Το Μετεκλογικό Ιδεολογικό Τοπίο, Σουλτάνης Γρ.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Το Μετεκλογικό Ιδεολογικό Τοπίο



Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

Σουλτάνης Γρ.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, θα διαθέτει βέβαια την τυπική νομιμότητα που προέρχεται από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εντούτοις, η έλλειψη νομιμοποίησης που ενυπάρχει στη δομή αυτού του ενδεχόμενου κυβερνητικού μορφώματος το καθιστά άκρως βραχύβιο. Η ανατροπή του θα είναι ζήτημα μερικών μηνών. Η μόνη σανίδα σωτηρίας, θα είναι η διάλυση της ευρωζώνης, αν αυτό συμπέσει με την χρεοκοπία της χώρας. Αντίθετα, αν η χρεοκοπία συντελεστεί νωρίτερα, θα σημάνει την τελειωτική ήττα των κομμάτων καρτέλ και των νέων κομμάτων α λα καρτ που φτιάχτηκαν για να περισώσουν το σύστημα. Ακόμη όμως και αν η ευρωζώνη τραβήξει χρονικά, σε μια κατάσταση προθανάτιου σπασμού, και η χρεοκοπία της χώρας αναβληθεί επί αόριστον, η εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου, η πλασματική μείωση του ελλείμματος και η συνεχής διόγκωση του χρέους, θα οδηγήσει σε πλήρη δημοσιονομικό εκτροχιασμό, κατάρρευση των λειτουργιών του κράτους και κοινωνική έκρηξη.


Τα ποσοστά.

Με άξονα τον διαχωρισμό ακύρωση ή διαπραγμάτευση του μνημονίου, η άθροιση των ποσοστών εκείνων των κομμάτων που υποστήριξαν την επαναδιαπραγμάτευση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΔΗΞΑ) ανέρχεται στο 49,72%. Το ποσοστό των κομμάτων της ακύρωσης του μνημονίου (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ., ΧΡ. ΑΥΓ., ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΟΙΚ. ΠΡ., ΔΕΝ ΠΛΗΡ., ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ ΜΛ, κτλ.), συγκεντρώνουν το 50,28%.

Με άξονα την κατάργηση του μνημονίου μέσω διαπραγμάτευσης, που αφορά τη ΔΗΜΑΡ, η άθροιση του ποσοστού της στο ποσό των αντιμνημονιακών κομμάτων, δίνει το ποσοστό του 56, 53%.

Σε αυτό, θα πρέπει να προστεθεί ένα μεγάλο μέρος του ποσοστού της αποχής, που άγγιξε το 37,53%, που αναμφισβήτητα αποτελεί αντισυστημική ψήφο. Επιπλέον, το ποσοστό των μνημονιακών κομμάτων είναι απόλυτα σχετικό, δεδομένου ότι η ψήφος που κατέληξε σε αυτά τα κόμματα είναι αποτέλεσμα του συντονισμένου εκβιασμού και κατατρομοκράτησης με το φόβητρο της εξόδου από το ευρώ και της απειλής με θάνατο. (Ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων έδωσε την ψήφο του στα μνημονιακά κόμματα με το φόβο του ότι αν δεν έβρισκε τα φάρμακά του, σε μια ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή, θα αντιμετώπιζε πραγματικά το θάνατο). Με αυτά τα δεδομένα, τα μνημονιακά κόμματα παραμένουν στα ποσοστά της 6ης Μαίου- 38.53%- χωρίς να υπολογίζεται το ποσοστό της ψήφου της αντισυστημικής αποχής.

Είναι φανερό ότι το κυβερνητικό μόρφωμα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δυνάμει του καλπονοθευτικού νόμου, κατέχει την πλειοψηφία των εδρών, στερείται νομιμοποίησης. Η πλασματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία που κατέχει, σύντομα θα το οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση και σε κατάρρευση, δεδομένου ότι η πολιτική του μνημονίου είναι αδύνατο να μεταβληθεί με βάσει τις επιδιώξεις των γερμανών συντηρητικών που εξυπηρετώντας το γερμανικό χρηματοπιστωτικό και βιομηχανικό καπιταλισμό, αποβλέπουν στην καταλήστευση των ενεργειακών, βιομηχανικών και ανθρώπινων πόρων της χώρας. Ακόμη και στη περίπτωση διάλυσης της ευρωζώνης και επιστροφής στη δραχμή, η ανικανότητα στο σχεδιασμό ενός αναπτυξιακού προγράμματος για την ανόρθωση της οικονομίας σε εθνικό πλαίσιο, θα είναι καταλυτική για την κατάρρευση της κυβέρνησης.

Το ιδεολογικό τοπίο της Δεξιάς.

Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα των δύο απανωτών εκλογικών αναμετρήσεων είναι η ιδεολογική διαφοροποίηση που συντελέστηκε στο χώρο της δεξιάς. Το κόμμα της ΝΔ αναδείχθηκε σε κατεξοχήν νεοφιλελεύθερο κόμμα, εγκαταλείποντας την ιδεολογική σημαία του κοινωνικού φιλελευθερισμού, με αποτέλεσμα να εξαφανίσει τα μικρά νεοφιλελεύθερα κόμματα τύπου Δράσης και ΔΗΣΥ. Κατά ένα μεγάλο μέρος έχει απολέσει την κοινωνική του βάση, διατηρώντας αποκλειστικά προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, τα οποία θα το εγκαταλείπουν σταδιακά και θα εξαναγκαστεί στη διαμόρφωση ενός νέου κόμματος-καρτέλ μαζί με το ΠΑΣΟΚ. Η στρατηγική του καλέσματος στη δημιουργία ενός μετώπου της δεξιάς, του επέτρεψε να συσπειρωθεί και να μεταμορφωθεί σε κόμμα της Νέας Δεξιάς, συνδυάζοντας νεοφιλελευθερισμό και συντηρητισμό.

Η ΧΡ. ΑΥΓΗ κατάφερε να μορφοποιήσει έναν εθνικιστικό πόλο που παραδοσιακά εντασσόταν στην ιδεολογική σούπα της ΝΔ και να εξαφανίσει κυριολεκτικά το ΛΑΟΣ, που επεχείρησε να συνδυάσει τον εθνικισμό με τον νεοφιλελευθερισμό. Ουσιαστικά προσφέρει με συνέπεια μια παραδοσιακά πετυχημένη συνταγή ώστε να προκαλεί αντισυστημική πολιτική κινητοποίηση. Αν μάλιστα στη πορεία αποβάλλει τις ναζιστικές και Απριλιανές αναφορές του, θα διεκδικήσει ένα συνεχώς αυξανόμενο κοινωνικό σώμα, όσο θα προχωρά η προλεταριοποίηση κοινωνικών στρωμάτων της παραδοσιακής δεξιάς.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ήταν αποτέλεσμα της νεοφιλελευθεροποίησης της ΝΔ, με αποτέλεσμα να εκφράσουν ένα μίγμα κοινωνικού φιλελευθερισμού με σοσιαλδημοκρατική εθνικιστική ρητορική, γεγονός που ελκύει στελέχη και οπαδούς από το χώρο του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ. Με βάση αυτά τα δεδομένα, και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η κοινωνική βάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα μειώνεται σταδιακά, οι ΑΝΕΛΛ. θα συνεχίσουν να αυξάνουν τα ποσοστά τους τους. Αυτό θα εξαρτηθεί και από την ικανότητα διατύπωσης ενός ξεκάθαρου ιδεολογικού στίγματος.





Η πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατία.





Η δεύτερη σημαντική εξέλιξη είναι η επιβεβαίωση της διάλυσης του χώρου της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ, αντικαθιστώντας την σοσιαλδημοκρατία με τον νεοφιλελευθερισμό, έχει οδηγηθεί στην αυτοκατάργησή του. Είναι κυριολεκτικά το κόμμα του τίποτα. Η διατήρηση ενός ποσοστού από τη μεριά του, αφορά κατά το μεγαλύτερο μέρος, οπαδούς που παραμένουν σε αυτό πρωτίστως για συμβολικούς λόγους. Ο αποϊδεολογικοποιημένος λόγος του και η αναγωγή της διαχείρισης σε ιδεολογική ρητορεία, οδηγούν τα στελέχη του στη δημιουργία ενός νεοφιλελεύθερου κόμματος-καρτέλ με τη ΝΔ.

Η ΔΗΜΑΡ, ένα κόμμα που έγινε τη στιγμή του καταποντισμού του ΠΑΣΟΚ με σκοπό να αναδειχθεί ως αντικαταστάτης του, αποδεικνύεται ανάπηρο λόγω της ιδεολογικής σύγχυσής του. Θα καταποντιστεί για τον ίδιο λόγο που καταποντίστηκε το ΠΑΣΟΚ, αλλά με συνοπτικές διαδικασίες. Ο άνευρος σοσιαλδημοκρατικός λόγος του, υπερκαλύπτεται από την ρητορική της «υπεύθυνης αριστεράς». Όπως και το ΠΑΣΟΚ, αναγάγει σε ιδεολόγημα την διαχείριση του συστήματος, αντικαθιστώντας την πολιτική με την ηθική. Τα ειδοποιά χαρακτηριστικά του και ο σαφής προσανατολισμός του προς την εξουσία, το καθιστούν ως κατεξοχήν μεταδημοκρατικό κόμμα, που ευελπιστεί να ανταγωνιστεί τα κόμματα-καρτέλ. Επί της ουσίας πρόκειται για κόμμα με νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, με μια δόση κοινωνικού φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατική ρητορική. Η κοινωνική του βάση αφορά προνομιούχα μικροαστικά στρώματα που γαλουχήθηκαν με τα εκσυγχρονιστικά ιδεώδη, τα οποία εκπίπτοντας σταδιακά προς τα κάτω θα το εγκαταλείψουν. Το μόνο που θα μείνει θα είναι μια ομάδα στελεχών που θα ενταχθεί στο επερχόμενο νεοφιλελεύθερο κόμμα της Νέας Δεξιάς. Ο συνασπισμός του άλλωστε στην νέα κυβέρνηση μνημονιακού μετώπου με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύει τις βαθύτερες ιδεολογικές του συγγένειες.





Ο χώρος της Αριστεράς.





Οι ανακατατάξεις στο χώρο της αριστεράς δεν είναι ιδιαίτερα δραματικές, αν εξαιρέσει κανείς την αλματώδη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η ιδεολογική ρευστότητα του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που πολλές φορές εμφανίζεται ως αδυναμία, του επέτρεψε ουσιαστικά να γίνει πόλος έλξης για ένα μεγάλο μέρος των κοινωνικών ομάδων που θίχτηκαν από την κρίση και την νεοφιλελεύθερη επίθεση. Αυτό οφείλεται ακριβώς στην συγκρουσιακή δυναμική που υπάρχει στο εσωτερικό του και το αποτρέπει από το να καταντήσει ένα κόμμα-καρτέλ, παρά το γεγονός ότι το ιδεολογικό του στίγμα άγεται και φέρεται από την κοινωνική του βάση. Από κόμμα διανοουμένων και δημοσίων υπαλλήλων, που υποστήριξε ακόμα και θέσεις της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, η απρόσμενη διεύρυνση της βάσης του το εξαναγκάζει να σταθεροποιηθεί στα αριστερά και να αρθρώσει έναν ιδεολογικό λόγο συνεπούς σοσιαλδημοκρατίας. Η αδυναμία του έγκειται στο γεγονός ότι το στελεχιακό του δυναμικό αποτελεί μέρος των μηχανισμών της μεταπολιτευτικής εξουσίας και εμφορείται από εννοιολογικά κατασκευάσματα που εξέθρεψαν τον εκσυγχρονισμό και τον κοσμοπολιτισμό. Στα νέα δεδομένα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αρθρώσει έναν ανανεωμένο ιδεολογικό λόγο που να επικαιροποιεί και να μπολιάζει την ταξική ανάλυση με άλλους παραμέτρους, πολιτισμικούς, εθνοτικούς και αντιπαγκοσμιοποιητικούς, θα αδυνατεί να συγκρατήσει την κοινωνική βάση που τον εμπιστεύθηκε.

Το ΚΚΕ –όπως και τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς- εμφανίζεται αποδυναμωμένο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει την κοινωνική του βάση. Η πολιτική μετακίνηση των οπαδών του προς το ΣΥΡΙΖΑ είναι εντελώς πρόσκαιρη και αφορά την προσδοκία για άμεσο φρενάρισμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Μακροπρόθεσμα η αντιευρωπαϊκή στάση του ΚΚΕ και των κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς θα προσελκύσει περισσότερους ψηφοφόρους, όσο θα προχωρά το σχέδιο κινεζοποίησης της Ευρώπης και της μεταμόρφωσής της σε αυτοκρατορία υπό γερμανική ηγεμονία. Η αδυναμία του να ερμηνεύσει τη θέση του επαρκώς και να καθορίσει την ατζέντα των θεμάτων της δημόσιας συζήτησης προεκλογικά, προέρχεται από την λανθασμένη στρατηγική του που αφορά την στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώντας ότι ο στρατηγικός του αντίπαλος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, απέτυχε στο να θέσει υπό αμφισβήτηση το κυρίαρχο εργαλείο της καθεστωτικής προπαγάνδας, την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ. Αν ο ιδεολογικός του λόγος μπορούσε να υπερβεί τις στερεοτυπικές και μονοδιάστατες ερμηνείες ή έστω εμπεριείχε διαλεκτικά στοιχεία, θα μπορούσε να είχε εισπράξει ένα μεγάλο μέρος των στρωμάτων που οδηγούνται σε αντισυστημικές λύσεις. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.





Η αβεβαιότητα.





Η αποτυχία κομμάτων όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Δεν Πληρώνω κτλ. και η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και της ΧΡ. Αυγής, κόμματα που εξέφρασαν έναν ιδεολογικό λόγο, σε αντίθεση με εκείνα που αύξησαν τα ποσοστά τους μέσω της κατατρομοκράτησης, αναδεικνύει δύο στοιχεία. Σε συνθήκες επίθεσης των ελίτ ενάντια στο κράτος πρόνοιας και στα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-εθνών, που συμπαρασύρει και τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, η πολιτική κινητοποίηση μπορεί να συντελεστεί σε τρεις άξονες: πολιτισμικός, εθνοτικός και ταξικός. Οι επιμέρους στρατηγικές ανάπτυξης, αυτοδιαχείρισης και εναλλακτικών πολιτικών δράσεων, χάνουν το νόημά τους, όταν δεν εμπεριέχονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αξιών που υπερασπίζονται τις ανθρώπινες ταυτότητες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση σε κάθε συλλογικό και δημόσιο, ο φετιχισμός του ιδιωτικού και η βιοπολιτική του θανάτου, απατούν την αντεπίθεση μέσω συλλογικοτήτων που κατέχουν μια σταθερή ταυτότητα. Η ταξική ταυτότητα, αν δεν μπολιαστεί με την εθνοτική και την πολιτισμική θα είναι αδύνατο να αντέξει το βάρος της ανελέητης επίθεσης που δέχονται οι κοινωνίες από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ. Η κοινωνική κινητοποίηση αποσαθρώνει τις ταξικές ταυτότητες και τις συλλογικότητες και τις αφήνει έρμαια στην συντονισμένη ιδεολογική, πολιτική, οικονομική και βιοπολιτική νεοφιλελεύθερη επίθεση. Χρειάζεται ένας νέος λαϊκισμός που να αντεπιτεθεί στον ελιτισμό του καθεστωτικού λόγου με νέα εννοιολογικά εργαλεία, ικανά να αφυπνίσουν τη δύναμη της συλλογικότητας. Όσο δεν συντελείται αυτό, όσο δεν παράγεται εννοιολογικός λόγος ικανός να αντισταθεί και να επιτεθεί στην νεφιλελεύθερη διαστροφή της πραγματικότητας και των πολιτισμικών αξιών, και ο εχθρός αντιμετωπίζεται με εννοιολογικά εργαλεία του 19ου αιώνα, δεν θα είναι εφικτή μια άμεση νίκη ενάντια στο μπλοκ εξουσίας που αυτή τη στιγμή, με αληθοφανή επιχειρήματα και με τη χρήση ανορθολογικών μεθόδων απεργάζεται τον θάνατο των κοινωνιών.


Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 4:13 μ.μ.

Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Μωρίας Εγκώμιον 0 σχόλια:

Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός Like σε ανάρτηση της Χρυσής Αυγής, του Μπάμπη Κολτράνη

Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός Like σε ανάρτηση της Χρυσής Αυγής, του Μπάμπη Κολτράνη 25/06/2012 - 08:41

                 Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός Like σε ανάρτηση της Χρυσής Αυγής

Μια είδηση η οποία πέρασε εντελώς στα αζήτητα των ΜΜΕ ήταν το κλείσιμο του ιστότοπου της Χ.Α. από τη wordpress -που προσφέρει δωρεάν την υποδομή και τον διαδικτυακό χώρο. Ίδια τύχη βέβαια είχαν και άλλες αρνητικές ειδήσεις σχετικά με το συγκεκριμένο κόμμα, όπως το ξυλοφόρτωμα μελών του από κάτοικους του Διστόμου, η σύλληψη μέλους της Χ.Α. για διπλό φόνο, η διεύθυνση οίκων ανοχής από τον αρχηγό Μιχαλολιάκο και άλλα νέα που έβλαπταν τη στερεοτυπική εικόνα. Πολλές φορές εμφανίστηκαν υποτιθέμενες αρνητικές διαφημίσεις που λειτούργησαν βοηθητικά στο χτίσιμο αυτής της εικόνας, με τη βία (επικυρωμένη από αισθήματα αυτοδικίας) να αποτελεί μαγνήτη ειδικά για τη νεολαία.

Παραμένει ένα μεγάλο ερώτημα με πολλές πτυχές, το πώς μια ακροδεξιά οργάνωση με σαφείς ναζιστικές αναφορές (βλ. έμβλημα, πρακτικές, λόγος κλπ.), η οποία πριν λίγα χρόνια βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας φαντάζοντας ως γραφική στα μάτια του μέσου ψηφοφόρου, παίζει αυτήν τη στιγμή κεντρικό πολιτικό ρόλο, καθορίζοντας ακόμη και την πολιτική ατζέντα των εκλογών. Προφανώς, τίποτα δεν είναι τυχαίο, πόσο μάλλον όταν λίγες ως μηδαμινές είναι οι δομικές αλλαγές στην οργάνωση, με τη θέση του γενικού γραμματέα να παραμένει ακλόνητη από την ίδρυση της, με την οικογένεια του να τον πλαισιώνει στοργικά και διαθέτοντας μέλη αμφιβόλου ευστροφίας. Ας αναζητήσουμε λοιπόν ορισμένες εξηγήσεις αναλύοντας τις κοινωνικές διεργασίες που μας έφτασαν σε αυτό το σημείο.

Αυτό που ζούμε είναι ένα πλέγμα σχέσεων ή μάλλον «μη σχέσεων», διαρρηγμένων από αυτά που μαθαίνουμε ή μας μαθαίνουν ψάχνοντας είτε ένα νόημα είτε μια βαλβίδα εκτόνωσης για ό,τι μας περιβάλλει. Για παράδειγμα, η τηλεόραση δεν είναι απλά ένα χαλαρωτικό για να τρως αργά το φαγητό σου, αλλά ένας δίαυλος εκπαίδευσης για το πώς να ζεις και πώς να σκέφτεσαι. Η έλλειψη χώρων, όπου θα μπορούσαμε να συνυπάρχουμε με τους γείτονες, δεν ορίζει απλώς τη μοναξιά των μεγαλουπόλεων, αλλά δημιουργεί μια πραγματικότητα εγκαθιδρυμένη από την οποία δύσκολα κανείς ξεφεύγει. Μένει η επιλογή επιβεβλημένων ρόλων στους οποίους καταλήγει ο καθένας και η καθεμία για να μην αποκλειστεί κοινωνικά ή απλώς για να επιβιώσει. Δίπλα στα πατροπαράδοτα πρότυπα του ισχυρού άνδρα, της γόνιμης γυναίκας, της δεμένης οικογένειας κλπ., εμφανίστηκε δυναμικά το lifestyle στη δεκαετία του ’90, τελικά όχι για να τα ακυρώσει, αλλά για να τα ενισχύσει. Πλέον δεν ταιριάζει μια αρτηριοσκληρωτική εικόνα στους σύγχρονους χαρακτήρες, αλλά με αργά βήματα όλα αποκτούν μια ελαστικότητα χωρίς να αλλάζει η αλλοτριωμένη υπόστασή τους. Ο ακροδεξιός πολιτικός που εμφανίζεται αξιόπιστος, ο χωμένος σε σκάνδαλα ακλόνητος δημοσιογράφος που μιλάει την γλώσσα του δρόμου, η γυναίκα-γιάπισσα η οποία αποκτά επιτέλους την ανεξαρτησία της ή ο γκέι που συντηρητικοποιείται και γίνεται αποδεκτός αποτελούν νέες μορφές παλιών συμπεριφορών και τρόπων ζωής.

Φαντάζουν όλα αυτά τόσο περίπλοκα που η καθημερινή μας γλώσσα αδυνατεί να αντιπαρατεθεί μαζί τους. Ζούμε πλέον την εποχή της καθιέρωσης της ατάκας και της φρασεολογίας που είναι κενή από νοήματα, αλλά πληθωρική από υπόρρητες σημασίες. Από έλλειψη σοβαροφάνειας μπορεί να έβριθαν τα περιοδικά του Κωστόπουλου, οι μεταμεσονύκτιες trash εκπομπές και οι ραδιοφωνικές συζητήσεις του Γεωργίου με αγνώστους, αλλά οι ίδιοι οι εμπνευστές αυτών των επικοινωνιακών μέσων διεκδικούσαν μια σοβαρή άποψη για όλα.

Η πέρασή τους ήταν μαζική και η μόδα φάνταζε πιο αθώα και παραλυτική από ποτέ. Οι ατακαδόρικες φράσεις αντικαθιστούσαν τις εμπεριστατωμένες απόψεις, οι διαφημίσεις κατέλυαν κάθε είδους φαντασία, τα εμπορεύματα κατανάλωναν ανθρώπους και όλα κυλούσαν αντεστραμμένα. Ένα «αθώο» ανέκδοτο για τους Αλβανούς επισφράγιζε έναν αδήλωτο ρατσισμό, η αναπαραγωγή κοινοτυπιών εμφανιζόταν ως ψαγμένη άποψη και η πανεπιστημιακή κατάρτιση σε έναν μόνο τομέα παρήγαγε στενομυαλιά. Ορίστε λοιπόν η νέα εποχή της έλλειψης κριτικού πνεύματος και της μίας και μοναδικής αλήθειας πώς τίποτα δεν αλλάζει, οπότε δεν αξίζει να προσπαθεί κανείς για κάτι. Μια κυνική θέση που εύκολα φτάνει στο επόμενο στάδιο της εχθρικής στάσης προς οτιδήποτε εκπροσωπεί το ριζοσπαστικό ή προς οποιουσδήποτε αλλάζουν με την παρουσία τους την κατεστημένη πραγματικότητα, (βλ. ξένους).

Η κουλτούρα της ημιμάθειας και της αναζήτησης νέων σωτήρων έπαιρνε σάρκα και οστά. Κάτι όμως έλειπε, ώστε ένα θολό μάγμα να πάρει τη μορφή ενός κοινωνικού σώματος που κατεβαίνει δυναμικά στον δρόμο. Αυτό ήταν η κοινωνική διάχυση με όρους όχι χαβαλέ αλλά υπαρξιακούς. Το δεδομένο ήταν ότι σε επίπεδο πολιτικής προπαγάνδας η Χ.Α. τα προηγούμενα χρόνια τα είχε βρει σκούρα. Είχαν συμβεί αρκετά ευτράπελα με φεστιβάλ να μένουν από ρεύμα μιας και είχαν προκληθεί ζημιές στα πίλερ, αφισοκολλήσεις να κόβονται στη μέση με τους κουβάδες να απαλλοτριώνονται, τρικάκια να μαζεύονται σε λίγες ώρες, γραφεία να αποκτούν τσιμεντένια πόρτα μέσα σε λίγα λεπτά κλπ.

Όλο εκείνο το κυρίως νεολαιΐστικο κομμάτι στο οποίο αναφερθήκαμε πριν έμενε πολιτικά στο ράφι, είτε γιατί όντως τα πράγματα δεν είχαν γίνει ζόρικα ακόμη, είτε γιατί ασχολούνταν με άλλα. Ποια όμως ήταν αυτά; Μετά από δοκιμές και πειράματα, η ναζιστική οργάνωση βρήκε την απάντηση, βλέποντας το παράδειγμα των συνδέσμων οπαδών και τη χρήση του Διαδικτύου από αυτούς. Το να αναφέρουμε τη μετάλλαξη των περισσότερων συνδέσμων σε ιδιωτικούς στρατούς είναι περιττό μιας και αποτελεί κοινή αντίληψη. Το όχι τόσο προφανές είναι ο προσηλυτισμός μέσω Ιnternet, ανεξαρτήτως απόστασης, με τις οπαδικές μαγκιές, την επίδειξη αντρίλας και την μάγευση της εικόνας στα μάτια της πιτσιρικαρίας που αποζητά την ένταξη σε ομάδες που υπερισχύουν έναντι άλλων. Το πατροπαράδοτο παιχνίδι του πολέμου και των ανταγωνισμών σε μικρογραφία, όπου ένα αθώο αίσθημα αγάπης για ένα έμβλημα μεταβάλλεται σε μίσος και έπειτα σε δίψα για τυφλή βία. Μια γρήγορη βόλτα σε forum, site κλπ. επιβεβαιώνει και την επιτυχία του τρόπου, αλλά και το μέγεθος της περιρρέουσας καφρίλας που κυκλοφορεί.

Η Χ.Α. δεν αντέγραψε απλώς τα παραπάνω, τα μετέφερε αυτούσια και τα επέκτεινε στη σφαίρα της πολιτικής. Δεν έχει σημασία πότε συμβαίνει τι (ημέρα παιχνιδιού, ραντεβού αντίπαλων οπαδών), όλα συμβαίνουν συνέχεια και η βία κατά πάντων (αδύναμων) κρίνεται ως επιθυμητή και αναγκαία. Το γεγονός ότι πρωτοκλασάτα ονόματα της κερκίδας βρέθηκαν όχι μόνο να είναι υποψήφιοι του κόμματος αλλά να μαζεύουν πολλές ψήφους (π.χ. στη Θεσσαλονίκη ο πρώτος σε ψήφους προέρχεται από κλαμπ του ΠΑΟΚ και ο δεύτερος είναι δηλωμένος οπαδός του ΑΡΗ, για να μην αναφέρουμε τα ονόματα και των τριών μεγάλων ομάδων της Αττικής), αποδεικνύει τις αμφίδρομες σχέσεις των δυο χώρων.

Σε αυτό το υπόβαθρο δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο εκτός από την άμβλυνση εκείνων των στοιχείων που θα ενοχλούσαν τον μέσο ψηφοφόρο-μικροαστό, όπως οι εξόφθαλμες ναζιστικές αναφορές, οι παγανιστικές αντιθρησκευτικές απόψεις, οι αναφορές στο χουντικό ή ασφαλίτικο παρελθόν κ.α. Ξεκίνησε λοιπόν μια εκστόμιση συνθημάτων-ατακών, είτε άκρως λαϊκιστικών, είτε επικαλλυμένων με μια κλεμμένη από άλλους πολιτικούς χώρους επαναστατική φρασεολογία, που με βάση όλα αυτά που αναφέραμε θα κέρδιζαν απήχηση, την εποχή μάλιστα που τα ΜΜΕ είχαν προλειάνει το έδαφος της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και της πατριδολαγνείας.

Επανερχόμενοι στην ημιμάθεια, την άγνοια και την γενικευμένη αποβλάκωση, δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο κόσμος δεν αντιλαμβανόταν πώς μια δύναμη που απείχε από κάθε πορεία εργαζομένων/απολυμένων ή γενικότερα κάθε κίνηση εναντίον των μέτρων του μνημονίου, εμφανιζόταν ως έγκυρα αντιμνημονιακή ή πώς, ενώ υπερψηφίστηκε από τα σώματα ασφαλείας (ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται…), εμφανιζόταν ως αντισυστημική ενάντια στο παρηκμασμένο κράτος (που οι ίδιοι οι ψηφοφόροι της Χ.Α. το υπηρετούν επαγγελματικά). Η πανικόβλητη αναζήτηση σωτήρων φαίνεται ότι θολώνει κι άλλο το ήδη θολωμένο μυαλό του «απελπισμένου» που με μια απλή αναζήτηση στο Διαδίκτυο θα μπρούσε αμέσως να διαπιστώσει την αγάπη της Χ.Α. για τις σβάστικες, το ολοκαύτωμα κλπ. Κι όμως, οι περιπτώσεις ατόμων που είτε ψήφισαν Χ.Α., είτε είχαν δίλημμα μεταξύ αυτής ή ψήφου στην Αριστερά, δεν ήταν λίγες, καθώς δήλωναν άγνοια για το τι στο διάολο σημαίνει ακροδεξιό-εθνικιστικό κόμμα εν έτει 2012!

Με αυτόν τον τρόπο, διαδικτυακά σχόλια φιλικά προς πρακτικές της Χ.Α. έγιναν ψήφος διαμαρτυρίας, θετικές γνώμες έφτασαν να αποδίδουν σεβασμό σε πρόσωπα που εμπλέκονται σε συμμορίες του υποκόσμου και εξυπνακίστικες ατάκες εντυπωνόντουσαν στο κοινωνικό πεδίο ως δείγματα ντομπροσύνης. Όχι πως θα έλειπαν φιάσκα ή τραγικά λάθη από την πλευρά της οργάνωσης Χ.Α., αλλά αυτά είτε θα αποσιωπούνταν στη δημόσια σφαίρα, είτε θα επικαλύπτονταν από το πνεύμα μιας συγχυσμένης δημοκρατίας που επιτρέπει ακόμη και στους μαχαιροβγάλτες το δικαίωμα να εκφράζονται (συνήθως με λοστούς και σιδερογροθιές). Εξάλλου, ο μύλος του Διαδικτύου όλα τα αλέθει με το χρήστη να διαλέγει τι να πιστέψει και τι να αφήσει να περάσει στη λήθη. Copy-paste, Like, tweet, είναι πρακτικές μιας στρατηγικής η οποία κερδίζοντας έδαφος δεν ψάχνει σε πρώτο βαθμό μάχιμους πολεμιστές αλλά συμπαθούντες, ώστε οποιαδήποτε θεαματική κίνηση να αποτυπώνεται θετικά ή τουλάχιστον όχι αρνητικά, δημιουργώντας ένα ευρύ κοινό για την αποδοχή της. Στην επιλογή «Μου αρέσει» του facebook π.χ. το πεδίο κριτικής είναι περιορισμένο, εμφανίζοντας την απολυτότητα στις απόψεις ως κάτι που έχει θετικό πρόσημο, ασχέτως του τι πρεσβεύει.

Απέναντι σε όλα αυτά το κατέβασμα της σελίδας wordpress της οργάνωσης ήρθε ομολογουμένως κάπως αργοπορημένα. Εικάζουμε ότι μετά τις εκλογές ενημερώθηκαν για το τι ακριβώς πρεσβεύει η Χ.Α. ή ακόμη η χακερίστικη επίθεση των Anonymous στην κεντρική ιστοσελίδα της παράταξης να λειτούργησε κάπως επικουρικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό δεν σημαίνει ότι το διαδίκτυο εγκαταλείπεται ως ένα άλλο πεδίο προπαγάνδας, καθώς αξίζει να αναφερθεί ότι μια σελίδα στο fb που ηρωοποιεί το χαστούκι του Κασιδιάρη απέκτησε σε μία μέρα πάνω από 4.500 φίλους! Πάντως η στάμπα της Χ.Α. έχει εισχωρήσει τόσο στην πολιτική και κοινωνική ζωή –μια ματιά στα δελτία ή στα παράθυρα των ειδήσεων αρκεί για να πειστεί και ο πιο δύσπιστος– ώστε το Διαδίκτυο να επικαλύπτεται από τον χωροχρόνο που παρέχει η παντοδύναμη τηλεόραση στους ασπόνδυλους εκπροσώπους της X.A..

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μια πλευρά του ζητήματος. Υπάρχει και αυτή του πρωτοφανούς αβανταρίσματος της παράταξης από κάθε μορφή εξουσίας την περίοδο μάλιστα που η δικαιοσύνη εμφανίζεται αμείλικτη απέναντι σε φτωχοδιάβολους, απεργούς, αγωνιστές κ.α. Η συνεχής αναβολή εκδικάσεων υποθέσεων που βαραίνουν μεγαλοστελέχη της Χ.Α. ή η μη απόδοση κατηγοριών σε συμμορίες που επιτίθενται βίαια σε μετανάστες, καθώς και πολλά άλλα γεγονότα ανοίγουν το τεράστιο θέμα της κάλυψης της οργάνωσης από ισχυρά κέντρα εξουσίας. Οι τακτικές για τις οποίες κάναμε λόγο, παρ’ όλη τη σκανδαλώδη εκπόρευσή τους από τα πάνω, δείχνουν να κερδίζουν έδαφος γύρω μας. Σε αυτό το πεδίο λοιπόν πρέπει να απαντηθεί οτιδήποτε ντύνεται τον μανδύα του επαναστατικού κουβαλώντας ό,τι πιο γερασμένο, εμετικό και σάπιο έχει γεννηθεί στην ανθρώπινη πολιτική ιστορία.

«Συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί : αυτή είναι η ουσία των όσων έχουμε να πούμε.»
Primo Levi

Μπάμπης Κολτράνης

Δικαιολογίες τέλος…

Posted on 7 Ιουνίου, 2012 5:53 μμ by xtremyst

354

Ο φασισμός εχει 2 πλευρές… Εκφράζεται πότε χαμηλόφωνα και πότε δυνατά… Ξεκινάει απο τον πατέρα που βρίζει το μεσημέρι στο τραπέζι τους μετανάστες, περνάει απο τη δασκάλα που βλέπει τα παιδιά να τραμπουκίζουν εναν μετανάστη μαθητη στο σχολείο και σιωπά, φτάνει στην καθημερινή αναπαραγωγή του ρατιστικού λόγου πάνω απο ενα φραπέ και καταλήγει στην εκλογική αντιπροσώπευση όλων αυτών με προκάλυμμα κάποιες αστείες δικαιολογίες. Ο φασισμός εχει 2 πρόσωπα, το ένα πρόσωπο είναι αυτό που φαίνεται στην τηλεόραση ή στις φωτογραφίες (που δεν φτανουν όμως ποτε ως την tv) και δείχνουν ξυρισμένα κεφάλια με μαχαίρια στα χέρια… το άλλο πρόσωπο είσαι εσύ, που σήμερα γελούσες στη δουλειά με τους συναδέλφους σου για τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας 60 χρονών απο ενα θρασύδειλο ανθρωπάριο. Είσαι εσύ που είπες “καλά της έκανε” και κρύβεις πίσω απο μια τόσο μικρή φράση ενα βουνό απο μίσος, κόμπλεξ και ψυχολογικά προβλήματα… το άλλο πρόσωπο του φασισμού είσαι εσύ που επικροτείς τον νεοναζί και τον οπλίζεις για την επόμενη επίθεση.
Η ΧΑ πήρε βήμα στην τηλεόραση, αύξησε τις επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και απεργών επειδή κάποιοι την ψήφισαν, επειδή κάποιοι έριξαν ενα ψηφοδέλτιο στην κάλπη με την χαζή δικαιολογία “να ψηφίσουμε κατι μικρό μωρε, οτι να’ναι”, ή με ηλίθια επιχειρήματα του στυλ “να πάνε στη βουλή να τους δείρουν” ή “να κανουν κάτι για τους λαθρομετανάστες”. Όμως το κόμμα που ψήφισες δεν είναι “οτι να’ναι”… είναι ενα νεοναζιστικό μόρφωμα που μαχαιρώνει και ξυλοκοπεί αδύναμους ανθρώπους, είναι ενα συνοθύλευμα απο τραμπούκους της νύχτας που δρούν σαν δολοφονική συμμορία υπο την κάλυψη της αστυνομίας. Και εσύ το ψήφισες. Όχι, δεν θα δείρει τα λαμόγια της βουλής… χτυπάει μετανάστες και νεα παιδιά επειδη δεν τους αρέσει η εμφάνισή τους, χτυπάει αριστερούς, χτυπάει κομμουνιστές, χτυπάει αναρχικούς, χτυπάει απεργούς εργάτες.
Η κρίση δεν είναι δικαιολογία, δεν φταίει οτι είσαι άνεργος, δεν φταίει οτι σου κόψαν τον μισθό. Στην κατοχή οι άνθρωποι πεθαίναν στους δρόμους απο την πείνα, τρέμανε μην εκτελεστούν σε κάποιο μπλόκο… δεν στράφηκαν όμως στους ναζιστές, δεν δικαιολόγησαν τους εγκληματίες φασίστες, δεν λύγισαν, έμειναν πιστοί στις αρχές τους. Σε θυμάμαι και πριν το 2009, προτού ξεσπάσει η κρίση να βρίζεις τους αλβανούς, να πανηγυρίζεις για το μαχαίρωμα των αλβανών στην Ομόνοια, σε είδα και πρίν την κρίση να βρίζεις τους ομοφυλόφιλους ή τα παιδιά που κατεβαίναν στην πορεία. Η κρίση σε αγρίεψε αλλα δεν σε άλλαξε και τόσο…
Όσο και να ισχυρίζεσαι οτι δεν είσαι φασίστας μέσα σου κουβαλάς ολα τα συστατικά του φασισμού… τη δειλία, την μισανθρωπιά, τα κόμπλεξ, την εξουσιομανία, τον φόβο… Όσο και αν το παίζεις ηθικός, πολιτισμένος, λογικός ή δημοκράτης, καθημερινά -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- υποστηρίζεις την ακροδεξιά βία, υποστηρίζεις και δικαιολογείς δολοφόνους. Πρώτα είπες “οι μετανάστες φταίνε, είναι εγκληματίες”, σήμερα είπες “αυτες φταίνε, ήταν προκλητικές”, αύριο θα λές “εκείνοι φταίνε, είναι απεργοί, είναι κουμούνια, είναι ανώμαλοι”… και ο φασίστας θα χτυπάει ξανά γιατι εσύ τον επιβραβεύεις, εσύ τον δικαιολογείς, εσύ τον υποστηρίζεις, εσύ αναπαράγεις τα επιχειρήματα και την προπαγάνδα του, εσύ τον ψηφίζεις…
Κάθομαι πολλές φορές και εγώ μουδιασμένος απέναντί σου και δεν σηκώθηκα μια φορά να σου πώ οτι όσες δικαιολογίες και να βρείς η αλήθεια δεν αλλάζει…δικαιολογείς μαχαιροβγάλτες, χαίρεσαι με τις επιθέσεις στους μετάνάστες, γουστάρεις να βλέπεις γυναίκες να τρωνε ξύλο, μισείς τους ομοφυλόφιλους, γουστάρεις να βλέπεις αίμα.
…είσαι φασίστας, τόσο δειλός που φοβάσαι να αναλάβεις το βάρος αυτών που υποστηρίζεις.
Δικαιολογίες τέλος…

ΥΓ: το κείμενο δεν απευθύνεται “τυφλά” αλλα σε εκείνους πού σήμερα το πρωί σχολιαζαν στη γειτονιά, στο γραφείο ή στα διάφορα site “καλα της εκανε” και κυρίως στους ακόμα πιο δειλούς, που χασκογελούσαν  ή πατούσαν like σε καθε τέτοιο εμετικό σχόλιο..

Για την ανάρτηση -xtremyst-
Shortlink: http://wp.me/p1pa1c-hde

Αλέκος Αναγνωστάκης

Η Χαμένη δεκαετία του διεθνούς καπιταλισμού

Η φράση «χαμένη δεκαετία» αφορά τη μακροχρόνια εμπειρία συσσώρευσης χρεών μαμούθ, οικονομικής στασιμότητας και αποπληθωρισμού που βίωσε η Ιαπωνία στα μέσα της δεκαετίας του ’90. «Αν δεν δράσουμε από κοινού», προειδοποιεί η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, «η παγκόσμια οικονομία διατρέχει τον κίνδυνο ενός πτωτικού σπιράλ αβεβαιότητας, μιας αλυσιδωτής χρηματοοικονομικής αστάθειας και πιθανής κατάρρευσης της ζήτησης. Διατρέχουμε τον κίνδυνο αυτού που κάποιοι σχολιαστές ήδη αποκαλούν χαμένη δεκαετία. Η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε μια αβέβαιη και επικίνδυνη φάση». Και έχει δίκιο.



Στις χώρες που εκδηλώθηκε η κρίση, ως θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης προσλαμβάνουν πλέον εκείνους που στις περασμένες δεκαετίες εθεωρούντο ως έναρξη εισόδου σε κρίση (0,2%-2,5%). Στις δε αναδυόμενες οικονομίες (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Τουρκία) οι ρυθμοί ανάπτυξης επιβραδύνονται. Το πλέον σοβαρό όμως είναι πως εξακολουθεί να μην παρατηρείται μια τάση επιστροφής κεφαλαίων από τον υπεραναπτυγμένο χρηματοπιστωτικό τομέα προς την πραγματική λεγόμενη οικονομία (690 τρισ. δολάρια, 10 φορές πάνω το παγκόσμιο ΑΕΠ εξακολουθούν να «ίπτανται» στον τομέα αυτό).



Στην Ελλάδα η αποσάθρωση των αμοιβών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, η υπερφορολόγηση των πολιτών, η στάση πληρωμών του Δημοσίου στο εσωτερικό σε συνδυασμό με μαζικά λουκέτα μικρομεσαίων, προς το παρόν, επιχειρήσεων, έχει οδηγήσει τα πράγματα σε οριακό σημείο. Οι περισσότερες από τις τράπεζες, παρά τα 100 δισ. ευρώ που έχουν λάβει και τα αναμενόμενα 50 από την ανακεφαλαιοποίηση, δεν μπορούν να λάβουν απευθείας ρευστότητα από την ΕΚΤ λόγω έλλειψης κατάλληλου ενεχύρου. Αναγκάζονται επομένως να λαμβάνουν ρευστότητα με το σταγονόμετρο από την ίδια την Τράπεζα της Ελλάδος με σοβαρότατο αντίκτυπο στην αγορά. Σε συνδυασμό με τα σύννεφα πτωτικών τάσεων που εμφανίζονται στον τουρισμό, δικαιολογείται το ενδεχόμενο, με το τέλος της τουριστικής σεζόν, εκδήλωσης, σε περιοχές της επικράτειας, ακόμη και ανθρωπιστικής κρίσης ως συνέπεια της οικονομικής.



Τα δημοσιεύματα του Τύπου, ξένου και ελληνικού, περί εξόδου από το ευρώ αποτελούν, βραχυχρόνια, μέσο πίεσης. Αντανακλούν όμως ενδυναμούμενη μεσοπρόθεσμη τάση των αστικών επιτελείων που συνειδητοποιούν ότι η έξοδος του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού από το ευρώ είναι πλέον ανεπιθύμητο μεν, αναπόφευκτο δε, σοβαρό ενδεχόμενο αν θέλουν να τη διατηρήσουν σαν ένα είδος χρήσιμης ειδικής οικονομικής ζώνης. Ενδεχόμενο που σχετίζεται άμεσα με τις εξελίξεις στην Ισπανία. Τυχόν αδυναμία αποπληρωμής του συνολικού χρέους της, ύψους 2,4 τρισ.(!) δολαρίων, δημιουργεί μια νέα ποιοτική κατάσταση με απρόβλεπτες εξελίξεις. Το δημόσιο χρέος της Ισπανίας εκτινάχθηκε στο 78% από το 67% το 2011 και το ιδιωτικό στο 227% του ισπανικού ΑΕΠ.



Υπεραντιδραστική αστική επίθεση



Στις 29 Μαΐου, σε συνθήκες οικονομικής αστάθειας ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου, σαθρής παγκόσμιας αντιδραστικής ανάπτυξης, και ενώ το ελληνικό πρόβλημα να οξύνεται και η Ισπανία να γίνεται η νέα «εστία φωτιάς», είδε το φως της δημοσιότητας ένα «νέο» ολοκληρωμένο σχέδιο πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης. Το πρόγραμμα καταρτίστηκε στα πρότυπα της «Ατζέντας 2010 για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις» που είχε εκπονηθεί από τον τότε σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο και μετέπειτα στέλεχος του ρώσικου μονοπωλίου ενέργειας Γκάζπρομ, Γκέρχαρντ Σρέντερ. Σοσιαλδημοκράτες και χριστιανοδημοκράτες προτείνουν από κοινού, στο όνομα των ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών, τους βασικούς άξονες υπεραντιδραστικής εξόδου από την ύφεση, αποκαλύπτοντας ξανά και ξανά το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα που σχεδιάζουν για τους κολασμένους του 21ου αιώνα.



Τα βασικά σημεία του προσχεδίου, όπως δημοσιεύτηκαν στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, περιλαμβάνουν:



Πρώτο, τη δημιουργία, με τη συνοδεία ελκυστικών φοροαπαλλαγών, ειδικών υπηρεσιών (π.χ. ειδικών ταμείων) ιδιωτικοποιήσεων στα πρότυπα της Τρόιχαντ, η οποία είχε αναλάβει την πώληση κρατικών επιχειρήσεων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, για «να μειωθεί δραστικά ο υψηλός αριθμός οργανισμών και υπηρεσιών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Δημοσίου, σε πολλές χώρες ειδικά του ευρωπαϊκού Νότου».



Δεύτερο, την εισαγωγή ενός αντιδραστικότερου μοντέλου περιορισμένης απασχόλησης, που αποκαλείται «μίνι δουλειά», με μικρότερη φορολόγηση και εισφορές. Το μοντέλο «μίνι δουλειά - μίνι αμοιβή» ως μόνιμη εργασιακή σχέση συνοδεύεται από μέτρα παραπέρα χαλάρωσης των όρων για απολύσεις.



Τρίτο, δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών (ΕΟΖ) για εγκατάσταση βιομηχανικών επιχειρήσεων στο πρότυπο που χρησιμοποίησε η Κίνα.



Τέταρτο, χρηματοδότηση μικρής και μεσαίας κλίμακας επενδύσεων, μέσω κρατικού χρηματοπιστωτικού φορέα που θα έχει αναπτυξιακό ρόλο.



Πέμπτο, υιοθέτηση προγραμμάτων που θα βοηθούν τη δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στο πρότυπο των προγραμμάτων που «τρέχει» η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW.



Έκτο, ανάπτυξη ενός διπλού εκπαιδευτικού συστήματος που θα συνδυάζει θεωρητική εκπαίδευση σε επαγγελματικό σχολείο και μαθητεία σε επιχείρηση συγκεκριμένου κλάδου.



Το πρόγραμμα έχει γενική ισχύ. Αφορά τόσο τις χώρες του Νότου όσο και τις χώρες του ανεπτυγμένου Βορρά. Η αστική πολιτική λοιπόν αντεπιτίθεται. Το ερώτημα είναι, γιατί;



Μια από τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην τωρινή δομική κρίση του καπιταλισμού και στις αντίστοιχες προηγούμενες, έγκειται ακριβώς στο ότι στην ουσία ο σημερινός καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του. Η υπεραυτοματοποίηση, η ταχύτητα και ο όγκος διάδοσης δεδομένων, οι ραγδαίες ανακαλύψεις στην τεχνολογία, τη βιοτεχνική και τη ρομποτική, στην εφαρμογή τους, συνταράσσουν τους όρους, τους χρόνους, την οργάνωση, τους ρυθμούς και την ποιότητα παραγωγής. Διαταράσσουν τη γεωστρατηγική σημασία χωρών. Θέτουν με νέους όρους το ζήτημα του χρόνου εργασίας, τη σχέση του εργάτη δημιουργού με τα ίδια τα δημιουργήματά του. Στην ουσία, οι παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος ο καπιταλισμός επαναστατικοποιεί, ιδιοποιείται, διαστρέφει και επιχειρεί να ακρωτηριάζει, δεν μπορεί να τις εσωτερικεύσει χωρίς σοβαρές διαταραχές στη λειτουργία του.



Μπροστά σε αυτή τη νέα κατάσταση της ιστορίας και σε αυτή την ιστορία της νέας κατάστασης, οι καπιταλισμός –άρα και οι διαχειριστές του– είναι αναγκασμένος, προκειμένου να μην τα χάσει όλα, να περνά σε ολοένα και αντιδραστικότερες πολιτικές. Γι’ αυτό και τη βασικότερη παραγωγική δύναμη, την εργατική δύναμη, την ακρωτηριάζει πετσοκόβοντας τα δικαιώματα και περιορίζοντας τις ανάγκες της κάτω και από το όριο αναπαραγωγής της. Εξ ου και οι μισθοί των 180-400 ευρώ, οι συντάξεις βοηθήματα και η εμπορευματοποιημένη περίθαλψη των γενοσήμων.



Σημειωτέον πως στις 27 σελίδες του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει ούτε μια φορά ο όρος καπιταλισμός, ούτε μια φορά ο όρος καπιταλιστική κρίση. Η κρίση αντιμετωπίζεται ως υποκειμενικό αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης των δεξιών λαϊκών κομμάτων και της σοσιαλδημοκρατίας.



Οι αστοί κυνηγούν ως το τέλος το νέο καπιταλιστικό όνειρο. Να διαμορφώσουν –αξιοποιώντας τη σημερινή κρίση– παραγωγικές, κοινωνικοπολιτικές και γεωστρατηγικές προϋποθέσεις προκειμένου να κατακτήσουν τη «διαιώνιση» της αναπαραγωγής του καπιταλισμού σε μια νέα και ανώτερη, αν είναι δυνατόν, μακρά περίοδο δυναμικής ανάπτυξης και κερδοφορίας. Μια τέτοια όμως προοπτική, με βάση τη σημερινή έκρηξη όλων των θεμελιακών του αντιφάσεων, είναι αδύνατη. Αν ο καπιταλισμός μετά την κρίση του ’73 έπεσε, κατά μέσο όρο, κατά 50% στους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ σε σχέση με τη χρυσή περίοδο 1945-70, τότε στην τρέχουσα κρίση και μετά οι ρυθμοί ανάπτυξης θα είναι σαθροί και αναιμικοί, προετοιμάζοντας την επόμενη.



Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης και προοπτικής οργανώνουν και προωθούν πρωτοφανείς αλλεπάλληλες και ολοένα αντιδραστικότερες αναδιαρθρώσεις στο παραγωγικό καπιταλιστικό μοντέλο. Μια υπεραντιδραστική ανασυγκρότηση όλων των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων με πυρήνα το δομικό κατακερματισμό και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. Αυτή η σύγχρονη αστική πολιτική της συνολικής κοινωνικής βαρβαρότητας δεν είναι επομένως απλώς μια πολιτική επιλογή των κυρίαρχων κύκλων. Δεν αποτελεί παράδοξη εμμονή ή κάποιο αυτόματο αποτέλεσμα μόνο των αρνητικών συσχετισμών που δημιουργήθηκαν από την τεράστιας σημασίας ήττα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, τον περασμένο αιώνα. Η τάση για μια υπεραντιδραστική στροφή διαρκείας σε βάρος της εργασίας αποτελεί θεμελιώδη και αναγκαία πλευρά των κυρίαρχων χαρακτηριστικών της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας. Τάση που θα προωθείται μέσα από διαφορετικές ιστορικές τακτικές και πολιτικές ανάλογα με τις καμπές της ταξικής πάλης.



Αυτή ακριβώς η αστική στρατηγική υιοθετείται από τα λαϊκά κόμματα και τη χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία. Πολιτική, ίδια στον πυρήνα της από τη δεκαετία του ’90, που κλιμακώνεται και ξεγυμνώνεται όλο και περισσότερο και αποκτά αποκρουστικότερα κανιβαλικά χαρακτηριστικά στη νέα κατάσταση της τέταρτης μεγαλύτερης στην ιστορία του καπιταλισμού κρίσης.



Αυτή την πολιτική προσαρμόζουν και προωθούν στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα με αιχμή του δόρατος τη ΝΔ και από κοντά το ΠΑΣΟΚ που καταρρέει, η Δράση, και τα ακροδεξιά, συστημικά, βρυξελλιώτικα συμπληρώματα τύπου ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή.



Για να την προωθήσουν οφείλουν να καθαρίσουν με το κίνημα και την Αριστερά. Τόσο με την παρούσα ενοχλητική παρουσία και αξιοσημείωτη δράση τους που εμποδίζει αλλά δεν ανατρέπει ακόμη, όσο κυρίως με το ανεπιθύμητο μέλλον της ουσιαστικής αναγέννησης και νικηφόρας δυνητικής προοπτικής τους.



Οι αστοί πολιτικοί καθώς και διανοούμενοι - γελωτοποιοί που τους συνοδεύουν, γνωρίζουν θαυμάσια πως δεν μπορούν να απαλλαγούν από το εργατικό κίνημα. Γι’ αυτό υποκλίνονται τάχα στο απεργιακό δικαίωμα, αρκεί αυτό να μη διαταράσσει τη λειτουργία της αγίας αγοράς. Αρκεί να είναι απαλλαγμένο από την εργατική πολιτική. Την πολιτική δηλαδή που ανακόπτει τη σχέση μισθών - κερδών υπέρ των πρώτων. Διαταράσσει τις διεθνείς σχέσεις του κεφαλαίου υπέρ του εργατικών, λαϊκών διεθνών σχέσεων. Αποδυναμώνει τη σύγχρονη υπεραντιδραστική αστική δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος - στρατηγείο της καθολικής παρακολούθησης και καταστολής, υπέρ των εργατικών οργάνων και συλλογικοτήτων, σύγχρονων και μη.



Αυτή την ολοκληρωτική πολιτική συμπυκνώνει ο πεντάλογος - ολοκληρωτικό παραλήρημα του Σαμαρά στο οποίο επιλέγει ως αντίπαλους «όσους επί δεκαετίες έδιωχναν επενδύσεις κι έκλειναν επιχειρήσεις. Όσους θέλουν ανοχύρωτες τις πόλεις μας από τους λαθρομετανάστες. Όσους θέλουν τη διάλυση της Αστυνομίας. Όσους αποκλείουν λιμάνια, διώχνουν τουρίστες, παραλύουν την οικονομική ζωή. Όσους επιμένουν στον κρατισμό και στη σπατάλη. Όσους τάζουν παροχές από λεφτά που δεν υπάρχουν. Όσους προτείνουν μέτρα που μας βγάζουν άμεσα από το ευρώ και αποκόπτουν τη χώρα από τη μοναδική ευκαιρία της νέας Ευρώπης». Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, η Μπακογιάννη, o Μάνος και ο Καρατζαφέρης, αυτοί οι πιστοί του αστικού φιλελευθερισμού, προσπαθούν, ως ρωμαίες εταίρες, σεμνότυφα να ντυθούν τη μισοαντιμνημονιακή τάχα τήβεννο για να κρύψουν τη σύγχρονη ολοκληρωτική πανοπλία τους που στρέφεται εναντίον αυτών ακριβώς που τους καλούν να τους ακολουθήσουν.



Η συνειδητή αυτή ποιοτική υπεραντιδραστική αντεπίθεσή τους συνιστά μια τρομακτική απειλή για την ειρήνη, την επιβίωση, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, τις κατακτήσεις του κοινωνικού πολιτισμού της ανθρωπότητας.



Η πολιτική αυτή και οι εκφραστές τους επιβάλλεται και μπορεί να ηττηθούν!



Προκειμένου όμως να υλοποιηθεί αυτή η αναγκαιότητα, απαιτείται, με επιδίωξη και προοπτική, αντίθετα από την πολιτική του ΚΚΕ, μια τεράστια συγκέντρωση και συστράτευση εργατικών και διανοητικών δυνάμεων. Δυνάμεις που θα αντληθούν από τη σημερινή εργατική τάξη και τα πληττόμενα μεσαία λαϊκά στρώματα. Απαιτείται επομένως ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό, βαθιά εργατικό, ουσιαστικά λαϊκό και σύγχρονα ενιαίο μέτωπο νίκης και ανατροπής, στον πυρήνα του οποίου θα δρα το ταξικά αναγεννώμενο –εδώ, στις σκληρές αναμετρήσεις και τολμηρές αναζητήσεις– νέο εργατικό κίνημα. Και μια Αριστερά σκεπτόμενη, δημοκρατική και επαναστατική η οποία, με λοκομοτίβα το επαναστατικό κόμμα του 21ου αιώνα, θα ενώνει αντί να χωρίζει, θα εμπνέει αντί να καθηλώνει.



Στις δεκατρείς χιλιάδες πεντακόσιες λέξεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ οι όροι «εργατικό κίνημα», «λαϊκό κίνημα», «κίνημα νεολαίας», η πολιτική κουλτούρα και επιδίωξη συγκέντρωσης λαϊκών δυνάμεων ως πολιτικών δημιουργών, λείπουν. Το μέσο - εργαλείο που θα υλοποιήσει το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - «ήρεμη δύναμη». Το κίνημα ως όρος αναφέρεται μια φορά ως «ζωντανό κίνημα» - στοιχείο «ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού» ο οποίος επέρχεται διά της «δημοκρατικής διαβούλευσης». Το απαιτούμενο όμως είναι ένα ηγεμονικό σχέδιο του εργατικού κινήματος που υλοποιείται από τους καταπιεσμένους για τους ίδιους.



Μαστίγιο και καρότο



Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ



Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου εγκαινιάζει μια νέα περίοδο «δύναμης του αδύνατου», που παραμένει αδύνατος και «αδυναμίας του δυνατού», που παραμένει ωστόσο δυνατός. Μια πρώτη διαφιλονικούμενη καταδίκη των πολιτικών του Μνημονίου και του δικομματισμού. Από τους 3.300.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι απομακρύνθηκαν από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ , 1.250.000 στράφηκαν προς την Αριστερά (συνυπολογίζεται αφαιρετικά και η ΔΗΜΑΡ), 1.300.000 σε αστικά και ακροδεξιά κόμματα –συν 440.000 στη Χρυσή Αυγή– και περίπου 600.000 προτίμησαν την αποχή. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά 2.200.000, το 31% περίπου του εκλογικού σώματος (26% ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), στέκεται θετικά, ιδιαίτερα σε εργατουπόλεις και εργατοσυνοικίες, στην υπάρχουσα Αριστερά.



Αυτή η πολιτική μετατόπιση των λαϊκών στρωμάτων κρύβει μέσα της ποιοτικά χαρακτηριστικά που δεν συνιστούν ακόμη ποιοτική μεταβολή. Συμπυκνώνουν και αποκαλύπτουν το ίδιο το πολιτικό επίπεδο και τη θετική δυναμική του κινήματος στην προηγούμενη περίοδο.



Το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να βγει από μια κατάσταση αιφνιδιασμού και σοβαρών δυσκολιών. Στη διαχείριση της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, μαζί με το ντόπιο πολιτικό προσωπικό και την εγχώρια αστική τάξη που πελαγοδρομούν, αποφασιστικό ρόλο παίζουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, κυρίως Βερολίνο και Παρίσι. Γνωρίζουν καλά τα πολιτικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως καίγονται γι’ αυτόν γιατί γνωρίζουν τη δυναμική που κρύβει το λαϊκό ρεύμα που τον ακολουθεί και το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται εκτός συνόρων. Ρεύμα που γεννήθηκε από τις πολυάριθμες θελήσεις, συλλογικές πράξεις και αγώνες της περασμένης περιόδου που στρέφονται αντικειμενικά εναντίον του καπιταλισμού. Αντικειμενικά. Και τρέμουν μήπως το αντικειμενικά γίνει συνείδηση.



Η γραμμή που προωθούν είναι μια γραμμή μαστίγιου (απειλές διακοπής του δανείου, εξόδου από ευρώ) και καρότου (υπόσχεση «ανάπτυξης» με μισθούς Βουλγαρίας, ανεργία Ισπανίας, ελαστικοποίησης των όρων αποπληρωμής του χρέους, ομόλογο). Επιδιώκουν τα ζητήματα που αφορούν την ουσία των εργασιακών σχέσεων να εξασθενίσουν πίσω από μια ασαφή «χαλάρωση των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης» (επιμήκυνση των δόσεων, μείωση ίσως των επιτοκίων δανεισμού και εξασφάλισης κεφαλαίων κίνησης για «να κινηθεί η αγορά» πάντα υπό συνθήκες εργασιακής γαλέρας) ώστε να υπάρξει μια προσωρινή εκτόνωση της συσσωρευμένης λαϊκής οργής.



ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΟΣ



Πολιτική και εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ



Οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, οι εξελίξεις στην οικονομία, το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα, η σταθερή παρουσία ενός απρόβλεπτου εν πολλοίς κινήματος, δείχνουν πως βαδίζουμε ολοταχώς προς μια σκληρή σύγκρουση που δεν μπορεί να κερδηθεί με όρους διαχείρισης ή επικοινωνίας. Ούτε βέβαια με ένα ρηχό κινηματισμό ή επαναστατικό βερμπαλισμό.



Ο Συνασπισμός ήδη «επιστρέφει εκεί που ήταν». Παρουσιάζεται ως ανοιχτή φιλοΕΕ δύναμη, συμπαρασύροντας συνιστώσες του, τώρα που τα ζητήματα του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του χρέους αποτελούν τη λυδία πολιτική λίθο. Χωρίς στρατηγικό στόχο, εφ’ όσον μια άλλη Αριστερά και ένα αναγεννημένο εργατικό και κίνημα δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους, ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκαστικά και γρήγορα θα εγκαθίσταται στο αριστερό διαχειριστικό άκρο του αστικού πολιτικού συστήματος. Το πρόγραμμά του στηρίζεται σε έναν παλιάς κοπής μεταρρυθμισμό, επιμέρους αλλαγών χωρίς αλλαγή, ρήξεων χωρίς ρήξη, ο οποίος δοκιμάστηκε στο προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού και χρεοκόπησε. Όπως η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει, συμμετοχή της Αριστεράς σε κυβέρνηση μέσα στα πολιτικά όρια της ΕΕ, της τρόικας και του ευρώ οδηγεί σε ενσωμάτωση, αδιέξοδη διαχείριση και ήττα.



Οι εξελίξεις αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο δημιουργίας κυβέρνησης αντιμνημονιακού προσανατολισμού γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.



Αυτός «ο παλιολαός που δεν καταλάβαινε από τέτοια», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο θα το στηρίζει στους δρόμους και τις πλατείες. Με γνώση πως ούτε ΠΑΣΟΚ του ’80, ούτε σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, έστω με μισοπαροχές, μπορεί να υπάρξουν. Η σύγκριση κοινωνικά, ιστορικά και πολιτικά δεν ισχύει, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Εκεί, στην πράξη λοιπόν, με όρους μαζικού κινήματος θα αποκαλύπτονται τα περιορισμένα όρια, η αδήριτη ανάγκη διεύρυνσής τους. Εκεί στην πράξη θα ενισχύεται η ταξική ανεξαρτησία και δράση του μαζικού κινήματος, η δημιουργία μαζικού κοινωνικού ηγεμονικού ρεύματος με καθαρή αντικαπιταλιστική στόχευση. Πάνω από όλα επομένως η αντικαπιταλιστική Αριστερά παρουσιάζεται, πράττει και κρίνει με το δικό της αυτοτελές πρόγραμμα.



Η διπλή και αδιαίρετη αντικαπιταλιστική πολιτική για τη νέα, τρικυμιώδη περίοδο, δεν μπορεί παρά να είναι τόσο η παραπέρα βαθιά καταδίκη και πολιτική αποδυνάμωση των μνημονιακών αστικών δυνάμεων όσο και ο σταθερός στόχος - μονόδρομος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της αστικής και ιμπεριαλιστικής επίθεσης, ο κλονισμός του καπιταλισμού με επιδίωξη την επανάσταση και τον κομμουνισμό της εποχής μας. Η εργατική - λαϊκή εξουσία –μέρος της οποίας είναι η κυβέρνηση– είναι ο βαθύτερος και ουσιαστικός επιδιωκόμενος και δημόσια διακηρυγμένος στόχος που ενσαρκώνει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.



Μεσοπρόθεσμα, η ρεαλιστική προοπτική που ανοίγεται είναι η συγκρότηση ενός μαζικού αριστερού, αντικαπιταλιστικού πόλου με καθοριστική τη συμβολή των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το διάσπαρτο αντικαπιταλιστικό δυναμικό, το αντικαπιταλιστικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ και του Μετώπου Αλληλεγγύης Ανατροπής που θα υπερνικούν το δέος απέναντι στην ΕΕ και θα διαχωρίζονται από τη λογική ενός δήθεν καλύτερου καπιταλισμού, καθώς και με δυνάμεις του ΚΚΕ που κατανοούν το αδιέξοδο της ασκούμενης πολιτικής του, με ισχυρό έναν κομμουνιστικό πυρήνα σύγχρονης αναφοράς και πρακτικής.



Η πολιτική και εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί στοιχείο επίγνωσης των συνταρακτικών στιγμών που έρχονται. Αναγνώρισης του καθοριστικού της ρόλου ως πολιτικής δύναμης που γνωρίζει το βάθος, την έκταση, τη διάρκεια και την επικινδυνότητα της κρίσης και της ασκούμενης αστικής πολιτικής και γι’ αυτό επιχειρεί διαρκώς να ενώσει το εργατικό κίνημα και τον λαό. Να δράσει ως καταλύτης για τη συσπείρωση των αριστερών αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, πάνω στους άμεσους στόχους που δημιουργούν υλικά τακτικά ρήγματα και ανοίγουν δρόμο. Ώστε το εργατικό κίνημα να μπορεί να προωθεί με συνείδηση, γνώση και πρόγραμμα την επαναστατική αναγκαιότητα της εποχής.



Αλέκος Αναγνωστάκης

Πρώτη εκτίμηση για τα εκλογικά αποτελέσματα της 17 Ιουνίου 2012 Αναρτήθηκε από kokkiniotis σε 18/06/2012 – 13:45Χωρίς σχόλια Ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΝΑΡ Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου διεξήχθησαν σε ένα κλίμα μεγάλων εκβιασμών και διλημμάτων. Η επίθεση των αστικών δυνάμεων, διεθνών και ξένων, τα διλήμματα «ευρώ ή χάος», «Ευρωπαϊκή Ένωση ή καταστροφή», επέδρασαν σημαντικά στη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Η πλήρης υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι τους, δυσκόλεψε τον άνισο αγώνα στην αντιμετώπιση τους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε θέσει σαν στόχο της παρέμβασής της, να συμβάλει ώστε να βαθύνει το ρήγμα στην αστική πολιτική που άνοιξε με τους δίχρονους αγώνες και το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη. Εκτιμώντας συνολικά το αποτέλεσμα, πρέπει να πούμε ότι το ρήγμα, παρ’ ότι δεν βάθυνε αλλά μίκρυνε, εξακολουθεί να παραμένει ενεργό και να έχει μέλλον. Γύρω από τη συγκράτηση ή την επέκτασή του θα διεξαχθεί σκληρή μάχη με αβέβαιη έκβαση, με εξαιρετικές δυσκολίες για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την Αριστερά. - Η ΝΔ συσπείρωσε γύρω της ένα σημαντικό κομμάτι του συντηρητικού χώρου κατακτώντας την πρώτη θέση. Η επιτυχία της όμως είναι ασταθής. Επιτεύχθηκε σε καθεστώς σκληρής πολιτικής και ιδεολογικής τρομοκρατίας και απροκάλυπτης στήριξης και επέμβασης των βασικών ιμπεριαλιστικών κέντρων και πρώτα απ’ όλα της τρόικας και της ΕΕ. Προαναγγέλλει την συνέχιση και επιτάχυνση της άγριας αντεργατικής επίθεσης που εγκαινίασαν οι πολιτικές των μνημονίων και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ντόπιας, ευρωπαϊκής και διεθνούς κεφαλαιοκρατίας, στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης του ληστρικού χρέους, με μία κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και πιθανά και άλλων συστημικών και φιλο-ΕΕ δυνάμεων. Ταυτόχρονα, συνυπολογίζοντας το βάθεμα της κρίσης στην ευρωζώνη και την πιθανότητα ανοιχτής χρεωκοπίας και κατάρρευσης, πρόκειται για μια σχετική επικράτηση, απολύτως υποθηκευμένη και με σύντομη ημερομηνία λήξης που θα εξαρτηθεί από την ανάπτυξη του λαϊκού εργατικού κινήματος. - Στο εκλογικό αποτέλεσμα εξακολουθεί να παρουσιάζεται μια λαϊκή τάση προς τα Αριστερά, η οποία περιστρέφεται με ανάμεικτα αισθήματα ενθουσιασμού, ελπίδας και σκεπτικισμού γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μεγάλη εκλογική ισχυροποίηση της μεταρρυθμιστικής,φιλο-ΕΕ Αριστεράς, παρά την πιο ριζοσπαστική διάθεση της λαϊκής ψήφου, δεν αποτελεί εχέγγυο για τις ταξικές αναμετρήσεις του άμεσου μέλλοντος. Οι διαρκείς αναπροσαρμογές, επιταχυνόμενες το τελευταίο διάστημα σε λογικές «επαναδιαπραγμάτευσης» του Μνημονίου σε συμφωνία με την ΕΕ, η σαφής άρνηση της ρήξης και της αποδέσμευσης από τη μέγγενη μνημονίων, χρέους και ευρωζώνης, οδηγεί πίσω την πολιτική συνείδηση του λαού και το κίνημα. Δεν αναμετριέται και δεν αλλάζει τους συσχετισμούς με την αστική πολιτική και, τελικά, γίνεται αναποτελεσματική με βάση και τον στόχο της κυβερνητικής προοπτικής που η ίδια έχει θέσει. Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν δημιουργεί καμία προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού-πολιτικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης του μνημονιακού και αστικού μπλόκ. Η διατήρηση των δυνάμεων της φασιστικής ακροδεξιάς «Χρυσής Αυγής» αποτελεί αρνητικό για λαϊκό κίνημα και την αριστερά γεγονός. Μορφοποιείται στην πιο αντιδραστική και επιθετική του εκδοχή, ένα κοινωνικό ρεύμα που προϋπήρχε στο ΛΑΟΣ και σε άλλα αστικά κόμματα και, σήμερα, ενισχύεται, επικίνδυνα πλέον, με βάση τα αδιέξοδα των ραγδαία φτωχοποιούμενων λαϊκών στρωμάτων από την κρίση. Αποτελεί καμπανάκι κινδύνου προς την Αριστερά για την κενά της ίδιας της πολιτικής της αλλά και για την ανάγκη άμεσης αποκάλυψης του ρόλου της Χ.Α. ως οργάνου του συστήματος και της εργοδοσίας και αποφασιστικής αντιμετώπισης της με όρους κινήματος. - Η εκλογική πτώση του ΚΚΕ, δεν λειτουργεί θετικά για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, σε συνθήκες αυξημένων καθηκόντων για την αριστερά, ενίσχυσης του ευρω-ρεφορμιστικού ρεύματος και σοβαρών κινδύνων για το λαό. Είναι, ωστόσο, αποτέλεσμα, τόσο της στρατηγικής του φυσιογνωμίας, όσο και της πολιτικής του. Η παραπομπή του ώριμου -στη λαϊκή συνείδηση- βήματος ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης στη ‘λαϊκή εξουσία’, η αλαζονική αντι-μετωπική στάση του σε κάθε πρόταση αντικαπιταλιστικής αντιϊμπεριαλιστικής κοινής δράσης και η αποστροφή του απέναντι σε σημαντικές μορφές αγωνιστικών κινητοποιήσεων που επελέγησαν από τον εργαζόμενο κόσμο το τελευταίο δίχρονο, αποτελούν κρίσιμους παράγοντες του αποτελέσματος αυτού. - Το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρούσα και μαχητική, αλλά με πολύ μεγάλες απώλειες ψήφων σε σχέση με τις εκλογές της 6ης Μάη, ρίχνοντάς την στα επίπεδα του 2009. Η εκλογική υποχώρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτυπώνει τη διαπίστωση ότι ενώ οι αποφασιστικές αναμετρήσεις είναι σε εξέλιξη, ενώ αναζητείται από εργατικά και λαϊκά στρώματα, κάποια λύση προς τα αριστερά, η προετοιμασία, ο στρατηγικός και προγραμματικός επανεξοπλισμός του ΝΑΡ και συνολικά της επαναστατικής αριστεράς, καθώς και ο βαθμός οργάνωσης των εργατικών και ταξικών δυνάμεων δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες του σύγχρονου ταξικού πολέμου. Ασφαλώς, στις 17 Ιούνη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε μια δύσκολη εκλογική μάχη, με διλημματικό χαρακτήρα, με κυρίαρχο το ερώτημα της διακυβέρνησης, σε συνθήκες υποχώρησης του ΚΚΕ και υπόκλισης του ΣΥΡΙΖΑ στην φιλο-ΕΕ γραμμή. Τα μέλη και οι φίλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσαν ένα σημαντικό και πολύτιμο αγώνα για την υπεράσπιση του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος και την προβολή της ανάγκης για ισχυρό λαϊκό κίνημα, κόντρα στις κυβερνητικές αυταπάτες και τις επικίνδυνες λογικές ανάθεσης. Ωστόσο, καταγράφηκε η σημαντική αδυναμία της αντικαπιταλιστικής αντι-ΕΕ αριστεράς, να στερεώσει την αυξημένη επιρροή της στις εκλογές της 6ης Μάη και πολύ περισσότερο να επηρεάσει με σταθερό τρόπο τη συζήτηση και τις διεργασίες στην αριστερά και τον μαχόμενο κόσμο. Οι ταλαντεύσεις, που εκφράστηκαν και δημόσια, σχετικά με την αναγκαιότητα αυτοτελούς πολιτικής παρουσίας, επέδρασαν σε σημαντικό βαθμό αρνητικά και ανέδειξαν βαθύτερα προβλήματα φυσιογνωμίας σε ό, τι αφορά τη στάση απέναντι στα ρεφορμιστικά ρεύματα, τις κυβερνήσεις και το κράτος και απόσπασης από τις αναγκαιότητες και τα ελλείμματα της ταξικής πάλης. - Με συναίσθηση του σοβαρού εκλογικού πλήγματος που δέχθηκε η αντικαπιταλιστική Αριστερά και των πολιτικών δυσκολιών που δημιουργούνται, αλλά, ταυτόχρονα, και του ρόλου που έχει κατακτήσει μέσα στο μαζικό κίνημα, την ταξική πάλη και στην αριστερά, είναι αναγκαία η πιο πλατιά συλλογική δημοκρατική συζήτηση ανάμεσα σε όλους τους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, ευρύτερα της Αριστεράς και του κινήματος, από τη σκοπιά της συμβολής μας στους κρίσιμους αγώνες της επόμενης μέρας. - Η σχετικά επίμονη λαϊκή τάση προς τα αριστερά που καταγράφεται και στις εκλογές της 17/6, παρά την αστάθεια και τις αντιφάσεις της, αποτελεί θετικό δεδομένο για τις σκληρές συγκρούσεις που έχουμε μπροστά μας. Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα δοκιμαστούν ταχύτατα. Ο λαός στηρίζει δυνάμεις της αριστεράς, όταν αυτές στηρίζουν έμπρακτα τη ζωή, τη δουλειά και το μέλλον του. Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πρωταγωνιστήσουν στην άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών, που να θέτουν επί τάπητος την συνάντηση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς πάνω σε ένα αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα λαϊκής ανακούφισης και ανατροπής του πλαισίου μνημονίων, χρέους, ΕΕ και κεφαλαίου, σε ρήξη με τις τάσεις «ρεαλιστικής αναδίπλωσης» και κυβερνητικής διαχείρισης. Από την πρώτη στιγμή, απαιτείται η στροφή στην ανάπτυξη του λαϊκού εργατικού κινήματος σε χώρους δουλειάς, συνοικίες, πόλεις και χωριά. Παράλληλα, η ιδεολογική και πολιτική αντεπίθεση των αριστερών αντικαπιταλιστικών και κομμουνιστικών ιδεών, με τεκμηριωμένο και πειστικό τρόπο, αποτελεί αναγκαία πλευρά της αντιπαράθεσης με τον κόσμο του κεφαλαίου, το πολιτικό του σύστημα και τις ιδεολογίες ενσωμάτωσης στην καπιταλιστική διαχείριση και την ΕΕ. Το γραφείο τύπου του ΝΑΡ Αθήνα, 18 Ιουνίου 2012

Πρώτη εκτίμηση για τα εκλογικά αποτελέσματα της 17 Ιουνίου 2012

Αναρτήθηκε από kokkiniotis σε 18/06/2012 – 13:45Χωρίς σχόλια

Ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΝΑΡ
Οι εκλογές της 17^ης Ιουνίου διεξήχθησαν σε ένα κλίμα μεγάλων εκβιασμών και διλημμάτων. Η επίθεση των αστικών δυνάμεων, διεθνών και ξένων, τα διλήμματα «ευρώ ή χάος», «Ευρωπαϊκή Ένωση ή καταστροφή», επέδρασαν σημαντικά στη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Η πλήρης υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι τους, δυσκόλεψε τον άνισο αγώνα στην αντιμετώπιση τους.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε θέσει σαν στόχο της παρέμβασής της, να συμβάλει ώστε να βαθύνει το ρήγμα στην αστική πολιτική που άνοιξε με τους δίχρονους αγώνες και το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μάη.
Εκτιμώντας συνολικά το αποτέλεσμα, πρέπει να πούμε ότι το ρήγμα, παρ’ ότι δεν βάθυνε αλλά μίκρυνε, εξακολουθεί να παραμένει ενεργό και να έχει μέλλον.
Γύρω από τη συγκράτηση ή την επέκτασή του θα διεξαχθεί σκληρή μάχη με αβέβαιη έκβαση, με εξαιρετικές δυσκολίες για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την Αριστερά.
- Η ΝΔ συσπείρωσε γύρω της ένα σημαντικό κομμάτι του συντηρητικού χώρου κατακτώντας την πρώτη θέση. Η επιτυχία της όμως είναι ασταθής. Επιτεύχθηκε σε καθεστώς σκληρής πολιτικής και ιδεολογικής τρομοκρατίας και απροκάλυπτης στήριξης και επέμβασης των βασικών ιμπεριαλιστικών κέντρων και πρώτα απ’ όλα της τρόικας και της ΕΕ. Προαναγγέλλει την συνέχιση και επιτάχυνση της άγριας αντεργατικής επίθεσης που εγκαινίασαν οι πολιτικές των μνημονίων και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ντόπιας, ευρωπαϊκής και διεθνούς κεφαλαιοκρατίας, στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης του ληστρικού χρέους, με μία κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και πιθανά και άλλων συστημικών και φιλο-ΕΕ δυνάμεων. Ταυτόχρονα, συνυπολογίζοντας το βάθεμα της κρίσης στην ευρωζώνη και την πιθανότητα ανοιχτής χρεωκοπίας και κατάρρευσης, πρόκειται για μια σχετική επικράτηση, απολύτως υποθηκευμένη και με σύντομη ημερομηνία λήξης που θα εξαρτηθεί από την ανάπτυξη του λαϊκού εργατικού κινήματος.
- Στο εκλογικό αποτέλεσμα εξακολουθεί να παρουσιάζεται μια λαϊκή τάση προς τα Αριστερά, η οποία περιστρέφεται με ανάμεικτα αισθήματα ενθουσιασμού, ελπίδας και σκεπτικισμού γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η μεγάλη εκλογική ισχυροποίηση της μεταρρυθμιστικής,φιλο-ΕΕ Αριστεράς, παρά την πιο ριζοσπαστική διάθεση της λαϊκής ψήφου, δεν αποτελεί εχέγγυο για τις ταξικές αναμετρήσεις του άμεσου μέλλοντος. Οι διαρκείς αναπροσαρμογές, επιταχυνόμενες το τελευταίο διάστημα σε λογικές «επαναδιαπραγμάτευσης» του Μνημονίου σε συμφωνία με την ΕΕ, η σαφής άρνηση της ρήξης και της αποδέσμευσης από τη μέγγενη μνημονίων, χρέους και ευρωζώνης, οδηγεί πίσω την πολιτική συνείδηση του λαού και το κίνημα. Δεν αναμετριέται και δεν αλλάζει τους συσχετισμούς με την αστική πολιτική και, τελικά, γίνεται αναποτελεσματική με βάση και τον στόχο της κυβερνητικής προοπτικής που η ίδια έχει θέσει. Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν δημιουργεί καμία προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού-πολιτικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης του μνημονιακού και αστικού μπλόκ.
Η διατήρηση των δυνάμεων της φασιστικής ακροδεξιάς «Χρυσής Αυγής» αποτελεί αρνητικό για λαϊκό κίνημα και την αριστερά γεγονός. Μορφοποιείται στην πιο αντιδραστική και επιθετική του εκδοχή, ένα κοινωνικό ρεύμα που προϋπήρχε στο ΛΑΟΣ και σε άλλα αστικά κόμματα και, σήμερα, ενισχύεται, επικίνδυνα πλέον, με βάση τα αδιέξοδα των ραγδαία φτωχοποιούμενων λαϊκών στρωμάτων από την κρίση. Αποτελεί καμπανάκι κινδύνου προς την Αριστερά για την κενά της ίδιας της πολιτικής της αλλά και για την ανάγκη άμεσης αποκάλυψης του ρόλου της Χ.Α. ως οργάνου του συστήματος και της εργοδοσίας και αποφασιστικής αντιμετώπισης της με όρους κινήματος.

- Η εκλογική πτώση του ΚΚΕ, δεν λειτουργεί θετικά για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, σε συνθήκες αυξημένων καθηκόντων για την αριστερά, ενίσχυσης του ευρω-ρεφορμιστικού ρεύματος και σοβαρών κινδύνων για το λαό. Είναι, ωστόσο, αποτέλεσμα, τόσο της στρατηγικής του φυσιογνωμίας, όσο και της πολιτικής του. Η παραπομπή του ώριμου -στη λαϊκή συνείδηση- βήματος ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης στη ‘λαϊκή εξουσία’, η αλαζονική αντι-μετωπική στάση του σε κάθε πρόταση αντικαπιταλιστικής αντιϊμπεριαλιστικής κοινής δράσης και η αποστροφή του απέναντι σε σημαντικές μορφές αγωνιστικών κινητοποιήσεων που επελέγησαν από τον εργαζόμενο κόσμο το τελευταίο δίχρονο, αποτελούν κρίσιμους παράγοντες του αποτελέσματος αυτού.

- Το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρούσα και μαχητική, αλλά με πολύ μεγάλες απώλειες ψήφων σε σχέση με τις εκλογές της 6^ης Μάη, ρίχνοντάς την στα επίπεδα του 2009. Η εκλογική υποχώρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτυπώνει τη διαπίστωση ότι ενώ οι αποφασιστικές αναμετρήσεις είναι σε εξέλιξη, ενώ αναζητείται από εργατικά και λαϊκά στρώματα, κάποια λύση προς τα αριστερά, η προετοιμασία, ο στρατηγικός και προγραμματικός επανεξοπλισμός του ΝΑΡ και συνολικά της επαναστατικής αριστεράς, καθώς και ο βαθμός οργάνωσης των εργατικών και ταξικών δυνάμεων δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες του σύγχρονου ταξικού πολέμου.
Ασφαλώς, στις 17 Ιούνη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε μια δύσκολη εκλογική μάχη, με διλημματικό χαρακτήρα, με κυρίαρχο το ερώτημα της διακυβέρνησης, σε συνθήκες υποχώρησης του ΚΚΕ και υπόκλισης του ΣΥΡΙΖΑ στην φιλο-ΕΕ γραμμή. Τα μέλη και οι φίλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσαν ένα σημαντικό και πολύτιμο αγώνα για την υπεράσπιση του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος και την προβολή της ανάγκης για ισχυρό λαϊκό κίνημα, κόντρα στις κυβερνητικές αυταπάτες και τις επικίνδυνες λογικές ανάθεσης. Ωστόσο, καταγράφηκε η σημαντική αδυναμία της αντικαπιταλιστικής αντι-ΕΕ αριστεράς, να στερεώσει την αυξημένη επιρροή της στις εκλογές της 6^ης Μάη και πολύ περισσότερο να επηρεάσει με σταθερό τρόπο τη συζήτηση και τις διεργασίες στην αριστερά και τον μαχόμενο κόσμο. Οι ταλαντεύσεις, που εκφράστηκαν και δημόσια, σχετικά με την αναγκαιότητα αυτοτελούς πολιτικής παρουσίας, επέδρασαν σε σημαντικό βαθμό αρνητικά και ανέδειξαν βαθύτερα προβλήματα φυσιογνωμίας σε ό, τι αφορά τη στάση απέναντι στα ρεφορμιστικά ρεύματα, τις κυβερνήσεις και το κράτος και απόσπασης από τις αναγκαιότητες και τα ελλείμματα της ταξικής πάλης.
- Με συναίσθηση του σοβαρού εκλογικού πλήγματος που δέχθηκε η αντικαπιταλιστική Αριστερά και των πολιτικών δυσκολιών που δημιουργούνται, αλλά, ταυτόχρονα, και του ρόλου που έχει κατακτήσει μέσα στο μαζικό κίνημα, την ταξική πάλη και στην αριστερά, είναι αναγκαία η πιο πλατιά συλλογική δημοκρατική συζήτηση ανάμεσα σε όλους τους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, ευρύτερα της Αριστεράς και του κινήματος, από τη σκοπιά της συμβολής μας στους κρίσιμους αγώνες της επόμενης μέρας.
- Η σχετικά επίμονη λαϊκή τάση προς τα αριστερά που καταγράφεται και στις εκλογές της 17/6, παρά την αστάθεια και τις αντιφάσεις της, αποτελεί θετικό δεδομένο για τις σκληρές συγκρούσεις που έχουμε μπροστά μας. Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα δοκιμαστούν ταχύτατα. Ο λαός στηρίζει δυνάμεις της αριστεράς, όταν αυτές στηρίζουν έμπρακτα τη ζωή, τη δουλειά και το μέλλον του.
Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πρωταγωνιστήσουν στην άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών, που να θέτουν επί τάπητος την συνάντηση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς πάνω σε ένα αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα λαϊκής ανακούφισης και ανατροπής του πλαισίου μνημονίων, χρέους, ΕΕ και κεφαλαίου, σε ρήξη με τις τάσεις «ρεαλιστικής αναδίπλωσης» και κυβερνητικής διαχείρισης.
Από την πρώτη στιγμή, απαιτείται η στροφή στην ανάπτυξη του λαϊκού εργατικού κινήματος σε χώρους δουλειάς, συνοικίες, πόλεις και χωριά.
Παράλληλα, η ιδεολογική και πολιτική αντεπίθεση των αριστερών αντικαπιταλιστικών και κομμουνιστικών ιδεών, με τεκμηριωμένο και πειστικό τρόπο, αποτελεί αναγκαία πλευρά της αντιπαράθεσης με τον κόσμο του κεφαλαίου, το πολιτικό του σύστημα και τις ιδεολογίες ενσωμάτωσης στην καπιταλιστική διαχείριση και την ΕΕ.

 Το γραφείο τύπου του ΝΑΡ

Αθήνα, 18 Ιουνίου 2012

Η αριστερά, το αξιακό της σύστημα και η επομένη των εκλογών

Submitted by aristeroblog on Fri, 2012-06-15 19:53

Printer-friendly version

Βασίλης Ζούμπος

Το αξιακό σύστημα της αριστεράς ήτανε πάντοτε διαφορετικό από αυτό του αστικού κόσμου και των κομμάτων του. Η αριστερά επέλεγε πάντοτε να πει την αλήθεια στο λαό, όσο επώδυνη και αν ήτανε αυτή. Επέλεγε πάντοτε να εξηγεί στον κόσμο τους πραγματικούς λόγους της φτώχειας και της ανέχειάς του και δεν αποπροσανατόλιζε τον κόσμο με επιφανειακές αναλύσεις. Ακόμα περισσότερο, όταν έρχονταν η ώρα να προτείνει λύσεις, δεν διάλεγε να παρουσιάσει μια μερική εικόνα των πάντοτε επίπονων επιλογών που έπρεπε να κάνει ο λαός. Δεν έκανε ποτέ επιλογή στη βάση του τι θα είναι πιο αρεστό και πιο δημοφιλές στην κοινωνία. Επέλεγε πάντοτε να μιλήσει με σαφήνεια και ειλικρίνεια για τους τρόπους με τους ο λαός πρέπει να παλέψει για να βγάλει τον εαυτό του από το τέλμα μέσα στο οποίο τον βυθίζουν οι περιοδικές κρίσεις του παγκόσμιου, του περιφερειακού ή του εθνικού καπιταλισμού.

Μια τέτοια κρίση βιώνουμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Στα πλαίσια των παγκόσμιων καπιταλιστικών ανακατατάξεων και προσπαθώντας να ανταγωνιστεί πλέον οικονομίες όπως της Ινδίας και της Κίνας, και με πρώτο μέλημα να διατηρήσει και να συνεχίσει να αυξάνει τα περιθώρια του κέρδους του, το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο εξαπέλυσε μια συντεταγμένη επίθεση στον κόσμο της εργασίας σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια, χρησιμοποιώντας ως μοχλό αυτής της επίθεσης το δημόσιο χρέος. Η ακραία αυτή επιθετικότητα του χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, που πήρε τη μορφή φονταμεταλιστικών, χρονικά συμπυκνωμένων νεοφιλελευθέρων μεταρρυθμίσεων, χρησιμοποίησε σαν όχημα για αυτή την επίθεση την Ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και βέβαια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σε τούτη την ιστορική στιγμή, μια μεγάλη μερίδα του λαού είναι στην Ελλάδα μετά από πολλά χρόνια διατεθειμένη να ακούσει όσα έχει να της πει η αριστερά. Η αριστερά, ακολουθώντας τον αξιακό της κώδικα, έχει υποχρέωση να μη δημιουργεί αυταπάτες  στο λαό. Έχει υποχρέωση να πει ξεκάθαρα στον κόσμο πως υπάρχει αντικειμενικά μια μεγάλη πιθανότητα εξόδου από την ευρωζώνη εάν επιχειρηθεί η πραγματική ακύρωση του Μνημονίου. Όσο δεν προετοιμάζει τον κόσμο για την επώδυνη αυτή επιλογή, τόσο θα δημιουργεί μια ωρολογιακή βόμβα, αυτή της εξόδου από την ευρωζώνη χωρίς τον λαό προετοιμασμένο γι’ αυτό το ενδεχόμενο, που θα είναι έτοιμη να εκραγεί στα χέρια της. Εάν ευοδωθεί το σενάριο διακυβέρνησης της χώρας από την αριστερά και επιχειρηθεί η ουσιαστική ακύρωση του Μνημονίου και η χώρα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρεθεί εκτός Ευρωζώνης, χωρίς η κυβερνώσα αριστερά να έχει δώσει έστω ένα περίγραμμα για την αντιμετώπιση αυτού του ενδεχόμενου, η αντίδραση, ο πανικός και η απογοήτευση του κόσμου ενδέχεται να είναι τέτοια που να τον στρέψει πίσω στις δυνάμεις του πρώην δικομματισμού, όπως αυτές θα είναι τότε διατεταγμένες, ή ακόμα χειρότερα να τον στρέψει προς την άκρα δεξιά.

Ο λαός στράφηκε μετά από αμέτρητα χρόνια στις 6 Μάη προς την αριστερά. Εάν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κληθεί να κυβερνήσει, οι πιέσεις του αστικού κόσμου για να στραφεί προς τα δεξιά από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο μέχρι την Αθήνα, θα είναι τεράστιες. Το μόνο που μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο σε αυτές τις πιέσεις και να τον στρέψει προς τα αριστερά, είναι οι μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις του λαού. Από την έκβαση αυτής της διελκυστίνδας εξαρτάται εάν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα συγκρουστεί με τα μεγάλα τραπεζικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που καταστρέφουν τη ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη την ήπειρο, ή θα διαχειριστεί την κατάσταση άτολμα, χωρίς πραγματικές τομές, χωρίς να συγκρουστεί με τα συμφέροντα των τραπεζών - και λοιπών αντι-δημοκρατικών δυνάμεων - και βέβαια θα αποτύχει να ανακουφίσει τον λαό από τα βάρη του μνημονίου.

Η μάχη αυτή που έχει μπροστά της η αριστερά, μπορεί και πρέπει να αφυπνίσει και να ριζοσπαστικοποιήσει την πολιτική σκέψη και πράξη πλατιών στρωμάτων της κοινωνίας που τόσα χρόνια βρίσκονταν σε ύπνωση. Εκείνο που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο μέσα στο μυαλό κάθε αριστερού αγωνιστή είναι πως είτε κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είτε οι Μνημονιακές δυνάμεις, οι τύχες του ελληνικού λαού στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον περνάνε μέσα από τα δικά του χέρια. Περνάνε μέσα από το χτίσιμο ενός μαχητικού λαϊκού και εργατικού κινήματος, το οποίο θα διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή και θα επιβάλει στην κυβέρνηση τη θέληση του, ακόμα και για ζητήματα όπως η συμμετοχή στην ευρωζώνη και στην ευρωπαϊκή ένωση.

 

Σύντομη Περιγραφή: 

Βασίλης Ζούμπο

Εκλογές βίας και νοθείας

Submitted by aristeroblog on Fri, 2012-06-15 10:55

Printer-friendly version

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

 Οι εκλογές της 29ης Οκτωβρίου του 1961 έμειναν στην νεώτερη ελληνική ιστορία ως οι κατ' εξοχήν εκλογές βίας και νοθείας. Είχε προηγηθεί η κατάρρευση του Κέντρου και η εκτόξευση της ΕΔΑ στη δεύτερη θέση, στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, που προκάλεσε πανικό στον αστικό πολιτικό κόσμο και στους ατλαντικούς επικυρίαρχους. Με επιτελικό κέντρο τα Ανάκτορα και εκτελεστικά όργανα το στρατό, τη χωροφυλακή και το παρακράτος, οργανώθηκε μια ανηλεής εκστρατεία τρομοκρατίας εναντίον της Αριστεράς σ' όλη την Ελλάδα, που άφησε πίσω της κάμποσους νεκρούς. Τη  μέρα των εκλογών, περισσότεροι από 400.000 άνθρωποι διπλοψήφισαν. Οι βιαστές της λαϊκής βούλησης δεν ενδιαφέρονταν καν να τηρήσουν τα προσχήματα- αίφνης, 218 χωροφύλακες που ψήφισαν σε μια περιοχή εμφανίζονταν να κατοικούν άπαντες στην ίδια μονοκατοικία. Μ' αυτά και μ'αυτά, η ερυθρά απειλή αναχαιτίσθηκε και η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήρθε πρώτο κόμμα, για να μπει η χώρα στην ταραγμένη περίοδο του Ανένδοτου Αγώνα, της Αποστασίας και των Ιουλιανών, που θα οδηγούσε τελικά στη χούντα των συνταγματαρχών. Μισό αιώνα αργότερα, η Ελλάδα βαδίζει σε εκλογές μεταμοντέρνας βίας και νοθείας, πολύ διαφορετικής μορφής, αλλά όχι μικρότερης σημασίας. Με το υπηρετικό, πολιτικό προσωπικό τους στην Ελλάδα παντελώς απαξιωμένο, οι ξένοι επικυρίαρχοι ανέλαβαν οι ίδιοι, προσωπικά τον προεκλογικό αγώνα εναντίον της Αριστεράς. Κάθε βράδυ στα κεντρικά δελτία ειδήσεων των ελληνικών καναλιών- μπροστά στα οποία η “Ιζβέστια” της εποχής Μπρέζνιεφ ήταν υπόδειγμα πολυφωνίας- πρωταγωνιστούν όχι ο Σαμαράς, η Μπακογιάννη κι ο Βενιζέλος, αλλά η Μέρκελ, ο Ολάντ κι ο Ομπάμα. Δεν υπάρχει προηγούμενο, ούτε καν στα πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια, τέτοιας πανστρατιάς όλων των μεγάλων δυνάμεων και των ηγετών τους για να αποτραπεί η επικράτηση της Αριστεράς. Μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοεκδότες και εφοπλιστές που ελέγχουν το κύκλωμα της “ενημέρωσης” μετατρέπονται χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, σε παιδάκια για τα θελήματα του κ. Μιχελάκη, αναπαράγοντας όλα τα βίντεο μαύρης προπαγάνδας του κόμματος της Συγγρού περί Ιφικράτη Αμυρά, αντάρτικου πόλεων, 17 Νοέμβρη, κουκουλοφόρων και άλλων δαιμονίων.
Όσο για το βαρύ πυροβολικό αυτού του ψυχολογικού πολέμου, που θα διδάσκεται για δεκαετίες στις σχολές πολιτικών επιστημών, αυτό εντοπίζεται στις συστοιχίες της οικονομικής τρομοκρατίας. Η πρώτη, τροχιοδεικτική βολή ήρθε από τις Βρυξέλλες, με την περικοπή ενός δις ευρώ από τη δανειακή δόση, ώστε να προκληθεί χάος στα δημόσια ταμεία, να μείνουν χωρίς φάρμακα οι καρκινοπαθείς και να προειδοποιηθούν οι ιθαγενείς ότι “την επόμενη φορά, πρέπει να ψηφίσουν σωστά, αν δεν θέλουν να πεινάσουν”. Ακολούθησαν ομοβροντίες ανακοινώσεων, δηλώσεων και χαλκευμένων ρεπορτάζ περί επικείμενης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ για να προκληθεί  τραπεζιτικός πανικός σε αργή κίνηση, καθώς εφτά δις ευρώ έφυγαν από τις τράπεζες μόνο στο διάστημα των τεσσάρων εβδομάδων από τις εκλογές της 6ης Μαίου. Στην ατμόσφαιρα του χάους, της διάλυσης των πάντων και του φόβου ήρθαν να συμβάλουν τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής, “αδελφού κόμματος” της Νέας Δημοκρατίας κατά δήλωση του Μακεδονομάχου Ψωμιάδη.
Πολύ σύντομα θα γνωρίζουμε αν αυτό το επικοινωνιακό “Σοκ και Δέος” θα έχει, τελικά, τα επιθυμητά αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί μόνο πρόγευση για όσα θα ακολουθήσουν αυτό το καυτό καλοκαίρι, που δεν αποκλείεται να μας φέρει καινούργια “Ιουλιανά”, μια σκληρή κοινωνική και πολιτική σύγκρουση, ενδεχομένως πολύ σφοδρότερη από εκείνη που έζησε η προηγούμενη γενιά. Ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα θα βγει πρώτο και θα σχηματίσει κυβέρνηση (κάτι προφανώς πολύ σημαντικό), οι εκλογές της Κυριακής θα αποτυπώσουν μια έντονη πολιτική πόλωση με βαθύ κοινωνικό περιεχόμενο, καθώς τα εργατικά- λαϊκά στρώματα θα πολωθούν γύρω από την Αριστερά, ενώ η μικρή και μεγάλη αστική τάξη θα συσπειρωθεί γύρω από την πιο αντικομμουνιστική, αυταρχική έως και φασιστική Δεξιά που γνώρισε ο τόπος μετά τη μεταπολίτευση. Η πόλωση αποκτά ακόμη πιο εκρηκτική δυναμική γιατί, σε αντίθεση με τη δεκαετία του '60, το πολιτικό “Κέντρο” που θα μπορούσε να εκτονώσει το λαϊκό ριζοσπαστισμό βρίσκεται, για την ώρα τουλάχιστον, υπό κατάρρευση. Το κυριότερο, οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν έχουν τη δυνατότητα να καταπραύνουν τη λαϊκή οργή- η οποία θα χτυπήσει κόκκινο πολύ σύντομα μετά τις εκλογές, με τα σκοπίμως καθυστερημένα εκκαθαριστικά της Εφορίας- με κάποιες παροχές και ελαφρύνσεις. Αντίθετα, από την επομένη των εκλογών, αν τελικά αναδειχθεί κυβέρνηση με κορμό τη Νέα Δημοκρατία, θα επιβληθούν νέα σκληρότατα μέτρα, που θα φέρουν την Ελλάδα αντιμέτωπη με μια ανθρωπιστική κρίση διαστάσεων ανάλογων με εκείνη που έζησε η Ρωσία της εποχής Γέλτσιν.
Οι εκτιμήσεις αυτές ακούγονται ως παραφωνία μέσα στη συγχορδία όσων υποστηρίζουν ότι, μετά τη νίκη του Ολάντ στη Γαλλία και την κλιμάκωση της κρίσης σε Ισπανία και Ιταλία, η Μέρκελ είναι απομονωμένη, η Ευρώπη αλλάζει προς το καλύτερο και η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει ότι το μνημόνιο θα ακυρωθεί, αρκεί να είμαστε υπεύθυνοι και να μην τους προκαλούμε. Μια αυταπάτη την οποία διαδίδει ο Σαμαράς και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης που τον στηρίζουν, δυστυχώς όμως αναπαράγει με τον τρόπο του και ο ΣΥΡΙΖΑ, πασχίζοντας να εμφανιστεί ως η ήρεμη  δύναμη, που εγγυάται και την ακύρωση του μνημονίου και την παραμονή στο ευρώ, για να μη φοβίσει τους ταλαντευόμενους ψηφοφόρους. Λησμονεί όμως ότι, φευ, τα ταλαντευόμενα μεσαία στρώματα σε εποχές οξύτατης πόλωσης πείθονται όχι από την “ηρεμία” και την “μετριοπάθεια”, αλλά από τη δύναμη, οσμίζονται τη λιποψυχία και απομακρύνονται από τους ηγέτες που απλώς εκφράζουν τη δική τους ταλάντευση, αντί να την υπερβαίνουν με τόλμη και αποφασιστικότητα.
Τι θα έπρεπε να έχει αντιτάξει στο σύνολό της η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στο συνδυασμό τρομοκρατίας και ευρωφαντασίωσης των αντιπάλων της; Πρώτα απ' όλα θα έπρεπε να έχει καταστήσει σαφές στους πολίτες ότι η Ελλάδα μπορεί να αναγκαστεί σε λίγους μήνες να ζήσει εκτός ευρώ, εντελώς ανεξάρτητα από το ποιος θα φτιάξει κυβέρνηση, καθώς η ευρωζώνη μπορεί να καταρρεύσει εξαιτίας των άλυτων, εσωτερικών της αντιφάσεων. Αυτή τη στιγμή, στο Καθαρτήριο του μηχανισμού στήριξης και των μνημονίων βρίσκονται τρεις χώρες- Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία- ενώ αύριο θα βρίσκονται τουλάχιστον έξι, με την προσθήκη Κύπρου, Ισπανίας και Ιταλίας. Δηλαδή, 11 χώρες της ευρωζώνης θα πρέπει να “διασώσουν” τις άλλες έξι- και βλέπουμε. Κι εδώ δεν μιλάμε μόνο για τα μέχρι χθες μικρά μεγέθη, τύπου Ελλάδας. Ιταλία και Ισπανία, η τρίτη και η τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης, έχουν αθροιστικά το ίδιο μέγεθος με την οικονομία της Γερμανίας. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν το ήθελε η Μέρκελ, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είχε την οικονομική και την πολιτική δυνατότητα να τις διασώσει, επιβάλλοντας στον δικό της λαό ένα κύμα πρωτοφανούς λιτότητας. Επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε, αντί να δίνει μάταιες διαβεβαιώσεις περί της παραμονής μας στο ευρώ, που τον αιχμαλωτίζουν στη γωνία του ριγκ, να αξιοποιήσει την κρίση του ευρωπαϊκού Νότου για να πείσει τον κόσμο ότι πρέπει να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο να ζήσει εκτός ευρώ, ακόμη κι αν αυτή δεν είναι η πρώτη επιλογή του- κάτι που μόνο τις τελευταίες ημέρες αποσαφήνισε ο Αλέξης Τσίπρας, επιδεικνύοντας πολύ μεγαλύτερο πολιτικό θάρρος από τους περισσότερους συντρόφους και τους ευκαιριακούς συμμάχους του.
Έπειτα, ακόμη κι αν η Γερμανία, για τα δικά της συμφέροντα, αποφασίσει να σώσει, επί του παρόντος, την ευρωζώνη, το τίμημα θα είναι πολύ βαρύτερο από την έξοδο από το ευρώ. Το περίφημο γερμανικό σχέδιο περί τραπεζικής, δημοσιονομικής και πολιτικής ένωσης, που οι αστικές δυνάμεις προβάλλουν ως λυτρωτικό όραμα, στο δρόμο για τις “Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης”, ακόμη κι αν γίνει αποδεκτό από τη Γαλλία και τις άλλες πυρηνικές χώρες (πράγμα πολύ αμφίβολο) θα αποδειχθεί εφιάλτης: Θα πρόκειται, εν ολίγοις, για τη μετατροπή της Ευρώπης σε Γερμανική Αυτοκρατορία, όπως πολύ ρεαλιστικά εκτίμησε ο Τζορτζ Σόρος. Με το γερμανικό σχέδιο, οι ελληνικές και ισπανικές τράπεζες θα γίνουν “ευρωπαϊκές”, δηλαδή γερμανικές, καθώς οι μάνατζερ της Φραγκφούρτης θα αποφασίζουν ποιες θα συγχωνευτούν, ποιες θα κλείσουν, πόσους θα απολύσουν και σε ποιους θα δίνουν δάνεια. Παράλληλα, το ελληνικό και το ισπανικό κράτος θα χάσουν ακόμη και τον έλεγχο του προϋπολογισμού τους, ο οποίος θα πρέπει να εγκρίνεται από το ευρωπαϊκό “υπουργείο Οικονομικών”. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα του Σαμαρά και της Μπακογιάννη στην αυριανή Ευρώπη θα έχει το βάρος και την κυριαρχία που έχει η Ονδούρα και άλλες Μπανανίες στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών ή το κατεχόμενο Πόρτο Ρίκο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όσο για τα περιθώρια “ηπιότερης” οικονομικής πολιτικής, η Άγκελα Μέρκελ ήταν απολύτως σαφής στον κυνισμό της όταν δήλωνε τις προάλλες ότι η Ελλάδα, όποια κυβέρνηση και να βγει, πρέπει να τηρήσει απαρέγκλιτα το μνημόνιο, ανεξάρτητα αν είναι αποτελεσματικό ή όχι, μόνο και μόνο για να αποτελέσει δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα προς σωφρονισμό των λοιπών Ευρωπαίων. Με αυτά τα δεδομένα, η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε περίπτωση σχηματισμού αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι προδιαγεγραμμένη- όχι γιατί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ αριστερό, αλλά γιατί η ιστορική κρίση του καπιταλισμού και της ευρωζώνης σπρώχνει τις κυρίαρχες δυνάμεις πολύ δεξιά. Αλλά και στην πιθανή περίπτωση νίκης της Νέας Δημοκρατίας, ένα ανυπόληπτο πολιτικό προσωπικό, απολύτως δουλικό απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αναγκαστεί από την επόμενη μέρα να καταπιεί ακόμη και τα δειλά του ψελίσματα περί επαναδιαπραγμάτευσης, για να τεθεί σε τροχιά βίαιης σύγκρουσης με τα λαϊκά στρώματα. Απομένει να δούμε αν, σ'αυτή την περίπτωση, η Αριστερά στο σύνολό της βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα, υπερβεί αυταπάτες και διασπάσεις, ώστε να σχηματίσει το αναγκαίο λαϊκό, δημοκρατικό μέτωπο, από τις γειτονιές μέχρι το κεντρικό πολιτικό επίπεδο, που θα της επιτρέψει να νικήσει στον επόμενο γύρο, που δεν θα αργήσει. Εάν τα καταφέρει, θα μετατρέψει μια πρόσκαιρη εκλογική αποτυχία σε στρατηγική νίκη για την Ελλάδα και το λαό της. Αν όχι, θα προδώσει τις ελπίδες αυτού του λαού σε χρονικό ορίζοντα μιας ολόκληρης γενιάς.

 

Πηγή: The Press Project

Σύντομη Περιγραφή: 

Πέτρος Παπακωνσταντίνου