καταρρέει με αφόρητη δυσοσμία

Βαθύ Κόκκινο » Πολιτική » Το αστικό σύστημα καταρρέει με αφόρητη δυσοσμία

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012



Τα όσα παρακολουθούμε τις δυο τελευταίες μέρες σε ένα συμπέρασμα μας οδηγούν. Το πολιτικό σύστημα καταρρέει και τώρα παρακολουθούμε τις τελευταίες σπασμωδικές αντιδράσεις του. Το δράμα για τον ελληνικό εργαζόμενο λαό είναι ότι η διάδοχη κατάσταση –ελλείψει λαϊκών αντιστάσεων και εργατικού κινήματος- μας οδηγεί σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που θα οδηγήσει το βιοτικό μας επίπεδο δεκαετίες πίσω, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μιας δράκας πλουτοκρατών.

Και πριν πάμε στην φαρσοκωμοδία της αντιπαράθεσης ΓΑΠ-ΔΟΛ να παρουσιάσουμε δυο δηλώσεις στελεχών της μνημονιακής κυβέρνησης για να δούμε απ’ την μια μεριά πόσο ασελγούν και εκβιάζουν τον ελληνικό λαό για να περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα –κατάργηση βασικού μισθού, κόψιμο 13 και 14 μισθού στον ιδιωτικό τομέα, παραπέρα μείωση μισθών και συντάξεων κλπ- και απ’ την άλλη πώς οι κυβερνητικοί υπάλληλοι της τρόικας, φτύνουν κατάμουτρα και υποτιμούν βάναυσα την νοημοσύνη του ελληνικού λαού.

Η πρώτη δήλωση είναι από τον διορισμένο από τραπεζίτες και πλουτοκράτες έλληνα πρωθυπουργό.
«Η Ελλάδα αντιμετωπίζει την προοπτική της άτακτης χρεοκοπίας αν δεν ολοκληρωθούν ως τον Μάρτη οι διαπραγματεύσεις για τη νέα δανειακή σύμβαση», μας είπε ο Παπαδήμιος. Ο εκβιασμός στο αποκορύφωμα του. Μας λέει, δηλαδή, δεχτείτε αδιαμαρτύρητα την επιστροφή στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα γιατί αλλιώς το κράτος θα έχει «άτακτη χρεοκοπία». Ποιον νομίζει ότι μπορεί να εκφοβίζει και να τρομοκρατήσει ο τραπεζίτης; Τα πάνω από 3 εκατ Ελλήνων πολιτών που ζουν κάτω απ’ το όριο φτώχιας; Τις δεκάδες χιλιάδες άστεγους και απολυμένους; Τα εκατομμύρια ελλήνων που φυτοζωούν στερούμε πλέον και τα άκρως απαραίτητα;

Ποιο προκλητικός και με καθαρά φασιστική νοοτροπία ο υφυπουργός Α. Γεωργιάδης (ο επονομαζόμενος και Μπουμπούκος) βγήκε χτες στην τηλεόραση της ΝΕΤ και χαρακτήρισε «σχιζοφρενείς» όσους/ες επικαλούνται ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να προχωρήσει στον σφαγιασμό όλης της κοινωνίας για να υλοποιήσει το έργο που της έχει ανατεθεί οδηγώντας στα τάρταρα τα λαϊκά στρώματα υπακούοντας στις εντολές δανειστών-τοκογλύφων του ελληνικού κράτους. Και το «επιχείρημα» που χρησιμοποίησε καθαρής φασιστικής έμπνευσης: «Ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είχε νομιμοποίηση το 1940, αλλά είπε το "όχι", σήμερα έχουμε πάλι πόλεμο, αλλά δεν γίνεται με στούκας, γίνεται με αγορές, speads και χρεοκοπία», δήλωσε ο Μπουμπούκος. «Εκλογές σε ένα χρόνο και βλέπουμε» συμπλήρωσε το πρωτοπαλίκαρο του Καρατζαφύρ γιατί σύμφωνα με τον ίδιον αν γίνουν σύντομα οι εκλογές τα κόμματα που στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική θα πάθουν εκλογική συντριβή και «ΚΚΕ –Σύριζα θα πάρουν 50%». Μιλάμε ότι τέτοια χλαπάτσα στον «κυρίαρχο λαό» -όπως ονομάζουν οι αστοί το εκλογικό σώμα- μόνο ένας άξιος μαθητής του Γκέμπελς θα μπορούσε να εκστομίσει.

Πάμε τώρα στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μεταξύ Γ. Παπανδρέου-ΔΟΛ. Σχολιάζαμε χτες τις τελευταίες κινήσεις του ΓΑΠ και θα ήταν πλεονασμός να επανέλθουμε. Δεν μπορεί όμως να μην σταθούμε σε κάποια συμπεράσματα που προκύπτουν αβίαστα απ’ όσα είδαν το φως της δημοσιότητα.

Πέρα απ’ το συνηθισμένο τροπάριο που ακούμε από όλους τους πρωθυπουργούς όταν αποπέμπονται από την εξουσία («μας έφαγαν τα μεγάλα συμφέροντα») ο ΓΑΠ προσπαθεί να εμφανίσει το μαύρο άσπρο. Δεν θα αναφερθούμε ότι διαχρονικά οι τράπεζες δίνουν δανεικά κι αγύριστα και πάντα με πολιτική παρέμβαση στους πυλώνες του αστικού πολιτικού συστήματος, μεγαλοεκδότες-εργολάβους που ελέγχουν Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης για να στηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές. (Τι ακριβώς έχει γίνει με το δάνειο που δεν πήρε ο ΔΟΛ από την Εθνική Τράπεζα και το οποίο ανέφερε ο ΓΑΠ δεν μπορεί να ξέρουμε. Και μόνο το γεγονός όμως ότι οι τράπεζες απευθύνονται στην πολιτική ηγεσία για το αν θα δώσουν ή όχι δάνεια στους μεγαλοεκδότες –αν όντως ισχύουν όσα επικαλέστηκε ο Γ. Παπανδρέου- λέει πολλά. Επίσης πώς θα μπορούν τώρα οι «λειτουργοί της ενημέρωσης» να επικαλούνται ότι κάνουν «αντικειμενική και αμερόληπτη δημοσιογραφία» όταν απ’ τα πιο επίσημα χείλη ακούγεται ότι η παραμονή ή όχι ενός πολιτικού –και μάλιστα πρωθυπουργού- εξαρτάται από την αντιμετώπιση που θα έχει από τους μεγαλοεκδότες, οι οποίοι καθορίζουν την πολιτική γραμμή –και άρα τα λεγόμενα και γραφόμενα των δημοσιογράφων- ;).

Επί της ουσία των λεγομένων του Γ. Παπανδρέου τώρα. Συμφωνούμε απόλυτα με την ουσία -και όχι τα παρελειπόμενα της- όσων γράφει σήμερα στην ηλεκτρονική του ιστοσελίδα το «Βήμα» ότι «ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, στήριξε, επί ζημία του, την κυβέρνησή του και προσωπικά τον ίδιο, με μόνο γνώμονα τις παραδόσεις και τους ιστορικούς δεσμούς των εφημερίδων του Οργανισμού με την δημοκρατική παράταξη…
Μαρτυρίες δεν χρειάζονται. Τα γραπτά και τα πρωτοσέλιδα μένουν. Όποιoς έχει μάτια μπορεί να ανατρέξει σε αυτά και να βεβαιωθεί για του λόγου το αληθές. Τα υπόλοιπα μόνο σε κακοστημένες θεωρίες συνωμοσίας παραπέμπουν, τις οποίες κανείς πλέον δεν πιστεύει».

Αυτή είναι η αλήθεια και φυσικά το συγκρότημα του Λαμπράκη, αυτό δεν το έκανε με το αζημίωτο. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ είχε μπουκώσει με δημόσιο χρήμα τον ΔΟΛ, γι’ αυτό και ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη – νυν Ψυχάρη-, έπαιξε ξεδιάντροπα το ρόλο του Γραφείου τύπου της Τρόικας και του ΓΑΠ. Είναι η «φύση» του συγκροτήματος να είναι πάντα σε κάθε εποχή κολαούζος των ισχυρών. Αλλά και το σύστημα δεν είναι «αγνώμων» απέναντι του. Το είδαμε πρόσφατα με τον πακτωλό χρήματος που του χάρισε (μέσω Εθνικής Τράπεζας) το διαπιστώνουμε διαβάζοντας το άρθρο «Ο Λαμπράκης πέθανε, το Λαμπρακιστάν ζει».

Φυσικά δεν ήταν μόνο ο ΔΟΛ το δεκανίκι που στήριξε και στηρίζει την πολιτική της αστικής δικτατορίας που βιώνουμε. Χτες με την κυβέρνηση του ΓΑΠ και σήμερα με την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου. Και μακάρι η αντιπαράθεση μεταξύ Παπανδρέου-Ψυχάρη να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις για να βγει περισσότερη μπόχα απ’ αυτή που υπάρχει ανάμεσα στους πολιτικούς υπαλλήλους των κεφαλαιοκρατών και αυτών που παρουσιάζονται «διαμορφωτές της κοινής γνώμης». Για θυμηθείτε και το «κάρφωμα» που έκανε ο Θέμος Αναστασιάδης στον Μπόμπολα και τις μυστικές επαφές που είχε με τον ΓΑΠ.
Αναρτήθηκε από giorgis στις 4:16 μ.μ.