Πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία Κατερίνα Κιτίδη*

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (8.7.2012)

Κατερίνα Κιτίδη*

Η ομάδα ήταν έτοιμη για γκολ πριν ακόμη ο διαιτητής σφυρίξει την εκκίνηση. Άλλωστε το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε λειάνει το γήπεδο από τη δεκαετία του ’90 και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, κατ’ εφαρμογή της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον στη Γηραιά Ήπειρο. Οι ντόπιες ελίτ είχαν από καιρό φορέσει τη στολή της μαζορέτας, προσδοκώντας υπέρμετρα κέρδη από την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου. Η κορύφωση της οικονομικής κρίσης προσέφερε την τέλεια δικαιολογία για να ζεστάνει, επιτέλους, ο αγώνας. Ευφημισμοί για το ξεπούλημα, όπως η λέξη «αξιοποίηση», ακούγονταν ρυθμικά, σαν σλόγκαν, από τα στόματα δεκάδων δημοσιογράφων, ως λύση για τη μείωση του δημοσίου χρέους. Ένας καλολαδωμένος μηχανισμός προπαγάνδας στήθηκε για να δυσφημίσει τον αντίπαλο, που δεν ήταν μόνο οι οπαδοί του κρατισμού, αλλά κάθε υπέρμαχος των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και της πραγματικής διάσωσης της εθνικής οικονομίας.

Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, που τερατογεννήθηκε από τις εκλογές του Ιουνίου, σήκωσε την παντιέρα των ιδιωτικοποιήσεων από την πρώτη κιόλας μέρα της λειτουργίας της. Στην επιστολή που έστειλε ο πρωθυπουργός στους ευρωπαίους εταίρους του, λίγο πριν από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, σημείωσε πως η κυβέρνηση θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ολοκλήρωσή τους. Άλλωστε, η στελέχωση του κυβερνητικού επιτελείου ήταν ενδεικτική: Υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών ορίστηκε ο Κωστής Χατζηδάκης, ο άνθρωπος που ξεπούλησε την Ολυμπιακή, ενώ το υπουργείο Οικονομικών ανέλαβε ο πρώην επικεφαλής της «δεξαμενής σκέψης» του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Γιάννης Στουρνάρας. Ο οικονομολόγος που έμεινε στην ιστορία επειδή προέβλεψε την αύξηση του ΑΕΠ κατά ...17% από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, επιχειρούσε από πέρυσι να κατευθύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου, μέσω του σωματείου «Πρωτοβουλία Κάππα», το οποίο είχε συστήσει μαζί με τον αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο πολιτικό, Στέφανο Μάνο.

Την Τρίτη, ο επικεφαλής της «τασκ φορς» για την Ελλάδα, Χορστ Ράιχενμπαχ, επίσης εστίασε στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, διεκδικώντας ενεργό ρόλο στη λήψη μέτρων για την εφαρμογή τους. Την ίδια μέρα, ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Νότης Μηταράκης, ανακοίνωσε τη σύσταση μιας νέας «Ειδικής Υπηρεσίας Απεμπλοκής Επενδύσεων» για την αντιμετώπιση των «ενοχλητικών» γραφειοκρατικών σκοπέλων στις ιδιωτικοποιήσεις. Την Παρασκευή, στις προγραμματικές δηλώσεις του, ο Αντώνης Σαμαράς πρόσφερε και τη λίστα των προτεραιοτήτων στην ιδιωτικοποίηση: ΟΣΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, λιμάνια, αεροδρόμια, ακίνητη περιουσία. Η ελπίδα προσεκτικής διεξαγωγής τους, χάρη στα αριστερά δεκανίκια που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, είναι φυσικά, φρούδα. Η μάχη θα δοθεί στους δρόμους. Ας τους σταματήσουμε!

Ήταν 11 Φεβρουαρίου του 2011 όταν ο Σερβάζ Ντερούζ άρχισε να προκαλεί απανωτά εγκεφαλικά στην ελληνική κυβέρνηση. Ο φλαμανδός εκπρόσωπος, τότε, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην τρόικα, ξεδίπλωσε ενώπιον δημοσιογράφων ένα γιγαντιαίο σχέδιο αποκρατικοποίησης της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, ύψους 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είχε πιαστεί στον ύπνο. Οι συνεργάτες του στην τρόικα δεν είχαν τηρήσει ούτε τα προσχήματα, αφήνοντας εκείνον να παρουσιάσει πρώτος τη νέα μεγαλεπίβολη «απάντηση» στο πρόβλημα δημοσίου χρέους. Όμως, παρά το ψυχρό κλίμα που δημιουργήθηκε, η συμφωνία είχε γίνει και τα γρανάζια έπρεπε να πάρουν μπροστά.

Για το σκοπό αυτό ιδρύθηκε λίγους μήνες αργότερα το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, το σχήμα που θα έπαιρνε τη σκυτάλη από τη Γενική Γραμματεία Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, προκειμένου να προχωρήσει στην εκμετάλλευση του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Στο Ταμείο θα μεταβιβάζονταν τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που έβαιναν προς «αξιοποίηση» ή πώληση κι εκείνο θα αναλάμβανε τη διαχείρισή τους. Επικεφαλής του τέθηκε μια ομάδα «εμπειρογνωμόνων» πολυκομματικής προέλευσης, που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων: Έναν πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ένα μεγαλοστέλεχος της Γιούρομπανκ, μια ...εντυπωσιακά ξανθιά σύμβουλο του Καρατζαφέρη κι έναν έμπιστο του Σαμαρά, πρώην διευθυντή εταιρείας που «πρωταγωνίστησε» την εποχή των σκανδάλων του Χρηματιστηρίου.

Μέχρι στιγμής, το Ταμείο έχει ακουστεί στον Τύπο πιο πολύ για την «περίεργη» σχέση του με τη διαφημιστική εταιρία V+Ο, του γιου του πρώην υπουργού της ΝΔ, Γιάννη Βαρβιτσιώτη, παρά για το έργο του. Αυτό περιορίζεται βασικά στη «νομική και τεχνική προετοιμασία των περιουσιακών στοιχείων για την αποκρατικοποίηση» – δηλαδή στην πρόσληψη στρατιών συμβούλων, με ανυπολόγιστο κόστος για το ελληνικό Δημόσιο. Εν τω μεταξύ, ο αρχικός στόχος των 50 δισ. ευρώ είχε από καιρό ξεχαστεί. Τα ελληνικά «ασημικά» αναμένεται να αποφέρουν μόλις 15 δισ. για τη μείωση του χρέους – με την προϋπόθεση ότι θα είναι «θετικές οι αγορές». Με άλλα λόγια, γη, κτίρια, υποδομές, δημόσιες επιχειρήσεις και συμμετοχές σε εταιρείες, που είναι περιουσία του ελληνικού λαού, θα δοθούν στους ιδιώτες για ένα κομμάτι ψωμί, το οποίο θα φάνε ολόκληρο οι δανειστές της χώρας.

Σήμερα, το Ταμείο χειρίζεται 28 αποκρατικοποιήσεις. Έξι έχουν τοποθετηθεί στην αγορά (Λαχεία, Ελληνικό, ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, Διεθνές Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης, Κασσιώπη, Αφάντου), εννέα βρίσκονται σε στάδιο προχωρημένης προετοιμασίας (28 Ακίνητα, ΕΥΑΘ, Εγνατία, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΟΠΑΠ, Λάρκο, ΟΔΙΕ), ενώ η προετοιμασία εξελίσσεται για άλλες δεκατρείς. Η κυβέρνηση έχει θέσει ως βασική προτεραιότητα την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, των κρατικών λαχείων, καθώς και των τριών θυγατρικών της Αγροτικής Τράπεζας (καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ, βιομηχανία ζάχαρης και Δωδώνη). Παράλληλα, σκοπεύει να ξεκινήσει άμεσα τις συμβάσεις παραχώρησης για ορισμένα λιμάνια, περιφερειακά αεροδρόμια και τμήματα της Εγνατίας Οδού, ενώ σύντομα θα ακολουθήσει και η μεταβίβαση του ΟΠΑΠ.

Οι αντιδράσεις στο ξεπούλημα είναι ήδη εκτεταμένες. Απέναντί τους, η τακτική της κυβέρνησης είναι διπλή. Αφενός, υπερτονίζει τις (περιορισμένες γενικά) δυνατότητες των ανεξάρτητων αρχών που έχει εξαγγείλει πως θα δημιουργήσει, προκειμένου να εποπτεύουν τη δραστηριότητα των μονοπωλιακών ή ολιγοπωλιακών ΔΕΚΟ που θα ιδιωτικοποιηθούν. Παράλληλα, επισημαίνει ότι ενώ στις επιχειρήσεις αυτές θα παραχωρηθεί η διοίκηση, οι υποδομές θα παραμείνουν στον έλεγχο του Δημοσίου. Η «παγίδα» που κρύβεται σε αυτό το φαινομενικά ανώδυνο σχήμα είναι πολύ συγκεκριμένη: Ενώ θεωρητικά ο ιδιώτης θα είναι υποχρεωμένος να συντηρεί τις εγκαταστάσεις της επιχείρησης, δεν θα έχει απολύτως κανένα λόγο να το κάνει, εφόσον εάν αυτές καταστραφούν, θα αντικατασταθούν από το κράτος. «Ελλιπής συντήρηση ίσον κέρδος για τον ιδιώτη, καταστροφή του υλικού ίσον αντικατάσταση από τον έλληνα πολίτη. Τα κέρδη στον ιδιώτη, η ζημία στον Έλληνα πολίτη φορολογούμενο» έλεγε χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ Catastroika, ο Κώστας Μαριόγλου, πρόεδρος του σωματείου της ΕΥΑΘ, στην οποία αναμένεται να εφαρμοστεί αυτή η πρακτική. Ειρήσθω εν παρόδω, τα μέλη του ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο έχει περάσει η κρατική συμμετοχή στην ΕΥΑΘ μέχρι αυτή να ιδιωτικοποιηθεί, αποφάσισε αύξηση των τιμολογίων το 2013, με την επιβολή ενός «τέλους κύκλου νερού».

Η δεύτερη τακτική της κυβέρνησης είναι η γνωστή και μη εξαιρετέα προπαγάνδα, τόσο για το ζημιογόνο χαρακτήρα των προς πώληση επιχειρήσεων, όσο και για τα κέρδη που θα προσφέρει η «αξιοποίησή» τους. Το θράσος του ΤΑΙΠΕΔ είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό στην περίπτωση της βιομηχανίας παραγωγής και εμπορίας νικελίου Λάρκο: Μία μέρα μετά την ανακοίνωση του Ταμείου ότι η εταιρεία αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα βιωσιμότητας, η διοίκηση της εταιρείας παρουσίασε στοχεία που δείχνουν ότι το 2011 η Λάρκο εμφάνισε ενίσχυση πωλήσεων και κερδών.

Στην περίπτωση του ΟΣΕ, το ψέμα υποβοηθάται από τις μισές αλήθειες. Ο Οργανισμός εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως «ο πλέον ζημιογόνος στην Ευρώπη», ενώ υπερτονίζονται τα χρέη του, που αγγίζουν τα 10,3 δισ. ευρώ. Αυτό που δεν επισημαίνεται, ωστόσο, είναι ότι το κράτος ανάγκαζε τον Οργανισμό να δανείζεται, εφόσον το υπουργείο δεν ήθελε ποτέ να αναλάβει το κόστος της ανάπτυξης των σιδηροδρομικών υποδομών – σε αντίθεση με τα λιμάνια, λόγου χάρη, ή τα αεροδρόμια. Εξάλλου, μετά και το αιμοσταγές σχέδιο εξυγίανσης που εφαρμόστηκε στον ΟΣΕ, το οποίο μείωσε το προσωπικό κατά 55% και τις αποδοχές κατά 40%, η εταιρεία έχει σταματήσει πλέον να παράγει ζημία. Αν μάλιστα κάποιος συνυπολογίσει πως χάρη στη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, ο ΟΣΕ αποτελεί «μαγαζί γωνία», που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στο πλαίσιο μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής, γίνεται κατανοητό ότι η ιδιωτικοποίηση αποτελεί πολιτική επιλογή και όχι απαραιτήτως οικονομική ανάγκη.

Η ειρωνεία είναι πως σε σύγκριση με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η στάση του ίδιου του επιχειρηματικού κόσμου απέναντι στο κύμα ξεπουλήματος είναι πολύ πιο επιφυλακτική. Ένα παράδειγμα είναι ο όμιλος Λάτση, που κατέχει το 41% των Ελληνικών Πετρελαίων. Το Δημόσιο, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος στην εταιρεία, σήμερα πουλά το δικό του μερίδιο ύψους 35,5%. Σύμφωνα με τον οικονομικό Τύπο, ο Λάτσης δεν θα το διεκδικήσει, ενώ παράλληλα θέλει να πουλήσει και τη δική του συμμετοχή. Στο σχεδιασμό του όμως είναι η αποχώρηση από τα ΕΛΠΕ να γίνει σε δύο ή τρία χρόνια, καθώς σήμερα οι τιμές της αγοράς θεωρούνται εξαιρετικά χαμηλές! «Εκτιμά ότι δεν συμφέρει να πωλήσει στις τρέχουσες αποτιμήσεις, αλλά και γιατί θεωρεί ότι με την έναρξη της επένδυσης στην Ελευσίνα τα λειτουργικά κέρδη των ΕΛΠΕ θα απογειωθούν», έγραφε πρόσφατα εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας.

Αντίστοιχη είναι και η συμπεριφορά της αμερικανικής Capital Research and Management Company, του δεύτερου μεγαλύτερου μετόχου του ΟΠΑΠ μετά το Δημόσιο. H Κάπιταλ διέθετε το 15% του μετοχικού κεφαλαίου αυτού του εξαιρετικά κερδοφόρου οργανισμού, όμως στις αρχές Ιουνίου άρχισε να ρευστοποιεί επιθετικά το μερίδιό της, ρίχνοντας κατά πολύ την αξία της μετοχής. Κάποιοι απέδωσαν την κίνηση αυτή στο γεγονός ότι έχει περιοριστεί η μερισματική πολιτική του ομίλου, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η επέκταση του μονοπωλίου του και η εγκατάσταση 35.000 παιχνιδομηχανημάτων, που θα κάνουν πιο ελκυστικό τον ΟΠΑΠ στους μελλοντικούς αγοραστές του. Σύμφωνα, όμως, με ειδικούς της αγοράς, αιτία του πανικού των αμερικανών επενδυτών είναι ...το ξεπούλημα του ελληνικού κρατικού μεριδίου: Όπως διαβάζουμε, ως τώρα το κρατικό μάνατζμεντ αποτελούσε δικλείδα ασφαλείας για τους μετόχους του ΟΠΑΠ. «Ηξεραν ότι υπήρχε ένα κονδύλι μεταξύ 100 - 150 εκατ. ευρώ για χορηγίες και δωρεές, που ήταν στη διακριτική ευχέρεια του ΔΣ να τα διαθέσει και πέραν τούτου ουδέν. Μάλιστα διαχρονικά οι διοικήσεις του ΟΠΑΠ λόγω της κρατικής ομπρέλας ήταν πολύ προσεκτικές σε αναθέσεις και διαγωνισμούς, αφού οτιδήποτε στραβό έβγαινε στον αέρα μέσα από την ίδια την εταιρεία. Η απόφαση να πουλήσει το ΤΑΙΠΕΔ χωρίς δεσμεύσεις το 29% σε ενδιαφερόμενους επενδυτές που λόγω της διεθνούς αρνητικής συγκυρίας είναι μεγάλα private equity funds έχει σημάνει συναγερμό στις τάξεις των υπολοίπων μετόχων, αφού φοβούνται ότι οι πράξεις και κινήσεις του νέου μετόχου που θα μπορεί να διορίζει όλο το ΔΣ θα αποβούν σε βάρος τους γι’ αυτό και επιλέγουν τη σταδιακή αποεπένδυση», σημείωνε πρόσφατο άρθρο με τίτλο: «Η αποκρατικοποίηση διώχνει τους μετόχους»...

Τα παραπάνω παραδείγματα είναι ενδεικτικά του τι συμβαίνει: Η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης συνδέεται με άνοδο των τιμολογίων, υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, μακροπρόθεσμη μείωση των δημοσίων εσόδων, πλήγμα για το εργατικό δυναμικό και παραχώρηση γεωπολιτικά σημαντικών τομέων της οικονομίας. Όπως έχει επιπλέον αποδείξει η διεθνής εμπειρία, συνδέεται με υπονόμευση της πολιτικής ή της οικονομικής δημοκρατίας, αλλά και με εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς. Στην παρούσα συγκυρία, μάλιστα, ο δημόσιος πλούτος θα παραχωρηθεί σε πολύ χαμηλές τιμές, λόγω της πτώσης των μετοχών στο Χρηματιστήριο. Παρά τον χαρακτήρα «κοινής ωφέλειας» που πρέπει να έχουν οι δημόσιες επιχειρήσεις, η κυβέρνηση εξακολουθεί να θέλει να τις διαχειρίζεται σαν κοινές ιδιωτικές εταιρείες. Ακόμη κι έτσι όμως, θα έπρεπε να ακολουθήσει τις έμμεσες προτροπές των επιχειρηματιών και να πει και αυτή «όχι» στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας!

Στο εξωτερικό επαν-εθνικοποιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις

Τη στιγμή που η Ελλάδα ετοιμάζεται για το μεγάλο ξεπούλημα, οι ανεπτυγμένες χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου επιλέγουν το δρόμο της επανεθνικοποίησης για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των πολιτών, αλλά και την εθνική οικονομία. Όπως αποκάλυψε την περασμένη εβδομάδα η εφημερίδα Ομπζέρβερ, το κόμμα των Βρετανών Εργατικών σχεδιάζει την επίσημη υιοθέτηση έκθεσης που προβλέπει την πλήρη εθνικοποίηση των σιδηροδρομικών υποδομών, τη σταδιακή κατάργηση της πολυσδιάσπασης στην παροχή των υπηρεσιών (η οποία θα παραμείνει σε ιδιωτικά χέρια), καθώς και το δημοκρατικό έλεγχο της λειτουργίας των τρένων από τους επιβάτες, τους υπαλλήλους, τις τοπικές και περιφερειακές αρχές.

Η παρακμή των βρετανικών σιδηροδρόμων ξεκίνησε παράλληλα με την ιδιωτικοποίησή τους από την κυβέρνηση Μέιτζορ στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η ιδιωτικοποίηση υποτίθεται ότι θα «απελευθέρωνε» τους σιδηροδρόμους, όμως στην πραγματικότητα δημιούργησε ένα σύστημα περίπλοκο και εξαιρετικά δύσκολο στη διαχείρισή του. Το κόστος της ελλιπούς συντήρησης μετρήθηκε σε ανθρώπινες ζωές, καθώς στα τρία μεγαλύτερα δυστυχήματα που αποδίδονται στην ιδιωτικοποίηση, 42 άτομα έχασαν τη ζωή τους και 600 τραυματίστηκαν. Παράλληλα, μέσα σε τρία χρόνια, το Δημόσιο πλήρωσε σε επιδοτήσεις στις ιδιωτικές εταιρείες όλα τα χρήματα που κέρδισε απ’ το ξεπούλημα του σιδηροδρόμου. Σύμφωνα με την έκθεση των Εργατικών, την οποία συνέταξε η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του κόμματος, ακόμη και σήμερα, ο κρατικός κορβανάς εξακολουθεί να χάνει κάθε χρόνο 1,2 δισ. λίρες από την ιδιωτικοποίηση και την πολυδιάσπαση στην παροχή υπηρεσιών. Εάν δεν υπήρχαν αυτές οι απώλειες, οι πολίτες θα πλήρωναν 18% φτηνότερα εισητήρια. Τώρα, όχι μόνο καταβάλλουν τα υψηλότερα κόμιστρα στην Ευρώπη, αλλά αναμένουν και νέες αυξήσεις από τον Ιανουάριο.

Στο υπάρχον σύστημα, τις υποδομές διαχειρίζεται η εταιρεία Νέτγουορκ Ρέιλ, η οποία μόνο κατ’ όνομα είναι ιδιωτική, καθώς λαμβάνει επιχορήγηση 4 δισ. λιρών ετησίως από το βρετανικό κράτος. Άλλες ιδιωτικές εταιρείες ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εξυπηρέτηση τμημάτων των γραμμών. Η ειρωνεία είναι πως, φυσικά, οι συγκεκριμένες εταιρείες δεν είναι όλες βρετανικές. Και εκείνες που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να αναλάβουν τις δυτικές και ανατολικές γραμμές είναι θυγατρικές του γερμανικού εθνικού μεταφορέα Ντόιτσε Μπαν και του αντίστοιχου γαλλικού SNCF. Εάν όντως κερδίσουν αυτές τα συμβόλαια, τα κέρδη που θα έχουν από τις δραστηριότητές τους στη Βρετανία, θα τα επενδύσουν στο γερμανικό και το γαλλικό δίκτυο, βοηθώντας στη διατήρηση χαμηλών κομίστρων.

Η Βρετανία προσπαθεί να ξεφύγει από έναν κυκεώνα στον οποίο η Ελλάδα κάνει τα πάντα για να μπει. Στις αρχές της δεκαετίας, η Γαλλία είχε βρεθεί σε αντίστοιχη θέση με τη βρετανική, επιχειρώντας να αντιστρέψει την ιδιωτικοποίηση σε ένα διαφορετικό τομέα, τη διαχείριση του νερού. Στο Παρίσι, ήταν ο Ζακ Σιράκ εκείνος που αποφάσισε την ιδιωτικοποίηση του νερού το 1985. Ανέθεσε τη διαχείρισή του στις πολυεθνικές Βεόλια και Σουέζ και σύστησε μια νέα ημικρατική εταιρεία για την εποπτεία τους. Καθώς όμως στο ΔΣ της εταιρείας συμμετείχαν στελέχη των δύο ιδιωτικών επιχειρήσεων, ο έλεγχος των οικονομικών δραστηριοτήτων τους και της παροχής υπηρεσιών ήταν σχεδόν μηδαμινός. Η τιμή του νερού κατέληξε να αυξάνεται συνεχώς επί 15 χρόνια, φτάνοντας στο επίπεδο του 260%(!), χωρίς να υπάρχει κάποια τεχνική ή οικονομική εξήγηση. Εν τω μεταξύ, τα κέρδη της Βεόλια και της Σουέζ άγγιζαν τα 60 και τα 30 εκατ. ευρώ ετησίως.

Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, έχοντας την υποστήριξη μιας συμμαχίας σοσιαλιστών, κομμουνιστων, οικολόγων και άλλων αριστερών παρατάξεων, ο δήμαρχος του Παρισιού αποφάσισε να ξαναφέρει τη διαχείριση του νερού στα χέρια της πόλης. Σύστησε μια δημοτική εταιρεία και της ανέθεσε την παραγωγή, τη μεταφορά, τη διανομή, καθώς και την τιμολόγηση της κατανάλωσης του πόσιμου νερού. Δημιούργησε μία εποπτική αρχή των δραστηριοτήτων της, η οποία στελεχώνεται από πολίτες, αποφάσισε τη μείωση των τιμολογίων κατά 8% και την επένδυση όλων των εσόδων στην ανανέωση του δικτύου.

Το δρόμο του Παρισιού έχουν ακολουθήσει πολλές ακόμη πόλεις. Η Τουλούζη, η Γκρενόμπλ, το Μπορντό, η Μπρεστ και η Λιλ στη Γαλλία, η Βουδαπέστη στην Ουγγαρία ή η Ατλάντα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι περιπτώσεις που δείχνουν πως η δυναμική διεκδίκηση της δημόσιας διαχείρισης του νερού, ώστε αυτή να εξυπηρετεί πραγματικά το κοινό καλό, δεν περιορίζεται σε χώρες που τα νεοφιλελεύθερα παπαγαλάκια αρέσκονται να χαρακτηρίζουν «τριτοκοσμικές». Τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση προωθεί την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ, στην Ευρώπη αναπτύσσεται το Aqua Publica Europa, ένα δίκτυο των κρατικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον τομέα του νερού, προκειμένου να αντικρούσουν το εκτεταμένο λόμπινγκ από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Την ίδια στιγμή, στη Γαλλία η δικαιοσύνη έχει αναλάβει δράση προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες για τα καταστροφικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης σε έναν ακόμη τομέα, τις τηλεπικοινωνίες. Την Τετάρτη, οι αρχές διέταξαν δικαστική έρευνα για το ρόλο του πρώην διευθύνοντος συμβούλου της Φρανς Τελεκόμ, Ντιντιέ Λομπάρ, στις αυτοκτονίες πάνω από 30 εργαζομένων της επιχείρησης το 2008 και το 2009. Οι αυτοκτονίες έλαβαν χώρα δέκα χρόνια μετά την αποκρατικοποίηση του γαλλικού τηλεπικοινωνιακού κολοσσού, αλλά θεωρείται ότι σχετίζονται άμεσα με αυτή. Το σχέδιο αναδιάρθρωσης που συνόδευσε το πέρασμα της εταιρείας σε ιδιωτικά χέρια οδήγησε στην περικοπή 22.000 θέσεων εργασίας και τη μετακίνηση 10.000 εργαζομένων σε διαφορετικά πόστα. Όπως καταγγέλλουν ανεξάρτητοι ερευνητές και συνδικαλιστικές ενώσεις, το γεγονός αυτό, παράλληλα με τη θέσπιση ανέφικτων στόχων παραγωγικότητας, είχαν «παθολογική επίδραση» στο ηθικό του προσωπικού. Ωστόσο, η ιδιωτική Φρανς Τελεκόμ αγνόησε τις προειδοποιήσεις των γιατρών σχετικά με την ψυχική υγεία των υπαλλήλων, με τραγικά αποτελέσματα. Ο ίδιος ο Λομπάρ παραιτήθηκε το 2010 εν μέσω της γενικής κατακραυγής για τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση.  

* Η Κ. Κιτίδη μαζί με τον Άρη Χατζηστεφάνου είναι οι βασικοί συντελεστές τουCatastroika, ενός ντοκιμαντέρ για την επιβολή των ιδιωτικοποιήσεων στα  δημόσια αγαθά και τις καταστροφικές της συνέπειες. Η προηγούμενη δουλειά τους ήταν το πολύ πετυχημένο Debtocracy.

Μέτρα Ολοκληρωτικού χαρακτήρα κατά μεταναστών από Ε.Ε.-κυβέρνηση απαιτεί η καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση: Στρατόπεδα Συγκέντρωσης-Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες-Ομηρεία!

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Μέτρα Ολοκληρωτικού χαρακτήρα κατά μεταναστών από Ε.Ε.-κυβέρνηση απαιτεί η καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση: Στρατόπεδα Συγκέντρωσης-Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες-Ομηρεία!

Το γεγονός ότι ο κόσμος της εργασίας βρίσκεται στο στόχαστρο αυτής της ανελέητης ταξικής επίθεσης από την κυβέρνηση της πιο ακραίας εκδοχής της κεντροδεξιάς που σηματοδοτεί η ΝΔ του Α.Σαμαρά, του Ευ.Βενιζέλου που αλλάζει προς το αντιδραστικότερο τον δικής τους έμπνευσης νόμο για την ιθαγένεια,  της ΔΗΜΑΡ μιας χυδαίας δεξιάς κεντροαριστερής αστικής δύναμης, αποκαλύπτεται ξανά. Απόδειξη, η βεντάλια μέτρων κατά των ξένων εργατών, που ακολούθησαν τη φρενήρη δολοφονική δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, με την συνεργασία φυσικά της ΕΛ.ΑΣ. και την κάλυψη της δικαιοσύνης, που αποτελούν προάγγελο για την εργασιακή και κοινωνική κόλαση που επιδιώκουν να επιβάλουν για το σύνολο του κόσμου της εργασίας. 

Η συστηματική προπαγάνδα ΜΜΕ και αστικών κομμάτων «κατά της λαθρομετανάστευσης» ουσιαστικά καμουφλάρισε την πρόθεση του αστικού κόσμου να λάβει σοβαρά μέτρα καθυπόταξης του συνόλου των μεταναστών, κατ΄ επέκταση του συνόλου των εργαζομένων. Η έναρξη γίνεται με τη θέσπιση αυστηρότερων όρων απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας από αλλοδαπούς που διαμένουν μόνιμα και νόμιμα στη χώρα όπως επισήμανε ο υπουργός Εσωτερικών, Ευριπίδης Στυλιανίδης. Προτεραιότητα είναι ακόμη η αλλαγή του μεταναστευτικού νόμου ώστε να εναρμονισθεί με το αυστηρότερο πλαίσιο που ισχύει στην Ε.Ε., την αντιδραστική καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική ενοποίηση του ευρωπαϊκού αστικού κόσμου, από την οποία ανησυχεί ο ευρωλιγούρης Τσίπρας και η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως βγει ο λαό μας. 

 Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα  «τα επτά χρόνια μόνιμης και νόμιμης διαμονής στην Ελλάδα, που απαιτούνται σήμερα προκειμένου κάποιος αλλοδαπός να υποβάλει αίτηση πολιτογράφησης, θα αυξηθούν στα δέκα χρόνια. Θα ισχύσει, δηλαδή, το καθεστώς που ίσχυε στο Κώδικα Ιθαγένειας, πριν την αναθεώρησή του από τον πρώην υπουργό Εσωτερικών Ι.Ραγκούση. Επιπλέον, για τα παιδιά των αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα, προκειμένου να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια θα απαιτείται, πρώτον, οι γονείς τους, από πέντε χρόνια που είναι σήμερα, να διαμένουν οκτώ χρόνια στην Ελλάδα και, δεύτερον, το ίδιο το παιδί να έχει την ευχέρεια να επιλέγει αν θέλει την ελληνική ιθαγένεια ή όχι όταν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του. Εκτός από αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζεται η δυνατότητα να χορηγείται αυτομάτως η ελληνική ιθαγένεια σε παιδιά των αλλοδαπών οι οποίοι διαμένουν στην Ελλάδα μετά την εγγραφή τους στα ελληνικά πανεπιστήμια, με το σκεπτικό ότι κάτι τέτοιο αποδεικνύει ότι γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό». Αλήθεια, πόσοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί μπορούν να μας αποδείξουν ότι είναι γνώστες και φορείς;

 Η κυβέρνηση, όπως κατέστησε σαφές ο κ. Στυλιανίδης, μπορεί να θεωρεί ως άμεση προτεραιότητα την αναθεώρηση του Κώδικα της Ιθαγένειας, αλλά μεταθέτει για το μέλλον τις ρυθμίσεις για το πολιτικό χρήμα. Το ίδιο θα ισχύσει και για τον εκλογικό νόμο η αλλαγή του οποίου, όπως είπε ο υπουργός Εσωτερικών, εξαρτάται από τις αποφάσεις που θα λάβουν οι τρεις αρχηγοί των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού.

Φυσικά. Με τις λεπτομέρειες των σκανδάλων της SIEMENS θα ασχοληθούν τώρα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, με τις καταγγελίες του Α.Τσοχατζόπουλου ότι μαζί έφαγαν τις μίζες των δεκάδων εκατ. ευρώ, το Βατοπαίδι και το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου; Ή μήπως με το παράλογο, αλλά τόσο χρήσιμο εκλογικό νόμο;

ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο νόμος της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ εμπεριέχει τη φιλοσοφία και τις προτάσεις που κατέθεσαν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή. Οι δύο κοινοβουλευτικές ομάδες παρουσίασαν τις ξεχωριστές προτάσεις νόμου για την κατάργηση του νόμου Ραγκούση που αφορά την ιθαγένεια. Είναι συγκλονιστικό ότι στις δύο προτάσεις εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η εθνικιστική και ρατσιστική ρητορεία συνυπάρχει με γνωστά ναζιστικά στερεότυπα, όπως η ανωτερότητα του ελληνικού έθνους, που πάει μαζί με την αντιεπιστημονική φιλολογία της ιστορικής συνέχεις μέσα στους αιώνες. 

Στην πρότασή τους οι Ανεξάρτητοι Έλληνες γίνεται μνεία σε άρθρα του Συντάγματος, με τα οποία επάγεται ότι «οι δύο κύριοι εθνικοί πυλώνες καθοδήγησης των οιωνδήποτε σχεδίων τροποποίησης του δικαίου ιθαγενείας είναι η συνέχεια του έθνους ανά τους αιώνες, με παράλληλη καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης, και η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής του έθνους μας με ταυτόχρονη διαφύλαξη του βασικού θεσμού της οικογένειας, η οποία συνίσταται σε κοινωνία Ελλήνων με εθνική συνείδηση και με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όχι σε μια απλή κοινωνία πολιτών». «Επομένως κύριο μέλημα του συνταγματικού νομοθέτη, με απόλυτο σεβασμό στην έννοια του έθνους, είναι να μεριμνήσει να διαφυλάξει την εθνική ομοιογένεια του κράτους, μεταξύ των άλλων, και δια της θεσπίσεως δικαίου ιθαγενείας», σημειώνουν στην πρότασή τους οι βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και προσθέτουν ότι η ψήφιση του νόμου Ραγκούση συντέλεσε στην ανεξέλεγκτη είσοδο λαθραίων μεταναστών και εν γένει αλλοδαπών, μη εχόντων ουδεμία σχέση με τον πολιτισμό μας, την ιστορία μας, τη γλώσσα μας και την εθνική συνείδηση.

 Σημειώνεται επίσης ότι «η χορήγηση αφειδώς της δυνατότητας απόκτησης της Ελληνικής Ιθαγένειας σε τέκνα αλλοδαπών και πόσο μάλλον σε παράνομα ευρισκομένων στη χώρα, με την ύπαρξη ελάχιστων προϋποθέσεων, οδηγεί ευθέως στην απόκτηση αυτής από τους γονείς των και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας των, λαμβανομένου υπόψη και των σχετικών διατάξεων περί επανένωσης». Η Χρυσή Αυγή προτείνει την κτήση ελληνικού γένους ως απαραίτητη προϋπόθεση για συμμετοχή σε διαγωνισμούς Παραγωγικών Σχολών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, φοίτηση στις εν λόγω σχολές και σταδιοδρομία στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας. Για την Ελληνική Ιθαγένεια προτείνεται να καταργηθούν οι διατάξεις Ραγκούση από τότε που ίσχυαν και μαζί να καταργηθεί και κάθε διάταξη ή διοικητική πράξη εφαρμογής τους. Σύμφωνα με την πρόταση για την πολιτογράφηση απαραίτητη προϋπόθεση είναι, μεταξύ άλλων, να μην υπάρχει αμετάκλητη καταδίκη για μια σειρά από αδικήματα και να υπάρχουν τίτλοι νόμιμης διαμονής.

ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΗΣ Ε.Ε.

 Το πρώτο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι το κάθε συνταγματικό κείμενο αποτελεί έκφραση της ταξικής πάλης. Ακόμη και το Σύνταγμα του 1844 στιγματίστηκε από την τεράστια σύγκρουση αυτοχθόνων-ετεροχθόνων, εξέφρασε συγκεκριμένα συμφέροντα που διεκδίκησαν τη νομή της εξουσίας, θέσεις στον κρατικό σχηματισμό και ήταν η αφετηρία για το καταστροφικό ταξίδι της Μεγάλης Ιδέας, όπως διατυπώθηκε από τον Κωλέττη και ανατροφοδοτήθηκε κατά περιόδους ανάλογα τις προτεραιότητες του ελληνικού αστικού κόσμου.

Σήμερα, την  εποχή της παγκοσμιοποίησης επιχειρείται να λάβουν θεσμική μορφή οι νέες ανάγκες του κεφαλαίου. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που η Ε.Ε. παίζει καθοριστικό ρόλο αποτελούν βασική παράμετρο του σύγχρονου μεταναστευτικού φαινομένου. Είναι χαρακτηριστικό από πού προέρχεται η μεγάλη μάζα των μεταναστών που αναζητούν μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη: Αφγανιστάν, Σομαλία, Ιράκ, Πακιστάν. Ήδη, η Κύπρος ετοιμάζεται να υποδεχτεί 200.000 μετανάστες από την Συρία.

Όμως η γερασμένη και «καλοζωισμένη» Ε.Ε. έχει ανάγκη τους νεαρής ηλικίας μετανάστες. Και διαμορφώνει τους σύγχρονους όρους δουλείας τους. Ο Δένδιας ανακοινώνει ακόμη 25 Κέντρα Συγκέντρωσης Μεταναστών δημιουργώντας τα σύγχρονα εργατικά Νταχάου. Οι προτάσεις Χρυσής Αυγής-ΛΑΟΣ-Γεωργιάδη για διασπορά ναρκών στα σύνορα, ακολουθήθηκαν από τους σχεδιασμούς για εγκλεισμό των μεταναστών σε αυστηρά φρουρούμενους χώρους, για τη φιλοξενία των οποίων οι μετανάστες θα καταβάλλουν εργασία. 

Θα δουλεύουν δηλαδή, μαζί με τους Έλληνες συναδέλφους τους στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, στις οποίες τα εργατικά δικαιώματα, η συλλογική σύμβαση και ο συνδικαλισμός είναι άγνωστη λέξη. Στις Ζώνες επομένως τις απόλυτης εκμετάλλευσης και κερδοφορίας όπου οι εργοδότες, Έλληνες και ξένοι απολαμβάνουν «εξαίρεση φορολόγησης, αδασμολόγητη εισαγωγή μηχανολογικού εξοπλισμού, εξαρτημάτων και πρώτων υλών, ελεύθερες εξαγωγές, ελεύθερο επαναπατρισμό κερδών, ευνοϊκό και ευέλικτο εργασιακό καθεστώς»!  Επιπλέον, σειρά διεθνών συμβάσεων προβλέπει την σύναψη συμφωνιών μεταξύ των κρατών υποδοχής και μετανάστευσης όπου θα οργανώνεται ή θα γίνεται ανεκτή (δεν είναι τυχαίο ότι ανατρέπεται το όριο των 7 χρόνων που προβλέπεται ο νόμος του Ραγκούση) αυτή η χρονικά προσδιορισμένη μεταφορά εργατικού δυναμικού, που θα εναλλάσσεται!

Η σύγχρονη μεταφορά των σκλάβων από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη πρέπει να εξασφαλίσει ότι σε καμιά περίπτωση δε θα ενσωματωθούν οι μετανάστες στην χώρα υποδοχής, δε θα αποκτήσουν δικαιώματα, δε θα επικοινωνήσουν, δε θα ενωθούν με την ντόπια εργατική τάξη και δε θα αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα. Τα μέτρα επομένως  επιδιώκουν τη διαχρονική διάσπαση της τάξης, την οργανωμένη χρήση τω μεταναστών ως αιχμή του δόρατος για την ανατροπή και καθήλωση των εργατικών δικαιωμάτων.  Επιπλέον, το μεγαλύτερο σκάνδαλο των εκλογικών νόμων που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ είναι ο αποκλεισμός σημαντικών τμημάτων της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα των πιο καταπιεσμένων που απαρτίζουν οι ξένοι εργάτες.

Εμείς απαιτούμε: ανοικτά σύνορα για όλους τους εργαζόμενους. Αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων των μεταναστών, παροχή Πολιτικού Ασύλου σε όσους το έχουν ανάγκη, διάλυση των ΝΑΤΟ-Ε.Ε.

Μόνο με τους κοινούς μας αγώνες μπορούμε να διεκδικήσουμε τα κοινά μας δικαιώματα. 

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437 

Γην και ύδωρ: Γενικό πωλητήριο από Αντ. Σαμαρά - Κυβέρνηση "αγαπούλα, πούλα!"

Γην και ύδωρ: Γενικό πωλητήριο από Αντ. Σαμαρά - Κυβέρνηση "αγαπούλα, πούλα!" 07/07/2012 - 17:51

* ΟΣΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, λιμάνια, αεροδρόμια, Ελληνικό και ολόκληρη η παραλιακή ζώνη "από Φάληρο έως Σούνιο" βγαίνουν στο σφυρί * Δεν αποκαθίστανται οι κατακρεουργημένοι μισθοί, δεν επανέρχονται συλλογικές συμβάσεις και μετενέργεια * Η "διαπραγμάτευση" μεταλλάσσεται σε "παράταση" για την εφαρμογή του Μνημονίου Με κεντρική προτεραιότητα τη γενική εκποίηση δημοσίων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και κοινωφελούς έργου, αστικών εκτάσεων αλλά και ολόκληρου του παραλιακού μετώπου από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο, η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά επιδιώκει την πιστή εφαρμογή του Μνημονίου και ικανοποιεί τις αξιώσεις των δανειστών. Στον κατάλογο για το πλιάτσικο τελικώς περιλαμβάνεται και η ΔΕΗ, καθώς υποχώρησαν και οι όποιες ενστάσεις της ΔΗΜ.ΑΡ.! Η προεκλογική εξαγγελία για "σταδιακή απαγκίστρωση" από το Μνημόνιο μεταβλήθηκε σε "παράταση" επίτευξης των στόχων του! Κυβέρνηση "αγαπούλα, πούλα!"   Πρώτος και κύριος στόχος της κυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, όπως προκύπτει από τις προγραμματικές δηλώσεις που ανέγνωσε χθες ο πρωθυπουργός. Αν και μίλησε επί 38 λεπτά, ο Αντ. Σαμαράς "ξέχασε" την αύξηση του αφορολόγητου ορίου στα 8.000 ευρώ, αλλά και τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση. Παράλληλα υπερκέρασε τις "κόκκινες γραμμές" της ΔΗΜ.ΑΡ. μιλώντας για ιδιωτικοποίηση των εταιρειών υδάτων, αλλά και για αλλαγή του νόμου Ραγκούση για την ιθαγένεια μέσω της έναρξης κοινοβουλευτικού διαλόγου "μεταξύ όλων των κομμάτων για να υπάρξει αλλαγή του νομικού πλαισίου για την απόδοση ιθαγένειας" - δηλαδή μαζί με τη Χρυσή Αυγή η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη θα καθορίσει ποιος μετανάστης θα παίρνει ιθαγένεια... Πωλούνται: ΟΣΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, λιμάνια, αεροδρόμια, Ελληνικό, παραλίες Σαρωνικού Ο Αντ. Σαμαράς έδωσε το σύνθημα προς τους υπουργούς του για γενικό ξεπούλημα. Από τις 9 προτεραιότητες που ανακοίνωσε ο Αντ. Σαμαράς οι 4 αφορούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πωλητήρια ή, όπως τις αποκάλεσε ο πρωθυπουργός, "μεγάλες διαρθρωτικές και μεταρρυθμιστικές τομές, όχι γιατί μας τις ζητά η δανειακή σύμβαση, αλλά γιατί πρέπει να τις κάνουμε". Τι ανήγγειλε ο Αντ. Σαμαράς: 1) Έμφαση και προτεραιότητα στις αποκρατικοποιήσεις, ακόμη και αν χρειάζεται νομοθετική πρωτοβουλία. 2) Αποκρατικοποιήσεις που δεν αποτελούν άμεσες συμβατικές υποχρεώσεις. Δηλαδή: το λειτουργικό τμήμα του ΟΣΕ και την ενέργεια (ΔΕΗ) "σε όλη την έκταση, όπως συμβαίνει παντού στην Ευρώπη... Όχι αποσπασματικά, κομματάκι-κομματάκι. Οργανωμένα και με επιτελικό σχεδιασμό. Πράγμα που περιλαμβάνει ασφαλώς και τμήματα από το παραγωγικό μέρος της ΔΕΗ". Ακόμα και για τα ορυχεία της ΔΕΗ θα παραχωρηθούν δικαιώματα εκμετάλλευσης. Πάντως είπε ότι τα δίκτυα θα διατηρηθούν σε δημόσιο έλεγχο, ενώ για την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ υποσχέθηκε να "είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με την προγραμματισμένη αποκρατικοποίηση των εταιρειών υδάτων. Θα λάβουμε ιδιαίτερα υπʼ όψιν την ανάγκη να ενισχυθεί ο ρυθμιστικός έλεγχος του κράτους πάνω στη διαχείριση των υδάτινων πόρων". 3) Συμβάσεις παραχώρησης υποδομών που ήδη υπάρχουν και υπολειτουργούν (περιφερειακά λιμάνια και αεροδρόμια). 4) Αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Πέρα από το Ελληνικό, θα δημιουργηθεί Επενδυτικό Όχημα Ειδικού σκοπού (το λεγόμενο SPV) για τη δημόσια περιουσία που βρίσκεται σε ολόκληρη την περιοχή από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο. Προανήγγειλε δε νομοθετικές πρωτοβουλίες για να καθαρίσουν οι τίτλοι κυριότητας, να προσδιοριστούν οι χρήσεις γης και οι συντελεστές δόμησης. Για το Ελληνικό επανέλαβε ότι η "αξιοποίηση θα προχωρήσει ανεξάρτητα" και "θα αποτελέσει πιλότο για αντίστοιχη αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου σε όλη την επικράτεια". Από τα πολιτικά σημεία της ομιλίας Σαμαρά διακρίνεται η επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση προς τους εταίρους ότι η κυβέρνηση θα υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της, σε συνδυασμό με την έκκλησή του να σταματήσουν οι "ατυχέστατες δηλώσεις" των Ευρωπαίων αξιωματούχων που απειλούν "από αφέλεια, από λάθος ή ενσυνείδητα" την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ. "Δεν μπορεί να μας 'μαλώνουν' κι από πάνω, ότι δεν κάνουμε εκείνα που, όταν προσπαθούμε να τα κάνουμε, τα τινάζουν στον αέρα", είπε με έναν τόνο απόγνωσης. Aυτή είναι η περιβόητη επαναδιαπραγμάτευση, η οποία έγινε σημαία, προεκλογικά, προς άγραν ψήφων, για να παραπεμφθεί η υποτιθέμενη συζήτηση για τις λιγοστές προεκλογικές υποσχέσεις που θα έφερναν μια μικρή ανακούφιση σε τμήματα των, αγρίως πληττόμενων, εργατολαϊκών στρωμάτων στο βάθος της τετραετίας και αναλόγως με την «εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας» και την «ωρίμανση» των θεμάτων. alfavita.gr με στοιχεία από ΑΥΓΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, ΛΑΙΚΟ ΔΡΟΜΟ και φωτογραφίες από http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr και http://greki-gr.blogspot.gr/  7/7/201

Αποκρατικοεκποίηση - Οσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος! του Νίκου Μπογιόπουλου

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αποκρατικοεκποίηση - Οσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος! του Νίκου Μπογιόπουλου Αρθρογράφος: ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

06/07/2012 - 13:54

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.

Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.

Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.

Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.

*

Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη - όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια - ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο.

Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως:

«Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».

***

Ας δούμε, λοιπόν, πόσο ευθύνεται το (ανύπαρκτο, έτσι κι αλλιώς) Δημόσιο στην εκτίναξη των χρεών και των ελλειμμάτων, κι ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς

(ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.),

ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.

*

Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες με την συνδρομή του κ. Κουβέλη, την τελευταία 20ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:

*

Ξεπούλησαν και ξαναξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;

Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;

Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;

Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;

Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;

Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;

Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;

Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;

*

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι:

Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις και να καταργούν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας», το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:

Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.

Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.

Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».

Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.

Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.

Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.

Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.

Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.

*

Μήπως αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία ο κ. Σαμαράς; Τότε θα πρέπει να αμφισβητήσει τον κ. Καραμανλή.

Αυτός ήταν - ο κ. Καραμανλής - που ως πρωθυπουργός τα είχε καταθέσει στην Βουλή...

Επομένως, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:

α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;

β) Πόσο στοίχισε στην κοινωνία της εργασίας και του μόχθου το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στην πλουτοκρατία;

*

Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:

Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!

Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!

Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!

Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!

Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:

Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη - και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία - τότε:

• Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος του ξεπουλήματος, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 68,5 δισ. ευρώ;

*

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:

Μόνο κατά την περίοδο 2000 - 2011, περίοδο γενικού ξεπουλήματος,

το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά

αυξήθηκε κατά 227,8 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε

και

αυξήθηκε με ρυθμό 164%!

*

Συμπέρασμα:

Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα.

Αντίθετα:

Οσο περισσότερο ξεπουλούν,

τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!

Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί:

Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα. Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Είναι αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή του ταξικού τους καθήκοντος να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αποστερώντας το λαό από τα πάντα:

Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία.

Αυτό το έγκλημα που πάνε να ολοκληρώσουν, την καθολική δηλαδή παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 6/7/2012

Η εικονογράφηση από το greki-gr

«Ελάφρυνση της χώρας» με επιβάρυνση της εργασίας;

«Ελάφρυνση της χώρας» με επιβάρυνση της εργασίας;

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης που παραχώρησε ο Σπύρος Λαπατσιώρας στον Παύλο Κλαυδιανό για την εφημερίδα Εποχή (5/12/10)

Η απόφαση της ΕΚΤ να κρατήσει χαμηλά επιτόκια και να δέχεται ομόλογα, αδιανόητη άλλοτε, δείχνει ότι υπάρχει πλήρης συνείδηση πως η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, έκρυθμη. Η παγκόσμια οικονομία χαρακτηρίζεται: α) από αναιμική ανάκαμψη, η οποία συνοδεύεται από αύξηση της ανεργίας στον ανεπτυγμένο κόσμο, β) από ένα εξασθενημένο με πολύ σοβαρά προβλήματα διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο καθιστά την ανάκαμψη ασταθή, γ) από τις διεθνείς εντάσεις όπως αποτυπώνονται στις διεθνείς συναλλαγματικές ισοτιμίες, δηλαδή αυτό που, υπερβάλλοντας, καταγράφεται ως «πόλεμος νομισμάτων». Να αναφέρουμε και τις διαφορές πολιτικής διαχείρισης της παγκόσμιας κρίσης του 2008 και των συνεπειών της στους G20. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να τοποθετηθούμε για να κατανοήσουμε τις αποφάσεις της ΕΚΤ, όπως και τις αντίστοιχες της FED, μαζικής παρέμβασης στις αγορές χρέους, ενθυμούμενοι ταυτόχρονα ότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 δεν οδήγησε σε ουσιώδη μεταρρύθμιση της αρχιτεκτονικής και του τρόπου λειτουργίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η πρόσφατη κρίση στην Ιρλανδία, έχει στη βάση της το πρόβλημα των τραπεζών, με άλλα λόγια του ιδιωτικού χρέους και όχι του δημοσίου χρέους. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα διεθνώς, προέρχονται τόσο από την αύξηση του δημόσιου χρέους λόγω της μαζικής επιχείρησης διάσωσής του, την πτώση αξίας των ομολόγων, όσο και από το χρέος του ιδιωτικού τομέα. Προβλήματα ωρίμανσης χρέους, το οποίο πρέπει να αναχρηματοδοτηθεί όσο και ένα γενικότερο πρόβλημα ρευστότητας αυξάνουν -και θα αυξάνουν για άγνωστο ακόμη διάστημα- περιοδικά το συστημικό κίνδυνο για τη σταθερότητά του. Μία πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ εξετάζει την έκταση και το βάθος της διασύνδεσης μεταξύ των μονάδων που συνθέτουν αυτό το διεθνές δίκτυο και δείχνει ότι μικρά, από πλευράς μεγέθους προβλήματα, σε ένα κόμβο του συστήματος, για παράδειγμα στην Ελλάδα, λόγω της διεθνούς, αδιαφανούς (off shore) και δαιδαλώδους μορφής της διασύνδεσης μπορούν να πλήξουν σημαντικά κέντρα και επομένως μέσω μίας νέας κρίσης να απειλήσουν αυτή την αναιμική ανάκαμψη. Επίσης οι υφεσιακές πολιτικές της Ε.Ε που στοχοποιούν τα ελλείμματα συμβάλλουν στην αύξηση του συστημικού κινδύνου. Επομένως, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κάνει το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνει (θα μπορούσε για παράδειγμα να αναλάβει άμεσα τον δανεισμό των κρατών). Αυτή η κατάσταση εξηγεί τις διεθνείς διαστάσεις της πολιτικής της FED, που συνεισφέρει ενεργά στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης που δοκιμάζεται και από τις πολιτικές της ίδιας της Ευρώπης. Η ύφεση προχωρά στην ΕΕ, η λιτότητα έχει συμπιέσει ανελέητα το εισόδημα των νοικοκυριών. Αυτό δεν εξουδετερώνει αυτά τα μέτρα; Πώς εκτιμάς την κατάσταση αυτή τη στιγμή στην ευρωζώνη; Κάποια κράτη μέλη παρουσιάζουν ισχυρή ανάκαμψη και κάποια αναιμική, ή ύφεση (όπως η Ελλάδα). Νομίζω ότι πρέπει να προσέξουμε την εξής διάσταση που έχουν οι ευρωπαϊκές πολιτικές των ηγεμονικών τάξεων. Δεν πρόκειται απλά για πολιτικές λιτότητας, για μία προσήλωση στα ελλείμματα, στο δόγμα των Βερσαλλιών και στα συνθήματα του Χούβερ. Αυτή η προσήλωση, θα έλεγα σε μία οριακή έκφραση και όχι ακριβή αλλά αναγκαία ώστε να σκεφτούμε το εκτυλισσόμενο εγχείρημα της συγκρότησης μίας ηγεμονικής πολιτικής στην Ευρώπη μέσα από τις συνεχείς μετατοπίσεις που, δεν αποτελεί τον στόχο αλλά το μέσο. Μάλλον ο κύριος στόχος είναι η αντιμεταρρύθμιση: δηλαδή η μετάλλαξη των θεσμών και η δημιουργία καινούργιων, ώστε να ταιριάζουν, να στοιχίζονται με τις ανάγκες του αγοραίου μοντέλου. Με άλλα λόγια, στοχεύουν στην κατάλληλη αλλαγή της κοινωνίας και των κινήτρων των ανθρώπων, ώστε η κοινωνική οργάνωση να είναι συμβατή με τις αγορές. Φυσικά, δεν αποτελεί καινούργιο στόχο. Αλλά με μέσον την ύφεση, η οποία καθιστά πολιτικά εφικτή την δυνατότητα «μεταρρυθμίσεων», είναι δυνατό να επιταχυνθεί με πολύ γρήγορους ρυθμούς η υλοποίησή του και να καμφθούν οι αναμενόμενες αντιδράσεις. Δεν αναφέρεται αυτό πολύ στο δημόσιο διάλογο. Έχει κυριαρχήσει το σχήμα μιας Γερμανίας η οποία, για να διατηρήσει τα πλεονεκτήματα που της δίνουν τα πλεονάσματα της, αδιαφορεί ή εξάγει την ύφεση στις χώρες της «περιφέρειας» (υπάρχει ένα ζήτημα: το Βέλγιο ή και η ίδια η Γαλλία, π.χ., ανήκουν σε αυτό το σύνολο;) Προφανώς, όπως κάθε ιδεολογία, πατά σε γεγονότα. Συγχρόνως αποτελεί τη γλώσσα μέσω της οποίας οργανώνονται τα διακυβεύματα κρατών μελών ως τέτοιων. Ωστόσο, δε νομίζω ότι μπορεί να αποτυπωθούν σε αυτό το σχήμα, παρά μόνο έμμεσα και πολλαπλώς διαμεσολαβημένες οι αγωνίες και τα διακυβεύματα των υποτελών τάξεων, και πάλι μιλώντας οριακά, των ίδιων των κοινωνιών της Ευρώπης. Το σχήμα αυτό προκύπτει από την αποδοχή της θεωρίας των παγκόσμιων ανισορροπιών στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (μεγάλα ελλείμματα των ΗΠΑ και πλεονάσματα της Κίνας) ως εξήγησης της κρίσης του 2008 ή αποτελεί σύστοιχο αυτής. Φοβάμαι ότι πρόκειται για μια περίπτωση όπου ένα σύμπτωμα καθίσταται αιτία. Ας θυμηθούμε ότι πρόκειται για μια «αποτυχημένη θεωρία: συγκροτήθηκε προβλέποντας ότι τα ελλείμματα των ΗΠΑ, θα οδηγούσαν σε απόσυρση της εμπιστοσύνης από το δολάριο ως αποθεματικό νόμισμα. Εκτιμώ ότι αυτή η θεωρία υιοθετήθηκε ως κυρίαρχο θεωρητικό υπόδειγμα ερμηνείας της κρίσης του 2008, επειδή δεν υπήρχε κάποιο άλλο διαθέσιμο εξηγητικό παράδειγμα το οποίο συγχρόνως να ταιριάζει στον προσανατολισμό των σχεδιαστών οικονομικών πολιτικών και των συζητήσεων στα πλαίσια του G20. Συγχρόνως ταιριάζει στο μηχανιστικό χαρακτήρα της κυρίαρχης οικονομικής σκέψης, η οποία για λόγους συγκρότησης της κυρίαρχης ιδεολογίας προσανατολίζεται στο να βρεί την «κατάλληλη» μία αιτία η οποία εξηγεί το εξηγητέο. Να θυμίσουμε επίσης ότι αυτή η θεωρία συνδέεται άμεσα με τη συντηρητική οικονομική σκέψη που κυριάρχησε στην Ευρώπη όπως αποτυπώθηκε στο σύνθημα εξήγησης της κρίσης: «καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε» λές και είναι δυνατό σε ένα διεθνή καταμερισμό εργασίας με ελεύθερες κεφαλαιακές ροές και ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα να μη διευρύνεται το πεδίο εφαρμογής της ταυτότητας ότι αν κάποια χώρα έχει πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών κάποια άλλη θα έχει έλλειμμα και θα συμβαίνει το αντίστροφο στις κεφαλαιακές μεταβιβάσεις. Πόσο πιθανό είναι να διαλυθεί το ευρώ; Οι ηγεμονικές δυνάμεις δεν επιθυμούν τη διάλυση του ευρώ. Ωστόσο, οι πολιτικές τους έχουν θέσει ως υπαρκτή τάση το ενδεχόμενο να γίνει επιθυμητό κάτι τέτοιο, για παράδειγμα από τη Γερμανία. Στο βαθμό που η «κοινωνική ερήμωση» που προκαλούν συναντά την επίμονη άρνηση των ηγεμονικών τάξεων για θεσμικές μεταρρυθμίσεις που να οργανώνουν μια αλληλέγγυα Ευρώπη (συνθηματικά, μιας και έχουν συζητηθεί αρκετά: δανεισμός κατευθείαν από ΕΚΤ, ευρωομόλογο, ομοσπονδιακός προϋπολογισμός, στόχευση σε αλληλέγγυες κοινωνίες) θα δημιουργούνται σταθερά επεισόδια για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, τα οποία θα οδηγούν σε στρατηγικές εθνικής αναδίπλωσης θα διερευνώνται τα όρια του ευρώ και θα υλοποιούνται ad hoc μπαλώματα αυτών των πολιτικών. Ας θυμόμαστε ότι δεν υπάρχουν σιδερένιοι οικονομικοί νόμοι που πηγαίνουν προς τη μία ή την άλλη μεριά γι’ αυτό το ζήτημα: Η ίδια η ύπαρξη του ευρώ θεωρούνταν αδύνατη κάποτε λόγω της ασυμμετρίας των οικονομικών κύκλων των κρατών μελών. Η αριστερά πώς μπορεί να παρέμβει αυτή τη στιγμή; Μπορεί να κινητοποιήσει δυνάμεις στην ΕΕ, για μια επαναθεμελίωση και της ευρωζώνης και της ΕΕ; Ο χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς οργανώνεται στη βάση ενός άλλου οράματος για την οργάνωση των κοινωνιών, στο περιεχόμενο που δείχνει το σύνθημα «οι ανάγκες των ανθρώπων πάνω από τα κέρδη». Η μόνη ρεαλιστική πολιτική για τις κοινωνικές δυνάμεις τις οποίες επιθυμούμε να συγχωνεύσουμε σε μια ενότητα ρήξης με το υπάρχον, είναι αυτή η οποία έμπρακτα, με στόχους και μέσα που ακουμπούν τις καθημερινές πρακτικές μας, που κινητοποιούν στην οργάνωση της καθημερινότητας τους πολίτες, με παραδειγματικό τρόπο, ο οποίος βάζει στόχους που άμεσα μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή των ανθρώπων και μπορούν να υλοποιηθούν άμεσα επειδή γίνονται υλική δύναμη σε καθημερινή βάση, είναι αυτή που απορρέει από την υπεράσπιση της απο-εμπορευματοποίησης των αναγκών. Αυτή που αξιοποιεί την κοινωνική αλληλεγγύη ως βασικό εργαλείο πολιτικής και οδηγό δράσης που επιβάλλεται στην οικονομική διάσταση των λύσεων, ενώ, παράλληλα, προβάλλει την αναγκαιότητα του κοινωνικού ελέγχου (γιατί να μη ζητάμε σήμερα κοινωνική λογοδοσία και έλεγχο των επιχειρήσεων;) φέρνοντας την πολιτική των μαζών στο προσκήνιο. Πώς τίθεται το ζήτημα της διαγραφής του χρέους; Απαιτούνται εξειδικευμένα αιτήματα, που αφορούν την οργάνωση των εσόδων του δημοσίου και τη δυνατότητα άσκησης πολιτικών δημόσιου συμφέροντος, τα οποία είναι επείγοντα και μπορούν να αποτελέσουν τώρα μάχιμους στόχους, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής των «από κάτω», το αίτημα της αλλαγής του φορολογικού συστήματος όπως και το αίτημα δημόσιου πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα ο οποίος να ασκεί πολιτική με όρους δημόσιου συμφέροντος και όχι ιδιωτικού. Προφανώς εντάσσεται εδώ και το αίτημα της διαγραφής χρέους, αλλά με τρόπο που να αφορά όχι μόνο την «ελάφρυνση της χώρας», αλλά και την απελευθέρωση του κόσμου της εργασίας από τα πολλαπλά χρεωστικά δεσμά που έχει όχι μόνο με τις τράπεζες, όπως εντάσσεται εδώ και ό,τι αφορά την αλλαγή των όρων των εργασιακών σχέσεων προς το χειρότερο. Στο βαθμό που αυτά τα αιτήματα θα γίνονται υλική δύναμη στις κοινωνίες της Ευρώπης, καθώς και άλλα που θα αναδειχθούν, μπορεί να σχηματιστεί η αναγκαία δύναμη που θα θέσει με κοινωνικά έγκυρους όρους το ζήτημα της επαναθεμελίωσης της Ευρώπης.   Στη συζήτηση έχει τεθεί και το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ως χώρος τείνουμε να παγιδευτούμε σε ένα διαγωνισμό για να εκφωνηθεί το «μαγικό σύνθημα», το πλέον αριστερό ή αυτό που ακούγεται τόσο «βίαιο» όσο η ένταση της βίας που ασκούν οι ηγεμονικές δυνάμεις. Με αυτό τον τρόπο η αριστερά παγιδεύεται στον ιδεαλισμό της εκφώνησης του σωστού συνθήματος, που θα δεσμεύσει το φαντασιακό των μαζών στην υπηρεσία της άμεσης ανατροπής των συσχετισμών. Για παράδειγμα, το σύνθημα εξόδου από την ευρωζώνη που θέτουν αρκετοί σύντροφοι. Το πρόβλημα δεν είναι ότι «ο κόσμος δεν κινείται επειδή δεν ξέρει που να πάει», αλλά να αναγνωρίσουμε ότι ο «κόσμος» έχει μπει σε κίνηση, πάει όπου βλέπει μια κινητικότητα υπεράσπισης των συμφερόντων του ή ένα μέσο/όχημα οργάνωσης και έκφρασης της αμφισβήτησής του, ένα παράδειγμα δράσης, αλλά συγχρόνως ότι δεν έχει κανέναν λόγο να εμπιστευτεί τη δική μας αριστερά ως εκπρόσωπο, οργανωτή και εκφραστή της κίνησης όπως αυτή είναι σήμερα. Δε θα σταθώ κατά πόσο αυτή η πρόταση, η οποία έχει εκφωνηθεί από υπερσυντηρητικούς οικονομολόγους ως η πιο γρήγορη διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και η οποία παρόλο που δεν αποτελεί επιθυμία των κυρίαρχων τάξεων δεν πρέπει να αποκλειστεί η απίθανη στο παρόν αλλά όχι αδύνατη αλλαγή αυτής της στάσης, δημιουργεί καλύτερες θέσεις για τους μισθωτούς και σύμμαχα κοινωνικά στρώματα. Άμεσα οδηγεί σε πολύ χειρότερες συνθήκες από αυτές που προετοιμάζονται τώρα, μπορεί να συλληφθεί με όρους κοινωνικής καταστροφής σαν αυτούς που βίωσαν οι Αργεντίνοι όταν κατέρρευσε η οικονομία τους. Δεν θα σταθώ στο ερώτημα αν μας βάζει στη λογική των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων με τους Πορτογάλους, αν προχωρήσουν και αυτοί στο ίδιο διάβημα. Ούτε θα σταθώ στο κατά πόσο η κυριάρχηση των όρων «ανταγωνιστικότητα» ή «ανάπτυξη» ή η υπόρρητη προσχώρηση στο σύνθημα «καταναλώνουμε περισσότερα από ότι παράγουμε», για να στηριχτεί αυτό το διάβημα, δεν αποτελούν υποχώρηση στην οργάνωση της ιδεολογικής ηγεμονίας του αντιπάλου. Και ποιο είναι το κύριο; Θα σταθώ στο ότι πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά, πράγμα που αγνοείται από τους εκφωνητές της πρότασης, στη μέθοδο και τους τρόπους οργάνωσης των κοινωνικών αντιστάσεων. Πού θα φτάσουν αυτές δεν ξέρουμε στη παρούσα ιστορική συγκυρία: το «αδύνατο» εδώ είναι το σύνορο που χαράζει κάθε φορά ο λόγος της εξουσίας. Αυτό που θεωρώ δεδομένο, είναι ότι η ριζοσπαστική αριστερά δεν ξεκινά από μακροοικονομικές προτιμήσεις σε ένα νόμισμα, αλλά από τους κοινωνικούς συσχετισμούς και την αποτελεσματική οργάνωση της άμυνας του κόσμου της εργασίας, σε ένα κόσμο που μέσα ή έξω από το ευρώ θα κυριαρχείται για ιστορικά απροσδιόριστο διάστημα, αλλά το οποίο πρέπει να το πάρουμε ως δεδομένο, από τη Διεθνή του Κεφαλαίου

Για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής Του Σπύρου Λαπατσιώρα

Για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής

Του Σπύρου Λαπατσιώρα

1) Το κοινό πρόβλημα που υπόκειται των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής δεν είναι η «διάσωση του ευρώ και της ευρωζώνης», αλλά ο πολιτικά εφικτός τρόπος αλλαγής του «ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου». Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα σηματοδότησαν το τέλος της μορφής που είχε ως τώρα η διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη. Η αδυναμία της κυβέρνησης Μόντι να ακολουθήσει μία παρόμοια τροχιά με την κυβέρνηση της Ελλάδας είχε προεξοφληθεί από τις εκλογές της 6ης Μάη και τις δημοτικές εκλογές της Ιταλίας. Συγχρόνως, ο κύκλος ύφεση -> αδυνάτισμα τραπεζών -> χρέος οδήγησε σε υψηλά επίπεδα επιτοκίων την Ισπανία και την Ιταλία. Αυτά τα δύο, πολιτικός κίνδυνος διάδοσης του ελληνικού φαινομένου και ο κύκλος ύφεσης-αναγκών χρηματοδότησης (τραπεζών και δημοσίου) απαιτούσε μία άλλη προσέγγιση, η αναγκαιότητα της οποίας είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται από τον Αύγουστο του 2011. 2) Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής αποτελεί άλλη μία απόφαση όπου ο στρατηγικός στόχος (η εμβάθυνση του νεοφιλελευθερισμού) υπηρετεί τις ανάγκες που δημιουργεί, ενσωματώνοντας, με κατάλληλη για το στόχο μορφή, «ασύμβατες» μέχρι τώρα αρχές (όπως είναι η από κοινού εγγύηση χρέους των κρατών μελών). Η απόφαση της Συνόδου σπάζει το δεσμό «εθνικό δημόσιο χρέος και ανάγκες εθνικών τραπεζών» και καθιστά αμοιβαίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο τις ανάγκες κεφαλαιοποίησης των τραπεζών κάθε κράτους μέλους. Αυτή η απόφαση συνιστά, αφενός μεν, μία αναγνώριση της ανάγκης της από κοινού ανάληψης και εγγύησης των χρεών (στη συγκεκριμένη περίπτωση των εθνικών τραπεζικών συστημάτων), αφετέρου δε, μία αλλαγή στη μορφή με την οποία θα ασκείται ο μηχανισμός της χρηματοδότησης. Μέχρι τώρα, ο μηχανισμός αυτός απαιτούσε την εκπλήρωση συγκεκριμένων όρων -conditionality- για τη συνέχιση της χρηματοδότησης και υπογραφόταν είτε μεταξύ της εκάστοτε κυβέρνησης και της τρόικα είτε, πιο περιορισμένα, μεταξύ του EFSF/ESM και τη εκάστοτε κυβέρνησης. Τώρα, αντί να υπάρχει μία τρόικα και ένα μνημόνιο το οποίο θα δεσμεύει με αυστηρό τρόπο κάθε κράτος μέλος για να καλυφθούν εν συνόλω οι ανάγκες χρηματοδότησής του, ο νέος μηχανισμός θα είναι πιο ευέλικτος. Διαχωρίζονται, έτσι, οι ανάγκες χρηματοδότησης του τραπεζικού συστήματος από τις ανάγκες του δημοσίου. Ο μηχανισμός εποπτείας μεταφέρεται στην ΕΚΤ και γίνεται πιο ευέλικτος (τους προηγούμενους δύο μήνες έχουν κυκλοφορήσει πολλά σχέδια για το πώς θα μπορούσε η ΕΚΤ, με κατάλληλους μηχανισμούς ελέγχου, να απαιτεί συμμόρφωση ακόμη και σε εβδομαδιαία βάση, ενώ ακόμη θυμόμαστε την επιστολή στον Μπερλουσκόνι για τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρει ώστε να συνδράμει η ΕΚΤ στις ανάγκες της αγοράς ιταλικών ομολόγων). Με δεδομένη την ύφεση που προκαλούν οι πολιτικές λιτότητας και την επίδραση που έχει αυτή στις ανάγκες χρηματοδότησης τόσο του τραπεζικού όσο και του δημοσίου τομέα, η νέα μορφή ελέγχου και πιστοποίησης των καλών πολιτικών μεταφέρεται σε ένα μηχανισμό ο οποίος είναι πιο αδιαφανής, με θεσμικά κατοχυρωμένο το νεοφιλελευθερισμό (ο στόχος της ΕΚΤ είναι μόνο ο πληθωρισμός), μη-δημοκρατικό (για παράδειγμα, δεν είναι υπόλογη στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ούτε μπορούν να αντικατασταθούν τα ανώτατα στελέχη της). Όπως τουλάχιστον φαίνεται να προκρίνει η απόφαση της Συνόδου Κορυφής, αντίβαρο στις συμφωνίες που θα τίθενται προς υπογραφή και υλοποίηση (σε πιο συχνή βάση από ό,τι συνέβαινε με αυτές της τρόικα),  θα είναι η δεινή κατάσταση των τραπεζών των ευρωπαϊκών κρατών, η ίδια δε η απόφαση δημιουργεί κοινή ευρωπαϊκή μορφή εγγύησης και ανάληψης χρέους. Με άλλα λόγια, ο ήδη συγκεντρωμένος συστημικός κίνδυνος και η μεγαλύτερη διάχυσή του, μέσω της συγκέντρωσής του σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποτελεί ένα στοιχείο που καθορίζει το εύρος που μπορεί να πάρει η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των κρατών-μελών και η ίδια η επιχείρηση εμβάθυνσης του νεοφιλελευθερισμού. 3) Στην Σύνοδο Κορυφής δεν υπάρχει νίκη της Ισπανίας και της Ιταλίας επί της Γερμανίας. Το τραπεζικό σχέδιο που ανακοινώνει η απόφαση είναι σχέδιο που συζητείται αρκετό καιρό. Ας σκεφτούμε απλά: οι πολιτικά αδυνατισμένες νεοσύστατες κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Ιταλίας (σύντομα απονομιμοποιημένες από τις συνέπειες της πολιτικής τους) έπρεπε να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση χωρίς συνθήκες Ελλάδας, για να ενισχύσουν το όποιο πολιτικό κύρος τους - αλλιώς θα απονομιμοποιούνταν ταχύτατα, εντός εβδομάδων. Η σκηνή της «σύγκρουσης» απαιτείται πολιτικά, ώστε να μη φανεί ότι οι κυβερνήσεις αυτές υποκύπτουν σε εξωτερικούς όρους. Η μορφή (εποπτεία της ΕΚΤ) βοηθά σε αυτό, εφόσον οι όροι που θα τίθενται θα είναι πιο «σκοτεινοί». Άλλωστε προβλέπεται από την απόφαση της Συνόδου Κορυφής, ότι οι όροι που θα τίθενται για τη χρηματοδότηση, στο μνημόνιο κατανόησης που θα υπογράφεται, θα εξειδικεύονται είτε σε επίπεδο επιχείρησης είτε κλάδου είτε συνόλου οικονομίας, και θα επιβραβεύονται τα «καλά παιδιά». 4) Η συμφωνία έχει διάφορα αδύνατα ή σκοτεινά σημεία. Πρώτο: προβλέπεται χρόνος για να τεθεί σε εφαρμογή. Δεύτερο: προβλέπεται εξειδίκευση των όρων που δεν είναι δεδομένη (π.χ., με τι πλαίσιο εκκαθαρίζονται οι τράπεζες, ποιες θα είναι οι λεπτομέρειες των μνημονίων και των όρων χρηματοδότησης, πώς ακριβώς θα γίνεται ο έλεγχος, με ποιες κυρώσεις κλπ). Τρίτο: δίνει αρκετές λειτουργίες στο ESM χωρίς να έχει την αντίστοιχη χρηματοδότηση (και να σκεφτούμε ότι σε αυτό θα συνεισφέρουν και χώρες όπως η Ελλάδα). Η εμπλοκή της ΕΚΤ στο μηχανισμό αυτόν δεν είναι σαφής. 5) Ο ρόλος της ΕΚΤ αναβαθμίζεται και η ίδια συγκεντρώνει μεγάλη εξουσία. Αποκτά χαρακτηριστικά δανειστή ύστατη ανάγκης. Ως μη δημοκρατικό όργανο με υπερεξουσίες, μπορεί να θέτει όρους για την ανακεφαλαιοποίηση και την ενίσχυση του εθνικού τραπεζικού συστήματος, αναλαμβάνοντας μέρος της πίεσης που ασκείται στις εθνικές κυβερνήσεις που ως τώρα έθεταν όρους (π.χ. Γερμανία) 6) Η πίεση σε Ισπανία και Ιταλία θα αλλάξει μορφή και θα συνεχιστεί. Η ύφεση, η οποία προκαλείται από τις πολιτικές λιτότητας, θα συνεχίζει να δημιουργεί τα αποτελέσματά της. Να σημειώσουμε εδώ ότι δεν είναι εντελώς καινούργιο το σημείο της απόφασης για αγορά ομολόγων από το ESM. Οι αγορές ομολόγων στην πρωτογενή και δευτερογενή αγορά έχουν γίνει από το EFSF με μνημόνιο κατανόησης που έχει λιγότερο αυστηρούς όρους από ένα πρόγραμμα α λα τρόικα. Επίσης, η ενίσχυση του ρόλου του EFSF/ESM στην αγορά ομολόγων μπορεί να σημαίνει μείωση της εμπλοκής της ΕΚΤ. Δεν είναι σαφές τι σημαίνει αυτό το σημείο της απόφασης. 7) Η μορφή και ο ακριβής μηχανισμός εποπτείας του τραπεζικού συστήματος είναι αρκετά σημαντικά και δεν εξειδικεύονται. 8) Τα 130 δις. για το «αναπτυξιακό πακέτο» είναι αστεία τόσο λόγω διάρκειας της διαδικασίας εκταμίευσής τους, όσο και ως προς το ύψος του πακέτου για την αντιμετώπιση της ύφεσης. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι η ύφεση που δημιουργεί η λιτότητα θα συνεχίσει να κάνει τον κύκλο της.

Trash - TV - Χρυσή Αυγή

Trash - TV - Χρυσή Αυγή

Η Χρυσή Αυγή δεν θα πέσει από την τηλεόραση. Η ευρωπαϊκή εμπειρία μάς δείχνει ότι η ανάδυση νεοφασιστικών μορφωμάτων δεν είναι ούτε απλή ούτε πρόσκαιρη υπόθεση

Της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη Χρειάστηκαν «30 με 40 μεραρχίες», όπως αποκάλεσε ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής τους ψηφοφόρους του κόμματος, για να ανοίξει τεράστια κουβέντα σχετικά με τη μιντιακή προβολή του φασιστικού μορφώματος. Και η συζήτηση επιταχύνεται μετά τη live επίθεση του Ηλία Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη και τη Ρένα Δούρου. Τελικά τα ΜΜΕ θα «ξεσκεπάσουν» τον πραγματικό εαυτό των (νεο)ναζί ή θα συμβάλουν στην περαιτέρω εδραίωσή τους; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τα ερωτήματα αυτά ήταν από τα πρώτα που προβλημάτισαν τους μη ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής την επομένη των εκλογών, ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση του Ν. Μιχαλολιάκου για το εκλογικό αποτέλεσμα. Η αυθόρμητη αυτή αντίδραση είναι αποκαλυπτική για το γεγονός ότι, έστω και ασυνείδητα, έχει τελικά επικρατήσει η αντίληψη ότι τόπος άσκησης της πολιτικής είναι η μιντιακή και όχι η κοινωνική πραγματικότητα. Όμως κάτω από το τηλεοπτικό χαλί κρύβεται πολλή βρόμα. Η Χρυσή Αυγή, ένα «κίνημα» (όπως χαρακτηριστικά αυτοαποκαλείται) με πυρήνες και τοπικές οργανώσεις σε όλη σχεδόν τη χώρα, δεν είναι –τουλάχιστον ως επί το πλείστον– μιντιακό κατασκεύασμα. Έγινε γνωστή μέσα στις γειτονιές με τη δράση που ανέπτυσσε όλο το προηγούμενο διάστημα. Είναι πλέον διαδεδομένες οι ιστορίες με τις γιαγιάδες που πηγαίνουν με «προστασία» στα ATM ή με τα σπίτια που έχουν καταληφθεί από «λαθρομετανάστες» και που μέσα σε τρεις μέρες παραδίδονται στους ιδιοκτήτες τους «καθαρά και φρεσκοβαμμένα», τα μαχαιρώματα στους δρόμους «για να έχει ασφάλεια ο έλληνας πολίτης». Ο Ρομπέν των Δασών σε έκδοση φασιστοειδούς κατοικεί εδώ και καιρό στην Ελλάδα και μας καλεί να κοιμηθούμε ήσυχοι. Η Χρυσή Αυγή, ούτε λίγο ούτε πολύ, έχει φτιάξει ένα «δίκτυο αλληλεγγύης», αποκορύφωμα του οποίου αποτέλεσαν τα συστηματικά συσσίτια (τα οποία είπαν ότι θα χρηματοδοτήσουν και από την κρατική επιχορήγηση που θα πάρουν ως κοινοβουλευτικό κόμμα), ικανό να δομήσει ισχυρούς δεσμούς με τα εργατικά και κυρίως με τα νέα μικροαστικά στρώματα που πολώνονται βίαια προς τα κάτω. Ιδιαίτερα σημαντική και για την ιδεολογική αναπαραγωγή της είναι φυσικά και η αναπτυσσόμενη παρέμβαση στα σχολεία, ειδικά στο έδαφος της υποχώρησης της άλλοτε κρατούσας ΚΝΕ. Η υλική βοήθεια συνδυασμένη με μπόλικες δόσεις εθνικισμού, τόνωσης της χαμένης εθνικής αξιοπρέπειας και «θετικής προοπτικής» προς τα στρώματα που βρίσκονται (ή έχουν ξεπεράσει) το όριο της κατάθλιψης, και πασπαλισμένη με κορώνες αντισυστημισμού, χάρισε 7% στους σύγχρονους φασίστες, ακόμα και χωρίς τηλεοπτική προβολή και ως εκ τούτου χωρίς προσωποποίηση του Ρομπέν των Δασών (με χαρακτηριστικά τα χιλιάδες ασταύρωτα ψηφοδέλτια, κυρίως στην επαρχία). Η Χ.Α. παιζόταν εδώ και καιρό στα ΜΜΕ… Τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες», πράγματι, δεν ήταν μόνιμοι θαμώνες τηλεοπτικών πάνελ, όπως το έτερο καλό παιδί του συστήματος, το ΛΑΟΣ, μεγάλο μέρος της αρχικής αποδοχής του οποίου οφειλόταν στη μιντιακή προβολή του. Ήταν, ωστόσο, πανταχού παρόντα, ακόμα και αν δεν φαίνονταν στους δέκτες μας. Ήταν στον πυρήνα της λογικής που ήθελε τους μετανάστες να αποτελούν τον «εσωτερικό εθνικό εχθρό», ήταν οι «αγανακτισμένοι πολίτες» της Πάτρας, ήταν ο εγκέφαλος των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ήταν η αντίληψη της δημόσιας διαπόμπευσης των οροθετικών που μολύνουν τον «έλληνα οικογενειάρχη», ήταν η βία των δυνάμεων καταστολής ενάντια στο αγωνιζόμενο κίνημα, ήταν το ίδιο το βαθύ κράτος της βίαιης επιβολής και της υφαρπαγής ανύπαρκτης συναίνεσης. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα ΜΜΕ καλλιέργησαν το ρατσισμό, τη βία, τη μισαλλοδοξία, φυτεύοντας τη Χρυσή Αυγή στα κεφάλια μας. Το αυγό του φιδιού και η ιδεολογία του επωάζονταν καιρό τώρα στην αστική πρακτική και ρητορεία. Και όλα πήγαιναν καλά στην αρχή, όταν ακόμα και για αριστερούς ψηφοφόρους οι μετανάστες αποτελούσαν το πρόβλημα καθεαυτό, όταν η (άγνωστη στον κόσμο της TV) Χρυσή Αυγή «καθάριζε» τους δρόμους της Αθήνας, όταν, τέλος πάντων, κράτος και παρακράτος συνεργάζονταν με σαφώς κατανεμημένες τις δραστηριότητές τους. Όμως, τα παιχνίδια με τη φωτιά μπορεί να αποβούν μοιραία καμιά φορά. Κι έτσι η κατάσταση ξέφυγε. Η διαφαινόμενη μεγάλη άνοδος της Χρυσής Αυγής πριν από τις εκλογές της 6ης Μάη, που πλέον κατέληγε ενοχλητική για τους πολιτικούς εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού, και οι προπηλακισμοί βουλευτών οδήγησαν στα κροκοδείλια δάκρυα Σαμαρά-Βενιζέλου μπροστά στον «υπαρκτό κίνδυνο εκφασισμού της κοινωνίας». Λίγο αργά βέβαια. Τα σκοτεινά μονοπάτια του διαδικτύου Ο εκσυγχρονισμένος φασισμός είναι πιο ολοκληρωμένος από ό,τι νομίζουμε και η οικοδόμηση του κομματικού προφίλ δεν είναι παραμελημένος στόχος. Η Χρυσή Αυγή, εκτός από τη γνωστή εφημερίδα, διαχειρίζεται έναν ευρύ διαδικτυακό ιστό, που περιλαμβάνει από το επίσημο σάιτ μέχρι ιστότοπους των κατά τόπους οργανώσεων, βιντεάκια στο You Tube, παρέμβαση στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Το «αποκλεισμένο από τα ΜΜΕ» κόμμα, που το «λασπολογούν» και το «συκοφαντούν» ξέρει και άλλο μονοπάτι, στο οποίο μάλιστα βαδίζει με ιδιαίτερη μαεστρία, καθώς η παρέμβαση μέσω διαδικτύου ευνοεί τη ρητορική «μας φοβούνται-δεν μας παίζουν», αλλά όχι μόνο: η χρήση νέων τεχνολογιών χτυπάει την καρδιά του target group της Χρυσής Αυγής. Οι ηλικίες 35-44 και οι μαθητές που ψήφισαν για πρώτη φορά είναι τα τμήματα του εκλογικού σώματος στα οποία το κόμμα είχε τη μεγαλύτερη επιρροή. Μια μικρή εξερεύνηση στην επίσημη ιστοσελίδα τους είναι ενδεικτική για το προφίλ που προσπαθεί να οικοδομήσει σήμερα η οργάνωση. Επίσημο και υπεύθυνο πολιτικό κόμμα, με άποψη για τα τεκταινόμενα, που ούτε στα θεωρητικά του κείμενα ούτε στην πρακτική του έχει κάποια σχέση με τη βία. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο σύνδεσμο «αρθρογραφία» του «γενικού γραμματέα» δεν υπάρχει κανένα άρθρο, πέρα από τη 45΄ προεκλογική συνέντευξή του. Για το πλατύ διαδικτυακό κοινό, λοιπόν, η Χρυσή Αυγή είναι politically correct οργάνωση που τα λέει έξω από τα δόντια και δεν διστάζει να καταγγείλει τα αστικά ΜΜΕ, στέλνοντάς τους ακόμα και εξώδικο. Λίγο διαφορετικά είναι τα πράγματα στη σελίδα «Ιδεολογική βιβλιοθήκη του μετώπου γυναικών», στην οποία φιλοξενούνται άρθρα για το ρόλο της γυναίκας και τη φυλή, καθώς και «κείμενα ιδεολογίας» που περιλαμβάνουν τοποθετήσεις και τσιτάτα από τον Χίτλερ, τον Μεταξά, τον Έζρα Πάουντ, αλλά και τον Νίτσε ή τον Καζαντζάκη. Φαίνεται ότι «η βάση» της οργάνωσης με τις ιστοσελίδες για τους πιο μυημένους έχει πιο ξεκάθαρη «ιδεολογική» τοποθέτηση. Και με αυτόν τον τρόπο η διαδικτυακή εικόνα της φαίνεται να ολοκληρώνεται: τοποθέτηση για το κοινοβούλιο, άποψη για το γυναικείο ζήτημα, τοποθέτηση για την ιστορία, παρεμβάσεις περί πολιτισμού. Τα παιδιά, εκτός από άποψη, έχουν και ευαισθησίες… Πριν από τις μπουνιές Ωστόσο, για ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που θέλει να διευρύνει την εκλογική του βάση και να γίνει κομμάτι της επίσημης πολιτικής ζωής το ζήτημα τις προβολής του από τα ΜΜΕ είναι καίριο. Και η Χρυσή Αυγή, ιδιαίτερα μετά τις 6 Μάη, διεκδίκησε αυτή τη δυνατότητα με όλους τους τρόπους. Την αρχική αμηχανία των τηλεοπτικών ΜΜΕ διαδέχτηκε η υιοθέτηση της άποψης ότι η προβολή της οργάνωσης θα ξεσκεπάσει το πραγματικό ποιόν της. Ως αποτέλεσμα, και με την επίκληση του σχετικού νόμου περί προβολής των κοινοβουλευτικών κομμάτων, δημοσιογράφοι όπως ο Θεοδωράκης και ο Σρόιτερ άρχισαν να παίρνουν συνεντεύξεις από τα στελέχη του κόμματος, προετοιμασμένοι να απευθύνουν «δύσκολες» ερωτήσεις, επιτελώντας τάχα κοινωνικό έργο. Τελικά, όμως, η Χρυσή Αυγή ξεσκεπάζεται; Πριν προσπαθήσουμε να ψηλαφίσουμε μια απάντηση, είναι αναγκαίο να σταθούμε στο εξής: ακόμα ένας «δημοσιογράφος» που φιλοξένησε μέλος της οργάνωσης ήταν ο Θέμος Αναστασιάδης. Και εκεί δεν ετέθη καν το ερώτημα περί του πώς να «στριμωχτεί» το εν λόγω στέλεχος. Αντιθέτως, η εκπομπή αποτέλεσε το πρώτο τρανό παράδειγμα του πόσο εύκολα και αναίμακτα ο νεοφασισμός μπορεί να ενταχθεί στο life style, δίπλα από την Ελένη Μενεγάκη και τη συμμετοχή μας στη Γιουροβίζιον. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι πια κάτι ακατονόμαστο, αλλά τμήμα της πολιτικής ζωής και ως εκ τούτου της show biz, πάντα με τη συμπαράσταση σχολίων από άλλες, πρωινο-μεσημεριανές συνήθως εκπομπές (βλ. ο «γλυκούλης» Γερμενής κ.λπ.). Αλλά, ο Θέμος Αναστασιάδης δεν ήθελε έτσι κι αλλιώς να φέρει σε δύσκολη θέση τη Χρυσή Αυγή. Αντιθέτως. Οι άλλοι δημοσιογράφοι όμως; Την έφεραν πράγματι σε δύσκολή θέση; Αν παρακολουθήσει κανείς τις συνεντεύξεις του Μιχαλολιάκου, του Κασιδιάρη ή του Λαγού, αρχικά μπορεί να διακρίνει το γεγονός ότι ποτέ δεν αφήνουν να φανεί αν έρχονται σε δύσκολη θέση, καθώς και τη δυνατότητά τους να αντιστρέφουν ερωτήσεις και με ιδιαίτερα επιθετικό ύφος να ψέγουν τον δημοσιογράφο ότι είναι καθοδηγούμενος και σκοπό έχει να τους συκοφαντήσει. Οι στημένες απαντήσεις τους, οι «τρίπλες»-φασόν που υιοθετούν όλοι προς αποφυγή δύσκολων ερωτήσεων, οι συγκεκριμένες, κοινές σε όλους ατάκες και η ήρεμη στάση του σώματός τους (δεν ιδρώνουν καν, σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους!) δείχνουν καταρχάς ένα πολύ καλά προετοιμασμένο επιτελείο, που ξέρει τι τους περιμένει, που έχει προβάρει τη στάση του, που βγαίνει στα κανάλια με σκοπό να προβάλει ένα πολύ έξυπνα δομημένο προφίλ, στην οικοδόμηση του οποίου έχουν –σαφέστατα– συμβάλει επικοινωνιολόγοι. Σε δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης διαπιστώνουμε ότι η τοποθέτηση όλων ανεξαιρέτως των συνεντευξιαζόμενων έχει συγκεκριμένη δομή και στόχο. Σκιαγραφούν το προφίλ τους περίπου ως εξής: καταρχάς, τονίζουν συχνά ότι η Χρυσή Αυγή πρόκειται για «νόμιμο πολιτικό κόμμα», προκειμένου να σπάσουν την αντίληψη περί της παράνομης δράσης και πολιτικής τους τοποθέτησης. Πασχίζουν να παρουσιαστούν ως τμήμα της επίσημης πολιτικής σκηνής, γεγονός που αποδεικνύεται και από την επιλογή τους να απαρνηθούν ως «πλαστογραφίες» ακόμα και ολόκληρα τεύχη του περιοδικού τους που μιλούν για τον Χίτλερ και το «έπος του Γ΄ Ράιχ». Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η επίκλησή τους σε αποφάσεις της δικαιοσύνης κάθε φορά που τους υπενθυμίζονται κατηγορίες και καταδίκες των μελών τους. Κι εδώ έρχεται η έτερη επωδός των φασιστοειδών: «δεν κρύβομαι, δεν φοβάμαι» να βγω στα κανάλια. Που σημαίνει, δεν έχω να κρύψω τίποτα. Αφού πρώτα απαρνιούνται τα γραπτά τους, αφού αποκρύπτουν (ή ωραιοποιούν) την ιδεολογική τους τοποθέτηση, αφού διακηρύττουν ότι το κόμμα τους έχει δομές όπως κάθε άλλο κόμμα, έρχεται η ώρα να μετατοπίσουν την κουβέντα στην πολιτική συγκυρία. Αυτό είναι μία από τις «τρίπλες», όταν τα επιχειρήματα απόσεισης του νεοναζισμού στερεύουν. Επίθεση στον δημοσιογράφο ότι τους ρωτάει πράγματα που δεν έχουν σχέση με την πολιτική και δεν αφορούν τον κόσμο, και επικέντρωση στο «εμείς δεν κλέψαμε, άλλοι μας κατάντησαν έτσι – ο κόσμος έχει ανάγκη για απαντήσεις στο σήμερα, αφήστε το παρελθόν». Το παζλ συμπληρώνεται με τη Χρυσή Αυγή να είναι ένα κόμμα περήφανο για την πολιτική πορεία του, συνεπές και γειωμένο με τον πόνο του λαού. Οι πολιτικές απαντήσεις στο σήμερα, βεβαίως, είναι τέτοιες που μόνο το κοινό αίσθημα δεν προκαλούν: «μέσα στο ευρώ, δεν θα χαρίσουμε την Ελλάδα στους τοκογλύφους, θέλουμε αξιοκρατία» και, φυσικά, οι άνθρωποι είναι και χριστιανοί ορθόδοξοι, όπως δεν ξεχνούν να τονίζουν. Εξάλλου, το χαρακτηριστικό τους είναι η «μαζικότητα» και οι «περιφρουρημένες πορείες», αλλά και η μόρφωση, μιας και συνεχώς μιλούν για τον Πλάτωνα, τον Ισοκράτη, το Βυζάντιο. Τη διαφορά τους με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα την εντοπίζουν στην ηθική στάση τους και στο γεγονός ότι αυτοί «κάνουν πράξεις και δεν μένουν στα λόγια», γιατί βαρέθηκαν την «αερολογία» των πολιτικών τόσα χρόνια. Η ρητορική τους δεν αποκλίνει χιλιοστό από την κυρίαρχη ρητορική. Η Χρυσή Αυγή, λοιπόν, δεν είναι τίποτε ακραίοι. Αντιθέτως, αυτοί και τα λένε και θα τα κάνουν. Όσο για τους μετανάστες, είναι όλοι παράνομοι και το μόνο που χρειάζεται είναι να πάνε από κει που ήρθαν. Αυτό η Χρυσή Αυγή διατείνεται ότι το διεκδικεί πολιτικά, γιατί, φυσικά, ουδεμία σχέση με τις επιθέσεις εναντίον τους έχει. Ίσα ίσα, «ο κόσμος τηλεφωνεί συνεχώς στα γραφεία τους» για να τους σώσουν από την επέλαση των μεταναστών, και οι χρυσαυγίτες, «όταν μπορούν, φτιάχνουν ομάδες και πηγαίνουν». Και αφού οι συνεντευξιαζόμενοι παρουσιάζονται ως τα καλά παιδιά της πολιτικής, έρχεται και η ώρα να αποδειχτούν και τα πιο ριζοσπαστικά. Μιλούν για «εθνική αντίσταση στη χούντα του Μνημονίου», προπαγανδίζουν την «επαναστατική δράση των εθνικιστικών κινημάτων», διακηρύττουν ότι «δεν θα μπουν στο καλούπι του συστήματος», καλούν τον κόσμο «να σηκωθεί από τον καναπέ και να συνταχθεί γύρω από τον εθνικιστικό πυρήνα», ενώ δεν παραλείπουν να θυμίσουν τους αγώνες του λαού με αναφορές στην Κερατέα. Η «αντισυστημική» Χρυσή Αυγή είναι εδώ και δεν διστάζει κάθε στιγμή να καταγγέλλει και τα ΜΜΕ ως το μακρύ χέρι του συστήματος που έχει ευθύνη για την κατάσταση της χώρας. Όλα αυτά, φυσικά, έχουν και αντιφάσεις. Γιατί είναι αντίφαση να υποστηρίζουν, για παράδειγμα, την ελληνική δικαιοσύνη και από την άλλη να λένε ότι αυτό που έχουμε δεν είναι δημοκρατία, να λένε ότι είναι επίσημο πολιτικό κόμμα και ταυτόχρονα να προβάλλονται ως αντισυστημικοί, να απευθύνονται σε συγκεκριμένα στρώματα ενώ η ιδεολογία τους μιλά για φυλές και έθνη. Ωστόσο, οι αντιφάσεις δεν είναι αυτές που αποτυπώνονται. Αντιθέτως, αποτυπώνεται το προφίλ μιας καθ’ όλα νόμιμης οργάνωσης, που έχει έτοιμες και λογικές (λογικοφανείς για την ακρίβεια) απαντήσεις, που δεν κολλάει πουθενά. Ένα είναι σίγουρο: η Χρυσή Αυγή πιάνει τον παλμό του κόσμου στον οποίο βασικά απευθύνεται. Αντιλαμβάνεται τη ριζοσπαστικοποίηση και την ενσωματώνει στα δικά της καλούπια. Γιατί ο ακροατής που δεν είναι αριστερός αρέσκεται στο να ακούει πως πρέπει να σηκωθεί από τον καναπέ του (αλλά τελικά να μη σηκώνεται), φτιάχνεται όταν βλέπει να βρίζουν τους δημοσιογράφους γιατί και ο ίδιος τους απεχθάνεται ως υπηρετούντες το πολιτικό σύστημα (δεν ήταν λίγος ο κόσμος που γούσταρε το «εγέρθητι»), χαίρεται να ακούει για την Κερατέα (γιατί πιθανότατα ήταν εκεί), μισεί το τέως πολιτικό προσωπικό (το οποίο μάλλον μούντζωνε βράδια ολόκληρα το προηγούμενο διάστημα στο Σύνταγμα), βρίσκει λύση σε όλα του τα προβλήματα όταν του προσφέρεται και επίσημα, τηλεοπτικά, ο μετανάστης ως αποδιοπομπαίος τράγος. Είπαμε, όμως, ότι υπάρχουν και οι επικοινωνιολόγοι, οι οποίοι φαίνονται όχι μόνο στην τακτική, αλλά και στην αισθητική του τηλεοπτικού λόγου της Χρυσής Αυγής. Η χρήση «λαϊκού» λεξιλογίου («τα στέκια του Κολωνακίου», «λεβεντόπαιδα», «παλικάρια») σε συνδυασμό με τη συνεχή χρήση συναισθηματικού λεξιλογίου («περηφάνια», «προδοσία») και τις επαναλήψεις φράσεων-κλειδιών όχι μόνο κινητοποιούν συγκινησιακά τον ακροατή, αλλά επιτυγχάνουν να εντυπώσουν στο μυαλό του, ακόμα και όχι άμεσα συνειδητά, την τοποθέτηση του ομιλούντος. Ψευτομαγκιά και αντριλίκι συμβαδίζουν πλήρως με την αισθητική του νεοέλληνα (και μάλιστα του «πληγωμένου νεοέλληνα») ωραιοποιώντας και απενοχοποιώντας την προβαλλόμενη πολιτική και βαθύτατα ιδεολογική άποψη. Πόσο μάλλον όταν είναι εμφανής και η χρήση δήθεν αριστερής φρασεολογίας («η χώρα μας είναι προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων», «δουλεία», «κοινωνική ζούγκλα»). Το σχήμα που προβάλλουν είναι απλό: «μας χτυπάνε από παντού, γιατί είμαστε επικίνδυνοι για το σύστημά τους». Όποιος μας λασπολογεί είναι πολιτικός μας αντίπαλος και λέει ψέματα. Μακριά από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την «κόκκινη χούντα των σταλινικών αποβλήτων», η Χρυσή Αυγή όχι μόνο διατείνεται, αλλά έχει αποδείξει ότι μπορεί να δώσει φαΐ και ασφάλεια στον Έλληνα, μπορεί να σώσει την πατρίδα από τα ξένα συμφέροντα. Από αυτό το σχήμα δεν λείπει, φυσικά, το σημαντικότερο ίσως συστατικό, η αλήθεια. Η έμμεση επίκληση στην αυθεντία του ομιλούντος επιτυγχάνεται με αποστροφές μεσσιανικού τύπου και συνεχείς επαναλήψεις φράσεων που περιέχουν τις έννοιες της αλήθειας και της ειλικρίνειας. Με άλλα λόγια, η προβολή της Χρυσής Αυγής στα ΜΜΕ όχι μόνο δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα ρίξει τις μάσκες, αντιθέτως είναι δυνατόν να συμβάλει στην ενδυνάμωση, τη νομιμοποίηση και την ιδεολογικοποίηση της σχέσης της με τους ψηφοφόρους της. Από την άλλη, όσον αφορά το κοινό που δεν την ψήφισε ή που διαφωνεί, η παρουσία της οργάνωσης στην τηλεόραση το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί με βεβαιότητα είναι μάλλον η εμπέδωσή της μέσα στα σπίτια μας, στη σκέψη μας, και την αισθητική μας, σε καθημερινή βάση, μέχρι αυτό, έστω και ασυνείδητα, να γίνει συνήθεια που δεν προκαλεί ξενισμό. Όμως, η Χρυσή Αυγή δύσκολα θα χάσει πόντους από την προβολή της και για ένα λόγο επιπλέον: ακόμα και οι «πολύ σκληροί για να πεθάνουν» δημοσιογράφοι δεν μπορούν ούτε να ξεφύγουν ούτε να ξεμπροστιάσουν τον πυρήνα της λογικής της Χρυσής Αυγής, απλώς γιατί η τοποθέτησή της αποτελεί το όριο της τοποθέτησης των επίσημων ΜΜΕ. «Έχετε δίκιο σε ό,τι αφορά την παράνομη μετανάστευση», όπως είχε απαντήσει η Στάη στον Κασιδιάρη μέσω τηλεοπτικού παραθύρου… Μετά τις μπουνιές Μήπως, όμως, η επίθεση του Ηλία Κασιδιάρη κατέστρεψε το προφίλ που με κόπο έστηνε τόσο καιρό η οργάνωσή του στα ΜΜΕ; Μήπως είχαν δίκιο όσοι μίλαγαν για τηλεοπτικό ξεμπρόστιασμα και αυτογκόλ; Ωστόσο, αυτοί που φαίνεται να δείχνουν απέχθεια στο περιστατικό και να το καταγγέλλουν –τουλάχιστον η πλειονότητά τους– φαίνεται μάλλον να είναι άνθρωποι εξαρχής ενάντια στην τοποθέτηση της Χρυσής Αυγής. Αντιθέτως, συζητήσεις στις λαϊκές, στη δουλειά, στη γειτονιά καταγράφουν μεγάλο αριθμό κόσμου ο οποίος είτε έμπαινε στη ερώτημα περί του ποιος προκάλεσε ή χτύπησε πρώτος ή, ακόμα χειρότερα, ξεστόμιζε «καλά της έκανε». Η σελίδα στο Facebook με τίτλο «Να αγιάσει το χέρι σου Ηλία Κασιδιάρη» είχε μέχρι το πρωί της επομένης του περιστατικού 4.493 «Like». Ακόμα και με την επιφύλαξη της γνώσης ότι μεγάλο μέρος αυτής της ηλεκτρονικής δουλειάς είναι σαφώς καθοδηγούμενο, τα αποτελέσματα είναι τουλάχιστον ανησυχητικά. Και το πρόβλημα υπάρχει ακριβώς γιατί η «έκρηξη» του ανθρωποειδούς δεν ήταν έκρηξη, αλλά καθεαυτή η αντίληψη της Χρυσής Αυγής, που επιχειρεί τη βίαιη πάταξη και απομόνωση όποιου δεν συμφωνεί μαζί της. Ας μην έχουμε αυταπάτες: ο Ηλίας Κασιδιάρης ούτε ξέφυγε ούτε έκανε κανένα λάθος. Έκανε, σε πιο λάιτ εκδοχή, αυτό που χρόνια ξέρει να κάνει off camera, με τη συνείδηση ότι μπορεί να χάσει κάποιους και την πεποίθηση ότι θα κερδίσει ή ακόμα και θα «ντουρώσει» άλλους. Ό,τι έκανε υπηρετεί κατά γράμμα και αποτελεί σαφή συνέχεια του σχεδίου της Χρυσής Αυγής «που θα τα βάλει με όλους για να ξεβρομίσει ο τόπος». Αλλά ακόμα και αν δεν το εξυπηρετούσε, η οργάνωση με την ασυναγώνιστη γκαιμπελίστικη μέθοδό της θα ήξερε πώς να το κάνει εξυπηρετικό. Χρειάστηκε η on camera επίθεση του Κασιδιάρη, γιατί οι καθημερινές δολοφονίες μεταναστών στο δρόμο δεν ήταν αρκετές, ώστε τα πολιτικά κόμματα να δηλώσουν ότι δεν θα ξανακάτσουν στο ίδιο τηλεοπτικό τραπέζι με εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής. Παρ’ όλα αυτά, δεν θέλει ούτε πολλή σκέψη ούτε πολλή αριστεροσύνη για να γίνει σαφές ότι ακόμα και η τέταρτη εξουσία δεν μπορεί να φιλοξενεί στα τηλεοπτικά της πάνελ τοποθετήσεις που είναι πίσω και από τον Διαφωτισμό και ότι αυτό δεν θίγει κανένα ανθρώπινο ή πολιτικό δικαίωμα, όπως συχνά αναφέρεται. Ωστόσο, αν ένα πράγμα γίνεται σαφές, είναι ότι η Χρυσή Αυγή δεν θα πέσει από την τηλεόραση. Η ευρωπαϊκή εμπειρία μάς δείχνει ότι η ανάδυση νεοφασιστικών μορφωμάτων δεν είναι ούτε απλή ούτε πρόσκαιρη υπόθεση. Χρειάζεται ο κόσμος της δουλειάς να οικοδομήσει μορφές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, να θωρακιστεί ιδεολογικά, να διεκδικήσει πολιτικά, να ανακτήσει την ιστορική του μνήμη και την πείρα του, να δώσει απαντήσεις και να βαδίσει ενωμένα στον κοινό αγώνα για την πάταξη του φασισμού. Πηγή: ektosgrammis.gr