Από την μεταξική 4η Αυγούστου στη Χρυσή Αυγή. Τα εγκλήματα του φασισμού στην Ελλάδα

Written by Κατερίνα Θωίδου  Από την εφημερίδα ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

(1 vote)

Ταγματασφαλίτης ποζάρει δίπλα σε κρεμασμένο νεολαίο της ΕΠΟΝ

Σε μια περίοδο που οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής στρογγυλοκάθονται στα έδρανα της βουλής, παριστάνοντας το πολιτικό κόμμα που δήθεν σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζουν να πρωτοστατούν στις δολοφονικές ρατσιστικές επιθέσεις κατά των μεταναστών στις γειτονιές, χρειάζεται να θυμίσουμε τα ιστορικά τους εγκλήματα.
Οι φασίστες πάντα τάσσονταν στο πλευρό των καπιταλιστών εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους, χρησιμοποιώντας όμως «αντιπλουτοκρατική» φρασεολογία για να παραπλανήσουν τον κόσμο. Ταυτόχρονα προσπαθούσαν να συγκροτήσουν ομάδες κρούσης στους δρόμους για να επιβάλουν «την τάξη και την ασφάλεια» με στόχο να διαλύσουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και την αριστερά, με όπλο τους την ωμή βία.
«…Δεν χρειάζεται πρόγραμμα σωτηρίας η Ιταλία, χρειάζεται άντρες και αποφασιστικότητα!», δήλωνε το 1922 ο Μουσολίνι. Στα δικά του πρότυπα έγιναν απόπειρες να συγκροτηθούν και στην Ελλάδα φασιστικές οργανώσεις. Η πιο γνωστή ήταν η Εθνική Ένωσις Ελλάς (ΕΕΕ), που συγκροτήθηκε με κέντρο τη Θεσσαλονίκη και έγινε πανελλαδικά γνωστή το καλοκαίρι του 1931, όταν επιχείρησε να πυρπολήσει τον εβραϊκό συνοικισμό Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη. Η κάθοδος στην Αθήνα, τον Ιούνιο 1933, κατέληξε σε φιάσκο, καθώς οι φασίστες πήραν μαζική απάντηση από το εργατικό κίνημα και έτσι διαλύθηκαν. Η ΕΕΕ είχε την οικονομική στήριξη του τότε πρόδρομου του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, σύμφωνα με σχετικό έγγραφο που είχε δημοσιεύσει ο Ριζοσπάστης το Φλεβάρη του 1933.
Αυτές τις μέρες κλείνουν 76 χρόνια από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου του φασίστα Μεταξά. Ο πρώην στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς κατέλαβε την εξουσία με τη στήριξη του βασιλιά Γεωργίου Β’´ και της ελληνικής άρχουσας τάξης μέσα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει συνθήκες κατάρρευσης, σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, της ανόδου του εργατικού κινήματος και του δυναμώματος της Αριστεράς.
Στις εκλογές του Γενάρη 1936 ούτε οι βενιζελικοί ούτε οι βασιλόφρονες κατάφεραν να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το Μάρτη ο Γεώργιος Β’´ διόρισε τον Μεταξά υπουργό Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Δεμερτζή και όταν ένα μήνα μετά ο πρωθυπουργός πεθαίνει, ο βασιλιάς ορίζει τον Μεταξά πρωθυπουργό και η Βουλή του δίνει ψήφο εμπιστοσύνης.
Τον Μάη του 1936 η Γενική Απεργία των καπνεργατών μετατράπηκε σε γενικευμένο εργατικό ξεσηκωμό στη Θεσσαλονίκη, που όμως ηττήθηκε και βάφτηκε στο αίμα. Στις 4 Αυγούστου με πρόσχημα ένα «κομμουνιστικό πραξικόπημα» που θα γινόταν με την κοινή γενική απεργία που είχε προκηρυχθεί για τις 5 Αυγούστου, ο Βασιλιάς κλείνει τη βουλή και εγκαθιδρύει τη δικτατορία του Μεταξά.
Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου εξαπέλυσε μαζικό διωγμό όχι μόνο κατά της Αριστεράς και του κινήματος αλλά και κατά οποιουδήποτε ξέφευγε από τα πρότυπα της φασιστικοποιημένης κοινωνίας του Χίτλερ και του Μουσολίνι, τους οποίους αντέγραφε. Απαγόρεψε τα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα μπήκαν κάτω από τον έλεγχο του κράτους, ο υπουργός Εργασίας έγινε και γραμματέας της «Εθνικής» ΓΣΕΕ, χιλιάδες συνδικαλιστές και αγωνιστές της Αριστεράς φυλακίστηκαν, οδηγήθηκαν στην εξορία όπου πολλοί πέθαναν από τις αρρώστιες, άλλοι βασανίστηκαν στα αστυνομικά τμήματα. Η ίδια τύχη περίμενε και πολύ κόσμο από τις μειονότητες στις οποίες απαγορεύτηκε να μιλούν την τοπική τους γλώσσα σε δημόσιο χώρο. Η δικτατορία του Μεταξά προχώρησε σε κάψιμο βιβλίων μπροστά στους στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ανάμεσά τους και τα βιβλία του Καρκαβίτσα και του Παπαδιαμάντη.
Ο Μεταξάς δημιούργησε την ΕΟΝ-Οργάνωση Νεολαίας η συμμετοχή στην οποία ήταν υποχρεωτική. Με στολές, παρελάσεις, ναζιστικούς χαιρετισμούς γινόταν προσπάθεια στρατιωτικοποίησης της νεολαίας. Ο Μεταξάς σε μια ομιλία του σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης είχε πει: «Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες από αυτές του Κράτους. Σας ζητώ όχι μόνο να έχετε τις ίδιες ιδέες, αλλά να πιστεύετε σ’´ αυτές και να δουλεύετε γι’ αυτές με ενθουσιασμό. Αν κάποιος από σας έχει διαφορετικές ιδέες, καλύτερα να μείνει αμόρφωτος».
Λίγα χρόνια αργότερα, τον Ιούνη του 1943, η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη σχημάτισε τα Tάγματα Ασφαλείας. Ηταν ένοπλα σώματα ντόπιων φασιστών που βοηθούσαν τους Ναζί να τσακίσουν την Αντίσταση. Ο Ράλλης εξόπλισε τους Εύζωνες, τους τσολιάδες των Ανακτόρων, που μέχρι τότε ήταν άοπλοι και τους παραχώρησε στους ναζί για να αναλάβουν τη βρόμικη δουλειά. Έτσι προέκυψε ο χαρακτηρισμός “γερμανοτσολιάδες”.

Ταγματασφαλίτες

Οι ταγματασφαλίτες ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στα γερμανικά στρατεύματα, έπαιρναν διαταγές από τα SS και με τη βοήθειά τους στήθηκαν τα μπλόκα στην Κοκκινιά, την Καλογρέζα, την Καλλιθέα. Οι Ναζί συγκέντρωναν με τη βία στην κεντρική πλατεία της κάθε γειτονιάς τους άντρες και οι ταγματασφαλίτες φορώντας κουκούλες υποδείκνυαν ποιοι θα εκτελεστούν, ποιοι θα σταλούν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και ποιοι θα αφεθούν ελεύθεροι. Η επιλογή γινόταν με βάση τη συμμετοχή τους ή όχι στην Αντίσταση και τα πολιτικά τους φρονήματα.
Στην ύπαιθρο, τα Τάγματα συμμετείχαν στις σφαγές και στις πυρπολήσεις ολόκληρων χωριών. Στο Χορτιάτη για παράδειγμα το Σεπτέμβρη του '44, δολοφόνησαν 146 ανθρώπους, από τους οποίους 128 γυναίκες και παιδιά. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Φριτς Σούμπερτ, που και στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη έστησε γύρω του αιμοβόρα τάγματα ασφαλείας. Μια περιγραφή από το Χορτιάτη λέει: “Περισσότερα από 80 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν από το καφενείο του Μπαντάτσιου στον φούρνο του Στ. Γκουραμάνη για να καούν ζωντανά. Οταν το πλήθος έφτασε στο φούρνο, ο Σούμπερτ - κατ' άλλους ο υπασπιστής του Γ. Καπετανάκης - φώναξε έξαλλος: «Φωτιά, φωτιά. Κλείστε τους και μην αφήνετε κανένα να φύγει. Θα τους κάψουμε όλους!» Απ' έξω τοποθετήθηκαν φρουροί με την εντολή να σκοτώσουν όποιον τολμούσε να ξεμυτίσει απ' τον φούρνο.
Επειδή όμως, το οίκημα ήταν κατάμεστο από κόσμο και οι έγκλειστοι συνωστίζονταν πίσω από τις πόρτες και τα παράθυρα, οι Σουμπερτίτες, για να μειώσουν την πίεση, τοποθέτησαν ένα πολυβόλο και απ' το μικρό παράθυρο της μπροστινής πόρτας άρχισαν να πυροβολούν, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλά γυναικόπαιδα. Έπειτα έριξαν ξερά χόρτα πάνω στα σώματα των νεκρών και των τραυματιών και με ένα φλογοβόλο πιστόλι έβαλαν φωτιά.”
Τα Τάγματα Ασφαλείας μετά τους Ναζί πουλήθηκαν στους Άγγλους και στη συνέχεια στις κυβερνήσεις που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Αφού πολέμησαν ως συντεταγμένη μονάδα στη Μάχη της Αθήνας το Δεκέμβρη του 44, στη συνέχεια επάνδρωσαν και τα καινούργια Τάγματα Εθνοφυλακής, αρκετοί μπήκαν στους Ευέλπιδες και έγιναν αξιωματικοί καριέρας, ενώ το κράτος τούς προστάτεψε αθωώνοντάς τους στις δίκες των δωσιλόγων που ακολούθησαν.
Μερικά από αυτά τα φασιστικά αποβράσματα προχώρησαν στο πραξικόπημα της 21ης Απρίλη και στην εγκαθίδρυση της Χούντας. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ο οποίος το 1969 με νομοθετικό διάταγμα αναγνώρισε τα «Τάγματα Ασφαλείας» ως συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Σύμφωνα με αυτό το νόμο της Χούντας αντιστασιακοί θεωρήθηκαν και όσοι πολέμησαν επί Κατοχής εναντίον οργανώσεων «αντεθνικώς δρασάντων και αποσκοπούντων εις την επιβολήν εν τη χώρα καθεστώτος διαφόρου του νομίμου τοιούτου» (δηλαδή του ΕΑΜ). Ετσι πήραν προνόμια, συντάξεις κλπ.
Η δικτατορία του Παπαδόπουλου κατάργησε κάθε έννοια ελευθερίας με φυλακίσεις, βασανιστήρια στο όνομα της “αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου”, βάζοντας όλη την χώρα κάτω από το καθεστώς τρομοκρατίας και επιβάλλοντας σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής “το πατρίς - θρησκεία - οικογένεια”. Το ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν η στρατιωτική αστυνομία και το κύριο σώμα ασφαλείας κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας. Χιλιάδες πολιτικοί αντίπαλοι της χούντας συνελήφθησαν από την EΣA και στάλθηκαν σε ορισμένα από τα πιο έρημα νησιά του Αιγαίου. Από τα υγρά υπόγεια της Ασφάλειας μέχρι την εφιαλτική ταράτσα της οδού Μπουμπουλίνας, πέρασαν χιλιάδες αγωνιστές, που υπέστησαν τα πιο αποτρόπαια βασανιστήρια και εξευτελιστικές μεθόδους ανάκρισης, με πιο χαρακτηριστικό τη φάλλαγα, με αποκορύφωμα τη μαζική σφαγή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής είναι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων και των χουντικών βασανιστών. Ο ιδρυτής της ο Μιχαλολιάκος σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στο «κόμμα της 4ης Αυγούστου» το οποίο είχε ιδρύσει ο Κώστας Πλεύρης το 1960, ο σημερινός υποψήφιος βουλευτής στο Επικρατείας με το ΛΑΟΣ. Το Κόμμα της 4ης Αυγούστου τυπικά διαλύθηκε, μέσα στη δικτατορία, όμως ουσιαστικά συνέχισε να λειτουργεί, ως συσπείρωση γύρω από τη δεκαπενθήμερη και ενίοτε μηνιαία εφημερίδα «4η Αυγούστου». Στελέχη του, όπως ο ίδιος ο αρχηγός του Κ. Πλεύρης, ανέλαβαν θέσεις, κυρίως στον προπαγανδιστικό μηχανισμό του καθεστώτος της χούντας.

Χουντικοί

Τα Χριστούγεννα του 1976 ο Μιχαλολιάκος προφυλακίστηκε για επεισόδια που έκανε στην κηδεία του βασανιστή της Χούντας αστυνομικού Βαγγέλη Μάλλιου. Στους δύο μήνες που έμεινε στον Κορυδαλλό γνώρισε τους πρωτεργάτες της δικτατορίας.
Το 1978 συνελήφθη ξανά αυτή τη φορά ως μέλος ακροδεξιάς τρομοκρατικής ομάδας που τοποθετούσε βόμβες σε κινηματογράφους και βιβλιοπωλεία και τον Οκτώβρη του 1979 καταδικάζεται για κατοχή εκρηκτικών υλών. Το Σεπτέμβρη του 1980 ανέλαβε την ηγεσία της Νεολαίας της ΕΠΕΝ και το 1985 αποχώρησε γιατί τη θεωρούσε πολύ μετριοπαθή και ίδρυσε τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής.
Ο Μιχαλολιάκος έχει δηλώσει πάμπολες φορές την υποστήριξή του στη Χούντα δηλώνοντας μάλιστα ότι «Με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο η Ελλάδα γνώρισε προκοπή». Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές ο Μιχαλολιάκος τοποθέτησε στην τελευταία και τιμητική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας τον Ηλία Παππά που προέρχεται από τον κύκλο του Γεώργιου Παπαδόπουλου.
Δεν σηκώνει καμία υποτίμηση από την πλευρά της Αριστεράς για το ρόλο της Χρυσής Αυγής και κάθε λογής νοσταλγών της Χούντας και των Ταγματασφαλιτών. Η πάλη για να τους τσακίσουμε χρειάζεται να συνεχιστεί οπουδήποτε τολμούν να εμφανιστούν, θυμίζοντας την ιστορική τους διαδρομή και προβάλλοντας την ανάγκη να τους πετάξουμε έξω από τη βουλή και τις γειτονιές δυναμώνοντας το κίνημα που μπορεί να τους πνίξει.

Last modified on Τετάρτη, 01 Αύγουστος 2012 11:23

Δικτατορία 4ης Αυγούστου 1936: 76 χρόνια μετά

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Ο Ι.Μεταξάς υποδέχεται στην Αθήνα τον θεωρητικό του
Ναζισμού Γιόζεφ Γκαίμπελς, στις 20 Σεπτεμβρίου 1936

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Συμπληρώθηκαν 76 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας της 4^ης Αυγούστου 1936 και τα αίτια που οδήγησαν σε εκείνο το ανελεύθερο φασιστικό καθεστώς, πρέπει να μας προβληματίζουν ιδιαίτερα, καθώς υπήρξαν ορισμένα κοινά σημεία με τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα: Βαθειά οικονομική κρίση, πολιτική αστάθεια, άνοδος των φιλοφασιστικών δυνάμεων, ανοχή απέναντί τους των κομμάτων του κέντρου και της δεξιάς. Στο αφιέρωμα που ακολουθεί, δημοσιεύονται ενδιαφέροντα στοιχεία για το αντιδικτατορικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της Μεταξικής δικτατορίας.

 Ποιος ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς

Ως στρατιωτικός ο Ιωάννης Μεταξάς διακρίθηκε από τις σπουδές του κιόλας στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς, ενώ από το 1903 είχε τοποθετηθεί στο τότε νεοσύστατο κατά τα ξένα πρότυπα Γενικό Επιτελείο Στρατού.

Από νωρίς συνδέθηκε φιλικά με τη βασιλική οικογένεια και όταν το 1910 ο Γεώργιος Α΄ διόρισε πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο Κρητικός τού προσέφερε τη θέση του πρώτου υπασπιστή του. Έτσι, ο Μεταξάς έγινε ο σύνδεσμος μεταξύ Βενιζέλου και ανακτόρων. Η ρήξη μεταξύ τους ήρθε το 1915, όταν ο Μεταξάς με την παραίτησή του μετέπεισε τον Κωνσταντίνο Α΄ ως προς την είσοδο της χώρας στον πόλεμο, στο πλευρό των συμμάχων. Ο Βενιζέλος δεν τον συγχώρεσε ποτέ και, το 1917, τον εξόρισε στην Κορσική από όπου γύρισε ύστερα από την επιστροφή των βασιλικών στην εξουσία. Στις 12 Οκτωβρίου 1922 ο Μεταξάς ίδρυσε το «κόμμα των Ελευθεροφρόνων». Μετά τη δικτατορία Πάγκαλου, κατά την οποία φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε, συμμετείχε στις εκλογές της 11ης Νοεμβρίου 1926. Κατέλαβε 51 έδρες και διορίστηκε υπουργός Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Ζαΐμη. Αργότερα υπηρέτησε και ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τσαλδάρη. Ωστόσο, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι «Ελευθερόφρονες» σημείωναν όλο και χειρότερες επιδόσεις. Όταν το 1936 κατέλαβαν επτά έδρες, όλα έδειχναν ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Μεταξά έφτανε στο τέλος της. Ο Γεώργιος Β΄ όμως είχε διαφορετική άποψη.

Η απελπισία του, στις εκλογές του 1936, όταν  έλαβε μόνο 50.137 ψήφους ήταν μεγάλη, καθώς έβλεπε τα όνειρα του να γκρεμίζονται. Στο ημερολόγιο του έγραψε: «Εκλογαί. Από χθες είχα την διαίσθησιν της αποτυχίας. Ερημιά σπιτιού. Κέντρον, χαλαρότης, μόνον οι πιστοί Κεφαλλήνες. Καμία εκδήλωσις έξω. Σήμερον επίσης, παρ’ όλας τας ελπίδας οικείων και φίλων. Νύκτα εξεδηλώθη πλήρως η αποτυχία. Παντού. Εξαιρέσεις Ηλείας και Μεσσηνίας και εκεί μόνον κάτι. Εις Κεφαλληνίαν η επιτυχία όχι πλήρης. Εις Αθήνας η αποτυχία οικτρά. Συμπέρασμα, ο αντιβενιζελισμός δεν με θέλει, με απέβαλεν εκ του μέσου του. Καλλίτερα».

Όλα έδειχναν ότι η πολιτική σταδιοδρομία του Μεταξά έφτανε στο τέλος της. Ο Βασιλιάς όμως είχε διαφορετική άποψη. Στις 9 του Μάρτη τον διορίζει υπουργό στρατιωτικών και ο δρόμος για τον Μεταξά να εγκαταστήσει την δικτατορία της 4ης Αυγούστου είχε αρχίσει ήδη.

Μεταξάς - Μανιαδάκης

«Υφυπουργείο Δημοσίας Ασφαλείας» και Μανιαδάκης

Αμέσως μετά την επικράτηση της δικτατορίας ο Μεταξάς δημιουργεί ένα «υφυπουργείο Δημοσίας Ασφάλειας» στο υπουργείο Εσωτερικών. Επικεφαλής διορίζει ένα πρόσωπο αφοσιωμένο στην υπόθεση της 4ης Αυγούστου και ιδιαίτερα στον αρχηγό της. Τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκης. Το όνομα του οποίου, σε όλη τη διάρκεια της; τετραετούς δικτατορίας, έγινε συνώνυμο του τρόμου, της βίας, των βασανιστηρίων, των διώξεων όλων των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος.

Στον Μανιαδάκη ανατέθηκε να εδραιώσει την δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Με ποιο τρόπο; Μ’ αυτόν που περιγράφει ο Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο του «4η Αυγούστου»:

Κατευθυνόμενη από το παλάτι ήταν η δικτατορία της 4ης Αυγούστου

 Τα βασανιστήρια με πάγο και ρετσινόλαδο

Η αγριότητα κατά των αντιπάλων του καθεστώτος,
ήταν στην ημερήσια διάταξη

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της αστυνομίας εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.
Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση ομολογιών και δηλώσεως μετανοίας. Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:
Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, το φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής ανακριτής το θεωρούσε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμίων. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμίων. Σε αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελλί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελλί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερεις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μία στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα. Υπάρχει μάλιστα στη ζωή ένας από αυτούς που βασανίστηκαν με τη μέθοδο του πάγου: ο Χρήστος Χριστακάκης, ο οποίος υποφέρει από τις συνέπειες του φοβερού βασανιστηρίου. Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια.

Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι κραυγές του κρατούμενου. [...] Την εποχή εκείνη “αυτοκτόνησε” σύμφωνα με την εκδοχή της Ασφαλείας, ο χημικός Μαρουκάκης, που είχε συλληφθεί με την κατηγορία ότι ήταν υπεύθυνος του παράνομου Ριζοσπάστη. Στην πραγματικότητα τον Κ. Μαρουκάκη, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον έριξαν από την ταράτσα και τον σκότωσαν. Με τον ίδιο τρόπο δολοφόνησαν και το γέρο αγωνιστή, στέλεχος της «Εργατικής Βοήθειας», [...] Βαλλιανάτο. Υπολογίζεται ότι εκτός από τις δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, δώδεκα τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.
Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν “σακατεύετε αλλά μη σκοτώνετε”. Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το “ζήλο” τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να “ξεπαστρέψει” και μερικούς για να φοβηθούν και να “σπάζουν” ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια».1

 Στήριξη Μεταξά από Βενιζέλο, Σοφούλη και Τσαλδάρη

Εδώ να συμπληρώσουμε ότι η δικτατορία του Μεταξά στηρίχτηκε από το σύνολο των αστικών κομμάτων της εποχής, πρώτα και καλύτερα από τους Ελευθέριο και Σοφοκλή Βενιζέλο και από τον Θ. Σοφούλη. Και φυσικά και από το «Λαϊκό Κόμμα» του Π. Τσαλδάρη. Επίσης μετά την κατοχή της χώρας μας από τα στρατεύματα του άξονα, το μεγαλύτερο μέρος των ατόμων που στελέχωναν τον μηχανισμό της κυβέρνησης Μεταξά υπηρέτησαν πιστά τους κατακτητές.

Εξοντωτικά μέτρα κατά των κομμουνιστών

Η Μεταξική δικτατορία αντιμετώπισε τους κομμουνιστές ως τους πιο βασικούς αντιπάλους της και χρησιμοποίησε σε βάρος τους εξοντωτικά μέσα. Τους θεωρούσε, μάλιστα, σύμφωνα με τον ιστορικό Βασίλη Λαζαρη,  πρωτεργάτες στη συγκρότηση αντιδικτατορικών μετώπων και αντιφασιστικών εργατικών και νεολαιιστικών ενώσεων, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται, ήδη, σε όλη την έκταση της χώρας.

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα εξής αποσπάσματα μιας απόρρητης εγκυκλίου, που είχε στείλει το Γενάρη του 1938 στις νομαρχίες, στους εισαγγελείς και στις αστυνομικές αρχές του κράτους, ο υφυπουργός Δημόσιας Τάξης Μανιαδάκης:

Τσακίστε τους…

«Πρώτιστος, κύριος και αντικειμενικός σκοπός της κατευθύνσεως του κομμουνιστικού κόμματος είναι η ανατροπή της κυβερνήσεως. Προς τούτο το Λαϊκόν Μέτωπον, το οποίον και προ της 4ης Αυγούστου 1936 είχον οι κομμουνισταί συγκροτήσει, συμφώνως προς τας οδηγίας της Τρίτης Διεθνούς, το εμφανίζουν ήδη ειδικώς διά την Ελλάδα ως Λαϊκόν αντιδικτατορικόν ή αντιφασιστικόν μέτωπον, με συμμετοχήν εις τούτο αντιπροσώπων από τα τέως κόμματα των Φιλελευθέρων, της Δημοκρατικής Ενώσεως, του Αγροτικού, του Σοσιαλιστικού, καθώς και παντός αντιδρώντος προς τη σημερινήν διακυβέρνησιν της χώρας. Ούτως οι κομμουνισταί, παραλλήλως προς τας κυρίως κομμουνιστικάς αυτών προσπαθείας, πρωτοστατούν διά την συγκρότησιν του Λαϊκού αντιδικτατορικού ή αντιφασιστικού Μετώπου, το οποίον δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό τούτο το Λαϊκό Μέτωπον, με νέας ονομασίας (...). Εξαιρετικήν όμως σημασίαν αποδίδουν οι κομμουνισταί εις τη διάδοσιν της ιδέας του Μετώπου μεταξύ των νέων (...). Δι' αυτό ακριβώς η οργάνωσις αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων, παραλλήλως προς το πολιτικόν Λαϊκόν αντιδικτατορικόν Μέτωπον, απασχολεί όλως ιδιαιτέρως τους κομμουνιστάς, οι οποίοι πάντοτε αποτελούν το κέντρον και την καθοδήγησιν πάσης παρομοίας αντεθνικής κινήσεως (...).

Οι κομμουνισταί έσπευσαν επίσης να συνεργαστούν εις τους εργατικούς χώρους με τους ρεφορμιστάς. Ούτως εις σύσκεψιν των ανωτέρων στελεχών των ρεφορμιστών και των ενωτικών (κομμουνιστών) απεφασίσθη και συνεκροτήθη το Πανελλαδικόν Ενιαίον Εργατικόν Μέτωπον, εις το οποίον εδόθη εθνική μορφή» 2.

Οι δολοφονίες αγωνιστών στη Θεσσαλονίκη

Η δικτατορία προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις αντιφασιστικές δραστηριότητες των κομμουνιστών με συνεχείς μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις ή εκτοπίσεις τους σε ξερονήσια. Δεν είχε όμως διστάσει να προχωρήσει ακόμη και στη φυσική εξόντωση κομμουνιστικών στελεχών, όπως του δημοσιογράφου του "Ριζοσπάστη" Μήτσου Μαρουκάκη, του παλαίμαχου αγωνιστή Νίκου Βαλιανάτου, του Γραμματέα της ΟΚΝΕ Χρήστου Μαλτέζου και του Ακροναυπλιώτη δασκάλου Παύλου Σταυρίδη.

Είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής το γεγονός ότι δολοφονίες κομμουνιστών από τα όργανα της ίδιας της κρατικής εξουσίας σημειώνονταν κυρίως σε περιόδους έξαρσης του αντιδικτατορικού κινήματος του λαού. Ετσι, το Γενάρη του 1938, η αστυνομία της Θεσσαλονίκης γκρέμισε από το παράθυρο του κτιρίου της Ασφάλειας και σκότωσε τον τσαγκαρά Στέφανο Λασκαρίδη - όταν η μακεδονική πρωτεύουσα συγκλονιζόταν από φοιτητικές αντιφασιστικές εκδηλώσεις, που περιγράφονται, άλλωστε, πολύ καθαρά στο παρακάτω "Δελτίον" του Μανιαδάκη:

Εξόριστοι από τη δικτατορία Μεταξά κομμουνιστές

Οι εφημερίδες «Λευτεριά», «Μαθητική Φωνή», «Αντιφασίστας»

«Εις την Θεσσαλονίκην εκυκλοφόρησεν πολυγραφημένη η εφημερίς "Λευτεριά", όργανον της φοιτητικής κομμουνιστικής Νεολαίας, που παροτρύνει την ενίσχυσιν του Λαϊκού Μετώπου και αναφέρει ότι κατά το γενόμενον μάθημα αεραμύνης εις το Πανεπιστήμιον εγένοντο εκδηλώσεις των φοιτητών κατά του πολέμου.

Εις την Θεσσαλονίκην επίσης εκυκλοφόρησεν η πολυγραφημένη τετρασέλιδος εφημερίς "Μαθητική Φωνή", όργανον της μαθητικής κομμουνιστικής νεολαίας, που απευθύνεται προς τους μαθητάς των Γυμνασίων, εις τους οποίους προσπαθεί να παρουσιάσει την Ελλάδα ως κυβερνωμένην με μεσαιωνικούς τρόπους.

Εις την Θεσσαλονίκην και πάλιν εκυκλοφόρησεν την 21ην Νοεμβρίου 1937 η εφημερίς "Αντιφασίστας", καθαρώς κομμουνιστική.

Εξ αναφοράς τέλος της Αστυνομικής Διευθύνσεως Θεσσαλονίκης, εκθετούσης τας εσχάτως λαβούσας χώραν σκηνάς εν τω Πανεπιστημίω Θεσσαλονίκης, προκύπτει ότι:

α. την 27ην Νοεμβρίου 1937 ερρίφθησαν έξωθι του Πανεπιστημίου προκηρύξεις επαναστατικού περιεχομένου,

β. την 30ήν Νοεμβρίου, μετά το μάθημα της Κοινωνιολογίας του πρυτάνεως Ελευθεροπούλου, ερρίφθησαν και πάλιν κομμουνιστικαί προκηρύξεις εις την έξοδον του Αμφιθεάτρου,

γ. την 7ην Δεκεμβρίου εις το μάθημα του Ενοχικού Δικαίου του καθηγητή Λυτζεροπούλου έλαβε χώραν προσχεδιασμένη διαμαρτυρία υπό της κομμουνιστικής φοιτητικής νεολαίας υπέρ του απομακρυνθέντος πρυτάνεως Ελευθεροπούλου (...),

δ. την 10ην Δεκεμβρίου ερρίφθησαν και πάλιν προκηρύξεις κομμουνιστικού περιεχομένου.

3. Την ιδίαν νύκτα της 10ης Δεκεμβρίου ανηρτήθη Ερυθρά σημαία με σφυροδρέπανον επί της κυρίας εισόδου του Πανεπιστημίου» 3.

Πρωτοβουλία για αντιδικτατορικό μέτωπο στη Μακεδονία

Ενάμιση περίπου μήνα νωρίτερα και συγκεκριμένα την 1η Νοέμβρη του 1937 είχε κυκλοφορήσει στη μακεδονική πρωτεύουσα έντυπη προκήρυξη κάποιας επιτροπής πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση αντιδικτατορικού μετώπου στην περιοχή, που ήταν γραμμένη στην καθαρεύουσα - δείγμα ότι η εν λόγω επιτροπή είχε σχηματιστεί από πολιτικά στοιχεία, που βρίσκονταν πέρα από τον κομμουνιστικό χώρο.

Με την προκήρυξη γινόταν σύσταση στους αστούς πολιτικούς να στραφούν στις λαϊκές μάζες και στο στρατό, για να ανατρέψουν τη δικτατορία, τονιζόταν η άμεση ανάγκη συγκρότησης "Αντιδικτατορικής Επιτροπής Βορείου Ελλάδος", υπογραμμιζόταν ότι η ίδια η δικτατορία είχε αδιάσπαστα δεθεί με τη μοναρχία και συνεπώς δεν μπορούσε να καταργηθεί με ομαλό τρόπο, και προβαλλόταν ως πρώτιστο καθήκον των αξιωματικών να ενωθούν με το λαό, για να γκρεμίσουν τον Μεταξά!

Ο "λαοπρόβλητος εθνικός κυβερνήτης" όπως παρουσιάζονταν δικτάτορας

Για τη σωτηρία του λαού και του έθνους

Όπως αναφερόταν συγκεκριμένα:

«Οι αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού, του Ναυτικού και της Αεροπορίας, εν ενεργεία και απότακτοι, εκράτουν εις χείρας των τας ενόπλους δυνάμεις της χώρας και ηδύναντο περισσότερον παντός άλλου να συντελέσουν εις τη σωτηρίαν του λαού και τους Έθνους» 4.

Στις αρχές του Δεκέμβρη του 1937, το Αντιδικτατορικό Μέτωπο της Θεσσαλονίκης είχε ήδη συγκροτηθεί και στις 15 του επόμενου μήνα είχε κυκλοφορήσει σχετική προκήρυξη, με την οποία πανηγυριζόταν το γεγονός. Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος, στο Δελτίο της του Δεκέμβρη του 1937, επιβεβαίωνε το σχηματισμό του Θεσσαλονικιώτικου Μετώπου με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από το Λαϊκό, το Φιλελεύθερο, το Αγροτοεργατικό, το Αγροτικό, το Σοσιαλιστικό και το Κομμουνιστικό Κόμμα και γνωστοποιούσε τη δημιουργία εβδομήντα συνοικιακών και επαγγελματικών επιτροπών.

Η σχέση του μεταξά με τα φασιστικά καθεστώτα του Χίτλερ
στη Γερμανία και Μουσολίνι στην Ιταλία ήταν ιδιαίτερα στενή

Η δολοφονία του Λασκαρίδη

Στα τέλη του Γενάρη, η Ασφάλεια της Θεσσαλονίκης, στη γενικότερη προσπάθειά της να αντιμετωπίσει με την τρομοκρατία το συνεχώς αναπτυσσόμενο εκεί αντιδικτατορικό λαϊκό κίνημα, συνέλαβε μεταξύ άλλων κομμουνιστών και αστών δημοκρατών της πόλης και τον κομμουνιστή τσαγκαρά Στέφανο Λασκαρίδη, που τον δολοφόνησε αμέσως. Εμφάνισε μάλιστα το θάνατό του ως αυτοκτονία, όπως προκύπτει από το Δελτίο του Μανιαδάκη, στο οποίο αναφέρονται για τη συγκεκριμένη περίπτωση τα εξής:

«Εν Θεσσαλονίκη την 31ην Ιανουαρίου 1938 συλληφθείς ο κομμουνιστής υποδηματεργάτης Λασκαρίδης Στέφανος και προσαχθείς εις το Γραφείον του διοικητού Ασφαλείας, όπως προβή, τη προτροπή και των παρισταμένων δύο αδελφών του, εις δήλωσιν μετανοίας, επί τοσούτον συνεσκοτίσθη, μη δυνάμενος να συμβιβάση το αίσθημα της αποκηρύξεως των ιδεωδών του εν σχέσει με το καθήκον του προς την έννομον τάξιν, ώστε καθ' ην ώραν, υπείκων εις τας αδελφικάς συστάσεις και επικλήσεις, ήρχισε να γράφη την δήλωσιν αποκηρύξεως του κομμουνισμού, διέκοψεν αποτόμως ταύτην και ριφθείς από του παραθύρου ηυτοκτόνησε» 5.

Η δολοφονία του Λασκαρίδη δεν οδήγησε στην κάμψη των δραστηριοτήτων των αντιδικτατορικών δυνάμεων της συμπρωτεύουσας - και πρώτιστα των κομμουνιστών. Αντίθετα, οι δραστηριότητες αυτές αυξήθηκαν, προς μεγάλη απογοήτευση του Μανιαδάκη και των οργάνων του. Ετσι, το Μάρτη του 1938, η Θεσσαλονίκη πλημμύρισε από μαχητικές προκηρύξεις του Αντιδικτατορικού Μετώπου των Νέων, ενώ κυκλοφόρησαν παράνομα τον Απρίλη η αντιδικτατορική εφημερίδα "Λαϊκή Φωνή" και το Μάη το νεολαιίστικο "Εμπρός", το "Δελτίο" της Επιτροπής Θεσσαλονίκης της ΟΚΝΕ και ο "Εργάτης", όργανο του Ενιαίου Εργατοϋπαλληλικού Μετώπου. 6

Σημειώσεις

1.Σπύρος Λιναρδάτος, Η 4η Αυγούστου, Θεμέλιο 1966, 1988, Διάλογος, 1975

2.  Υφυπουργείον Δημοσίας Ασφάλειας. Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας. Γραφείον Α. Αρ. Εμπ. Πρ. 1/4/16β/ 21 - 1 - 1938.

3.  Υφυπουργείον Δημοσίας Ασφάλειας. Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας. Γραφεία Α και Δ. Δελτίον Κομμουνιστικής Κινήσεως από 30 - 12 - 1937 έως 13 - 1 - 1938.

4.  Δελτίον (...) από 13 - 1 - 1938 έως 21 - 1 - 1938.

5.  Δελτίον (...) από 4 - 2 - 1938 έως 11 - 2 – 1938

6. Βασίλης Λάζαρης, «Η δικτατορία της 4^ης Αυγούστου αντιμετώπισε τους κομμουνιστές με δολοφονίες», εφημερίδα Ριζοσπάστης, 4-8-1998, σ.6η

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ με τη στήριξη της Χρυσής Αυγής χαρίζουν την Αγροτική Τράπεζα στον Σάλλα, του Νεκτάριου Καζάνη

03/08/2012 - 09:33 03/08/2012 - 09:33

 

 

 

ΝΔ - ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟΝ ΣΑΛΛΑ .

Αποκαλύπτεται ο αντεργατικός και βαθιά συστημικός ρόλος της Χρυσής Αυγής που στηρίζει ανοικτά το ξεπούλημα -Χάρισμα της Αγροτικής Τράπεζας στον Εκλεκτό των Διαπλεκόμενων και του συστήματος ΣΑΛΛΑ σε κοινή γραμμή και συμπόρευση με την Τρόικα Εσωτερικού ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ.

Αυτοί που επικαλούνται τάχατες τις αγαθοεργίες με τα λεφτά του Ελληνικού Λαού και των Φορολογουμένων τάσσονται τώρα ανοικτά με το ξεπούλημα του πλούτου του Λαού μας και το χάρισμα της Αγροτικής γης στα πιο παρασιτικά Καπιταλιστικά συμφέροντα.

Αυτοί που αναφέρονται στην φτωχολογιά και στους Έλληνες εργάτες συνυπογράφουν και συμψηφίζουν με την ΝΔ του Σαμαρά το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και το ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη την Απόλυση χιλιάδων εργαζομένων της Αγροτικής.

Αυτοί που θα έμπαιναν στην Βουλή για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα των Ελλήνων απέναντι στις Τράπεζες δείχνουν ανοικτά τις προθέσεις τους και χέρι -χέρι με τους υπόλοιπους μνημονιακούς και το ξένο και ντόπιο Τραπεζικό Κεφάλαιο τάσσονται ανοικτά ενάντια στους αγρότες δανειολήπτες στους εργάτες και συνολικά στα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού.

'Άξιος ο μισθός των Βουλευτών της Χρυσής Αυγής οι οποίοι Βασιλικότεροι του Τροικανού Βασιλέως έσπευσαν να ψηφίσουν την Διάλυση και το Χάρισμα της Αγροτικής.

Αλλά αυτούς τους Ξέρουμε είναι η γνωστή ακροδεξιά αντεργατική και Δοσίλογη συγκυβέρνηση είναι οι Βουλευτές του Κεφαλαίου , είναι αυτοί που στηρίζουν τις επιλογές των Καπιταλιστών είναι το έθνος της υποταγής και του ξεπουλήματος.

Οι υπόλοιποι που είναι ; Πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινοβουλευτικό δρόμο της υπεύθυνης Αριστεράς. Που είναι αυτοί που έδωσαν ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ για να τους λύσει το Πρόβλημα στο κοινοβούλιο.

Φαίνεται καθαρά πλέον ότι μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από τα σωματεία τους και από το εργατικό κίνημα και στους δρόμους του αγώνα μπορούν να υπερασπιστούν τα δίκια τους.

• Μόνο οι αγώνες από τα κάτω μπορούν να βάλουν φρένο στην κατρακύλα και στην υποταγή.

• Μόνο η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος που έχουν διαλύσει η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ μπορεί να είναι η απάντηση.

• Κανένας κοινοβουλευτικός δρόμος Δεξιός Ακροδεξιός Σοσιαλδεξιός η Ροζ διαχειριστικός δεν μπορεί και δεν θέλει να υπερασπιστεί τα εργατικά συμφέροντα.

Μόνο ένα νέο εργατικό κίνημα αναγκών και εργατικών δικαιωμάτων πού θα συνενώνει τους εργαζόμενους από τα κάτω με δική τους πρωτοβουλία και αυτοδιεύθυνση μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και να βγάλει στο προσκήνιο το έθνος των εργαζομένων και των καταπιεσμένων των ανέργων και των φτωχών αγροτοεργατών απέναντι στο Κεφάλαιο και το κοινοβουλευτικό θέατρο που στήνει κάθε φορά για υπερασπίσει τα συμφέροντά του.

Η αριστερά πρέπει να πάρει θέση ξεκάθαρη από τα κάτω χωρίς κυβερνητικές ασυναρτησίες και κοινοβουλευτικές ψευδαισθήσεις αλλά με εργατική κοινή δράση στο κίνημα.

 

Καζάνης Νεκτάριος Εκπαιδευτικός μέλος των Παρεμβάσεων Δ.Ε.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΤΡΟΪΚΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ ‘Η ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΤΡΟΪΚΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ ‘Η ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ;

ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ «ΤΡΙΩΝ» ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ!
ΚΑΚΙΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΧΙΟΝΟΣΤΙΒΑΔΑΣ

Δεν πρόλαβε να σχηματιστεί ο συνεταιρισμός των τριών, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, και η συγκυβέρνηση μοιάζει κουρασμένη και σερνάμενη λες και έχει χρόνια στο τιμόνι της εξουσίας, ενώ οι σχέσεις ανάμεσα στους κυβερνητικούς συνεταίρους όχι απλώς είναι κάκιστες αλλά και οι διαφωνίες μοιάζουν να παίρνουν, μέρα με τη μέρα, διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Πολιτικοί παρατηρητές τόνιζαν ότι οι τρεις αρχηγοί Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης, οι οποίοι κυριολεκτικά έχουν υποκαταστήσει μια παραλυμένη και ασυντόνιστη κυβέρνηση, ενώ έχουν παρακάμψει και υποβαθμίσει κι αυτή τη Βουλή, έχουν καταστεί η θεμελιώδης έκφραση της κυβερνητικής κακοδαιμονίας.

Οι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης έχουν πραγματοποιήσει μέχρι τώρα πλήθος συναντήσεων και σήμερα Τετάρτη στις 5:00 μ.μ. πραγματοποιούν νέα συνάντηση, χωρίς με αυτές να έχουν λύσει κανένα πρόβλημα ούτε καν να έχουν δώσει ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό, πέραν της γενικής ανάγκης να τηρηθεί το μνημονιακό πλαίσιο των 15 δισ. ευρώ, το οποίο ο καθένας συνδέει με σειρά άλλων παραμέτρων, ενώ για επικοινωνιακούς λόγους και λόγους πολιτικού κόστους του δίνουν και διαφορετικό, αν και όχι δεσμευτικό, περιεχόμενο!

Αντίθετα, μετά από κάθε νέα συνάντηση των «τριών», οι διαφωνίες και οι μεταξύ τους αντιθέσεις αντί να μειώνονται και να περιορίζονται, κλιμακώνονται και μάλλον έχουν προσλάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας, ενώ εντείνεται και η εσωκομματική τους αναταραχή.

Αποδεικνύεται ότι ούτε η σθεναρή βούληση για παραμονή «πάση θυσία» το ευρώ ούτε η αντι-ΣΥΡΙΖΑ μανία είναι αρκετά για να αποτελέσουν κυβερνητική συγκολλητική ουσία για τους τρεις αρχηγούς και πολύ περισσότερο για τα κόμματά τους.

Η όψιμη σύγκλιση Βενιζέλου-Κουβέλη και η από κοινού ανακάλυψη του λεγόμενου «στρατηγικού πλαισίου» συμφωνίας, για την παράκαμψη των συγκεκριμένων μέτρων του πακέτου των 15 δισ, περισσότερο από ουσία εκφράζει έναν εύσχημο τρόπο για να αποστασιοποιηθούν από το κόστος των μέτρων και να προσδώσουν τη δική τους απόχρωση στην κυβέρνηση.

Αυτή η τακτική, όμως, Βενιζέλου-Κουβέλη οξύνει στο έπακρο τις κυβερνητικές αντιθέσεις και την κυβερνητική παράλυση, ενώ προκαλεί ηφαιστειακές εκρήξεις στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίες βρήκαν αφορμή για να εκδηλωθούν το νομοσχέδιο για την Παιδεία.

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ θέλουν να αποφύγουν το απομονωμένο πικρό ποτήρι του πακέτου των 11,5 δισ. ευρώ και να το συνδέσουν με την επιμήκυνση, αν είναι δυνατόν με νέο «κούρεμα» στο χρέος και με τη «στρατηγική λύση» του προβλήματος της παραμονής της χώρας στο ευρώ.

Ο Α. Σαμαράς και η ΝΔ δεν μοιάζει να καίγεται για μια τέτοια «συνολική συμφωνία», πολύ περισσότερο που αυτή αποκλείεται από την τρόικα!

Βενιζέλος και Κουβέλης δεν έχουν κανένα όφελος να «ξελασπώσουν» μια κυβέρνηση, στην πραγματικότητα, Σαμαρά, αν οι ίδιοι δεν θα προσκομίσουν κάποιο σημαντικό όφελος.

Η κυβερνητική κρίση, μαζί με μια ανοιχτή εσωκομματική κρίση στο ΠΑΣΟΚ και μια υπόκωφη αλλά βαθιά κρίση στη ΔΗΜΑΡ αλλά και μια φαινομενική ηρεμία με σκληρά υπόγεια ρεύματα στη ΝΔ, έχουν ήδη ξεσπάσει πρόωρα!

Και αυτές οι πολλαπλές κρίσεις δεν φαίνεται ότι μπορεί να αντιμετωπιστούν με ραντεβού των «τριών» και μάλλον θα προσλαμβάνουν όλο και πιο έντονες διαστάσεις.

Ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι δεν δίνουν προθεσμία πολλών μηνών μέχρι η κυβερνητική κρίση που ήδη ξεκίνησε να οδηγήσει τη συγκυβέρνηση σε διάλυση!

Ο μνημονιακός δρόμος είναι αδύνατο να προσφέρει το θεμέλιο για σταθερές κυβερνήσεις, πολύ περισσότερο μνημονιακής συνεργασίας και σίγουρα για θετική διέξοδο από την κρίση.

Αντίθετα, η χώρα παραμένοντας στο μνημονιακό πλαίσιο και στην πάση θυσία εμμονή στο ευρώ, θα βαδίζει ανεξάρτητα από μνημονιακές παραλλαγές και διασυνδέσεις, τάχιστα προς την καταστροφή, ενώ σύντομα, ίσως από τα μέσα Σεπτέμβρη, να έχουν ραγδαίες και μάλιστα πολύ ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, μαζί, ίσως, με κοινωνικές εκρήξεις.

Όσο ποτέ ο τόπος χρειάζεται μια συμπαραταγμένη αλληλέγγυα και ριζοσπαστική Αριστερά! Τόσο δύσκολο, όμως, είναι να καταλάβουν αυτήν την απλή αλήθεια και οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς; Σε ποιο κόσμο ζούνε; 

Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012.

Για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών, παραθέτουμε το προχθεσινό (30/7) ρεπορτάζ της Iskra, που αφορά στις συναντήσεις των τριών κυβερνητικών συνεταίρων.

Σε φαρσοκωμωδία έχουν εξελιχθεί οι αλλεπάλληλες συσκέψεις των αρχηγών της τρικομματικής κυβερνητικής οπερέτας, αφού η εγχώρια τρόικα σκέπτεται και συσκέπτεται χωρίς να βγαίνει καπνός.

Είναι αξιοπερίεργο ότι οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ούτε αρνούνται την ανάγκη να παρθούν μέτρα ύψους 15 δισ. ούτε, όμως, προχωρούν στη συγκεκριμενοποίηση τους, παίζοντας και εμπαίζοντας με το μίγμα, τη συσκευασία των μέτρων, το χρόνο εφαρμογής τους και την επικοινωνιακή διαχείρισή τους.

Το τελευταίο τέχνασμα στο οποίο καταφεύγουν Βενιζέλος και Κουβέλης, σε συνεννόηση μεταξύ τους, η οποία μπορεί να εξελιχθεί και σε κομματική σύζευξη ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι να συμφωνηθεί πρώτα το στρατηγικό πλαίσιο στη βάση του οποίου θα κινηθεί η κυβέρνηση και στην συνέχεια να ενταχθούν εκεί τα μέτρα των 15 δισ.!!!

Τι εννοούν, όμως, με την όψιμη ανακάλυψη του στρατηγικού πλαισίου οι Βενιζέλος-Κουβέλης;

Αν και οι δύο όψιμοι συνεταίροι δεν το αποσαφηνίζουν, κύκλοι που τους περιτριγυρίζουν μιλάνε για μια συμφωνία πακέτο ανάμεσα σε κυβέρνηση και ΕΕ, με την τρόικα ενδιάμεσο, που θα αφορά το μίγμα των 15 δισ., την επιμήκυνση του προγράμματος και ίσως «νέο κούρεμα» του χρέους με εγγυήσεις παραμονής στο ευρώ.

Ένα τέτοιο πακέτο, όμως, δεν φαίνεται να έχει καμιά πιθανότητα να γίνει δεκτό και η τρόικα επιμένει ότι πρώτα πρέπει να συμφωνηθούν τα συγκεκριμένα και ρεαλιστικά μέτρα των 15 δισ. (11,5 δισ. κατ' άλλους) και ταυτόχρονα, να επιδείξει η κυβέρνηση αποφασιστικότητα στις «μεταρρυθμίσεις» και ιδιαίτερα τις ιδιωτικοποιήσεις και στη συνέχεια να ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση για επιμήκυνση και κούρεμα του χρέους. Σε αυτήν την τελευταία περίπτωση φαίνεται να κινείται περισσότερο ο Α. Σαμαράς, αν και δεν αποκλείει την ανάγκη σε κάποια φάση η συζήτηση με την ΕΕ να «πολιτικοποιηθεί» και να «συνολικοποιηθεί» σε ένα ευρύτερο πακέτο!

Πολιτικοί κύκλοι υπογράμμιζαν ότι οι Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να αγοράζουν οι ίδιοι κάποιο πολιτικό χρόνο, σε βάρος, όμως, του τόπου και χωρίς την παραμικρή αποφασιστικότητα για οποιαδήποτε άλλη τακτική, πέραν αυτής που παραδίδει τελικά την χώρα ακόμα πιο βαθιά στην τρόικα και στο έλεος και την ελεημοσύνη των δανειστών της!

Όλα δείχνουν ότι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης -άβουλοι, μοιραίοι και συμφωνοδιαφωνούντες- παίζουν ένα κακόγουστο παιχνίδι σε βάρος του τόπου και του λαού, σέρνοντας τη χώρα από το κακό στο χειρότερο!

Την ίδια ώρα είναι εντυπωσιακό ότι οι τρεις της εγχώριας τρόικας δεν είπαν απολύτως τίποτα για το μέγα σκάνδαλο του ξεπουλήματος της ΑΤΕ στα πιο αδίστακτα και τυφλά ιδιωτικά συμφέροντα αλλά και δεν βρέθηκε ούτε ένας δημοσιογράφος να τους ρωτήσει αν τη σύσκεψη απασχόλησε αυτό το ζήτημα!

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

//ΠαραλληλοΓράφος//

Είμαστε ακόμη σε beta έκδοση!

ΑΤΕ : Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ταφόπλακα της λογικής

Posted on 30 Ιουλίου, 2012 3:54 μμ by CrippleHorse

58

Αναδημοσίευση από τη La Scapigliata
Ας δούμε τι ισχυρίζεται η νεοφιλελεύθερη αφήγηση: το Δημόσιο αποτελείται κυρίως από κάμποσους διορισμένους χαραμοφάηδες, οι οποίοι δεν παράγουν τίποτα. Οι κρατικές επιχειρήσεις είναι ένα δυσκίνητο και συνήθως ελλειμματικό κομμάτι της οικονομίας. Η κρατική παρέμβαση το μόνο που κάνει είναι να συντηρεί τη διαφθορά, μέσω της συναλλαγής με διάφορους επιχειρηματίες. Άρα αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι : α) να ιδιωτικοποιήσουμε τις κρατικές επιχειρήσεις, β) να περιορίσουμε στο ελάχιστο κάθε κρατική παρέμβαση.
Ας δούμε και την περίπτωση της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας. H ATE στα πλαίσια του PSI υπέστη ένα κούρεμα 843,9 εκ. €. Στο α’ εξάμηνο του 2011 παρουσίασε αύξηση της κερδοφορίας

Κατά το α΄εξάμηνο του 2011, ο Όμιλος της ΑΤΕbank αύξησε σημαντικά την προ προβλέψεων κερδοφορία του. Συγκεκριμένα τα κέρδη προ προβλέψεων σχεδόν τριπλασιάστηκαν και ανήλθαν σε €158,0 εκ. το α΄εξάμηνο του έτους έναντι €51,6 εκ. το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Επίσης, τα οργανικά προ προβλέψεων κέρδη διαμορφώθηκαν κατά το α΄εξάμηνο του 2011 σε €171,5 εκ. έναντι €156,1 εκ. πέρυσι.

Η συνετή πολιτική προβλέψεων που εφαρμόζει ο Όμιλος σε συνδυασμό με την επίπτωση της συμμετοχής στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων, διαμόρφωσε τα αποτελέσματα εξαμήνου σε ζημιές ύψους €905,1 εκ. Εξαιρουμένης της επίπτωσης της ανταλλαγής ομολόγων, το αποτέλεσμα του α΄εξαμήνου 2011 διαμορφώνεται σε ζημιές €86,8 εκ., το οποίο κινείται εντός των εκτιμήσεων του Προγράμματος Αναδιάρθρωσης, βελτιωμένο έναντι των ζημιών ύψους €109,9 εκ. το α΄εξάμηνο 2010.

Τα καθαρά έσοδα τόκων κατά το α΄εξάμηνο του 2011 υποχώρησαν σε ετήσια βάση κατά 4,6%, σε €357,8εκ., αν και το β΄τρίμηνο του 2011 ήταν υψηλότερα κατά 3,4% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και διαμορφώθηκαν σε €181,9 εκ. Αναλυτικότερα, τα έσοδα από τόκους, ως αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης ανατιμολόγησης των δανείων, το α΄εξάμηνο του 2011 αυξήθηκαν κατά 5,7% σε ετήσια βάση ενώ το β΄τρίμηνο του 2011 αυξήθηκαν κατά 3,0% σε σχέση με το α΄τρίμηνο. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των εξόδων από τόκους κατά 27,2% σε επίπεδο εξαμήνου οφείλεται στην άνοδο του κόστους καταθέσεων (+9,9%), στο αυξημένο κόστος άντλησης ρευστότητας τόσο από την διατραπεζική (+34,0%) και στο ακόμα μεγαλύτερο κόστος χρηματοδότησης από την ΕΚΤ μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου (€27,5 εκ. έναντι μόλις €3,4 εκ. το α΄εξάμηνο του 2010). (Πηγή : reporter.gr)

Επίσης έγινε μια γενναία περικοπή των λειτουργικών  εξόδων, κατά 10,4% στο τελευταίο εννιάμηνο του 2011.
Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει η ΑΤΕ, εκτός από το PSI, είναι τα πρόβληματα που έχουν να αντιμετωπίσουν όλες οι ελληνικές τράπεζες, λόγω του αυξημένου κόστους δανεισμού από την ΕΚΤ, μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου. Παρόλα αυτά ήταν σίγουρα πιο ευάλωτη στις επιθέσεις, από το αδερφάκι της το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που παραμένει ισχυρότερο.
Ένας από τους ρόλους της Αγροτικής Τράπεζας ήταν από την ίδρυση της να δίνει ευνοϊκά δάνεια στους αγρότες. Με αυτό τον τρόπο διαθέτει υποθηκευμένο στο χαρτοφυλάκιο της περίπου το 40% της αγροτικής γης, που αντιστοιχεί στο 10% των δανείων που έχει παραχωρήσει. Επίσης είναι ο κύριος μέτοχος της βιομηχανίας ΔΩΔΩΝΗ, που είχε δημιουργηθεί από τη συμμετοχή της ΑΤΕ και συνεταιρισμών, με μεγάλη οικονομική σημασία για την Ήπειρο, με αύξηση κερδών 58,16% το 2011.

Σημειώστε και ότι η ΑΤΕ είναι ο μοναδικός μέτοχος της ΑΤΕ Ασφαλιστικής, επίσης εξαιρετικά  κερδοφόρας επιχείρησης.
Και για δεκαετίες συνεργαζόταν, έδινε δάνεια και εγγυητικές επιστολές,  σε δεκάδες μικρές και μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Τα τονίζω όλα αυτά, σε περίπτωση, που δεν έχετε επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, για ότι μιλάμε για κανονική, κανονικότατη τράπεζα, και όχι το στερεότυπο, του χαραμοφάη δημοσίου υπαλλήλου.
Και ενώ το Μάρτη συνεχίζονταν οι συζητήσεις για ανακεφαλαιοποίηση της ΑΤΕ και του ΤΤ, στα πλαίσια της αντιμετώπισης του κουρέματος των ομολόγων, αποφασίστηκε τώρα με συνοπτικές διαδικασίες, η ΑΤΕ να χωριστεί σε δύο μέρη (!) ένα υγιές, και ένα ελλειμματικό, το υγιές να παραχωρηθεί σε ιδιώτη , την Τράπεζα Πειραιώς και το ελλειμματικό να παραμείνει στο δημόσιο. Η οποία Τράπεζα Πειραιώς, έχει ήδη σωθεί με ανακεφαλαιοποίηση με δημόσιο χρήμα (!), τιμή η οποία δεν επιφυλάχθηκε στην ήδη δημόσια ΑΤΕ. Όλα αυτά μετά την εισήγηση του κ. Προβόπουλου της Τράπεζας της Ελλάδας (η οποία είναι κρατική σε ποσοστό που δεν μπορεί να υπερβεί το 35%, πολύ μικρότερο από το 92,48% που έχει το κράτος στην ΑΤΕ).
Αν όλα αυτά δεν είναι περιγραφή κλοπής, με ιδεολογικό μανδύα, τότε τί είναι;  Αν μεθοδεύεις την πώληση μιας έως πολύ πρόσφατα κερδοφόρας επιχείρησης, που ανήκει σε όλους, με χρήμα, που έχει προέλθει επίσης από την τσέπη όλων, τότε πώς το περιγράφεις; Εξυγίανση; Μεταρρύθμιση; Πάταξη του κρατισμού και της διαφθοράς;
ΥΓ . Το λογότυπο με την προτομή της Δήμητρας, ελπίζω να μην χαθεί, μου άρεσε πολύ η ελληνική της μύτη, που έχει χαθεί από τους σημερινούς επιγόνους για κάποιο λόγο.
Διαβάστε και :  H Αγροτική και ο Όργουελ, του Θανάση Καρτερού
Η υπόθεση της Αγροτικής και η νέα φάση εδραίωσης του παρασιτισμού, Του Θέμη Τζήμα
Μικρούλης σύνδεσμος: http://wp.me/p1pa1c-hvG

Η ΕΡΕ του Μνημονίου , του Γ. Κρεασίδη

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Η ΕΡΕ του Μνημονίου

Η σκληρή Δεξιά της τρόικας μιλά για «ανάπτυξη» με όρους δεκαετίας '50

Μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ ο Α. Σαμαράς ανήμερα της επετείου της μεταπολίτευσης μπορεί να αναφέρθηκε «στις μεγάλες δημοκρατικές κατακτήσεις της εποχής εκείνης, που φέρουν τη σφραγίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή», αλλά το πνεύμα της ομιλίας του θύμιζε περισσότερο την προηγούμενη φάση του πατριάρχη της Δεξιάς.
Η ΝΔ του Σαμαρά με την ακροδεξιά στροφή της παραπέμπει άμεσα πια στην ΕΡΕ του Καραμανλή της προδικτατορικής περιόδου, το κόμμα που λειτούργησε ως εγγυητής του μετεμφυλιακού αυταρχικού καθεστώτος.

Βασικό στοιχείο η κατά μέτωπο επίθεση στον κόσμο της δουλειάς. Οι υποσχέσεις για ανάπτυξη που θα φέρει δουλειές συνδέονται άμεσα με το δόγμα «νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη», όπως ξεκάθαρα δήλωσε στους βουλευτές του ο Σαμαράς λέγοντας «υπάρχει δικαιοσύνη ... Η ασυδοσία των συντεχνιών και των ισχυρών, αλλά και η ατιμωρησία των παράνομων, τέλος! Δείξαμε στο προαύλιο της Χαλυβουργίας ότι εννοούμε αυτά που λέμε».

Η ανάπτυξη που τάζει ο Σαμαράς προϋποθέτει εργαζόμενους χωρίς κανένα δικαίωμα και έχει σαν πυλώνα το κλίμα εκβιασμού που γεννά η μαζική ανεργία και απόλυτη ελευθερία στις απολύσεις. Θυμίζει έντονα την ανάπτυξη της ΕΡΕ, με τους δείκτες να ευημερούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, μαζικής μετανάστευσης, απουσίας οργανωμένης υγείας, παιδείας και ασφάλισης.
Φυσικά, αυτού του είδους η ανάπτυξη προϋποθέτει και όξυνση του κρατικού αυταρχισμού, κάτι που δεν λείπει από τις υποσχέσεις του Σαμαρά.

Στην ίδια ομιλία επανέλαβε πως «θα προχωρήσουμε πολύ σύντομα σε όλες εκείνες τις αλλαγές και τα μέτρα για να σταματήσει η εγκληματική ασυδοσία των κουκουλοφόρων. Για να αποκαλυφθεί ποιοι είναι και ποιοι βρίσκονται από πίσω τους».
Θα ήταν κουραστική επανάληψη να αναφερθεί ότι φυσικά όλα αυτά δεν αφορούν τους εκατοντάδες ασφαλίτες που χαφιεδίζουν στις πορείες. Είναι υπόσχεση ασυδοσίας των κατασταλτικών μηχανισμών, κρατικών και παρακρατι¬κών.

Είναι ενδεικτικό ότι όταν ένας πολίτης, ο Π. Καπετανόπουλος, ζητά τον λόγο για τη δημόσια κακοποίηση συλληφθέντα από αστυνομικούς, βρίσκεται κατηγορούμενος με ένα σεβαστό αριθμό κατηγοριών.
Απαραίτητο συμπλήρωμα όλων αυτών και ο ρατσιστικός λόγος και η διαρκής ανακύκλωση της αποπροσανατολιστικής ρητορείας για «λαθρομετανάστες». Είναι χαρακτηριστική η ατάκα του Σαμαρά πως «έχουν γεμίσει οι μετανάστες τα νηπιαγωγεία και οι Έλληνες δεν μπορούν να μπουν στον παιδικό σταθμό. Αιτό τέρμα», που είπε σε προεκλογική συζήτηση με πολίτες στο enikos με τον Ν. Χατζηνικολάου (6/6/2012), μια κουβέντα που αν την έγραφε αθλητής στο twitter, μάλλον θα έβλεπε και αυτός τους Ολυμπιακούς από σπίτι του.

Για το γεγονός ότι τα νηπιαγωγεία είναι λιγότερα από όσα χρειάζεται η χώρα φυσικά, ούτε λόγος. Και τι λόγος να γίνει, όταν τότε φτάνει κάνεις στο ευαίσθητο θέμα των σχέσεων με το Μνημόνιο, την ΕΕ και την τρόικα συνολικά.

Στην ομιλία του ο Σαμαράς τοποθετήθηκε όσο πιο κομψά μπορούσε λέγοντας «πρώτα θα δείξουμε ότι η χώρα σέβεται τους στόχους, που είναι και δικοί μας στόχοι. Ύστερα θα δείξουμε ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε όσα πρέπει να γίνουν» κ.ο.κ. Γι' αυτό άκουγε άλαλος τον Μπαρόζο την περασμένη Πέμπτη να λέει «δεν αρκούν τα λόγια, οι πράξεις είναι σημαντικές».

Παρά την αποφασιστικότητα που θέλει να δείχνει ο Σαμαράς, έχει να αντιμετωπίσει και τον εύθραυστο χαρακτήρα της κυβέρνησης, καθώς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δεν είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν εξίσου με τη ΝΔ το κοινωνικό κόστος της απρόσκοπτη; συνέχισης της πολιτικής του Μνημονίου.
Αντιδράσεις συναντά κι από δυνάμεις του κόμματος του, από το χώρο της ΔΑΚΕ και της λεγόμενης λαϊκής Δεξιάς που τον στήριξε απο-ασιστικά, για να τον δει μετεκλογικά σε ρόλο σκληρού μνημονιακού να εναγκαλίζεται τους κλασικούς νεοφιλελεύθερους του παλιού κλίματος Μπακογιάννη.
Δείγματα αυτού του κλίματος είναι η ανακοίνωση της ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα για «ινδιάνους υπουργούς» που θυσιάζουν τα πάντα για εξευμενίσουν την τρόικα, τη Μερκελ κ.λπ. Δεν είναι τυχαίο απ' αυτή την άποψη ότι αναβλήθηκε η εκλογή γραμματέα της ΝΔ, που ήταν προγραμματισμένη για την Πέμπτη, καθώς δεν είχε εξασφαλιστεί η εκλογή στελέχους φιλικού στην ηγεσία.

Τα αποτε λέσματα των δυο εκλογικών αναμετρήσεων με τίποτα δεν μπορούν να ερμηνευθούν σαν λευκή επιταγή για περισσότερο Μνημόνιο. Μάλλον κάποιοι καταλαβαίνουν περισσότερο πως είναι προκλητικό να μιλάς για ασυδοσία δείχνοντας αυτούς που αρνούνται να δουλεύουν στη φωτιά της Χαλυβουργίας για 500 ευρώ. Πολύ περισσότερο όταν τις ίδιες μέρες επιχορηγείται με 11,5 εκατ. ευρώ το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο (ΜΦΙ), όπου προεδρεύει ο αδερφός του Σαμαρά, Αλέξανδρος.

 Πηγή: Γιώργος Κρεασίδης - "Πριν

Απάτες τραπεζών με όπλο τα επιτόκια, του Λ.Βατικιώτη

Αναρτήθηκε από τον/την leonidasvatikiotis στο 25/07/2012

Τελικά η τραπεζική δραστηριότητα αποδεικνύεται πολύ σοβαρή υπόθεση για να παραμείνει στα χέρια του ιδιωτικού τομέα. Τελευταίος μάρτυρας οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις για την χειραγώγηση του επιτοκίου Libor από την βρετανική τράπεζα Barclays, που κλωνίζουν συνθέμελα την τραπεζική αγορά διαβρώνοντας και το τελευατίο ίχνος αξιοπιστίας που είχε μείνει στον κλάδο μετά τη φούσκα που έσκασε το 2008 και τις τεράστιες ζημιές που κουβαλάει έκτοτε.
Το επιτόκιο Libor (London Interbank Offered Rate) αποτελεί το ένα από τα δύο βασικά επιτόκια αναφοράς το οποίο αναφέρεται στο βραχυχρόνιο κόστος του διατραπεζικού δανεισμού (το άλλο είναι το Euribor). Το ύψος του ανακοινώνεται κάθε μέρα γύρω στις 10.45 (ώρα Λονδίνου) κατόπιν σύσκεψης στην οποία συμετέχουν αντιπρόσωποι των μεγαλύτερων τραπεζών (Barclays, Bank of America, Deutsche Bank, JP Morgan Chase και άλλες). Δεν είναι ένα μέγεθος που αφορά αποκλειστικά και μόνο τεχνοκράτες και γκρι κουστούμια. Αντίθετα επηρεάζει και ενδιαφέρει άμεσα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη καθώς σε πλήθος χρηματοπιστωτικών προϊόντων από στεγαστικά και φοιτητικά δάνεια μέχρι πιστωτικές κάρτες το επιτόκιο που πληρώνει ο δανειολήπτης είναι συνδεδεμένο με το εν λόγω επιτόκιο. Ο κανόνας δηλαδή είναι το τελικό επιτόκιο επιβάρυνσης να αποτελείται από το Libor συν ένα ακόμη ποσοστό το οποίο αντιπροσωπεύει τον πιστωτικό κίνδυνο του δανειολήπτη και κυμαίνεται από 1-2 μονάδες για μεγάλους και καλούς πελάτες μέχρι πολλές μονάδες αν πρόκειται για καταναλωτικά ή άλλα προϊόντα. Η σημασία του γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι με το επιτόκιο Libor είναι συνδεδεμένα παράγωγα ύψους 360 τρισ. δολαρίων!

Εκατοντάδες εκατομμύρια θιγμένοι

Ο αριθμός των όσων θίγονται από το ύψος του Libor άρχισε ήδη να γίνεται γνωστός λόγω της βροχής μηνύσεων που ξεκίνησε να εμφανίζεται από (που αλλού;) τις ΗΠΑ. Υπολογίζεται, με βάση ρεπορτάζ των New York Times της Πέμπτης 12 Ιουλίου,  ότι το 75% των μεγαλύτερων αμερικανικών πόλεων έχουν συμφωνίες που συνδέονται με αυτό το επιτόκιο. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο συνολικός υπολογισμός των ζημιών από την χειραγώγηση του Libor θα αποδειχθεί εξαιρετικά περίπλοκος λόγω του ότι από κάθε κίνησή του δημιουργούνταν όχι μόνο ζημιωμένοι αλλά και κερδισμένοι…
Η βρετανική τράπεζα Barclays με μια ιστορία πίσω της αρκετών αιώνων (για να μην υπάρχει η αυταπάτη ότι η κερδοσκοπία ανθεί μόνο στα πιο σύγχρονα ιδρύματα ενώ τα αρχαιότερα είναι «μονωμένα» από τέτοιου είδους συμπεριφορές) δέχθηκε ήδη να καταβάλλει 450 εκ. δολάρια στις βρετανικές και αμερικανικές αρχές αφού παραδέχθηκε ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008 κι όταν συγκεκριμένα ήταν στο αποκορύφωμά της, επιχείρησε να χειραγωγήσει το επιτόκιο Libor. Υποστήριξε μάλιστα πως ζητούμενο από τη μεριά της δεν ήταν να κερδίσει επιπλέον χρήματα, αλλά να βελτιώσει την χρηματοοικονομική της κατάσταση, κάνοντας πιο ελκυστική την τράπεζα στους επενδυτές. Σκάνδαλο ωστόσο αποτελεί το γεγονός ότι ο διευθύνων σύμβουλος της Barclays, Μπομπ Ντάιμοντ, που δέχθηκε να παραιτηθεί πριν δύο εβδομάδες, έβαλε στην τσέπη αποχωρώντας 2 εκ. λίρες στερλίνες ως αποζημίωση! Δεν έλειψαν κι αυτοί που έμειναν με τη χαρά πως παραιτήθηκε από την (μυθικού ύψους) αποζημίωση αξίας 20 εκ. λιρών που προέβλεπε το συμβόλαιο το οποίο είχε υπογράψει. Ακόμη κι έτσι όμως έρχεται στην επιφάνεια ένα σκανδαλώδες καθεστώς βασιλικής εύνοιας και ασυλίας που απολαμβάνουν οι μανδαρίνοι του χρηματοπιστωτικού τομέα, ακόμη και σήμερα, που οι τράπεζες έχουν αποδειχθεί ο μεγάλος ασθενής της διεθνούς οικονομίας. Και τι ασθενής! Χρόνια πάσχων αν σκεφτούμε ότι είναι στην εντατική διασωληνωμένες με το δημόσιο χρήμα εδώ και πέντε χρόνια πλέον, από το 2008, και με μεταδοτική ασθένεια! Παρόλα αυτά οι πρωταγωνιστές ακόμη κι αυτών των περιστατικών παραβίασης της νομοθεσίας που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αντί να καθίσουν στο σκαμνί και να τιμωρηθούν για όσα έκαναν σε βάρος εκατομμυρίων ανυποψίαστων  ανθρώπων, απολαμβάνουν αμοιβές που τις κοιτούν με το κιάλι όχι μόνο οι κοινοί θνητοί αλλά ακόμη και στελέχη άλλων κλάδων του επιχειρηματικού τομέα. Υπάρχουν ωστόσο και χειρότερα, όπως με το νούμερο ένα της Lehman Brothers που επέστρεψε ως υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας, διατάσσοντας περικοπές σε κοινωνικές παροχές και μέτρα λιτότητας…

Ήταν όλοι τους μπλεγμένοι

Το σκάνδαλο όμως με τη χειραγώγηση του Libor δεν σταματάει στην τράπεζα Barclays. Κάθε μέρα που περνάει αυξάνονται οι ενδείξεις ότι οι διαστάσεις του είναι πολύ ευρύτερες κι εκτείνονται σε τρεις κατευθύνσεις. Πρώτα και κύρια προς άλλες τράπεζες. Η υποψία δηλαδή που υπάρχει είναι πως σε ανάλογες μεθοδεύσεις κατέφευγαν κι άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι περισσότερες υποψίες μάλιστα στρέφονται σε γαλλικές τράπεζες. Μια ακόμη υποψία πλανάται πάνω από τα κεφάλια των εποπτικών αρχών της βρετανικής τραπεζικής αγοράς, δηλαδή την Τράπεζα της Αγγλίας, κι ακόμη την ίδια την κυβέρνηση των Εργατικών που βρισκόταν τότε στην εξουσία, με πρωθυπουργό τον Γκόρντον Μπράουν. Ο τρίτος ύποπτος βρίσκεται στην άλλη μεριά του Ατλαντικού κι είναι υπεράνω πάσης υποψίας: Συγκεκριμένα η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, εναντίον της οποίας το αμερικανικό κογκρέσσο διέταξε την Δευτέρα 9 Ιουλίου να ξεκινήσει έρευνα! Στην πραγματικότητα αποκαλύπτεται ένα δίχτυ χειραγώγησης και διαφθοράς που αγκαλιάζει όλους, μα όλους σχεδόν τους συμμετέχοντες!
Ως αποτέλεσμα όχι μόνο του σκανδάλου με το Libor, αλλά και όσων άλλων έχουν δει το φως της δημοσιότητας με επίκεντρο τις τράπεζες, η καχυποψία της κοινωνίας απέναντι στον  ιδιωτικό τομέα αυξάνεται κατακόρυφα. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του αμερικανικού ιδρύματος Gallup μόνο ο 1 στους 5 πλέον δείχνει εμπιστοσύνη στις τράπεζες. Το ποσοστό μάλιστα αυτό βρίσκεται στα μισά από τα επίπεδα του 2007. «Και δεν είναι μόνο οι τράπεζες απέναντι στις οποίες δυσανασχετούν. Συρρικνώνεται συνολικά η εμπιστοσύνη απέναντι στις μεγάλες επιχειρήσεις», έγραφε η International Herald Tribune στις 11 Ιουλίου 2012. Και συνέχιζε: «Από τους Αμερικάνους το 62% πιστεύει ότι η διαφθορά είναι ευρύτατα διαδεδομένη στην επιχειρηματική Αμερική, σε ένα ποσοστό μάλιστα παρόμοιο με την Λατινική Αμερική και την αναπτυσσόμενη Ασία. Σύμφωνα με την Διεθνή Διαφάνεια, ένα παρατηρητήριο ενάντια στη διαφθορά, σχεδόν 3 στους 4 Αμερικάνους πιστεύον ότι η διαφθορά αυξήθηκε τα τρία προηγούμενα χρόνια». Στο ίδιο ρεπορτάζ μάλιστα της αμερικανικής εφημερίδας φιλοξενούνται τα συμπεράσματα πανεπιστημιακής έρευνας βάσει της οποίας κάθε χρόνο ένα ποσοστό της τάξης 11-13% μεγάλων αμερικανικών επιχειρήσεων εμπλέκεται σε απάτες!
Ο βαθύπλουτος Αμερικανός Γουόρεν Μπάφετ, αποκαλούμενος και Μίδας, συνηθίζει να λέει ότι αρκεί μια άμπωτη για να αποκαλυφθεί ποιοι κολυμπούν γυμνοί, αναφερόμενος φυσικά στην χρηματοοικονομική κατάσταση των επιχειρήσεων. Στις μέρες μας τον ρόλο της άμπωτης παίζει η οικονομική κρίση και η συρρίκνωση σε βαθμό εξαφανίσεως του κράτους, που ανέκαθεν ήταν ο εύκολος στόχος των κριτικών για διαφθορά. Κι αυτός που δεν μπορεί να κρύψει τη γύμνια του είναι ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, ο οποίος σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες απλουστεύσεις αποτελεί συνώνυμο της αξιοκρατίας και της διαφάνειας…