Κατακρίνοντας τις οικονομικές πολιτικές του ΔΝΤ
Κρύβοντας το πρόβλημα των όρων δανειοδότησης
ειδήσεις|Bretton Woods Project|4 August 2010|update 69|url
print|email |bookmark
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα Αγγλικά στις 15 Φεβρουαρίου του 2010, και μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στα Ελληνικά τον Αύγουστο του 2010.
http://www.brettonwoodsproject.org/art.shtml?x=566547
Ενώ η πολιτική ατζέντα του ΔΝΤ αναπροσανατολίζεται στην μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης και της εντολής του, υπάρχει η αυξανόμενη ανάγκη για την θεμελιώδη επανεξέταση του Ταμείο των νομισματικών και δημοσιονομικών πολιτικών που απαιτεί από τους δανειολήπτες του, εάν το Ταμείο πρόκειται να διατηρήσει την νομιμοποίηση του και να ανανεώσει την εντολή του.
Μια έκθεση του Ιανουαρίου από το Action for Global Health UK και το Stop AIDS Campaign εξετάζει τα προγράμματα του ΔΝΤ σε εννέα χώρες, επιλέγοντάς τες με βάση την υψηλή παρουσία του HIV / AIDS σε αυτές τις χώρες, με σκοπό να αξιολογήσει αν οι απαιτήσεις της πολιτικής του ΔΝΤ δημιουργούν αρκετό περιθώριο για τις χώρες να αναπτύξουν τις κατάλληλες παρεμβάσεις στον τομέα της υγείας. Ενώ εκθειάζει το πρόγραμμα του ΔΝΤ στην Ουγκάντα για την απαγόρευση του υπουργείου Οικονομικών να αυξήσει τις δημοσιονομικές περικοπές, η μελέτη διαπιστώνει ότι «παρά τη ρητορική της αλλαγής, και την αυξημένη ευελιξία που ισχυρίζεται ότι εφαρμόζει η πολιτική του ΔΝΤ στις χώρες με τα προγράμματά του, εξακολουθεί να καταλήγει σε υπερβολικά αυστηρές μακροοικονομικές πρακτικές που έχουν σοβαρή επίπτωση στην ικανότητα των κυβερνήσεων να επενδύσουν στην δημόσια υγεία». Μια σειρά από πρόσφατες εκθέσεις έχουν επικρίνει την οικονομική πολιτική του ΔΝΤ ως υπερβολικά αυστηρή, κρίνοντας ότι το ΔΝΤ δείχνει λιγότερη ευελιξία από ό, τι απαιτείται στα προγράμματά του για την αντιμετώπιση των κρίσεων (βλ. Update 68, 67).
Δεν είναι μόνο οι ΜΚΟ που είναι επικριτικές, ο βασικός ετήσιος απολογισμός των οικονομικών οργανισμών του ΟΗΕ, Η Παγκόσμια Οικονομική Κατάσταση και οι Προοπτικές του το 2010, (the World Economic Situation and Prospects 2010), έχει επίσης επικρίνει τις πολιτικές του ΔΝΤ Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο και διαπιστώνει ότι «παρά τις έντονες του προθέσεις, πολλά από τα πρόσφατα προγράμματα του ΔΝΤ περιέχουν προκυκλικές συνθήκες που μπορούν να επιδεινώσουν μια οικονομική ύφεση σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες χωρίς λόγο. Πράγματι, εν μέσω της ραγδαίας πτώσης της παγκόσμιας ζήτησης, το Ταμείο υποστηρίζει μια οικονομική στενότητα για πολλές αναπτυσσόμενες χώρες με τα προγράμματά του. Παράλληλα, επαινεί τις προηγμένες οικονομίες για τις άνευ προηγουμένου προσπάθειές τους να χρησιμοποιήσουν τον δανεισμό και τις δαπάνες ως τρόπο να ξεφύγουν από την ύφεση. Το ΔΝΤ θα έπρεπε να επεκτείνει τη χρήση των πόρων του για να προωθήσει αντικυκλικά μέτρα στις αναπτυσσόμενες χώρες που ενώ μεσοπρόθεσμα έχουν βιώσιμη δημοσιονομική κατάσταση, παρεμποδίζονται στην προσπάθειά τους για αντικυκλικά μέτρα από τις δυσμενείς συνθήκες της αγοράς».
Περαιτέρω, η Παγκόσμια Έκθεση Παρακολούθησης του 2010 της UNESCO «Εκπαίδευση για Όλους» (Education For All Global Monitoring Report 2010), παρακολουθεί τις παγκόσμιες δεσμεύσεις για την ενίσχυση της παιδείας και προειδοποιεί ότι τα προγράμματα του ΔΝΤ ενδέχεται να δημιουργήσουν αποπληθωριστικές πιέσεις, μειώνοντας το δημοσιονομικό περιθώριο που απαιτείται για την αύξηση των δαπανών στην εκπαίδευση. Θέτει υπό αμφισβήτηση το κατά πόσον η δέσμευση του Ταμείου για μεγαλύτερη ευελιξία θα διατηρηθεί το 2010 και συστήνει ότι «καθώς διαμορφώνονται οι όροι ενός δανείου, οι υπάλληλοι του ΔΝΤ θα πρέπει να υποχρεώνονται να υποβάλλουν ρητή αναφορά για την συνέπεια τους με τις χρηματοδοτικές απαιτήσεις που χρειάζονται για να πετύχουν τους στόχους του προγράμματος «Εκπαίδευση για Όλους» έως το 2015.
Για τους περισσότερους, το σφίξιμο συνεχίζεται
Ίσως αυτές οι συζητήσεις να φαίνονται αφηρημένες, αλλά ορισμένοι φορείς υποχρεώνονται να περικόψουν τις δημόσιες υπηρεσίες προκειμένου να ανταποκριθούν στις προϋποθέσεις του Ταμείο. Αμφισβητείται η προσπάθεια του ΔΝΤ να φανεί ότι λειτουργεί ευέλικτα, ιδιαίτερα καθώς και τα περισσότερα προγράμματα στις αναπτυσσόμενες χώρες και στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης απαιτούν οι δημόσιες δαπάνες του 2010 να πέσουν σε επίπεδα χαμηλότερα από πριν την κρίση, ενώ ταυτόχρονα το Ταμείο προειδοποιεί πλούσιες χώρες να μην διακόψουν πρόωρα το δημοσιονομικό πακέτο στήριξης επειδή μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την ανάκαμψη.
Τον Ιανουάριο, 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι της Σερβίας ενέτειναν τις πιέσεις στην κυβέρνηση, ζητώντας υψηλότερους μισθούς κατά την διάρκεια του χρόνου που οι μισθοί πρέπει να μείνουν παγωμένοι, εάν η χώρα πρόκειται να λάβει το δάνειο του ΔΝΤ αξίας €3 δις ($4.1 δις.). Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στη Σερβία, Bogdan Lissovolik τους απάντησε ότι η συμφωνία του ΔΝΤ με τη Σερβία προβλέπει τις συντάξεις και τους μισθούς στο δημόσιο τομέα να παραμένουν παγωμένοι το 2010. Επιπλέον, προειδοποίησε ενάντια στην αύξηση του δημοσίου ελλείμματος που συνδέεται με τις αυξήσεις των μισθών, και πρότεινε να γίνει μεγαλύτερη προσπάθεια να περικοπούν οι θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα και να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις.
Το ΔΝΤ ενέκρινε ένα δάνειο τύπου Stand - By, αξίας $1,25 δις για την Τζαμάικα, αφού η κυβέρνηση ικανοποίησε τις απαιτήσεις του ΔΝΤ για την ιδιωτικοποίηση της Air Jamaica, η οποία, το Ταμείο λέει, ότι επιβάρυνε υπερβολικά τα οικονομικά της κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός της Τζαμάικα ανέφερε το Νοέμβριο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στο πακέτο διάσωσης του ΔΝΤ και ζήτησε από τους Τζαμαϊκανούς να είναι προετοιμασμένοι για μια δύσκολη ανάκαμψη. Το πρόγραμμα απαιτεί περικοπές των δημοσίων δαπανών και μεταρρυθμίσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Στις αρχές Δεκεμβρίου το κοινοβούλιο της Λετονίας ψήφισε τη συρρίκνωση του προϋπολογισμού του 2010 κατά 500 εκατομμύρια Lats (700 εκατ. ευρώ) μέσου της μείωσης των δαπανών, συμπεριλαμβάνοντας μία κατά σαράντα τοις εκατό περικοπή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και την αύξηση της φορολογίας, προκειμένου να εξασφαλίσει την επόμενη δόση του δανείου αξίας €7.5 δις ενός προγράμματος διάσωσης που χρηματοδοτείται κυρίως από το ΔΝΤ, την Ε.Ε., και τη Παγκόσμια Τράπεζα (βλέπε Update 68, 67, 66). Το σχέδιο αργότερα εκτροχιάστηκε από μια απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που έκρινε ότι η απόφαση για τις περικοπές των δημοσίων συντάξεων ήταν αντισυνταγματική, προσθέτοντας 180 εκατομμύρια Lat επιπλέον στον προϋπολογισμό. Το ΔΝΤ, συμφώνησε να επιτρέψει την καταβολή των συντάξεων χωρίς συμψηφισμό με τις περικοπές των δημοσίων δαπανών για το 2010.
Το ΔΝΤ και η ΕΕ δήλωσαν ότι είναι πιθανόν ότι θα αποδεσμεύσουν το δάνειο αξίας €20 δισ. για την Ρουμανία μετά την υπόσχεση του κοινοβουλίου να περιορίσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα. Το κοινό πακέτο διάσωσης του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και τις Παγκόσμιας Τράπεζας είχε ανασταλεί τον Οκτώβριο αφού το Ρουμανικό κοινοβούλιο καταψήφισε την κυβέρνηση, εν μέρει λόγω των σκληρών μέτρων για τις δαπάνες που απαιτούνται από τους πιστωτές (βλ. Update 68). Εκτός από την περικοπή 100.000 θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα, στις αρχές Φεβρουαρίου η νέα κυβέρνηση ανέλαβε τη δέσμευση να μεταρρυθμίσει το συνταξιοδοτικό σύστημά, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης και τη κατάργηση ορισμένων κατηγοριών συντάξεων.
Μερικοί εξερευνούν εναλλακτικές λύσεις
Η Σιέρα Λεόνε ήταν μία από τις λίγες Αφρικανικές χώρες που αψήφησε ακόμη και την πιο χαλαρή πολιτική συμβουλή του ΔΝΤ για τα ελλείμματα και τον πληθωρισμό, ξεκινώντας την παροχή ενός δημοσιονομικού πακέτου που επικεντρώνεται στις υποδομές βασισμένες στο εργατικό δυναμικό. Ο καθηγητής John Weeks, οικονομικός σύμβουλος του υπουργού Οικονομίας της Σιέρα Λεόνε, Samura Καμάρα, βοήθησε στο σχεδιασμό ενός πακέτου που συνδυάζει την πολιτική των αυξήσεων του ελλείμματος με την χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής (με την κυκλοφορία νέου χρήματος), και κάλεσε τους «χορηγούς και το ΔΝΤ να αφήσει «« περιθώριο για εξασκήσει της πολιτικής του»».
Ομοίως, το Ουζμπεκιστάν επαινείται τώρα από τους αναλυτές για την αντίστασή του στης δεσπόζουσες συνταγές οικονομικής πολιτικής. Η οικονομική έκθεση του ΔΝΤ για την χώρα πριν την κρίση, επέκρινε τους Ουζμπέκους για την βαθιά παρέμβαση στο χρηματοδοτικό τομέα, τους εμπορικούς περιορισμούς και την διαχείριση του συναλλάγματος. Αλλά, τώρα η χώρα έχει ανακηρυχθεί ως ετερόδοξη επιτυχία σε μια έκθεση του Κέντρου για την Αναπτυξιακή Πολιτική και Έρευνα (Centre for Development Policy and Research) του Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ακόμη και τα μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου του ΔΝΤ χρειάστηκε να αναθεωρήσουν την άποψή τους, όταν επισκέφθηκαν τη χώρα τον Οκτώβριο του 2009. Οι εκτελεστικοί σύμβουλοι του ΔΝΤ ανακοίνωσαν ότι «το Ουζμπεκιστάν παρέμεινε επί το πλείστον, ανθεκτική οικονομία κατά την διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ως αποτέλεσμα της συνετής πολιτικής της κυβέρνησης που της επέτρεψε να συσσωρεύσει σημαντικούς πόρους για τη στήριξη της ανάπτυξης κατά την περίοδο αυτή και να αντέξει τις επιπτώσεις της κρίσης και λόγω της προσεκτικής προσέγγισης στην συμμετοχή τους στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές.»
Συζητώντας της βασικές αρχές τις οικονομικής πολιτικής
Ένα νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο, «Η θανάσιμες ιδέες του νεοφιλελευθερισμού: Πώς το ΔΝΤ έχει υπονομεύσει τη δημόσια υγεία και τον αγώνα για την καταπολέμηση του AIDS», αμφισβήτησε την προσέγγιση του Ταμείου σχετικά με την οικονομική πολιτική. Υποστηρίζει ότι «οι φορολογικές και νομισματικές πολιτικές του ΔΝΤ ισοδυναμούν με «καταστολή της υγείας» και υπονομεύουν τους στόχους για την παγκόσμια υγεία». Επίσης υποστηρίζει ότι η δημόσια χρηματοδότηση για τη στήριξη των συστημάτων υγείας θα πρέπει να «απελευθερωθεί» από τέτοιου είδους περιορισμών, μέσω της ελευθερίας για τις αναπτυσσόμενες χώρες να χρησιμοποιούν περισσότερες επιλογές για επεκτατικές δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές.»
Σε μια ανταλλαγή απόψεων στην ιστοσελίδα του ΔΝΤ, ο συγγραφέας του βιβλίου Rick Rowden επικρίνει το ΔΝΤ για τη συνεχή παράλειψη να λάβει υπόψη του τη βασική κριτική των ακτιβιστών για την υγεία: «η ιδεολογική βάση του ΔΝΤ προδιαθέτει και ιεραρχεί τις βραχυπρόθεσμες χρηματοπιστωτικές μεταβλητές της μακροοικονομικής πολιτικής, με αποτέλεσμα να αμελεί τις μεταβλητές της πραγματικής οικονομίας, όπως είναι η μακροχρόνια αναπτυξιακή πορεία, η εκβιομηχάνιση, η αύξηση της απασχόλησης και η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων».
Η απάντηση των υπαλλήλων του ΔΝΤ τονίζει ότι το Ταμείο έχει δείξει ευελιξία σχετικά με τους δημοσιονομικούς και νομισματικούς στόχους κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης και ότι ο «στόχος των προγραμμάτων του ΔΝΤ είναι η προώθηση υψηλής και διατηρήσιμης ανάπτυξης, η οποία θα βελτιώσει την ευημερία των φτωχών και θα δημιουργήσει δημοσιονομικό περιθώριο για την αύξηση των δαπανών, μεταξύ άλλων, και στην υγεία».
Μεγάλο μέρος της κριτικής πηγάζει από την έλλειψη συμφωνίας για το νόημα της «μακροοικονομικής σταθερότητας». Οι κριτικοί όπως ο Rowden πιστεύουν ότι η προτίμηση του ΔΝΤ για μονοψήφιο πληθωρισμό και χαμηλά δημοσιονομικά ελλείμματα, δεν υποστηρίζεται από την έγκυρη οικονομική βιβλιογραφία. Μια επιτροπή του Κογκρέσου των ΗΠΑ ήθελε μια απάντηση σχετικά με το ζήτημα και ανέθεσε στο ανεξάρτητο Γραφείο της Νομιμότητας της Αμερικανικής Κυβέρνησης (Government Accountability Office, GAO), να το εξετάσει. Η επιτροπή δημοσίευσε την έκθεσή της τον Νοέμβριο του 2009, αλλά προκάλεσε άμεσα επικριτικά σχόλια.
Η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τα εμπειρικά στοιχεία δείχνουν ότι, γενικά, ο πληθωρισμός πλήττει την οικονομική ανάπτυξη αφού υπερβεί ένα κρίσιμο όριο, το οποίο είναι γενικά συνεπείς με τους στόχους του πληθωρισμού που περιλαμβάνονται στα προγράμματα που στηρίζει το ΔΝΤ.» Ωστόσο αυτή η απόφαση βασίζεται σε σύγκριση των στόχων του ΔΝΤ με έξι μόνο μελέτες. Παρά την απαρίθμηση 16 εγγράφων στη βιβλιογραφία, η GAO ανέλυσε στο κείμενο της έκθεσης μόνον εννέα μελέτες που δημοσιεύθηκαν μετά το 1999. Για να κρίνουν τους στόχους του ΔΝΤ ως συνεπείς, απλώς απέκλισαν τρεις από τις εννέα μελέτες λέγοντας ότι «οι δύο από τις τρεις εκτιμήσεις που έχουν απόκλιση από τον στόχο 5 έως 12 τοις εκατό πιθανόν να οφείλονται σε μεθοδολογικά ζητήματα και η άλλη εκτίμηση (17 τοις εκατό) είναι από μια μελέτη του Ιουνίου 2009 που αφορά μια σειρά μεθοδολογικών ζητημάτων στην υπάρχουσα βιβλιογραφία, αλλά δεν εξετάστηκε από ομότιμους ειδικούς». Θαμμένη στην υποσημείωση είναι η παραδοχή ότι «αυτό το εγχείρημα δεν σκοπεύει να ισχυρισθεί ότι η βιβλιογραφία καταλήγει σε σαφή συμπεράσματα.»
Ο ΟΗΕ επίσης ασκεί κριτική για τα θεωρητικά θεμέλια μεγάλου μέρους των συμβουλών του ΔΝΤ, όπως ότι ο πληθωρισμός είναι κάτι κακό για τους φτωχούς. Στην έκθεση Παγκόσμια Κοινωνική Κατάσταση 2010 (World Social Situation 2010), η οποία κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο, το Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ υποστηρίζει ότι ο μονόπλευρος αγώνας κατά του πληθωρισμού αγνοεί την επίδραση της δημιουργίας θέσεων εργασίας, την καθαρή χρεωστική θέση της πλειονότητας των φτωχών, τις αρνητικές συνέπειες της αυστηρής νομισματικής πολιτικής και τη μείωση των κοινωνικών δαπανών κατά τη διάρκεια της ύφεσης. «Η εστίαση στον πληθωρισμό και τα δημοσιονομικά ελλείμματα και μόνο, αντανακλά πολύ στενή αντίληψη της οικονομικής σταθερότητας. Ως εκ τούτου, η σταθεροποίηση πρέπει να καθοριστεί ευρύτερα, ώστε να περιλαμβάνει και τη σταθερότητα της πραγματικής οικονομίας, με πιο σταθερούς οικονομικούς κύκλους και με μειωμένες διακυμάνσεις στην παραγωγή, στις επενδύσεις, στην απασχόληση και στα εισοδήματα. Επίτευξη της εν λόγω σταθερότητας της πραγματικής οικονομίας μπορεί να απαιτήσει μεγαλύτερα δημοσιονομικά ελλείμματα και υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού από ότι προβλέπεται από το συμβατικό μείγμα της μακροοικονομικής πολιτικής, ιδίως ενόψει των οικονομικών κρίσεων και φυσικών καταστροφών».
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
Η Ελληνική κρίση και η συμμετοχή του ΔΝΤ , Ελένη Παπαδοπούλου
Η Ελληνική κρίση και η συμμετοχή του ΔΝΤ
C
omment|Elena Papadopoulou|4 August 2010|update 71|url
print|email |bookmark
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα Αγγλικά στις 17 Ιουνίου του 2010 από την Ελένη Παπαδοπούλου, και μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στα Ελληνικά τον Αύγουστος του 2010.
http://www.brettonwoodsproject.org/art.shtml?x=566546
--------------------------------------------------------------------------------
Για έξι μήνες τώρα η Ελλάδα, και μέσω της Ελλάδας ολόκληρη η Ευρώπη, περνάει μια σφοδρή κρίση δημοσιονομικού χρέους. Αυτή έχει ονομαστεί «η Τρίτη φάση» μιας κρίσης που άρχισε στο χρηματοπιστωτικό τομέα και εξαπλώθηκε στην πραγματική οικονομία, και φαίνεται να επηρεάζει όλες τις πλευρές της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Η «Ελληνική έκφραση» της κρίσης έχει αποκαλύψει ένα εκπληκτικά ευρύ φάσμα από θέματα που δεν αφορούν μόνο τα δομικά προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας, αλλά και αυτά της Ε.Ε. ως μιας οικονομικής και κοινής νομισματικής περιοχής. Έχει αποκαλύψει επίσης και την απροθυμία και ίσως την ανικανότητα της Ε.Ε. να αντιδράσει στο πρόβλημα με συνέπεια, και με έγκαιρο και συλλογικό τρόπο. Ωστόσο, αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό για την ελληνική κρίση είναι πόσο φαινομενικά απρόοπτη ήταν.
Πριν από δύο χρόνια, όταν η χρηματοπιστωτική κρίση άρχισε, η ελληνική οικονομία δεν φάνηκε να επηρεάστηκε ιδιαίτερα, κυρίως, λόγου των διαρθρωτικών χαρακτηριστικών του τραπεζικού της τομέα, συμπεριλαμβανομένων της μέτριας ανάπτυξής του και της χαμηλής έκθεσης σε «τοξικά» χρηματοοικονομικά προϊόντα. Η αύξηση του ΑΕΠ το 2008 ήταν περίπου 2,9 τοις εκατό και η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας πρόβλεψε στασιμότητα για το 2009. Σύμφωνα με την Eurostat, το ελληνικό ΑΕΠ στην πραγματικότητα μειώθηκε κατά 2 τοις εκατό το 2009 και προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 3 τοις εκατό το 2010.
Το πρωτογενές έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης για το 2008 αναφερόταν ως 3,7 τοις εκατό και υπολογίστηκε ότι θα αυξηθεί πάνω από 4 τοις εκατό για το 2009. Από το Σεπτέμβριο του 2009, όμως, το ελληνικό έλλειμμα είχε υπολογιστεί εκ νέου στο 7 με 8 τοις εκατό και, τέλος, στο 13 τοις εκατό του ΑΕΠ. Κατά συνέπεια, η διαδικασία της υπέρβασης του ελλείμματος της Ε.Ε. ενεργοποιήθηκε και ένα πρώτο πακέτο από μέτρα λιτότητας προτάθηκε, που συμπεριλάμβανε τις περικοπές των μισθών, τις αυξήσεις των φόρων, καθώς και ένα πάγωμα στις προσλήψεις στο δημόσιο τομέα. Ωστόσο, κατέστη σαφές αμέσως μετά την εκλογική νίκη του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 2009 ότι οι αρχικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι η χώρα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα χρηματοοικονομικά της προβλήματα χωρίς εξωτερική παρέμβαση ήταν αναξιόπιστες.
Στις 11 Απριλίου, η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε την ενεργοποίηση ενός «μηχανισμού στήριξης για την ελληνική οικονομία", που περιλάμβανε €110 δις. σε δάνεια από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. (βλέπε Update 71). Τα μέτρα λιτότητας που έχουν αποφασισθεί περιλαμβάνουν: τη μείωση των παροχών του δημόσιου τομέα κατά 10 τοις εκατό, την κατάργηση των εποχιακών επιδομάτων για τους υπάρχοντες και για τους συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους, πράγμα που σημαίνει άμεση μείωση 14 τοις εκατό των μισθών και συντάξεων, κατά 10 τοις εκατό αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης για τσιγάρα, ποτά και καύσιμα, και αύξηση του φόρου προστιθέμενης αξίας από 19 τοις εκατό έως 23 τοις εκατό.
Επιπλέον, ο νόμος που ψηφίστηκε για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός υποστήριξης προϋποθέτει ότι όλες οι αποφάσεις που έχουν να κάνουν με την υλοποίηση της συμφωνίας και την έγκριση οποιωνδήποτε άλλων συμβάσεων με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ε.Ε. ή το ΔΝΤ, θα πρέπει να εκδίδονται από τον υπουργό Οικονομικών με προεδρικό διάταγμα, και δεν θα απαιτείται η οποιαδήποτε συζήτηση ή συμφωνία από το ελληνικό κοινοβούλιο.
Η εξαγγελία των μέτρων λιτότητας προκάλεσε γενικές απεργίες και μεγάλες διαδηλώσεις από τα ελληνικά συνδικάτα και τα πολιτικά κόμματα της αριστεράς. Παρά τη γενική δυσπιστία και εχθρότητα της ελληνικής κοινής γνώμης απέναντι στο ΔΝΤ, ήταν εν μέρει κατανοητό ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε ήδη αρχίσει την εκτέλεση αυτού του είδος οικονομικής πολιτικής πριν από την επίσημη συμμετοχή του ΔΝΤ. Επιπλέον, καθώς οι ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες είναι ήδη αρκετά ιδιωτικοποιημένες, και η ελληνική αγορά απελευθερωμένη σε μεγάλο βαθμό, ο χώρος για το κοινό «πακέτο μέτρων εξυγίανσης του ΔΝΤ» είναι αρκετά περιορισμένος. Ωστόσο, φαίνεται ότι το ΔΝΤ εξακολουθεί να αγωνίζεται για την αποκατάσταση της κακής φήμης του. Αποκαλύφθηκε στον Τύπο στα μέσα Ιουνίου, ότι οι υπάλληλοι του ΔΝΤ κάλεσαν δημοσιογράφους, εκδότες και επιχειρηματίες σε μια συνάντηση για να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την εικόνα του Ταμείου στα μάτια του ελληνικού κοινού.
Η ανεργία στην Ελλάδα αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς. Η κατανάλωση, οι επενδύσεις και οι δημόσιες δαπάνες περιορίζονται. Απουσιάζει πολύ έντονα η αναπτυξιακή στρατηγική. Οι πολιτικές εξελίξεις και η κοινωνική αναταραχή βρίσκονται σε εξέλιξη. Τα μέτρα λιτότητας με δυσκολία θα μειώσουν το χρέος. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι θα βουλιάξουν την ελληνική οικονομία σε μια ακόμα μεγαλύτερη και βαθύτερη ύφεση. Αυτό που απαιτείται είναι η αύξηση της πραγματικής ζήτησης μέσω της στήριξης του εισοδήματος και των δημοσίων δαπανών, καθώς και η συλλογική υποστήριξη και η ένδειξη αλληλεγγύης από την Ε.Ε. Τα ερωτήματα είναι: Τι να περιμένουν οι Έλληνες εργαζόμενοι από αυτό το «οικονομικό σχέδιο εξορθολογισμού»; Πότε πρόκειται να αποκατασταθεί το βιοτικό τους επίπεδο; Γιατί το βάρος της πληρωμής για αυτή την κρίση για μια ακόμη φορά πέφτει πάνω στους ώμους τους;
C
omment|Elena Papadopoulou|4 August 2010|update 71|url
print|email |bookmark
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα Αγγλικά στις 17 Ιουνίου του 2010 από την Ελένη Παπαδοπούλου, και μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στα Ελληνικά τον Αύγουστος του 2010.
http://www.brettonwoodsproject.org/art.shtml?x=566546
--------------------------------------------------------------------------------
Για έξι μήνες τώρα η Ελλάδα, και μέσω της Ελλάδας ολόκληρη η Ευρώπη, περνάει μια σφοδρή κρίση δημοσιονομικού χρέους. Αυτή έχει ονομαστεί «η Τρίτη φάση» μιας κρίσης που άρχισε στο χρηματοπιστωτικό τομέα και εξαπλώθηκε στην πραγματική οικονομία, και φαίνεται να επηρεάζει όλες τις πλευρές της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Η «Ελληνική έκφραση» της κρίσης έχει αποκαλύψει ένα εκπληκτικά ευρύ φάσμα από θέματα που δεν αφορούν μόνο τα δομικά προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας, αλλά και αυτά της Ε.Ε. ως μιας οικονομικής και κοινής νομισματικής περιοχής. Έχει αποκαλύψει επίσης και την απροθυμία και ίσως την ανικανότητα της Ε.Ε. να αντιδράσει στο πρόβλημα με συνέπεια, και με έγκαιρο και συλλογικό τρόπο. Ωστόσο, αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό για την ελληνική κρίση είναι πόσο φαινομενικά απρόοπτη ήταν.
Πριν από δύο χρόνια, όταν η χρηματοπιστωτική κρίση άρχισε, η ελληνική οικονομία δεν φάνηκε να επηρεάστηκε ιδιαίτερα, κυρίως, λόγου των διαρθρωτικών χαρακτηριστικών του τραπεζικού της τομέα, συμπεριλαμβανομένων της μέτριας ανάπτυξής του και της χαμηλής έκθεσης σε «τοξικά» χρηματοοικονομικά προϊόντα. Η αύξηση του ΑΕΠ το 2008 ήταν περίπου 2,9 τοις εκατό και η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας πρόβλεψε στασιμότητα για το 2009. Σύμφωνα με την Eurostat, το ελληνικό ΑΕΠ στην πραγματικότητα μειώθηκε κατά 2 τοις εκατό το 2009 και προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 3 τοις εκατό το 2010.
Το πρωτογενές έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης για το 2008 αναφερόταν ως 3,7 τοις εκατό και υπολογίστηκε ότι θα αυξηθεί πάνω από 4 τοις εκατό για το 2009. Από το Σεπτέμβριο του 2009, όμως, το ελληνικό έλλειμμα είχε υπολογιστεί εκ νέου στο 7 με 8 τοις εκατό και, τέλος, στο 13 τοις εκατό του ΑΕΠ. Κατά συνέπεια, η διαδικασία της υπέρβασης του ελλείμματος της Ε.Ε. ενεργοποιήθηκε και ένα πρώτο πακέτο από μέτρα λιτότητας προτάθηκε, που συμπεριλάμβανε τις περικοπές των μισθών, τις αυξήσεις των φόρων, καθώς και ένα πάγωμα στις προσλήψεις στο δημόσιο τομέα. Ωστόσο, κατέστη σαφές αμέσως μετά την εκλογική νίκη του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 2009 ότι οι αρχικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι η χώρα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα χρηματοοικονομικά της προβλήματα χωρίς εξωτερική παρέμβαση ήταν αναξιόπιστες.
Στις 11 Απριλίου, η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε την ενεργοποίηση ενός «μηχανισμού στήριξης για την ελληνική οικονομία", που περιλάμβανε €110 δις. σε δάνεια από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. (βλέπε Update 71). Τα μέτρα λιτότητας που έχουν αποφασισθεί περιλαμβάνουν: τη μείωση των παροχών του δημόσιου τομέα κατά 10 τοις εκατό, την κατάργηση των εποχιακών επιδομάτων για τους υπάρχοντες και για τους συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους, πράγμα που σημαίνει άμεση μείωση 14 τοις εκατό των μισθών και συντάξεων, κατά 10 τοις εκατό αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης για τσιγάρα, ποτά και καύσιμα, και αύξηση του φόρου προστιθέμενης αξίας από 19 τοις εκατό έως 23 τοις εκατό.
Επιπλέον, ο νόμος που ψηφίστηκε για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός υποστήριξης προϋποθέτει ότι όλες οι αποφάσεις που έχουν να κάνουν με την υλοποίηση της συμφωνίας και την έγκριση οποιωνδήποτε άλλων συμβάσεων με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ε.Ε. ή το ΔΝΤ, θα πρέπει να εκδίδονται από τον υπουργό Οικονομικών με προεδρικό διάταγμα, και δεν θα απαιτείται η οποιαδήποτε συζήτηση ή συμφωνία από το ελληνικό κοινοβούλιο.
Η εξαγγελία των μέτρων λιτότητας προκάλεσε γενικές απεργίες και μεγάλες διαδηλώσεις από τα ελληνικά συνδικάτα και τα πολιτικά κόμματα της αριστεράς. Παρά τη γενική δυσπιστία και εχθρότητα της ελληνικής κοινής γνώμης απέναντι στο ΔΝΤ, ήταν εν μέρει κατανοητό ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε ήδη αρχίσει την εκτέλεση αυτού του είδος οικονομικής πολιτικής πριν από την επίσημη συμμετοχή του ΔΝΤ. Επιπλέον, καθώς οι ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες είναι ήδη αρκετά ιδιωτικοποιημένες, και η ελληνική αγορά απελευθερωμένη σε μεγάλο βαθμό, ο χώρος για το κοινό «πακέτο μέτρων εξυγίανσης του ΔΝΤ» είναι αρκετά περιορισμένος. Ωστόσο, φαίνεται ότι το ΔΝΤ εξακολουθεί να αγωνίζεται για την αποκατάσταση της κακής φήμης του. Αποκαλύφθηκε στον Τύπο στα μέσα Ιουνίου, ότι οι υπάλληλοι του ΔΝΤ κάλεσαν δημοσιογράφους, εκδότες και επιχειρηματίες σε μια συνάντηση για να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την εικόνα του Ταμείου στα μάτια του ελληνικού κοινού.
Η ανεργία στην Ελλάδα αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς. Η κατανάλωση, οι επενδύσεις και οι δημόσιες δαπάνες περιορίζονται. Απουσιάζει πολύ έντονα η αναπτυξιακή στρατηγική. Οι πολιτικές εξελίξεις και η κοινωνική αναταραχή βρίσκονται σε εξέλιξη. Τα μέτρα λιτότητας με δυσκολία θα μειώσουν το χρέος. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι θα βουλιάξουν την ελληνική οικονομία σε μια ακόμα μεγαλύτερη και βαθύτερη ύφεση. Αυτό που απαιτείται είναι η αύξηση της πραγματικής ζήτησης μέσω της στήριξης του εισοδήματος και των δημοσίων δαπανών, καθώς και η συλλογική υποστήριξη και η ένδειξη αλληλεγγύης από την Ε.Ε. Τα ερωτήματα είναι: Τι να περιμένουν οι Έλληνες εργαζόμενοι από αυτό το «οικονομικό σχέδιο εξορθολογισμού»; Πότε πρόκειται να αποκατασταθεί το βιοτικό τους επίπεδο; Γιατί το βάρος της πληρωμής για αυτή την κρίση για μια ακόμη φορά πέφτει πάνω στους ώμους τους;
Η Κρίση του Δημοσιονομικού Χρέους στην Ευρώπη: Φοβού το ΔΝΤ και τις υποσχέσεις του, Robin Heighway-Bury/Thorogood.net
Η Κρίση του Δημοσιονομικού Χρέους στην Ευρώπη: Φοβού το ΔΝΤ και τις υποσχέσεις του
ειδήσεις|Bretton Woods Project|4 August 2010|update 71|url
print|email |bookmark
Robin Heighway-Bury/Thorogood.net
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα Αγγλικά στις 17 Ιουνίου του 2010 από το Bretton Woods Project, και μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στα Ελληνικά τον Αύγουστος του 2010.
--------------------------------------------------------------------------------
Η διολίσθηση της Ελλάδας σε μια κρίση δημοσιονομικού χρέους σηματοδοτεί την πρώτη φορά που μια χώρα που χρησιμοποιεί το ευρώ έχει καταφύγει στο ΔΝΤ. Ο φόβος για μια ανεπιθύμητη αντίδραση από την αγορά κίνησε την Ευρώπη να προχωρήσει προς μεγαλύτερο συντονισμό και το G20 να επιχειρηματολογεί κατά των συνεχιζόμενων μέτρων δημοσιονομικής επέκτασης.
Το διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ ενέκρινε ένα τριετές δάνειο αξίας €30 δις. ($35 δις.) για την Ελλάδα στις αρχές Μαΐου, το οποίο συμπληρώνει άλλα €80 δις. που δανείζεται η Ελλάδα από χώρες της Ευρωζώνης. Σε σύνολο αυτά τα €110 δις. είναι τριπλάσια από το ποσό που προτάθηκε στις αρχές Απριλίου, γεγονός που αντικατοπτρίζει την απώλεια της εμπιστοσύνης των αγορών. Η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να συγκεντρώσει τα χρήματα από τις αγορές σε προσιτά επιτόκια λόγω των φόβων για το μη-βιώσιμο χρέος και την μεγαλύτερη επιβάρυνση του ελλείμματος. Η πρώτη εκταμίευση πραγματοποιήθηκε χρονικά ακριβός πριν η Ελλάδα χρεοκοπήσει λόγω αδυναμίας αποπληρωμής ενός Ελληνικού ομολόγου στα μέσα Μαΐου 2010.
Το δάνειο έχει σχεδιαστεί να κρατήσει εν ζωή την Ελλάδα για 18 μήνες, πριν η χώρα πρέπει να πωλήσει εκ νέου ομόλογα για να καλύψει το δημοσιονομικό έλλειμμα. Με το δάνειο της ΕΕ-ΔΝΤ, το Ελληνικό χρέος προβλέπεται να είναι σχεδόν 150 τοις εκατό του ΑΕΠ. Το δάνειο του ΔΝΤ ήταν ισοδύναμο με 4.200 τοις εκατό της ποσόστωσης της Ελλάδας στο ΔΝΤ, η μέχρι στιγμής μεγαλύτερη αναλογία ενός δανείου προς το μέγεθος των ποσοστώσεων της χώρας. Τα δάνεια του ΔΝΤ είναι συνήθως γύρω στο 300 τοις εκατό της ποσόστωσης. Η προηγούμενη μεγαλύτερη, στη Νότιο Κορέα το 1997, ήταν λιγότερο από 2.000 τοις εκατό της ποσόστωσης.
Τα δάνεια προϋποθέτουν ότι η Ελλάδα θα θεσπίσει ένα καταστροφικό πακέτο λιτότητας (βλ. Update 71). Προκάλεσε μαζικές διαμαρτυρίες και δημόσιες αναταραχές κατά την διάρκεια όλου του Μαΐου, με τον Γιάννη Παναγόπουλο, πρόεδρο της ΓΣΕΕ να λέει ότι οι απεργίες θα «στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση και προς την τρόικα του ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι τα νεοφιλελεύθερα πειράματά τους στην πλάτη της ελληνικής κοινωνίας είναι εγκληματικά».
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας, στις 5 Μαΐου, με αποτέλεσμα το θάνατο τριών εργαζομένων σε μια τράπεζα, από την συνεχή σύγκρουση μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Δέκα ημέρες αργότερα το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα ισχυρίστηκε ότι κατέβασε άλλα 100.000 άτομα στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν κατά του πακέτου λιτότητας της κεντροαριστεράς κυβέρνησής. Οι ελληνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις ξεκίνησαν μια δεύτερη γενική απεργία στις 20 Μαΐου, με αποτέλεσμα 20.000 άτομα να βγουν στους δρόμους.
Η Ελλάδα ως η επόμενη Αργεντινή;
Η ελληνική κρίση προκαλεί συγκρίσεις με την κατάρρευση της Αργεντινής το 2001 (βλέπε Update 26, 24). Στις αρχές Μαΐου, η πρόεδρος της Αργεντινής Cristina Fernandez, δήλωσε, «Η συνταγή πίσω από όλα αυτά είναι σχεδόν ταυτόσημη. Δημοτική καταστολή, τη μείωση των μισθών και το σφίξιμο των ζωνών, είναι η αιώνια συνταγή των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων».
Τα υψηλά επίπεδα χρέους έχουν οδηγήσει τους γνωστότερους σχολιαστές να πουν ότι η Ελλάδα, όπως η Αργεντινή, δεν μπορεί να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους (βλ. Update 71). Επειδή η Ελλάδα δεν έχει έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία εκδίδει τα ευρώ, ορισμένοι έχουν παρομοιάσει ακόμα πιο δυσάρεστα την Ελλάδα με τις αναπτυσσόμενες χώρες οι οποίες είναι αναγκασμένες να δανείζονται σε ξένα νομίσματα.
Μια έκθεση του Μαρτίου 2010 από μια ερευνητική ομάδα του Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Research on Money and Finance υποστήριξε ότι οι δυσχέρειες στην Ελλάδα επιδεινώθηκαν από την Ευρωζώνη. «Η νομισματική ένωση έχει περιορίσει την ελευθερία για τον καθορισμό της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αναγκάζοντας έτσι τις πιέσεις της οικονομικής προσαρμογής να πέφτουν πάνω στην αγορά εργασίας». Αυτό έχει οδηγήσει σε ανισορροπίες του εμπορίου που έχουν αρνητικές επιπτώσεις για την εργασία: «Η Ευρωζώνη χαρακτηρίζεται από μονίμως πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών για την Γερμανία, το οποίο χρηματοδοτείται από τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών των περιφερειακών χωρών. Από την πλευρά της Γερμανίας, η νομισματική ένωση «καθιστά τον γείτονα επαίτη» υπό την προϋπόθεση ότι η ίδια η Γερμανία θα έχει ήδη καταστήσει τους δικούς της εργαζομένους πτωχούς». Η έκθεση συνιστά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, την αναδιάρθρωση του χρέους της, και τον αναπροσανατολισμό της οικονομικής πολιτικής της προς την κοινωνική πρόνοια.
Η Αργεντινή είχε την εμπειρία αξιοζήλευτης ανάπτυξης για πολλά χρόνια μετά την υποτίμηση του νομίσματος και την πτώχευση. Ωστόσο, ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, Domingo Cavallo, ο αρχιτέκτονας του οικονομικού συστήματος της Αργεντινής στη δεκαετία του 1990, που τελικά απέτυχε, είπε ότι το κύριο δίδαγμα από την Αργεντινή για την Ελλάδα είναι ότι η υποτίμηση του νομίσματος δεν είναι η απάντηση. Υποστηρίζει ότι η λύση είναι η έγκαιρη και ομαλή αναδιάρθρωση του χρέους.
Ποιο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο;
Η Ισπανία, η Πορτογαλία και άλλες χώρες είναι επίσης στο στόχαστρο των αγορών και των φορέων που αξιολόγούν το χρέος, πράγμα που σημαίνει έγκαιρες και βαθιές περικοπές των δαπανών, οι οποίες προκάλεσαν μαζικές διαμαρτυρίες που ξέσπασαν στην Ισπανία τον Ιούνιο. Ενώ οι προτάσεις για ένα νέο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο εμφανίστηκαν στις αρχές του έτους (βλέπε Update 70), στο τέλος οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν σε μια πιο ad hoc προσέγγιση στην προσπάθειά τους για την πρόληψη των κρίσεων. Στις αρχές Μαΐου, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν σε έναν μηχανισμό Ευρωπαϊκής Σταθεροποίησης αξίας €750 δις που θα βοηθήσει τις χώρες που έχουν ανάγκη από κεφάλαια, από τα οποία €250 δις επρόκειτο να παρασχεθούν από το ΔΝΤ. Ο μηχανισμός αυτός ενεργοποιείται επισήμως στις αρχές Ιουνίου. Επίσης συζητήθηκε η θέληση για μεγαλύτερο περιφερειακό έλεγχο για τους κρατικούς προϋπολογισμούς των μελών κρατών της Ευρωζώνης.
Το ΔΝΤ αργότερα διευκρίνισε ότι δεν υπήρχε επίσημη δέσμευση για να δανείσει τα χρήματα, αλλά απλώς είναι μια ένδειξη της βούλησής του να παρέχει το ένα τρίτο των πόρων σε οποιαδήποτε επιχείρηση διάσωσης, όπως είχε κάνει και για την Ελλάδα. Υποθέτοντας ότι θα αξιοποιηθεί πλήρως ο μηχανισμός, ο οποίος περιλαμβάνει την Ευρωζώνη, καθώς και τη Σουηδία και τη Πολωνία, η μερίδα των €250 δις του ΔΝΤ θα ισοδυναμούσε με περίπου 540 τοις εκατό των συγκεντρωμένων συνολικών ποσοστώσεων των μελών του μηχανισμού του.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες ανησυχούν για την διαθεσιμότητα των πόρων του ΔΝΤ, καθώς στο τέλος του Μαΐου είχε μόνο περίπου €200 δις. διαθέσιμα. Σε περίπτωση που το Ταμείο χρειάζεται χρήματα, θα έπρεπε να το πάρει από τους πιστωτές του, με την ενεργοποίηση του New Arrangements to Borrow (Νέα συμφωνία δανειοδότησης NAB, βλέπε Update 65). Ωστόσο, μόνο περίπου €40 δίς. διατίθενται εν μέσω του NAB αυτή τη στιγμή, γιατί ενώ πρόκειται να επεκταθεί σε σχεδόν €450 δις, η επίσημη συναίνεση για αυτή την επέκταση δεν έχει δοθεί ακόμα από όλες τις συμμετέχουσες χώρες. Ενεργοποίηση του NAB δίνει έμμεσα στους πιστωτές περισσότερο λέγειν για τον τρόπο λήψεως αποφάσεων του Ταμείου, αυξάνοντας τις ανησυχίες σχετικά με τις συντηρητικές προτιμήσεις για χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία και την ενδεχόμενη συνακόλουθη επιδείνωση των προϋποθέσεων που θέτει το ΔΝΤ.
Η στήριξη του ΔΝΤ για τον Ευρωπαϊκό μηχανισμό μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια ένδειξη για ενδεχόμενες ανακατατάξεις της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής. Στο πλαίσιο της επανεξέτασης της εντολής του ΔΝΤ (βλ. Update 71, 70), το Ταμείο έχει επανεξετάσει τις σχέσεις του με τις περιφερειακές νομισματικές και οικονομικές δομές, και περιλαμβάνει δυνητικώς, δανεισμό στα περιφερειακά ιδρύματα, αντί για απευθείας σε συγκεκριμένες χώρες. Αυτό μπορεί να διαταράξει τη δυναμική της εξουσίας μεταξύ του Ταμείου και εκείνης των περιφερειακών οργανισμών, ιδίως εκείνων που κυριαρχούνται από τις ηγεμονικές περιφερειακές οικονομίες, όπως η Γερμανία στην Ευρώπη ή η Κίνα στην Ασία. Οι επικριτές ζήτησαν τη μείωση της επιρροής του ΔΝΤ και τη δημιουργία εναλλακτικών λύσεων στην περιφέρεια, με περισσότερο χώρο για την πολιτική των χωρών μελών από αυτό που το ΔΝΤ θα μπορούσε να επιτρέψει (βλ. Update 67, 65).
Τα άλλα προγράμματα του ΔΝΤ στην Ευρώπη εξακολουθούν να μην είναι δημοφιλή. Μαζικές διαμαρτυρίες για τις κατά 25 τοις εκατό περικοπές μισθών και τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα έπληξαν το Βουκουρέστι, την πρωτεύουσα της Ρουμανίας στα μέσα Μαΐου. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ στην Ουκρανία δεν έχει ξαναμπεί στην κανονική του ροή μετά τις εκλογές, και οι υπουργοί εκεί απειλούν να στραφούν προς τη Ρωσία για χρήματα, εάν ένα νέο πακέτο δεν μπορεί να συμφωνηθεί. Αναφέρθηκε επίσης ότι το αίτημα της σερβικής κυβέρνησης για την αποδέσμευση των μισθών και συντάξεων απορρίφθηκε από το ΔΝΤ στα τέλη Μαΐου, το οποίο συμφώνησε σε μια μόνο εφάπαξ καταβολή για αποζημίωση.
Το G20 και το ΔΝΤ αλλάζουν την συμπεριφορά τους
Μετά την Ελληνική κρίση, οι κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία ξαφνικά φάνηκαν πολύ διαφορετικοί στους υπουργούς οικονομικών του G20, που συναντήθηκαν στην Κορέα στις αρχές Ιουνίου. Στο ανακοινωθέν τους, συμφώνησαν ότι «Τα πρόσφατα γεγονότα υπογραμμίζουν τη σημασία της βιωσιμότητας των δημοσιονομικών παραμέτρων και την ανάγκη για τις χώρες μας να δημιουργήσουν αξιόπιστα, φιλικά προς την ανάπτυξη μέτρα, και την δημιουργία δημοσιονομικής βιωσιμότητας, που θα είναι διαφοροποιημένες και προσαρμοσμένες στις εθνικές συνθήκες. Οι χώρες με σοβαρές δημοσιονομικές προκλήσεις, χρειάζονται να επιταχύνουν τον ρυθμό της αναδιάρθρωσης». Αυτή ήταν μία σημαντική αλλαγή στην έμφαση του ανακοινωθέντος του G20 που εκδόθηκε μόλις πριν έξι εβδομάδες, μιας και στο τέλος Απριλίου οι υπουργοί εξακολουθούσαν να θεωρούν ότι, «Στις οικονομίες όπου η ανάπτυξη υποστηρίζεται ακόμα σε μεγάλο βαθμό από την κρατική βοήθεια και συμβαδίζει με βιώσιμες δημοσιονομικές παραμέτρους θα πρέπει να διατηρηθεί μέχρι η ανάκαμψη να αρχίσει να βασίζεται στον ιδιωτικό τομέα και να έχει αποκτήσει πιο μόνιμο χαρακτήρα».
Μια σειρά από πρόσφατες εκθέσεις έχουν ζητήσει την συνέχιση της δημοσιονομικής επέκτασης (βλ. Update 71), και κατά την διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου στην Κορέα ο διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ, Dominique Strauss-Kahn, δήλωσε ότι η πρόωρη δημοσιονομική εξυγίανση θα μπορούσε να κοστίσει τον περιορισμό της ανάπτυξης σε παγκόσμιο επίπεδο κατά 2.5 ποσοστιαίες μονάδες και την απώλεια 30 εκατομμύριων θέσεων εργασίας. Ταυτόχρονα όμως αντιμετώπισε με άνεση την πρόσκληση του ΔΝΤ σε χώρες με προβλήματα για επιτάχυνση του ρυθμού περικοπών των ελλειμμάτων, ακόμα και αν αυτό θα είχε κάποια αρνητική επίπτωση στους ρυθμούς ανάπτυξης.
ειδήσεις|Bretton Woods Project|4 August 2010|update 71|url
print|email |bookmark
Robin Heighway-Bury/Thorogood.net
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα Αγγλικά στις 17 Ιουνίου του 2010 από το Bretton Woods Project, και μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στα Ελληνικά τον Αύγουστος του 2010.
--------------------------------------------------------------------------------
Η διολίσθηση της Ελλάδας σε μια κρίση δημοσιονομικού χρέους σηματοδοτεί την πρώτη φορά που μια χώρα που χρησιμοποιεί το ευρώ έχει καταφύγει στο ΔΝΤ. Ο φόβος για μια ανεπιθύμητη αντίδραση από την αγορά κίνησε την Ευρώπη να προχωρήσει προς μεγαλύτερο συντονισμό και το G20 να επιχειρηματολογεί κατά των συνεχιζόμενων μέτρων δημοσιονομικής επέκτασης.
Το διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ ενέκρινε ένα τριετές δάνειο αξίας €30 δις. ($35 δις.) για την Ελλάδα στις αρχές Μαΐου, το οποίο συμπληρώνει άλλα €80 δις. που δανείζεται η Ελλάδα από χώρες της Ευρωζώνης. Σε σύνολο αυτά τα €110 δις. είναι τριπλάσια από το ποσό που προτάθηκε στις αρχές Απριλίου, γεγονός που αντικατοπτρίζει την απώλεια της εμπιστοσύνης των αγορών. Η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να συγκεντρώσει τα χρήματα από τις αγορές σε προσιτά επιτόκια λόγω των φόβων για το μη-βιώσιμο χρέος και την μεγαλύτερη επιβάρυνση του ελλείμματος. Η πρώτη εκταμίευση πραγματοποιήθηκε χρονικά ακριβός πριν η Ελλάδα χρεοκοπήσει λόγω αδυναμίας αποπληρωμής ενός Ελληνικού ομολόγου στα μέσα Μαΐου 2010.
Το δάνειο έχει σχεδιαστεί να κρατήσει εν ζωή την Ελλάδα για 18 μήνες, πριν η χώρα πρέπει να πωλήσει εκ νέου ομόλογα για να καλύψει το δημοσιονομικό έλλειμμα. Με το δάνειο της ΕΕ-ΔΝΤ, το Ελληνικό χρέος προβλέπεται να είναι σχεδόν 150 τοις εκατό του ΑΕΠ. Το δάνειο του ΔΝΤ ήταν ισοδύναμο με 4.200 τοις εκατό της ποσόστωσης της Ελλάδας στο ΔΝΤ, η μέχρι στιγμής μεγαλύτερη αναλογία ενός δανείου προς το μέγεθος των ποσοστώσεων της χώρας. Τα δάνεια του ΔΝΤ είναι συνήθως γύρω στο 300 τοις εκατό της ποσόστωσης. Η προηγούμενη μεγαλύτερη, στη Νότιο Κορέα το 1997, ήταν λιγότερο από 2.000 τοις εκατό της ποσόστωσης.
Τα δάνεια προϋποθέτουν ότι η Ελλάδα θα θεσπίσει ένα καταστροφικό πακέτο λιτότητας (βλ. Update 71). Προκάλεσε μαζικές διαμαρτυρίες και δημόσιες αναταραχές κατά την διάρκεια όλου του Μαΐου, με τον Γιάννη Παναγόπουλο, πρόεδρο της ΓΣΕΕ να λέει ότι οι απεργίες θα «στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση και προς την τρόικα του ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι τα νεοφιλελεύθερα πειράματά τους στην πλάτη της ελληνικής κοινωνίας είναι εγκληματικά».
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας, στις 5 Μαΐου, με αποτέλεσμα το θάνατο τριών εργαζομένων σε μια τράπεζα, από την συνεχή σύγκρουση μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Δέκα ημέρες αργότερα το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα ισχυρίστηκε ότι κατέβασε άλλα 100.000 άτομα στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν κατά του πακέτου λιτότητας της κεντροαριστεράς κυβέρνησής. Οι ελληνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις ξεκίνησαν μια δεύτερη γενική απεργία στις 20 Μαΐου, με αποτέλεσμα 20.000 άτομα να βγουν στους δρόμους.
Η Ελλάδα ως η επόμενη Αργεντινή;
Η ελληνική κρίση προκαλεί συγκρίσεις με την κατάρρευση της Αργεντινής το 2001 (βλέπε Update 26, 24). Στις αρχές Μαΐου, η πρόεδρος της Αργεντινής Cristina Fernandez, δήλωσε, «Η συνταγή πίσω από όλα αυτά είναι σχεδόν ταυτόσημη. Δημοτική καταστολή, τη μείωση των μισθών και το σφίξιμο των ζωνών, είναι η αιώνια συνταγή των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων».
Τα υψηλά επίπεδα χρέους έχουν οδηγήσει τους γνωστότερους σχολιαστές να πουν ότι η Ελλάδα, όπως η Αργεντινή, δεν μπορεί να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους (βλ. Update 71). Επειδή η Ελλάδα δεν έχει έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία εκδίδει τα ευρώ, ορισμένοι έχουν παρομοιάσει ακόμα πιο δυσάρεστα την Ελλάδα με τις αναπτυσσόμενες χώρες οι οποίες είναι αναγκασμένες να δανείζονται σε ξένα νομίσματα.
Μια έκθεση του Μαρτίου 2010 από μια ερευνητική ομάδα του Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Research on Money and Finance υποστήριξε ότι οι δυσχέρειες στην Ελλάδα επιδεινώθηκαν από την Ευρωζώνη. «Η νομισματική ένωση έχει περιορίσει την ελευθερία για τον καθορισμό της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αναγκάζοντας έτσι τις πιέσεις της οικονομικής προσαρμογής να πέφτουν πάνω στην αγορά εργασίας». Αυτό έχει οδηγήσει σε ανισορροπίες του εμπορίου που έχουν αρνητικές επιπτώσεις για την εργασία: «Η Ευρωζώνη χαρακτηρίζεται από μονίμως πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών για την Γερμανία, το οποίο χρηματοδοτείται από τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών των περιφερειακών χωρών. Από την πλευρά της Γερμανίας, η νομισματική ένωση «καθιστά τον γείτονα επαίτη» υπό την προϋπόθεση ότι η ίδια η Γερμανία θα έχει ήδη καταστήσει τους δικούς της εργαζομένους πτωχούς». Η έκθεση συνιστά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, την αναδιάρθρωση του χρέους της, και τον αναπροσανατολισμό της οικονομικής πολιτικής της προς την κοινωνική πρόνοια.
Η Αργεντινή είχε την εμπειρία αξιοζήλευτης ανάπτυξης για πολλά χρόνια μετά την υποτίμηση του νομίσματος και την πτώχευση. Ωστόσο, ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, Domingo Cavallo, ο αρχιτέκτονας του οικονομικού συστήματος της Αργεντινής στη δεκαετία του 1990, που τελικά απέτυχε, είπε ότι το κύριο δίδαγμα από την Αργεντινή για την Ελλάδα είναι ότι η υποτίμηση του νομίσματος δεν είναι η απάντηση. Υποστηρίζει ότι η λύση είναι η έγκαιρη και ομαλή αναδιάρθρωση του χρέους.
Ποιο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο;
Η Ισπανία, η Πορτογαλία και άλλες χώρες είναι επίσης στο στόχαστρο των αγορών και των φορέων που αξιολόγούν το χρέος, πράγμα που σημαίνει έγκαιρες και βαθιές περικοπές των δαπανών, οι οποίες προκάλεσαν μαζικές διαμαρτυρίες που ξέσπασαν στην Ισπανία τον Ιούνιο. Ενώ οι προτάσεις για ένα νέο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο εμφανίστηκαν στις αρχές του έτους (βλέπε Update 70), στο τέλος οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν σε μια πιο ad hoc προσέγγιση στην προσπάθειά τους για την πρόληψη των κρίσεων. Στις αρχές Μαΐου, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν σε έναν μηχανισμό Ευρωπαϊκής Σταθεροποίησης αξίας €750 δις που θα βοηθήσει τις χώρες που έχουν ανάγκη από κεφάλαια, από τα οποία €250 δις επρόκειτο να παρασχεθούν από το ΔΝΤ. Ο μηχανισμός αυτός ενεργοποιείται επισήμως στις αρχές Ιουνίου. Επίσης συζητήθηκε η θέληση για μεγαλύτερο περιφερειακό έλεγχο για τους κρατικούς προϋπολογισμούς των μελών κρατών της Ευρωζώνης.
Το ΔΝΤ αργότερα διευκρίνισε ότι δεν υπήρχε επίσημη δέσμευση για να δανείσει τα χρήματα, αλλά απλώς είναι μια ένδειξη της βούλησής του να παρέχει το ένα τρίτο των πόρων σε οποιαδήποτε επιχείρηση διάσωσης, όπως είχε κάνει και για την Ελλάδα. Υποθέτοντας ότι θα αξιοποιηθεί πλήρως ο μηχανισμός, ο οποίος περιλαμβάνει την Ευρωζώνη, καθώς και τη Σουηδία και τη Πολωνία, η μερίδα των €250 δις του ΔΝΤ θα ισοδυναμούσε με περίπου 540 τοις εκατό των συγκεντρωμένων συνολικών ποσοστώσεων των μελών του μηχανισμού του.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες ανησυχούν για την διαθεσιμότητα των πόρων του ΔΝΤ, καθώς στο τέλος του Μαΐου είχε μόνο περίπου €200 δις. διαθέσιμα. Σε περίπτωση που το Ταμείο χρειάζεται χρήματα, θα έπρεπε να το πάρει από τους πιστωτές του, με την ενεργοποίηση του New Arrangements to Borrow (Νέα συμφωνία δανειοδότησης NAB, βλέπε Update 65). Ωστόσο, μόνο περίπου €40 δίς. διατίθενται εν μέσω του NAB αυτή τη στιγμή, γιατί ενώ πρόκειται να επεκταθεί σε σχεδόν €450 δις, η επίσημη συναίνεση για αυτή την επέκταση δεν έχει δοθεί ακόμα από όλες τις συμμετέχουσες χώρες. Ενεργοποίηση του NAB δίνει έμμεσα στους πιστωτές περισσότερο λέγειν για τον τρόπο λήψεως αποφάσεων του Ταμείου, αυξάνοντας τις ανησυχίες σχετικά με τις συντηρητικές προτιμήσεις για χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία και την ενδεχόμενη συνακόλουθη επιδείνωση των προϋποθέσεων που θέτει το ΔΝΤ.
Η στήριξη του ΔΝΤ για τον Ευρωπαϊκό μηχανισμό μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια ένδειξη για ενδεχόμενες ανακατατάξεις της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής. Στο πλαίσιο της επανεξέτασης της εντολής του ΔΝΤ (βλ. Update 71, 70), το Ταμείο έχει επανεξετάσει τις σχέσεις του με τις περιφερειακές νομισματικές και οικονομικές δομές, και περιλαμβάνει δυνητικώς, δανεισμό στα περιφερειακά ιδρύματα, αντί για απευθείας σε συγκεκριμένες χώρες. Αυτό μπορεί να διαταράξει τη δυναμική της εξουσίας μεταξύ του Ταμείου και εκείνης των περιφερειακών οργανισμών, ιδίως εκείνων που κυριαρχούνται από τις ηγεμονικές περιφερειακές οικονομίες, όπως η Γερμανία στην Ευρώπη ή η Κίνα στην Ασία. Οι επικριτές ζήτησαν τη μείωση της επιρροής του ΔΝΤ και τη δημιουργία εναλλακτικών λύσεων στην περιφέρεια, με περισσότερο χώρο για την πολιτική των χωρών μελών από αυτό που το ΔΝΤ θα μπορούσε να επιτρέψει (βλ. Update 67, 65).
Τα άλλα προγράμματα του ΔΝΤ στην Ευρώπη εξακολουθούν να μην είναι δημοφιλή. Μαζικές διαμαρτυρίες για τις κατά 25 τοις εκατό περικοπές μισθών και τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα έπληξαν το Βουκουρέστι, την πρωτεύουσα της Ρουμανίας στα μέσα Μαΐου. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ στην Ουκρανία δεν έχει ξαναμπεί στην κανονική του ροή μετά τις εκλογές, και οι υπουργοί εκεί απειλούν να στραφούν προς τη Ρωσία για χρήματα, εάν ένα νέο πακέτο δεν μπορεί να συμφωνηθεί. Αναφέρθηκε επίσης ότι το αίτημα της σερβικής κυβέρνησης για την αποδέσμευση των μισθών και συντάξεων απορρίφθηκε από το ΔΝΤ στα τέλη Μαΐου, το οποίο συμφώνησε σε μια μόνο εφάπαξ καταβολή για αποζημίωση.
Το G20 και το ΔΝΤ αλλάζουν την συμπεριφορά τους
Μετά την Ελληνική κρίση, οι κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία ξαφνικά φάνηκαν πολύ διαφορετικοί στους υπουργούς οικονομικών του G20, που συναντήθηκαν στην Κορέα στις αρχές Ιουνίου. Στο ανακοινωθέν τους, συμφώνησαν ότι «Τα πρόσφατα γεγονότα υπογραμμίζουν τη σημασία της βιωσιμότητας των δημοσιονομικών παραμέτρων και την ανάγκη για τις χώρες μας να δημιουργήσουν αξιόπιστα, φιλικά προς την ανάπτυξη μέτρα, και την δημιουργία δημοσιονομικής βιωσιμότητας, που θα είναι διαφοροποιημένες και προσαρμοσμένες στις εθνικές συνθήκες. Οι χώρες με σοβαρές δημοσιονομικές προκλήσεις, χρειάζονται να επιταχύνουν τον ρυθμό της αναδιάρθρωσης». Αυτή ήταν μία σημαντική αλλαγή στην έμφαση του ανακοινωθέντος του G20 που εκδόθηκε μόλις πριν έξι εβδομάδες, μιας και στο τέλος Απριλίου οι υπουργοί εξακολουθούσαν να θεωρούν ότι, «Στις οικονομίες όπου η ανάπτυξη υποστηρίζεται ακόμα σε μεγάλο βαθμό από την κρατική βοήθεια και συμβαδίζει με βιώσιμες δημοσιονομικές παραμέτρους θα πρέπει να διατηρηθεί μέχρι η ανάκαμψη να αρχίσει να βασίζεται στον ιδιωτικό τομέα και να έχει αποκτήσει πιο μόνιμο χαρακτήρα».
Μια σειρά από πρόσφατες εκθέσεις έχουν ζητήσει την συνέχιση της δημοσιονομικής επέκτασης (βλ. Update 71), και κατά την διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου στην Κορέα ο διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ, Dominique Strauss-Kahn, δήλωσε ότι η πρόωρη δημοσιονομική εξυγίανση θα μπορούσε να κοστίσει τον περιορισμό της ανάπτυξης σε παγκόσμιο επίπεδο κατά 2.5 ποσοστιαίες μονάδες και την απώλεια 30 εκατομμύριων θέσεων εργασίας. Ταυτόχρονα όμως αντιμετώπισε με άνεση την πρόσκληση του ΔΝΤ σε χώρες με προβλήματα για επιτάχυνση του ρυθμού περικοπών των ελλειμμάτων, ακόμα και αν αυτό θα είχε κάποια αρνητική επίπτωση στους ρυθμούς ανάπτυξης.
Το ΠΑΣΟΚ Σέχτα του Μνημονίου; του Λ. Βατικιώτη
Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010
Το ΠΑΣΟΚ Σέχτα του Μνημονίου;
ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ (5/9)
του Λ. Βατικιώτη
Το ξανασκέφτεται η αστική τάξη;
ΟΛΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ;
Ρεσιτάλ υπεράσπισης του μνημονίου και της καταστροφικής, όπως εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται πια, προσφυγής στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ έδωσε «ο άνθρωπος των Γερμανών» στην Ελλάδα, μιλώντας προχθές το βράδυ στις εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Στην ομιλία του δεν παρέλειψε να στηλιτεύσει τα «σφάλματα της μεταπολίτευσης», εννοώντας φυσικά τα ψιχία κοινωνικού κράτους που δημιουργήθηκαν κάτω από την πίεση των εργατικών αγώνων, κυρίως όμως να εμφανίσει τις οδηγίες του μνημονίου ως μονόδρομο. Το ίδιο κάνουν όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Χαρακτηριστικότερος όλων ο Λοβέρδος, που στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της προηγούμενης εβδομάδας συνηγορούσε και αυτός στην ανάγκη υπέρβασης του μνημονίου, αφού όμως πρώτα «εκπληρώσουμε στο ακέραιο» τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτό!
Η εμμονή της κυβέρνησης στην υπεράσπιση του μνημονίου προκαλούν εντύπωση λόγω των αλλαγών που έχουν συντελεστεί το τελευταίο σύντομο χρονικό διάστημα. Ειδικότερα, στους τέσσερις μήνες που μεσολάβησαν από την ψήφιση του κατάπτυστου μνημονίου με το οποίο επιβλήθηκε οικονομική χούντα, η κοινωνική βάση στήριξης των επιλογών της κυβέρνησης έγινε τόσο λεπτή που είναι πλέον σχεδόν… αδιόρατη. Οι δραματικές αλλαγές που έφερε το μνημόνιο, που είναι πλέον είναι μη αντιστρεπτές, οδηγούν το ελληνικό κεφάλαιο στην επανεξέταση της στήριξης που παρέχει στην κυβέρνηση του «ανθρώπου των Γερμανών».
Η διαφοροποίηση του προέδρου του ΕΒΕΑ από την γραμμή στήριξης του μνημονίου πριν δύο εβδομάδες δηλώνει πολλά. Όπως και η φράση του για «τοκογλυφική διαδικασία» που υπονοούσε τις υπερεξουσίες που συγκέντρωσαν οι τράπεζες το τελευταίο διάστημα. Τυχαία βραβεύουν τον «άνθρωπό τους» οι Γερμανοί μαζί με τον Άκερμαν, τον πρόεδρο της Ντόιτσε Μπανκ; Το ίδιο συμπέρασμα, της σταδιακής αναθεώρησης της αρχικής θέσης της αστικής τάξης που ήταν υπέρ του μνημονίου, υποδήλωνε και το πρωτοσέλιδο του Βήματος πριν δύο εβδομάδες που εξέθετε την τρόικα για τα σφάλματά της. Το σχόλιο επίσης του Α. Παπαχελά στην πρώτη σελίδα της Καθημερινής, την Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη, με το οποίο αναθεωρούσε εκ βάθρων όλα όσα έγραφε επί μήνες: «Σημαντικά κομμάτια της εφαρμογής του μνημονίου δεν φέρνουν αποτελέσματα… Το πρόβλημα όμως τώρα είναι ότι σε λίγο δεν θα καεί το όποιο “λίπος” της ελληνικής οικονομίας, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της υγιούς, παραγωγικής οικονομίας. Υγιείς επιχειρήσεις δυσκολεύονται να δανεισθούν από τις τράπεζες, καλούνται να πληρώσουν μεγαλύτερους φόρους και περιμένουν ακόμη να εισπράξουν όσα τους οφείλει το κράτος».
Απέναντι σε αυτή την πολύπλευρη αμφισβήτηση η «σέχτα του μνημονίου», όπως έχει μετεξελιχθεί το ΠΑΣΟΚ 36 χρόνια μετά την ίδρυσή του, επιλέγει τη φυγή προς τα μπρος: Νέα αντιλαϊκά μέτρα που δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο την θέση της εργασίας και νέες παροχές προς το κεφάλαιο. Με αυτά τα δύο υλικά επιχειρεί να συγκολλήσει εκ νέου την ταξική του συμμαχία με το κεφάλαιο, οξύνοντας όμως την κρίση νομιμοποίησης στην κοινωνική πλειοψηφία και το δημοσιονομικό πρόβλημα που υποτίθεται ότι πασχίζει να επιλύσει.
Νέα μέτρα απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων είναι έτοιμη να ανακοινώσει η κυβέρνηση τις επόμενες εβδομάδες, ακόμη και πριν τις περιφερειακές εκλογές. Η αποτυχία της να υλοποιήσει τους στόχους του μνημονίου την οδηγούν σε ολοένα και πιο φιλοεργοδοτική πολιτική, η οποία όμως μακροπρόθεσμα μεγαλώνει το έλλειμμα και οξύνει τις δημοσιονομικές ανισορροπίες. Ως αποτέλεσμα πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται.
Παροχές στο κεφάλαιο υπό τη μορφή επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών αναμένεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση
Διαστάσεις χιονοστιβάδας παίρνουν οι αρνητικές εξελίξεις στην οικονομία. Κοινή συνισταμένη όλων είναι η βύθιση σε μια ύφεση χωρίς προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά.
Μένοντας μόνο στις ποιο πρόσφατες εξελίξεις, ξεχωρίζουμε: Πτώση κατά 32% της οικοδομικής δραστηριότητας τον Αύγουστο του 2010, σε σύγκριση με πέρυσι, σύμφωνα με το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Μείωση των λιανικών πωλήσεων τον Ιούνιο, σε ετήσια βάση κατά 4,9%. Η αρνητική εικόνα των λιανικών πωλήσεων συμπληρώνεται επίσης με την πτώση των πωλήσεων στα πολυκαταστήματα κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους σε ένα επίπεδο της τάξης του 11%. Κακό οιωνό αποτελεί και η εξέλιξη της τραπεζικής χρηματοδότησης παρότι εδώ είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τα αίτια από τα αποτελέσματα, υπό την έννοια πως οι φειδωλές δανειοδοτήσεις δεν αποτελούν μόνο σύμπτωμα της κρίσης αλλά σε ένα βαθμό και πρωτογενές αίτιο που οξύνει τις μορφές εμφάνισής της. Σε κάθε περίπτωση προοιωνίζονται εμπόδια στην αναπαραγωγή (του κεφαλαίου). Με βάση λοιπόν στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας ο ετήσιος ρυθμός ανόδου των συνολικών χρηματοδοτήσεων στον εγχώριο ιδιωτικό τομέα τον Ιούλιο διαμορφώθηκε στο 2%, όταν τον Ιούνιο ήταν 2,4% και τον Δεκέμβριο του 2009, ήταν 4,2%. Ανησυχία προκαλεί και η εξέταση των επιμέρους, κλαδικών χρηματοδοτήσεων καθώς καθαρή μείωση παρατηρήθηκε στην βιομηχανία (-2,2%) και στο εμπόριο (-1,8%), οριακή άνοδο στη γεωργία (0,2%) και σημαντική αύξηση (8,7%) πολλαπλάσια της μέσης στις χρηματοδοτήσεις προς τα λοιπά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έχουν σχετικά ασήμαντη συμβολή στην απασχόληση, ενώ οι δραστηριότητές τους είναι πολύ χαμηλής προστιθέμενης αξίας.
Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως προήλθε από το αρνητικό ρεκόρ που κατέγραψαν τα κέρδη εξαμήνου των εισηγμένων επιχειρήσεων κι αυτό μάλιστα παρά την αύξηση του κύκλου εργασιών τους κατά 5%. Οι συνολικές ζημιές τους ανήλθαν σε 1,37 δισ. ευρώ, όταν το αντίστοιχο εξάμηνο του 2009 ήταν εμφάνισαν κέρδη 3 δισ. και το πρώτο εξάμηνο του 2008, κέρδη 6 δισ. ευρώ. Η εμφάνιση ζημιών παρόλα αυτά δεν είναι πρωτοφανής στο χρηματιστήριο Αθηνών. Πολλές φορές στο παρελθόν έχει ξανασυμβεί (π.χ. το τέταρτο τρίμηνο του 2008 και του 2009) με υψηλές ζημιές να επικεντρώνονται σε μια μικρή ομάδα επιχειρήσεων. Αυτό όμως που δεν έχει προηγούμενο είναι η πλειοψηφία των εισηγμένων να εμφανίζει ζημιές και κερδοφόρες να είναι μόνο μια μειοψηφία. Όπως ακριβώς συμβαίνει φέτος με 144 (το 54%) από τις 265 να εμφανίζουν ζημιές και 121 (το 46%) μα εμφανίζει κέρδη.
Η μείωση των κερδών των εισηγμένων, που αποτελούν την αφρόκρεμα του ελληνικού κεφαλαίου, δείχνει τις αρνητικές επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του μνημονίου στην οικονομία. Δευτερευόντως δεν αποκλείεται να μην είναι τόσο «αθώα», ούτε και ευθύγραμμο αποτέλεσμα της κρίσης. Ενδέχεται δηλαδή η εμφάνιση ζημιών να αποτέλεσε την αυθόρμητη αντίδραση των εισηγμένων στα μέτρα έκτακτης φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να δώσει την εντύπωση της δίκαιης κατανομής φορολογικών βαρών. Έτσι βέβαια φαίνεται, ακόμη μια φορά, η υποκρισία της κυβέρνησης. Γιατί, το παραπάνω συμπέρασμα σχετικά με την απόκρυψη κερδών που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού θα έπρεπε να στείλει το ΣΔΟΕ στα λογιστήρια των εισηγμένων. Αντί όμως να πάνε εκεί, που είναι τα εκατομμύρια, κυνηγάνε όσους ψωνίζουν τσολιαδάκια χωρίς απόδειξη στα τουριστικά μαγαζιά των Κυκλάδων…
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω εξελίξεων είναι τα φορολογικά έσοδα να επιδίδονται σε βαθιές καταδύσεις. Μόνο από την κατακόρυφη και μη προβλεπόμενη πτώση των κερδών των εισηγμένων το δημόσιο αναμένεται να χάσει το 50% των φορολογικών εσόδων που υπολόγιζε. Ειδικότερα και με βάση δημοσιεύματα ενώ το 2010 έχει προϋπολογισθεί η είσπραξη 3 δισ. ευρώ, το 2011 δεν πρόκειται τα φορολογικά έσοδα από τις εισηγμένες να ξεπεράσουν το 1,5 δισ. ευρώ. Βουτιά έχουν κάνει και τα έσοδα από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα προϊόντα καπνού, ο οποίος φόρος μόνο το 2010 αυξήθηκε τρεις φορές! Απογοήτευση προκαλούν στην κυβέρνηση και τα έσοδα από την τακτοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων. Έχοντας περάσει οι πέντε από τους εννέα μήνες στους οποίους θα πρέπει να προσέλθουν οι ενδιαφερόμενοι για να πληρώσουν, από το 1,5 εκ. χώρων που εκτιμάται ότι θα πρέπει να δηλωθούν, μέχρι το τέλος Αυγούστου δηλώθηκαν μόνο 60.000! Πώς να μαζευτεί έτσι το 1,5 δισ. ευρώ που ευελπιστεί να συγκεντρώσει το υπουργείο Οικονομικών; Πως άραγε θα μαζευτούν και τα 980 εκ. ευρώ που αναμένει το δημόσιο για το τρέχον έτος από τις ταξινομήσεις νέων ΙΧ, όταν τον Αύγουστο καταγράφηκε πτώση της τάξης του 69% σε σχέση με πέρυσι, με αποτέλεσμα παράγοντες του κλάδου να εκτιμούν τα αναμενόμενα έσοδα το πολύ στα δύο τρίτα των προβλεπομένων.
Φαίνεται επομένως πως η υστέρηση των φορολογικών εσόδων ύψους 770 εκ. ευρώ δεν καλύπτεται εύκολα, όπως δηλώνει η κυβέρνηση. Αντίθετα αποτελεί μόνο την αρχή μιας διαδικασίας απόκλισης των υλοποιούμενων στόχων από αυτούς που προϋπολογίζονται στη βάση της οποίας βρίσκεται η ύφεση που προκάλεσαν στην αγορά τα μέτρα ΔΝΤ – ΕΕ. Όσο θα βαθαίνει η ύφεση το επόμενο διάστημα, κι αυτό θα γίνεται με μαθηματική ακρίβεια, τόσο οι στόχοι του μνημονίου για τα έσοδα θα απομακρύνονται. Υπό το φως αυτής της εξέλιξης μελετά η κυβέρνηση εναλλακτικά σενάρια απέναντι στο σχέδιο μετάταξης βασικών ειδών κατανάλωσης από την κατηγορία ΦΠΑ του 11% σε αυτή του 23%, που είναι σίγουρο (τώρα πια ακόμη και για τους κυβερνητικούς!) ότι θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στην κατανάλωση.
Η απόκλιση που καταγράφεται στα φορολογικά έσοδα βεβαιώνει ότι το ζητούμενο της «χημειοθεραπείας» δεν ήταν η τακτοποίηση των δημόσιων οικονομικών αλλά ο διπλός στόχος της διάσωσης των γερμανικών και άλλων τραπεζών με τα 110 δισ. και της αφαίρεσης των εργατικών κατακτήσεων. Προς απόδειξη τα νέα μέτρα που αναμένεται να λάβει η κυβέρνηση τους επόμενους μήνες, ως απόρροια του δεύτερου «επικαιροποιημένου» κατά την ΠΑΣΟΚική μνημονίου. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι επιδεινώνουν το δημοσιονομικό πρόβλημα και αφαιρούν από τις σχέσεις εργασίας και τα τελευταία κιγκλιδώματα ασφαλείας.
Τρεις νέες αλλαγές βρίσκονται συγκεκριμένα επί θύραις στα εργασιακά. Η πρώτη αφορά την θεσμοθέτηση της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών. Η μεταφορά του κέντρου βάρους των συλλογικών συμβάσεων όλο και πιο χαμηλά ισοδυναμεί με την αναβάθμιση και τη θωράκιση της εξουσίας που έχει ο κάθε εργοδότης στον χώρο εργασίας και την συντριβή κάθε έννοιας γενικής κλαδικής διεκδίκησης. Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής θα είναι μια γενική υποβάθμιση των όρων αμοιβής και των σχέσεων εργασίας. Το δεύτερο μέτρο σχετίζεται με το καθεστώς διαιτησίας. Αφορά την διευκόλυνση της εργοδοσίας ώστε να πάψει να σύρεται σε αναγκαστικούς συμβιβασμούς στη διαδικασία υπογραφής συλλογικών συμβάσεων. Τέλος η τρίτη και φαρμακερή αλλαγή σχετίζεται με την κατάργηση της επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων σε όσους εργοδότες δεν συμμετέχουν σε συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής θα είναι η απόσυρση όλων των εργοδοτών από κάθε σχετική διαδικασία η οποία μέσα σε ένα – δύο χρόνια θα καταστεί παρελθόν! Και τότε από τις αυξήσεις μέχρι τα ωράρια εργασίας, κάθε τι που αφορά τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης θα επαφίεται στην καλή θέληση του εργοδότη! Ένας πραγματικός κοινωνικός Μεσαίωνας, μια ολική επαναφορά του Ζερμινάλ στον 21ο αιώνα!
Αν για τους εργαζόμενους το μόνο που έχει να προσφέρει η «σέχτα του ΔΝΤ» είναι επιστροφή στην βαρβαρότητα, για το κεφάλαιο έχει να προσφέρει νέες παροχές! Ακούγεται σκανδαλώδες, αλλά είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα την συναντάμε όλο και πιο συχνά όσο οι προκλήσεις της κυβέρνησης μένουν αναπάντητες και το ένα αντιλαϊκό μέτρο υποδέχεται το άλλο, οδεύοντας από εργασιακό σε ασφαλιστικό κι από φορολογικό σε νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ. Την ίδια ώρα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Πεταλωτής, δηλώνει ότι η μεγαλύτερη παροχή που έχει να κάνει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είναι να μην εξαγγείλει παροχές χωρίς αντίκρισμα, την ίδια ώρα το επιτελείο του προετοιμάζει νέες παροχές προς το κεφάλαιο. Άλλωστε, πίσω από τις διαμαρτυρίες του ΣΕΒ για απουσία μέτρων ανάπτυξης αυτό για το οποίο πιέζουν οι κρατικοδίαιτοι βιομήχανοι είναι νέες παροχές. Έτσι, αυτό που σκέφτεται να εξαγγείλει η κυβέρνηση από το βήμα της ΔΕΘ, κάνοντας ταυτόχρονα και μια επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας, είναι η κρατική επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Τα λεφτά μάλιστα θα τα παίρνουν οι εργοδότες όχι εάν και εφόσον δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά υπό τον όρο να μην απολύουν! Θα πρόκειται για ενέσεις ρευστού που θα μειώσουν αυτόματα το εργατικό κόστος, βελτιώνοντας τα κέρδη κάθε επιχείρησης – μικρής και μεγάλης. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα προσποιείται ότι παίρνει μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας ενώ το μόνο που θα κάνει θα είναι να ενισχύει το κεφάλαιο.
Νέα μείωση της φορολογίας επιχειρήσεων
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ
Παράλληλα με την επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών η κυβέρνηση σκέφτεται να μειώσει ακόμη πιο χαμηλά τη φορολόγηση των ανωνύμων εταιρειών. Αποτέλεσμα και αυτού του μέτρου θα είναι η στήριξη των ανωνύμων εταιρειών, πολύ δε περισσότερο των πολυεθνικών μιας και σύμφωνα με δημοσιεύματα θα υπάρχει ειδική μέριμνα για τις ξένες επιχειρήσεις, με πρόβλεψη να πληρώνουν ακόμη πιο χαμηλούς φόρους. Περιττό να ειπωθεί πως τόσο η μείωση των εταιρικών φόρων όσο και η επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών θα οξύνουν το δημοσιονομικό πρόβλημα, καθώς θα μεγαλώσουν το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού. Αλλά ποιος νοιάζεται αν είναι να πάρει τα χρήματα το κεφάλαιο;
Την εβδομάδα που πέρασε, με αφορμή την κατάθεση από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών του επίμαχου νομοσχεδίου, φάνηκε και το πραγματικό ζητούμενο από την απελευθέρωση των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων. Η διευκόλυνση της ίδρυσης εταιρειών, συγκεκριμένα, που θα ελέγχουν το εμπόριο και τις μεταφορές αποτελεί το στόχο των προωθούμενων αλλαγών, όπως φαίνεται από τις προτεινόμενες ρυθμίσεις. Όσο για τα άλλα, από την εξυπηρέτηση του πολίτη μέχρι την πτώση των τιμών, δεν λέγονταν παρά για να αποκτήσει φιλολαϊκή ένδυση η επίθεση της κυβέρνησης. Οι φορτηγατζήδες έτσι, με δεδομένη την κοινωνική διαφοροποίηση και διαστρωμάτωση που υπάρχει στο εσωτερικό τους – η οποία εξηγεί και την άτακτη υποχώρησή τους (όπως άλλωστε και οι περιπτεράδες που απεργούν την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή) γίνονται βορρά στην αδηφαγία του μεγάλου και του πολυεθνικού κεφαλαίου που λόγω της κρίσης τους αφαιρεί βάναυσα την προστασία που έχαιραν επί δεκαετίες και τα εγγυημένα περιθώρια κέρδους που είχαν εξασφαλίσει.
Η τριετής περίοδος χάριτος και μπόλικες μεταβατικές διατάξεις φαίνεται να αποτελούν την οδό που θα επιλέξει η κυβέρνηση για την φιλελευθεροποίηση κι άλλων επαγγελμάτων όπως των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων, των μηχανικών, των δικηγόρων, των ελεγκτών, κοκ.
Καμιά περίοδος χάριτος δεν προβλέπεται αντίθετα για τους δημόσιους υπαλλήλους, το πολύ μέχρι τις περιφερειακές εκλογές. Αμέσως μετά ένα μπαράζ υποχρεωτικών μετατάξεων και το νέο μισθολόγιο, με την κατάργηση των περισσότερων επιδομάτων, θα σημάνουν ένα νέο γύρο επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα.
ΣΕ ΥΨΗ ΡΕΚΟΡ
Διεθνής έκρηξη της ανεργίας
ΣΤΟ 30% ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η κοινωνική καταστροφή που φέρνει η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται πουθενά αλλού πιο εμφανής όσο στην απασχόληση, στην αύξηση της ανεργίας.
Το κακό είναι παγκόσμιο κι αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα η ανεργία δε λέει να πέσει κάτω από τη ζώνη του 10%. Τον Αύγουστο στον ιδιωτικό τομέα δημιουργήθηκαν μόλις 67.000 θέσεις εργασίας όταν, λόγω της αύξησης του εργατικού δυναμικού, για να διατηρηθεί η ανεργία σταθερή πρέπει να δημιουργούνται 125.000 νέες θέσεις εργασίας τον μήνα. Να σημειωθεί πως στη διάρκεια της τρέχουσας ύφεσης χάθηκαν 7,5 εκ. θέσεις εργασίας, με τους μισούς που έχασαν τη δουλειά τους να εντάσσονται στους μακροχρόνια άνεργους, μένοντας χωρίς απασχόληση για παραπάνω από 27 μήνες. Στην ευρωζώνη επίσης η ανεργία κινείται στο 10%, πλήττοντας 16 εκ. εργαζόμενους. Εντύπωση μάλιστα προκαλεί το γεγονός ότι η ανεργία αυξήθηκε (κατά 668.000 άτομα σε σχέση με πέρυσι) παρότι το δεύτερο τρίμηνο του 2010 καταγράφηκε μεγέθυνση ρεκόρ για την τελευταία τετραετία, της τάξης του 4%. Επομένως, ακόμη και η έξοδος της οικονομίας από το τούνελ, η υπέρβαση δηλαδή της φάσης συρρίκνωσης του ΑΕΠ (που στην Ελλάδα δεν πρόκειται να συμβεί πριν το 2012 κι ας ορκίζεται περί του αντιθέτου η κυβέρνηση) δεν σημαίνει τέλος στα βάσανα των εργαζομένων.
Συμπέρασμα που τονίζει τον κοινωνικά άδικα και πολωτικό χαρακτήρα της εξόδου και έχει πολύ μεγάλη σημασία για την Ελλάδα, δεδομένου ότι ακόμη δεν έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού. Εκεί δηλαδή που έφθασαν οι περισσότερο ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες πριν δύο χρόνια κι έκτοτε κέρδη και παραγωγή πήραν την ανιούσα ενώ απασχόληση και μισθοί είναι ακόμη στον πάτο. Η αιτία όλων αυτών έγκειται στην υποκατάσταση ζωντανής εργασίας από νεκρή που ακολουθείται ως μέθοδο υπέρβασης της κρίσης από το κεφάλαιο. Και ως ανεπιθύμητο αποτέλεσμα έχει να μην ξεκινάει ποτέ ένας ρωμαλέος γύρος ανάκαμψης των κερδών λόγω του ότι η μοναδική πηγή κερδών, η ανθρώπινη εργασία, τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση.
Στην Ελλάδα η μια δυσάρεστη πρόβλεψη διαδέχεται την άλλη. Στελέχη για παράδειγμα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ προβλέπουν ότι το 2011 (τότε που ο υπουργός Οικονομικών προβλέπει… βελτίωση της οικονομίας, σύμφωνα με όσα δήλωσε σε συνέντευξή του σε διεθνές μέσο) η πραγματική ανεργία θα ξεπεράσει το 30% και οι άνεργοι το 1,5 εκ. Η πρόβλεψη αυτή διατυπώνεται στην βάση της καθίζησης που παρατηρείται στους κλάδους εκείνους που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη απασχόληση, όπως είναι ο τουρισμός και οι κατασκευές. Λόγω επίσης του Καλλικράτη και του εκτεταμένου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων. Η μείωση των θέσεων εργασίας και η ελαστικοποίηση όσων απομείνουν που συνοδεύει κάθε ξεπούλημα δημόσιας επιχείρησης αποτελούν ωρολογιακή βόμβα για το επίπεδο απασχόλησης που συνεχώς φθίνει οδηγώντας στα ύψη τη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Εν κατακλείδι: ένταση της κυβερνητικής επίθεσης (όπως άφησε να φανεί και ο ίδιος ο πρωθυπουργός με τα σενάρια που τροφοδότησε η συνάντησή του με τον Λ. Παπαδήμο), όξυνση του δημοσιονομικού προβλήματος παρά τα μέτρα φωτιά που λαμβάνονται εις βάρος των εργαζομένων και εκτίναξη της ανεργίας σε επίπεδα χωρίς προηγούμενο για ειρηνικές περιόδους είναι σε αδρές γραμμές το μέλλον που μας επιφυλάσσει η κυβέρνηση. Για αυτό το λόγο πρέπει να ανατραπεί μαζί με το μνημόνιο και την οικονομική χούντα του ΔΝΤ και της ΕΕ, κάτω από τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 12:32 μ.μ.
Το ΠΑΣΟΚ Σέχτα του Μνημονίου;
ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ (5/9)
του Λ. Βατικιώτη
Το ξανασκέφτεται η αστική τάξη;
ΟΛΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ;
Ρεσιτάλ υπεράσπισης του μνημονίου και της καταστροφικής, όπως εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται πια, προσφυγής στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ έδωσε «ο άνθρωπος των Γερμανών» στην Ελλάδα, μιλώντας προχθές το βράδυ στις εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Στην ομιλία του δεν παρέλειψε να στηλιτεύσει τα «σφάλματα της μεταπολίτευσης», εννοώντας φυσικά τα ψιχία κοινωνικού κράτους που δημιουργήθηκαν κάτω από την πίεση των εργατικών αγώνων, κυρίως όμως να εμφανίσει τις οδηγίες του μνημονίου ως μονόδρομο. Το ίδιο κάνουν όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Χαρακτηριστικότερος όλων ο Λοβέρδος, που στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της προηγούμενης εβδομάδας συνηγορούσε και αυτός στην ανάγκη υπέρβασης του μνημονίου, αφού όμως πρώτα «εκπληρώσουμε στο ακέραιο» τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτό!
Η εμμονή της κυβέρνησης στην υπεράσπιση του μνημονίου προκαλούν εντύπωση λόγω των αλλαγών που έχουν συντελεστεί το τελευταίο σύντομο χρονικό διάστημα. Ειδικότερα, στους τέσσερις μήνες που μεσολάβησαν από την ψήφιση του κατάπτυστου μνημονίου με το οποίο επιβλήθηκε οικονομική χούντα, η κοινωνική βάση στήριξης των επιλογών της κυβέρνησης έγινε τόσο λεπτή που είναι πλέον σχεδόν… αδιόρατη. Οι δραματικές αλλαγές που έφερε το μνημόνιο, που είναι πλέον είναι μη αντιστρεπτές, οδηγούν το ελληνικό κεφάλαιο στην επανεξέταση της στήριξης που παρέχει στην κυβέρνηση του «ανθρώπου των Γερμανών».
Η διαφοροποίηση του προέδρου του ΕΒΕΑ από την γραμμή στήριξης του μνημονίου πριν δύο εβδομάδες δηλώνει πολλά. Όπως και η φράση του για «τοκογλυφική διαδικασία» που υπονοούσε τις υπερεξουσίες που συγκέντρωσαν οι τράπεζες το τελευταίο διάστημα. Τυχαία βραβεύουν τον «άνθρωπό τους» οι Γερμανοί μαζί με τον Άκερμαν, τον πρόεδρο της Ντόιτσε Μπανκ; Το ίδιο συμπέρασμα, της σταδιακής αναθεώρησης της αρχικής θέσης της αστικής τάξης που ήταν υπέρ του μνημονίου, υποδήλωνε και το πρωτοσέλιδο του Βήματος πριν δύο εβδομάδες που εξέθετε την τρόικα για τα σφάλματά της. Το σχόλιο επίσης του Α. Παπαχελά στην πρώτη σελίδα της Καθημερινής, την Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη, με το οποίο αναθεωρούσε εκ βάθρων όλα όσα έγραφε επί μήνες: «Σημαντικά κομμάτια της εφαρμογής του μνημονίου δεν φέρνουν αποτελέσματα… Το πρόβλημα όμως τώρα είναι ότι σε λίγο δεν θα καεί το όποιο “λίπος” της ελληνικής οικονομίας, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της υγιούς, παραγωγικής οικονομίας. Υγιείς επιχειρήσεις δυσκολεύονται να δανεισθούν από τις τράπεζες, καλούνται να πληρώσουν μεγαλύτερους φόρους και περιμένουν ακόμη να εισπράξουν όσα τους οφείλει το κράτος».
Απέναντι σε αυτή την πολύπλευρη αμφισβήτηση η «σέχτα του μνημονίου», όπως έχει μετεξελιχθεί το ΠΑΣΟΚ 36 χρόνια μετά την ίδρυσή του, επιλέγει τη φυγή προς τα μπρος: Νέα αντιλαϊκά μέτρα που δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο την θέση της εργασίας και νέες παροχές προς το κεφάλαιο. Με αυτά τα δύο υλικά επιχειρεί να συγκολλήσει εκ νέου την ταξική του συμμαχία με το κεφάλαιο, οξύνοντας όμως την κρίση νομιμοποίησης στην κοινωνική πλειοψηφία και το δημοσιονομικό πρόβλημα που υποτίθεται ότι πασχίζει να επιλύσει.
Νέα μέτρα απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων είναι έτοιμη να ανακοινώσει η κυβέρνηση τις επόμενες εβδομάδες, ακόμη και πριν τις περιφερειακές εκλογές. Η αποτυχία της να υλοποιήσει τους στόχους του μνημονίου την οδηγούν σε ολοένα και πιο φιλοεργοδοτική πολιτική, η οποία όμως μακροπρόθεσμα μεγαλώνει το έλλειμμα και οξύνει τις δημοσιονομικές ανισορροπίες. Ως αποτέλεσμα πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται.
Παροχές στο κεφάλαιο υπό τη μορφή επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών αναμένεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση
Διαστάσεις χιονοστιβάδας παίρνουν οι αρνητικές εξελίξεις στην οικονομία. Κοινή συνισταμένη όλων είναι η βύθιση σε μια ύφεση χωρίς προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά.
Μένοντας μόνο στις ποιο πρόσφατες εξελίξεις, ξεχωρίζουμε: Πτώση κατά 32% της οικοδομικής δραστηριότητας τον Αύγουστο του 2010, σε σύγκριση με πέρυσι, σύμφωνα με το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Μείωση των λιανικών πωλήσεων τον Ιούνιο, σε ετήσια βάση κατά 4,9%. Η αρνητική εικόνα των λιανικών πωλήσεων συμπληρώνεται επίσης με την πτώση των πωλήσεων στα πολυκαταστήματα κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους σε ένα επίπεδο της τάξης του 11%. Κακό οιωνό αποτελεί και η εξέλιξη της τραπεζικής χρηματοδότησης παρότι εδώ είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τα αίτια από τα αποτελέσματα, υπό την έννοια πως οι φειδωλές δανειοδοτήσεις δεν αποτελούν μόνο σύμπτωμα της κρίσης αλλά σε ένα βαθμό και πρωτογενές αίτιο που οξύνει τις μορφές εμφάνισής της. Σε κάθε περίπτωση προοιωνίζονται εμπόδια στην αναπαραγωγή (του κεφαλαίου). Με βάση λοιπόν στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας ο ετήσιος ρυθμός ανόδου των συνολικών χρηματοδοτήσεων στον εγχώριο ιδιωτικό τομέα τον Ιούλιο διαμορφώθηκε στο 2%, όταν τον Ιούνιο ήταν 2,4% και τον Δεκέμβριο του 2009, ήταν 4,2%. Ανησυχία προκαλεί και η εξέταση των επιμέρους, κλαδικών χρηματοδοτήσεων καθώς καθαρή μείωση παρατηρήθηκε στην βιομηχανία (-2,2%) και στο εμπόριο (-1,8%), οριακή άνοδο στη γεωργία (0,2%) και σημαντική αύξηση (8,7%) πολλαπλάσια της μέσης στις χρηματοδοτήσεις προς τα λοιπά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έχουν σχετικά ασήμαντη συμβολή στην απασχόληση, ενώ οι δραστηριότητές τους είναι πολύ χαμηλής προστιθέμενης αξίας.
Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως προήλθε από το αρνητικό ρεκόρ που κατέγραψαν τα κέρδη εξαμήνου των εισηγμένων επιχειρήσεων κι αυτό μάλιστα παρά την αύξηση του κύκλου εργασιών τους κατά 5%. Οι συνολικές ζημιές τους ανήλθαν σε 1,37 δισ. ευρώ, όταν το αντίστοιχο εξάμηνο του 2009 ήταν εμφάνισαν κέρδη 3 δισ. και το πρώτο εξάμηνο του 2008, κέρδη 6 δισ. ευρώ. Η εμφάνιση ζημιών παρόλα αυτά δεν είναι πρωτοφανής στο χρηματιστήριο Αθηνών. Πολλές φορές στο παρελθόν έχει ξανασυμβεί (π.χ. το τέταρτο τρίμηνο του 2008 και του 2009) με υψηλές ζημιές να επικεντρώνονται σε μια μικρή ομάδα επιχειρήσεων. Αυτό όμως που δεν έχει προηγούμενο είναι η πλειοψηφία των εισηγμένων να εμφανίζει ζημιές και κερδοφόρες να είναι μόνο μια μειοψηφία. Όπως ακριβώς συμβαίνει φέτος με 144 (το 54%) από τις 265 να εμφανίζουν ζημιές και 121 (το 46%) μα εμφανίζει κέρδη.
Η μείωση των κερδών των εισηγμένων, που αποτελούν την αφρόκρεμα του ελληνικού κεφαλαίου, δείχνει τις αρνητικές επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του μνημονίου στην οικονομία. Δευτερευόντως δεν αποκλείεται να μην είναι τόσο «αθώα», ούτε και ευθύγραμμο αποτέλεσμα της κρίσης. Ενδέχεται δηλαδή η εμφάνιση ζημιών να αποτέλεσε την αυθόρμητη αντίδραση των εισηγμένων στα μέτρα έκτακτης φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να δώσει την εντύπωση της δίκαιης κατανομής φορολογικών βαρών. Έτσι βέβαια φαίνεται, ακόμη μια φορά, η υποκρισία της κυβέρνησης. Γιατί, το παραπάνω συμπέρασμα σχετικά με την απόκρυψη κερδών που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού θα έπρεπε να στείλει το ΣΔΟΕ στα λογιστήρια των εισηγμένων. Αντί όμως να πάνε εκεί, που είναι τα εκατομμύρια, κυνηγάνε όσους ψωνίζουν τσολιαδάκια χωρίς απόδειξη στα τουριστικά μαγαζιά των Κυκλάδων…
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω εξελίξεων είναι τα φορολογικά έσοδα να επιδίδονται σε βαθιές καταδύσεις. Μόνο από την κατακόρυφη και μη προβλεπόμενη πτώση των κερδών των εισηγμένων το δημόσιο αναμένεται να χάσει το 50% των φορολογικών εσόδων που υπολόγιζε. Ειδικότερα και με βάση δημοσιεύματα ενώ το 2010 έχει προϋπολογισθεί η είσπραξη 3 δισ. ευρώ, το 2011 δεν πρόκειται τα φορολογικά έσοδα από τις εισηγμένες να ξεπεράσουν το 1,5 δισ. ευρώ. Βουτιά έχουν κάνει και τα έσοδα από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα προϊόντα καπνού, ο οποίος φόρος μόνο το 2010 αυξήθηκε τρεις φορές! Απογοήτευση προκαλούν στην κυβέρνηση και τα έσοδα από την τακτοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων. Έχοντας περάσει οι πέντε από τους εννέα μήνες στους οποίους θα πρέπει να προσέλθουν οι ενδιαφερόμενοι για να πληρώσουν, από το 1,5 εκ. χώρων που εκτιμάται ότι θα πρέπει να δηλωθούν, μέχρι το τέλος Αυγούστου δηλώθηκαν μόνο 60.000! Πώς να μαζευτεί έτσι το 1,5 δισ. ευρώ που ευελπιστεί να συγκεντρώσει το υπουργείο Οικονομικών; Πως άραγε θα μαζευτούν και τα 980 εκ. ευρώ που αναμένει το δημόσιο για το τρέχον έτος από τις ταξινομήσεις νέων ΙΧ, όταν τον Αύγουστο καταγράφηκε πτώση της τάξης του 69% σε σχέση με πέρυσι, με αποτέλεσμα παράγοντες του κλάδου να εκτιμούν τα αναμενόμενα έσοδα το πολύ στα δύο τρίτα των προβλεπομένων.
Φαίνεται επομένως πως η υστέρηση των φορολογικών εσόδων ύψους 770 εκ. ευρώ δεν καλύπτεται εύκολα, όπως δηλώνει η κυβέρνηση. Αντίθετα αποτελεί μόνο την αρχή μιας διαδικασίας απόκλισης των υλοποιούμενων στόχων από αυτούς που προϋπολογίζονται στη βάση της οποίας βρίσκεται η ύφεση που προκάλεσαν στην αγορά τα μέτρα ΔΝΤ – ΕΕ. Όσο θα βαθαίνει η ύφεση το επόμενο διάστημα, κι αυτό θα γίνεται με μαθηματική ακρίβεια, τόσο οι στόχοι του μνημονίου για τα έσοδα θα απομακρύνονται. Υπό το φως αυτής της εξέλιξης μελετά η κυβέρνηση εναλλακτικά σενάρια απέναντι στο σχέδιο μετάταξης βασικών ειδών κατανάλωσης από την κατηγορία ΦΠΑ του 11% σε αυτή του 23%, που είναι σίγουρο (τώρα πια ακόμη και για τους κυβερνητικούς!) ότι θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στην κατανάλωση.
Η απόκλιση που καταγράφεται στα φορολογικά έσοδα βεβαιώνει ότι το ζητούμενο της «χημειοθεραπείας» δεν ήταν η τακτοποίηση των δημόσιων οικονομικών αλλά ο διπλός στόχος της διάσωσης των γερμανικών και άλλων τραπεζών με τα 110 δισ. και της αφαίρεσης των εργατικών κατακτήσεων. Προς απόδειξη τα νέα μέτρα που αναμένεται να λάβει η κυβέρνηση τους επόμενους μήνες, ως απόρροια του δεύτερου «επικαιροποιημένου» κατά την ΠΑΣΟΚική μνημονίου. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι επιδεινώνουν το δημοσιονομικό πρόβλημα και αφαιρούν από τις σχέσεις εργασίας και τα τελευταία κιγκλιδώματα ασφαλείας.
Τρεις νέες αλλαγές βρίσκονται συγκεκριμένα επί θύραις στα εργασιακά. Η πρώτη αφορά την θεσμοθέτηση της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών. Η μεταφορά του κέντρου βάρους των συλλογικών συμβάσεων όλο και πιο χαμηλά ισοδυναμεί με την αναβάθμιση και τη θωράκιση της εξουσίας που έχει ο κάθε εργοδότης στον χώρο εργασίας και την συντριβή κάθε έννοιας γενικής κλαδικής διεκδίκησης. Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής θα είναι μια γενική υποβάθμιση των όρων αμοιβής και των σχέσεων εργασίας. Το δεύτερο μέτρο σχετίζεται με το καθεστώς διαιτησίας. Αφορά την διευκόλυνση της εργοδοσίας ώστε να πάψει να σύρεται σε αναγκαστικούς συμβιβασμούς στη διαδικασία υπογραφής συλλογικών συμβάσεων. Τέλος η τρίτη και φαρμακερή αλλαγή σχετίζεται με την κατάργηση της επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων σε όσους εργοδότες δεν συμμετέχουν σε συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής θα είναι η απόσυρση όλων των εργοδοτών από κάθε σχετική διαδικασία η οποία μέσα σε ένα – δύο χρόνια θα καταστεί παρελθόν! Και τότε από τις αυξήσεις μέχρι τα ωράρια εργασίας, κάθε τι που αφορά τους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης θα επαφίεται στην καλή θέληση του εργοδότη! Ένας πραγματικός κοινωνικός Μεσαίωνας, μια ολική επαναφορά του Ζερμινάλ στον 21ο αιώνα!
Αν για τους εργαζόμενους το μόνο που έχει να προσφέρει η «σέχτα του ΔΝΤ» είναι επιστροφή στην βαρβαρότητα, για το κεφάλαιο έχει να προσφέρει νέες παροχές! Ακούγεται σκανδαλώδες, αλλά είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα την συναντάμε όλο και πιο συχνά όσο οι προκλήσεις της κυβέρνησης μένουν αναπάντητες και το ένα αντιλαϊκό μέτρο υποδέχεται το άλλο, οδεύοντας από εργασιακό σε ασφαλιστικό κι από φορολογικό σε νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ. Την ίδια ώρα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Πεταλωτής, δηλώνει ότι η μεγαλύτερη παροχή που έχει να κάνει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είναι να μην εξαγγείλει παροχές χωρίς αντίκρισμα, την ίδια ώρα το επιτελείο του προετοιμάζει νέες παροχές προς το κεφάλαιο. Άλλωστε, πίσω από τις διαμαρτυρίες του ΣΕΒ για απουσία μέτρων ανάπτυξης αυτό για το οποίο πιέζουν οι κρατικοδίαιτοι βιομήχανοι είναι νέες παροχές. Έτσι, αυτό που σκέφτεται να εξαγγείλει η κυβέρνηση από το βήμα της ΔΕΘ, κάνοντας ταυτόχρονα και μια επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας, είναι η κρατική επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Τα λεφτά μάλιστα θα τα παίρνουν οι εργοδότες όχι εάν και εφόσον δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά υπό τον όρο να μην απολύουν! Θα πρόκειται για ενέσεις ρευστού που θα μειώσουν αυτόματα το εργατικό κόστος, βελτιώνοντας τα κέρδη κάθε επιχείρησης – μικρής και μεγάλης. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα προσποιείται ότι παίρνει μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας ενώ το μόνο που θα κάνει θα είναι να ενισχύει το κεφάλαιο.
Νέα μείωση της φορολογίας επιχειρήσεων
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ
Παράλληλα με την επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών η κυβέρνηση σκέφτεται να μειώσει ακόμη πιο χαμηλά τη φορολόγηση των ανωνύμων εταιρειών. Αποτέλεσμα και αυτού του μέτρου θα είναι η στήριξη των ανωνύμων εταιρειών, πολύ δε περισσότερο των πολυεθνικών μιας και σύμφωνα με δημοσιεύματα θα υπάρχει ειδική μέριμνα για τις ξένες επιχειρήσεις, με πρόβλεψη να πληρώνουν ακόμη πιο χαμηλούς φόρους. Περιττό να ειπωθεί πως τόσο η μείωση των εταιρικών φόρων όσο και η επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών θα οξύνουν το δημοσιονομικό πρόβλημα, καθώς θα μεγαλώσουν το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού. Αλλά ποιος νοιάζεται αν είναι να πάρει τα χρήματα το κεφάλαιο;
Την εβδομάδα που πέρασε, με αφορμή την κατάθεση από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών του επίμαχου νομοσχεδίου, φάνηκε και το πραγματικό ζητούμενο από την απελευθέρωση των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων. Η διευκόλυνση της ίδρυσης εταιρειών, συγκεκριμένα, που θα ελέγχουν το εμπόριο και τις μεταφορές αποτελεί το στόχο των προωθούμενων αλλαγών, όπως φαίνεται από τις προτεινόμενες ρυθμίσεις. Όσο για τα άλλα, από την εξυπηρέτηση του πολίτη μέχρι την πτώση των τιμών, δεν λέγονταν παρά για να αποκτήσει φιλολαϊκή ένδυση η επίθεση της κυβέρνησης. Οι φορτηγατζήδες έτσι, με δεδομένη την κοινωνική διαφοροποίηση και διαστρωμάτωση που υπάρχει στο εσωτερικό τους – η οποία εξηγεί και την άτακτη υποχώρησή τους (όπως άλλωστε και οι περιπτεράδες που απεργούν την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή) γίνονται βορρά στην αδηφαγία του μεγάλου και του πολυεθνικού κεφαλαίου που λόγω της κρίσης τους αφαιρεί βάναυσα την προστασία που έχαιραν επί δεκαετίες και τα εγγυημένα περιθώρια κέρδους που είχαν εξασφαλίσει.
Η τριετής περίοδος χάριτος και μπόλικες μεταβατικές διατάξεις φαίνεται να αποτελούν την οδό που θα επιλέξει η κυβέρνηση για την φιλελευθεροποίηση κι άλλων επαγγελμάτων όπως των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων, των μηχανικών, των δικηγόρων, των ελεγκτών, κοκ.
Καμιά περίοδος χάριτος δεν προβλέπεται αντίθετα για τους δημόσιους υπαλλήλους, το πολύ μέχρι τις περιφερειακές εκλογές. Αμέσως μετά ένα μπαράζ υποχρεωτικών μετατάξεων και το νέο μισθολόγιο, με την κατάργηση των περισσότερων επιδομάτων, θα σημάνουν ένα νέο γύρο επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα.
ΣΕ ΥΨΗ ΡΕΚΟΡ
Διεθνής έκρηξη της ανεργίας
ΣΤΟ 30% ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η κοινωνική καταστροφή που φέρνει η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται πουθενά αλλού πιο εμφανής όσο στην απασχόληση, στην αύξηση της ανεργίας.
Το κακό είναι παγκόσμιο κι αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα η ανεργία δε λέει να πέσει κάτω από τη ζώνη του 10%. Τον Αύγουστο στον ιδιωτικό τομέα δημιουργήθηκαν μόλις 67.000 θέσεις εργασίας όταν, λόγω της αύξησης του εργατικού δυναμικού, για να διατηρηθεί η ανεργία σταθερή πρέπει να δημιουργούνται 125.000 νέες θέσεις εργασίας τον μήνα. Να σημειωθεί πως στη διάρκεια της τρέχουσας ύφεσης χάθηκαν 7,5 εκ. θέσεις εργασίας, με τους μισούς που έχασαν τη δουλειά τους να εντάσσονται στους μακροχρόνια άνεργους, μένοντας χωρίς απασχόληση για παραπάνω από 27 μήνες. Στην ευρωζώνη επίσης η ανεργία κινείται στο 10%, πλήττοντας 16 εκ. εργαζόμενους. Εντύπωση μάλιστα προκαλεί το γεγονός ότι η ανεργία αυξήθηκε (κατά 668.000 άτομα σε σχέση με πέρυσι) παρότι το δεύτερο τρίμηνο του 2010 καταγράφηκε μεγέθυνση ρεκόρ για την τελευταία τετραετία, της τάξης του 4%. Επομένως, ακόμη και η έξοδος της οικονομίας από το τούνελ, η υπέρβαση δηλαδή της φάσης συρρίκνωσης του ΑΕΠ (που στην Ελλάδα δεν πρόκειται να συμβεί πριν το 2012 κι ας ορκίζεται περί του αντιθέτου η κυβέρνηση) δεν σημαίνει τέλος στα βάσανα των εργαζομένων.
Συμπέρασμα που τονίζει τον κοινωνικά άδικα και πολωτικό χαρακτήρα της εξόδου και έχει πολύ μεγάλη σημασία για την Ελλάδα, δεδομένου ότι ακόμη δεν έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού. Εκεί δηλαδή που έφθασαν οι περισσότερο ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες πριν δύο χρόνια κι έκτοτε κέρδη και παραγωγή πήραν την ανιούσα ενώ απασχόληση και μισθοί είναι ακόμη στον πάτο. Η αιτία όλων αυτών έγκειται στην υποκατάσταση ζωντανής εργασίας από νεκρή που ακολουθείται ως μέθοδο υπέρβασης της κρίσης από το κεφάλαιο. Και ως ανεπιθύμητο αποτέλεσμα έχει να μην ξεκινάει ποτέ ένας ρωμαλέος γύρος ανάκαμψης των κερδών λόγω του ότι η μοναδική πηγή κερδών, η ανθρώπινη εργασία, τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση.
Στην Ελλάδα η μια δυσάρεστη πρόβλεψη διαδέχεται την άλλη. Στελέχη για παράδειγμα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ προβλέπουν ότι το 2011 (τότε που ο υπουργός Οικονομικών προβλέπει… βελτίωση της οικονομίας, σύμφωνα με όσα δήλωσε σε συνέντευξή του σε διεθνές μέσο) η πραγματική ανεργία θα ξεπεράσει το 30% και οι άνεργοι το 1,5 εκ. Η πρόβλεψη αυτή διατυπώνεται στην βάση της καθίζησης που παρατηρείται στους κλάδους εκείνους που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη απασχόληση, όπως είναι ο τουρισμός και οι κατασκευές. Λόγω επίσης του Καλλικράτη και του εκτεταμένου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων. Η μείωση των θέσεων εργασίας και η ελαστικοποίηση όσων απομείνουν που συνοδεύει κάθε ξεπούλημα δημόσιας επιχείρησης αποτελούν ωρολογιακή βόμβα για το επίπεδο απασχόλησης που συνεχώς φθίνει οδηγώντας στα ύψη τη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Εν κατακλείδι: ένταση της κυβερνητικής επίθεσης (όπως άφησε να φανεί και ο ίδιος ο πρωθυπουργός με τα σενάρια που τροφοδότησε η συνάντησή του με τον Λ. Παπαδήμο), όξυνση του δημοσιονομικού προβλήματος παρά τα μέτρα φωτιά που λαμβάνονται εις βάρος των εργαζομένων και εκτίναξη της ανεργίας σε επίπεδα χωρίς προηγούμενο για ειρηνικές περιόδους είναι σε αδρές γραμμές το μέλλον που μας επιφυλάσσει η κυβέρνηση. Για αυτό το λόγο πρέπει να ανατραπεί μαζί με το μνημόνιο και την οικονομική χούντα του ΔΝΤ και της ΕΕ, κάτω από τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 12:32 μ.μ.
Εφημερίδα της ανεξάρτητης Αριστεράς
Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010
Τον βραβεύει το ...Ράιχ!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Τιμή και δόξα στη χώρα μας! Οι Γερμανοί απονέμουν στον πρωθυπουργό μας το βραβείο... «κάμπριο» της ελληνορωμαϊκής εποχής - γιατί αυτό σημαίνει πάνω-κάτω το βραβείο Quadriga («Τέθριππον» στα Ελληνικά) που αποφάσισε να του δώσει το Εργαστήρι της Γερμανίας! Το τέθριππον ήταν μικρή άμαξα με δύο ρόδες που την έσερναν τέσσερα άλογα και μάλιστα συχνά γίνονταν και αρματοδρομίες με τέτοιου είδους άμαξες. Μέχρι και το... Χόλιγουντ έχει απαθανατίσει αγώνες με τέτοιες άμαξες!
Εντάξει, μπορεί το βραβείο αυτό να μην το έχει ξανακούσει ποτέ στη ζωή του κανένας Έλληνας, ούτε άλλωστε και το Εργαστήρι της Γερμανίας, αλλά δεν βρίσκετε κι εσείς ότι θα ήταν σκάνδαλο να έδιναν κατευθείαν στον Γιωργάκη το... Νομπέλ Οικονομίας; Δεν έχει κλείσει καν χρόνο στην εξουσία. Έχει όλο το χρόνο μπροστά του για να προλάβει να πάρει και το Νομπέλ! Εδώ που τα λέμε άλλωστε δεν έχει ξαναγίνει ποτέ να γίνει κάποιος πρωθυπουργός, να οδηγήσει τη χώρα του σε υποτέλεια σε ξένους δυνάστες ισχυριζόμενος ότι δήθεν είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη και γι' αυτό να του δώσουν και ...βραβείο! Κάτι ήξεραν λοιπόν αυτοί των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς της Γερμανίας που αποκάλεσαν τον Γιώργο Παπανδρέου «ο άνθρωπος μας στην Αθήνα».
Έγραφαν κι άλλα που δεν είχαμε καταλάβει το πραγματικό βάθος τους: «Την Ευρώπη δεν την έσωσε το γιγαντιαίο πακέτο βοήθειας, αλλά η απόφαση της Αθήνας να πάρει τα λεφτά! Γιατί σε σύγκριση με την τωρινή δίαιτα λιτότητας, η χρεοκοπία του κράτους θα ήταν ο πιο άνετος δρόμος για τους Έλληνες. Σχεδόν το 80% των δανείων προέρχονται από το εξωτερικό. Έτσι, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους, οι ίδιοι οι Έλληνες θα τη γλίτωναν συγκριτικά ανενόχλητοι», υπογράμμιζε η εφημερίδα.
Αναγνώριζε δηλαδή ότι ο Παπανδρέου πούλησε τη χώρα και γδέρνει τους Έλληνες για να πάρουν με ασφάλεια τα λεφτά τους πίσω οι γερμανικές και οι άλλες ξένες τράπεζες. Γι' αυτό και αυτός που θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό επαινετικό λόγο την ημέρα απονομής του βραβείου «κάμπριο» στον Γιώργο Παπανδρέου θα είναι ο... αρχιτραπεζίτης της Γερμανίας, ο πρόεδρος της Ντόιτσε Μπανκ, Γιόζεφ Ακερμαν! Πολύ στο δούλεμα παίρνει τον Ακερμαν σε αυτή την ιστορία η γερμανική εφημερίδα Ζίντοϊτσε Τσάιτουνγκ και μας βάζει σε πολλές υποψίες μήπως ο Ακερμαν όχι μόνο θα εκφωνήσει τον επαινετικό λόγο για τον Παπανδρέου, αλλά και αν έπαιξε παρασκηνιακό ρόλο στην επιλογή του Παπανδρέου! Μην αμαρτάνουμε όμως χωρίς στοιχεία, εδώ δεν ξέρουμε καν αν το Εργαστήρι της Γερμανίας δέχεται χορηγίες και αν η Ντόιτσε Μπανκ είναι ένας από τους χορηγούς. «Από φόβητρο, επαινέτης» είναι πάντως ο τίτλος του Τσάιτουνγκ.
«Πικάντικο στην περίπτωση Παπανδρέου είναι ότι τον επαινετικό λόγο θα εκφωνήσει ο επικεφαλής της Ντόιτσε Μπανκ Γιόζεφ Ακερμαν» γράφει η εφημερίδα με εμφανή αλλά διακριτική διάθεση σαρκασμού και αναλύει το γιατί είναι «πικάντικο»:
«Πριν από καθόλου πολύ καιρό, ο Ακερμαν αμφισβήτησε την ικανότητα των Ελλήνων να ξανανεβούν στον πάνω κόσμο από το δημοσιονομικό Άδη! Εξαιτίας αυτού έγινε φόβητρο της Αθήνας. Ο Ακερμαν όμως υπήρξε ένας από τους πρώτους που προειδοποίησε τη γερμανική κυβέρνηση για τις συνέπειες ελληνικής κατάρρευσης. Αργότερα έβαλε τη Ντόιτσε Μπανκ να υπολογίσει πόσο φτηνότερα θα ήταν για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες αν άρπαζαν από το χέρι για να βοηθήσουν το μπατιρημένο κράτος του Νότου. Ο Ακερμαν δέχτηκε αμέσως να εκφωνήσει τον υμνητικό λόγο για τον Παπανδρέου, όπως λένε από την επιτροπή του Τέθριππου» προσθέτει με νόημα η εφημερίδα. Δεν παραλείπει δε να προσθέσει ...δηλητηριώδεις λεπτομέρειες, οι οποίες επιτείνουν τις υποψίες. «Αμφισβητήθηκε ολοκληρωτικά στο συμβούλιο των αντιπροσώπων η απονομή τιμής» στον Γ. Παπανδρέου, γράφει, αφήνοντάς μας να υποψιαστούμε ότι ...«έπαιξαν μπουνιές» τα μέλη της κριτικής επιτροπής, με κάποιους να ισχυρίζονται ότι «θα γίνουμε ρεζίλι αν δώσουμε σ' αυτόν βραβείο». Πάντως, όπως μας πληροφορεί η καλή εφημερίδα «τελικά επικράτησε το επιχείρημα ότι ο Παπανδρέου είναι ο πρώτος έλληνας πρωθυπουργός που παραδέχτηκε τα λάθη του παρελθόντος και τώρα εργάζεται "υποδειγματικά" για τη διόρθωσή τους, χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος». Λατρεύουν οι Γερμανοί να βλέπουν «υποδειγματική» συμμόρφωση και φυσικά ο Ακερμαν δεν αποτελεί εξαίρεση.
Το έγραφαν άλλωστε οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Ντόιτσλαντ τόσο ωραία και παραστατικά: «Η Ελλάδα είναι τώρα το πλοίο - στρατόπεδο της Ευρώπης. Επανενσωμάτωση με το σκληρό ταξίδι. Σε περίπτωση που οι Έλληνες το αντέξουν, αν αντέξουν, θα είναι άλλη χώρα». Οι εκπρόσωποι του Ράιχ βλέπουν ότι η «αναμόρφωση» των Ελλήνων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΔΝΤ και της ΕΕ πάει καλά - γι' αυτό και βραβεύουν τον «άνθρωπο τους στην Αθήνα».
Επιτρέπεται, (και ενθαρρύνεται), η -μη εμπορική- αναπαραγωγή των κειμένων του www.prin.gr με παράκληση να υπάρχει και μια αναφορά (link) στην πηγή
at 9:17 μ.μ. 0 Τοποθετησεις
Κατηγορία: 3η σελίδα
Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010
Τον βραβεύει το ...Ράιχ!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Τιμή και δόξα στη χώρα μας! Οι Γερμανοί απονέμουν στον πρωθυπουργό μας το βραβείο... «κάμπριο» της ελληνορωμαϊκής εποχής - γιατί αυτό σημαίνει πάνω-κάτω το βραβείο Quadriga («Τέθριππον» στα Ελληνικά) που αποφάσισε να του δώσει το Εργαστήρι της Γερμανίας! Το τέθριππον ήταν μικρή άμαξα με δύο ρόδες που την έσερναν τέσσερα άλογα και μάλιστα συχνά γίνονταν και αρματοδρομίες με τέτοιου είδους άμαξες. Μέχρι και το... Χόλιγουντ έχει απαθανατίσει αγώνες με τέτοιες άμαξες!
Εντάξει, μπορεί το βραβείο αυτό να μην το έχει ξανακούσει ποτέ στη ζωή του κανένας Έλληνας, ούτε άλλωστε και το Εργαστήρι της Γερμανίας, αλλά δεν βρίσκετε κι εσείς ότι θα ήταν σκάνδαλο να έδιναν κατευθείαν στον Γιωργάκη το... Νομπέλ Οικονομίας; Δεν έχει κλείσει καν χρόνο στην εξουσία. Έχει όλο το χρόνο μπροστά του για να προλάβει να πάρει και το Νομπέλ! Εδώ που τα λέμε άλλωστε δεν έχει ξαναγίνει ποτέ να γίνει κάποιος πρωθυπουργός, να οδηγήσει τη χώρα του σε υποτέλεια σε ξένους δυνάστες ισχυριζόμενος ότι δήθεν είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη και γι' αυτό να του δώσουν και ...βραβείο! Κάτι ήξεραν λοιπόν αυτοί των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς της Γερμανίας που αποκάλεσαν τον Γιώργο Παπανδρέου «ο άνθρωπος μας στην Αθήνα».
Έγραφαν κι άλλα που δεν είχαμε καταλάβει το πραγματικό βάθος τους: «Την Ευρώπη δεν την έσωσε το γιγαντιαίο πακέτο βοήθειας, αλλά η απόφαση της Αθήνας να πάρει τα λεφτά! Γιατί σε σύγκριση με την τωρινή δίαιτα λιτότητας, η χρεοκοπία του κράτους θα ήταν ο πιο άνετος δρόμος για τους Έλληνες. Σχεδόν το 80% των δανείων προέρχονται από το εξωτερικό. Έτσι, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους, οι ίδιοι οι Έλληνες θα τη γλίτωναν συγκριτικά ανενόχλητοι», υπογράμμιζε η εφημερίδα.
Αναγνώριζε δηλαδή ότι ο Παπανδρέου πούλησε τη χώρα και γδέρνει τους Έλληνες για να πάρουν με ασφάλεια τα λεφτά τους πίσω οι γερμανικές και οι άλλες ξένες τράπεζες. Γι' αυτό και αυτός που θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό επαινετικό λόγο την ημέρα απονομής του βραβείου «κάμπριο» στον Γιώργο Παπανδρέου θα είναι ο... αρχιτραπεζίτης της Γερμανίας, ο πρόεδρος της Ντόιτσε Μπανκ, Γιόζεφ Ακερμαν! Πολύ στο δούλεμα παίρνει τον Ακερμαν σε αυτή την ιστορία η γερμανική εφημερίδα Ζίντοϊτσε Τσάιτουνγκ και μας βάζει σε πολλές υποψίες μήπως ο Ακερμαν όχι μόνο θα εκφωνήσει τον επαινετικό λόγο για τον Παπανδρέου, αλλά και αν έπαιξε παρασκηνιακό ρόλο στην επιλογή του Παπανδρέου! Μην αμαρτάνουμε όμως χωρίς στοιχεία, εδώ δεν ξέρουμε καν αν το Εργαστήρι της Γερμανίας δέχεται χορηγίες και αν η Ντόιτσε Μπανκ είναι ένας από τους χορηγούς. «Από φόβητρο, επαινέτης» είναι πάντως ο τίτλος του Τσάιτουνγκ.
«Πικάντικο στην περίπτωση Παπανδρέου είναι ότι τον επαινετικό λόγο θα εκφωνήσει ο επικεφαλής της Ντόιτσε Μπανκ Γιόζεφ Ακερμαν» γράφει η εφημερίδα με εμφανή αλλά διακριτική διάθεση σαρκασμού και αναλύει το γιατί είναι «πικάντικο»:
«Πριν από καθόλου πολύ καιρό, ο Ακερμαν αμφισβήτησε την ικανότητα των Ελλήνων να ξανανεβούν στον πάνω κόσμο από το δημοσιονομικό Άδη! Εξαιτίας αυτού έγινε φόβητρο της Αθήνας. Ο Ακερμαν όμως υπήρξε ένας από τους πρώτους που προειδοποίησε τη γερμανική κυβέρνηση για τις συνέπειες ελληνικής κατάρρευσης. Αργότερα έβαλε τη Ντόιτσε Μπανκ να υπολογίσει πόσο φτηνότερα θα ήταν για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες αν άρπαζαν από το χέρι για να βοηθήσουν το μπατιρημένο κράτος του Νότου. Ο Ακερμαν δέχτηκε αμέσως να εκφωνήσει τον υμνητικό λόγο για τον Παπανδρέου, όπως λένε από την επιτροπή του Τέθριππου» προσθέτει με νόημα η εφημερίδα. Δεν παραλείπει δε να προσθέσει ...δηλητηριώδεις λεπτομέρειες, οι οποίες επιτείνουν τις υποψίες. «Αμφισβητήθηκε ολοκληρωτικά στο συμβούλιο των αντιπροσώπων η απονομή τιμής» στον Γ. Παπανδρέου, γράφει, αφήνοντάς μας να υποψιαστούμε ότι ...«έπαιξαν μπουνιές» τα μέλη της κριτικής επιτροπής, με κάποιους να ισχυρίζονται ότι «θα γίνουμε ρεζίλι αν δώσουμε σ' αυτόν βραβείο». Πάντως, όπως μας πληροφορεί η καλή εφημερίδα «τελικά επικράτησε το επιχείρημα ότι ο Παπανδρέου είναι ο πρώτος έλληνας πρωθυπουργός που παραδέχτηκε τα λάθη του παρελθόντος και τώρα εργάζεται "υποδειγματικά" για τη διόρθωσή τους, χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος». Λατρεύουν οι Γερμανοί να βλέπουν «υποδειγματική» συμμόρφωση και φυσικά ο Ακερμαν δεν αποτελεί εξαίρεση.
Το έγραφαν άλλωστε οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Ντόιτσλαντ τόσο ωραία και παραστατικά: «Η Ελλάδα είναι τώρα το πλοίο - στρατόπεδο της Ευρώπης. Επανενσωμάτωση με το σκληρό ταξίδι. Σε περίπτωση που οι Έλληνες το αντέξουν, αν αντέξουν, θα είναι άλλη χώρα». Οι εκπρόσωποι του Ράιχ βλέπουν ότι η «αναμόρφωση» των Ελλήνων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΔΝΤ και της ΕΕ πάει καλά - γι' αυτό και βραβεύουν τον «άνθρωπο τους στην Αθήνα».
Επιτρέπεται, (και ενθαρρύνεται), η -μη εμπορική- αναπαραγωγή των κειμένων του www.prin.gr με παράκληση να υπάρχει και μια αναφορά (link) στην πηγή
at 9:17 μ.μ. 0 Τοποθετησεις
Κατηγορία: 3η σελίδα
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
Ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων: η περίπτωση Σκιόπα ,του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου ,
Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010
Ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων: η περίπτωση Σκιόπα
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
via Ανεμογκάστρι
Ο Τομάζο Πάντοα Σκιόπα και ο τέταρτος δρόμος προς την... παγκοσμιοποίηση: ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων (*)
Μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, μέλος της επίλεκτης Ομάδας των Τριάντα που δημιούργησε τοίδρυμα Ροκφέλερ, βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της«Ευρώπης των τραπεζών», που ίδρυσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Τομάζο Πάντοα Σκιόπα, που διορίστηκε στη θέση «οικονομικού συμβούλου» του ΓΑΠ, μόνο «κεντροαριστερός χαφ», όπως τον παρουσίασε μερίδα του ελληνικού Τύπου, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ενώ είναι τελείως αμφίβολο αν, ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις και τον διεθνή ρόλο, έρχεται ως απλόςσύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο «σκληρής», «αντιδραστικής» θα λέγαμε κάποτε, πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού κατεστημένου, της «Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης», μιας παγκόσμιας «Αριστοκρατίας του Χρήματος», αυτής ακριβώς που επετέθη στη χώρα μας από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλει την Ελλάδα σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού μας, και του κράτους - έθνους, δηλαδή της δημοκρατίας.
Διερωτάται κανείς για τους λόγους που επέβαλαν στον και Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον διορισμό ενός τέτοιου προσώπου...
Η τοποθέτηση του Ιταλού συμβούλου είναι η τελευταία σε μια «απόβαση» ξένων συμβούλων στην Ελλάδα, που αφορά σχεδόνόλους τους τομείς κυβερνητικής και κρατικής δράσης και δεν έχει προηγούμενο στην Ε.Ε., αλλά και στη νεότερη ελληνική Ιστορία, με εξαίρεση πολύ «ειδικές» και «σκοτεινές» περιόδους της.
Ορισμένοι μάλιστα σχολιαστές, ακόμα και του κατεστημένου και μάλλον φιλοκυβερνητικού Τύπου, έθεσαν ήδη ζητήματαλειτουργίας πολιτεύματος, κρατικής ασφάλειας, εθνικής ανεξαρτησίας.
● Το κλασικό ερώτημα «Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;» επανέφερε από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας ο Κώστας Τσουπαρόπουλος.
● Σε ποιόν ανήκει η Ελλάδα, ρώτησε από το Βήμα ο Δημήτρης Ψυχογιός.
● Για τη «Διεθνή των Συμβούλων» έκανε λόγο σκωπτικά ο Ιορδανίδης της Καθημερινής.
● Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη διερωτώνται π.χ. από πού πηγάζει η εμπιστοσύνη που φαίνεται να έχει ο Πρωθυπουργός σε αυτή τη στρατιά παράξενων «ειδικών».
Η εμφάνιση αυτών των δεκάδων συμβούλων έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία γιατί κανείς δεν φαίνεται, ούτε στο κόμμα ούτε στο κράτος, να επιτελεί ουσιαστικά καθήκοντα σχεδιασμού. Οι υποτιθέμενοι σύμβουλοι δεν βοηθάνε επομένως ένα οποιοδήποτε ελληνικό, εθνικό σχέδιο να πραγματοποιηθεί – σχεδιάζουν και αποφασίζουν οι ίδιοι.
Μακάρι να λαθεύουμε, αλλά, με δεδομένο το ποιοι είναι αυτοί οι σύμβουλοι, τις απόψεις και τις εθνικότητές τους, μοιάζει η Ελλάδα να έχει επιλεγεί ως είδος «αποικίας» της (αγγλοσαξονικής και αμερικανοεβραϊκής κυρίως) «Παγκοσμιοποίησης», χώρος ενός σημαντικού πειράματος για την εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτικών δομών.
Σκιόπα: ο άνθρωπος που καταστρέφει τις κυβερνήσεις στις οποίες συμμετέχει...
Για να ξαναγυρίσουμε στον κ. Σκιόπα, η μόνη σχέση του με την «κεντροαριστερά», αν οι όροι έχουν πια κάποια σημασία σε αυτές τις εποχές της μεγάλης παρακμής, κατάπτωσης και εκφυλισμού, είναι ότι υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών του Ρομάνο Πρόντι. Αυτός είναι κάποιο είδος «κεντροαριστερού», φοβούμεθα όμως ότι τον χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο η προϋπηρεσία του στη διαβόητηGoldman Sachs.
(Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η τράπεζα αυτή, πρωτεργάτηςτων μεγαλύτερων καταστροφών της παγκόσμιας οικονομικής Ιστορίας, κατάφερε το περασμένο φθινόπωρο το ακατόρθωτο: να είναι, με το αζημίωτο, ο κεντρικός σύμβουλος της Ελλάδας για θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, ο κύριος συνομιλητής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης και, ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης στην αγορά CDS εναντίον της Ελλάδας!
Η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με έξι μήνες καθυστέρηση τον ρόλο της, ακόμα και τότε όμως τοποθέτησε τον άνθρωπό της, τον κ. Χριστοδούλου, αν και τελούντα υπό έρευνα από τις αρχές των ΗΠΑ, ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους).
Ως υπουργός του Πρόντι, ο Σκιόπα έκανε ό,τι μπορούσε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των τραπεζών εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας και δημοσιονομικής εξυγίανσης πουκατέστρεψε την ιταλική κεντροαριστερά και κατέστησε τον Μπερλουσκόνι αναμφισβήτητο κυρίαρχο της ιταλικής πολιτικής σκηνής.
Πρόλαβε, πάντως, προτού... συντρίψει την κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε, να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να παγώσει τους μισθούς, να μετατρέψει δεκάδες χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας σε προσωρινές συμβάσεις, να μειώσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και τις κοινωνικές δαπάνες και να θεσμοθετήσει πάνω από 60 νέους φόρους. Προσπάθησε, χωρίς να το καταφέρει, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και να πουλήσει την Alitalia.
Οι λονδρέζικοι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τον χαρακτήρισαν ως τονχειρότερο υπουργό Οικονομικών της Ευρώπης! Όσο για την ιταλικήΤζορνάλε, μας προειδοποίησε κι αυτή με σαφήνεια:
«Δεν θα πάρει πολύ στους Έλληνες για να ανακαλύψουν ότι ο Σκιόπα δεν είναι ο Προμηθέας που χαρίζει τη φωτιά της ανάκαμψης, αλλά η Άτροπος, η Μοίρα που κόβει το νήμα της οικονομικής επιβίωσης. Αν δεν τον ξαναβάλουν στο πρώτο καράβι να τον στείλουν πίσω... μπορεί να φτάσει η στιγμή που θα γίνει ο τάφος των ελληνικών πορτοφολιών».
Με τον Σκιόπα να ενισχύει τις... ντόπιες προσπάθειες, σε λίγο δεν θα φτάνουν τα παγκάκια και τα πευκάκια της Ελλάδας για τους συνταξιούχους και τους ανέργους της...
...Και τοποτηρητής της Διεθνούς των Τραπεζών
Ο κ. Σκιόπα όμως δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής. Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιωνθεσμών, που επιδιώκουν – και ουδόλως το κρύβουν – την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, με την κατάργηση του έθνους - κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας, και την απόδοση της αρμοδιότητας οικονομικής πολιτικής σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις. Για τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κ.λπ., η δημοκρατία, όση υπήρξε τέλος πάντων μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν τελικά μια... δυσάρεστη παρένθεση, που καιρός είναι να κλείσει.
Ο κ. Σκιόπα υπήρξε εκ των πρωτεργατών της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης τύπου Μάαστριχτ, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η εγγύηση των αποδόσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου και η απαγόρευση κεϋνσιανών διορθώσεων και πολιτικών, που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τους εκπροσώπους της πιο τερατώδους και ολοκληρωτικής ολιγαρχίας του Χρήματος που εμφανίστηκε σε όλη την Ιστορία του ανθρώπινου γένους.
Το Μάαστριχτ, όπως έχουμε τώρα την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, συνιστά την πιο ακραία, εξτρεμιστικά μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη οικονομική δομή που δημιουργήθηκε ποτέ στην Ιστορία. Αυτή η δομή, μαζί με τη θεσμοποίηση της απόλυτης ελευθερίας των ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, επιβάλει τηνκατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή τουπολιτισμού.
Εκτός από πρωτεργάτης του Μάαστριχτ και βετεράνος του ΔΝΤ, ο «Ιταλός φίλος» του Γιώργου Παπανδρέου διαθέτει και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδιότητες. Είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπήςτης Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως, διά της υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και διά της διεθνούς επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων. Είναι επίσης ένας από τους Τριάντα.
Η Ομάδα των Τριάντα: Διευθυντήριο της παγκοσμιοποίσης
Εκτός από την Μπίλντεμπεργκ, ο Σκιόπα συμμετέχει στην «Ομάδα των Τριάντα», που έχει ιδρύσει, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με περισσότερο όμως οικονομικό - νομισματικό και λιγότερο πολιτικό περιεχόμενο, το ίδρυμα Ροκφέλερ, συντονίζοντας τους εκπροσώπους τριάντα από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη ή άτομα στενά συνδεδεμένα μαζί τους. Τις απόψεις και τα σχέδια αυτής της ομάδας, που, δυστυχώς για μας, ήρθε να εφαρμόσει στο πειραματόζωο Ελλάς, ιδίως με την πρωτοφανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα ζητήματα της ευρωζώνης, διατύπωσε οΝτέιβιντ Ροκφέλερ:
«Όλοι χρειάζονται το ΔΝΤ γιατί, δίχως αυτό, η παγκόσμια οικονομία δεν θα μπορούσε να γίνει ένα εξιδανικευμένο όραμα απόλυτα ρευστών, άψογα ενημερωμένων καιπλήρως αρρύθμιστων αγορών κεφαλαίου» (Wall Street Journal, 1.5.1998).
Στην πραγματικότητα πρόκειται για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της εξουσίας από τιςεκλεγμένες κυβερνήσεις των εθνών κρατών στα θεσμικά ή λιγότερο θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψηπαγκόσμιου ολοκληρωτισμού.
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι, λέει ο λαός. Μια ματιά στην «παρέα» του Σκιόπα στην Ομάδα των Τριάντα είναι απολύτως αποκαλυπτική για το είδος των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο σύμβουλος του κ. Παπανδρέου.
1. Επικεφαλής είναι ο Πολ Βόλκερ, ο άνθρωπος που γκρέμισε την ιδέα της ρύθμισης στην οικονομία των ΗΠΑ, καταστρέφοντας το αμερικανικό κεϋνσιανό ισοδύναμο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βόλκερ υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της οικονομικής πολιτικής τού (περίπου ακροδεξιού) προέδρου των ΗΠΑΡόναλντ Ρήγκαν, μαζί με τον Μάρτιν Φελντστάιν, επίσης μέλος των Τριάντα.
2. Οι περισσότεροι από δαύτους είναι πρώην ή νυν διευθυντικά στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της οργάνωσης που έχει καταστρέψει τις περισσότερες οικονομίες παγκοσμίως (στηΡωσία, αίφνης, οι συνέπειες της δράσης και των συνταγών του ΔΝΤ ήταν, κρινόμενες από την πτώση της παραγωγής, των επενδύσεων, του προσδόκιμου ζωής κ.λπ., ανάλογες ή χειρότερες από τα αποτελέσματα της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση το 1941!).
3. Στην Ομάδα των Τριάντα συμμετέχουν επίσης μια σειρά από «μπουμπούκια» του νεοφιλελευθερισμού, όπως
● ο πρωτεργάτης της πολωνικής θεραπείας - σοκ Μπαλσερόβιτς
● ή οι «ξεθεμελιωτές» των κοινωνιών του Μεξικού και της ΒραζιλίαςΖεντίγιο και Νέτο.
Συμμετέχουν επίσης οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων παγκοσμίως αμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών τραπεζών, όπως π.χ.
● ο Τζέικομπ Φρένκελ, αντιπρόεδρος της διαβόητης για τον ρόλο της το 2008 ΑΙG,
● o Άντριου Κρόκετ, πρόεδρος της JP Morgan Chase της οικογένειας Ροκφέλερ,
● ο Sir David Walker, ανώτερος σύμβουλος της Morgan Stanley,
● ο Gerg Hausler, πρώην στέλεχος της Lazard,
● ο Μάριο Ντράγκι, κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και βετεράνος της Goldman Sachs.
4. Kαι επειδή «η Goldman είναι παντού», δεν είναι μόνο με τους διάφορους ανθρώπους της στην Επιτροπή των Τριάντα, είναι και με τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλό της Gerald Corrigan που συμμετέχει. Όπως επίσης συμμετέχει ο βετεράνος του ΔΝΤ και νυν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ, ο Στάνλεϊ Φίσερ, και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο, γνωστός για τη συμβολή του στηνκαταστροφή της πατρίδας του!
Πολύ παράξενες λοιπόν οι παρέες του κεντροαριστερού μας χαφ. Μας έλεγαν πριν από τις εκλογές για μια επιτροπή προοδευτικών οικονομολόγων, Στίγκλιτζ, Γκαλμπρέιθ, Σεν και βρεθήκαμε τελικά με ό,τι πιο αντιδραστικό υπάρχει παγκοσμίως! Στη νεότερη ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα ευρωπαϊκά χρονικά, δεν νομίζουμε ότι υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, όσο στη σημερινή σοσιαλιστική Ελλάδα.
Μερικά έθνη πιο... ίσα από τα άλλα
Οι θεσμοί στους οποίους συμμετέχει ο Σκιόπα, παρά την ιταλική του καταγωγή, είναι κυρίως αμερικανικοί και αμερικανοεβραϊκοί, οι πιο εξτρέμ θεσμοί και οργανώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σπανίως και μόνο επικουρικά συμμετέχουν σε αυτούς εκπρόσωποι άλλων εθνοτήτων. Μιλάνε για πολυεθνικότητα, αλλά είναι μια άκρως αγγλοσαξονική και εβραϊκή πολυεθνικότητα.
Πρέπει να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι δεν εντυπωσιάζουν μόνο ο αριθμός των συμβούλων του Έλληνα πρωθυπουργού και οιιδέες τους, ακριβώς στον αντίποδα αυτών που υποστηρίζει δημόσια ο κ. Παπανδρέου. Εντυπωσιάζει και ο ακραία επιλεκτικός χαρακτήρας της εθνικής τους προέλευσης, όπως και του συνόλου των διεθνών επαφών του Έλληνα Πρωθυπουργού.
Πρέπει να ψάξουμε με το φανάρι για να βρούμε σε αυτές, αν βρούμε, κανένα Γάλλο, Γερμανό ή Ρώσο. Αντίθετα έχει πλημμυρίσει ο κόσμος από Αγγλοσάξονες και Εβραίους. Ακόμα και ηΕπιτροπή του για τη μεταρρύθμιση της κυβέρνησης και του Γραφείου του αποτελείται από έναν Αμερικανό, έναν (εβραϊκής καταγωγής) Σουηδό, ένα Βρετανό και έναν Αυστραλό. Όχι μόνο είναι ξένοι, αλλά δεν είναι τουλάχιστον Γερμανοί ή Γάλλοι, οι δύο εθνότητες που επηρέασαν αποφασιστικά τη συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους.
Τι είδους έργο είναι δυνατόν να προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή στην ελληνική δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν τόσους ξένους ειδικούς; Η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει τους Αμερικανούς στην Ελλάδα του εμφυλίου ή τη Ρωσία μετά την πτώση του κομμουνισμού, όταν είχε αποβιβαστεί μια ταξιαρχία ξένων (που κατέστρεψαν τελικά τη χώρα).
Διερωτάται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου έχει ελάχιστες έωςμηδενικές επαφές με Γάλλους, Γερμανούς, Ρώσους, Κινέζους, Άραβες, μη φιλοαμερικανούς τριτοκοσμικούς, γιατί ο διεθνής του ορίζοντας μοιάζει τόσο απελπιστικά αμερικανικός και παγκοσμιοποιημένος. Ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, η Ελλάδα έχει άλλες ανάγκες και κινδυνεύει, όπως πορεύεται, να πάθει στο τέλος ασφυξία και να πεθάνει.
(*) Το άρθρο αυτό είχε γραφτεί όταν η εφημερίδα Ελεύθερος (25.8.2010) δημοσίευσε άρθρο Ιταλού γερουσιαστή καταπέλτη για τις παρελθούσες δραστηριότητες του κ. Σκιόπα και της συζύγου του, δημιουργού, κατά το άρθρο, και πρύτανη του Σιωνιστικού Πανεπιστημίου της Ιταλίας.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 26.8.2010
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:45 π.μ.
Ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων: η περίπτωση Σκιόπα
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
via Ανεμογκάστρι
Ο Τομάζο Πάντοα Σκιόπα και ο τέταρτος δρόμος προς την... παγκοσμιοποίηση: ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων (*)
Μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, μέλος της επίλεκτης Ομάδας των Τριάντα που δημιούργησε τοίδρυμα Ροκφέλερ, βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της«Ευρώπης των τραπεζών», που ίδρυσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Τομάζο Πάντοα Σκιόπα, που διορίστηκε στη θέση «οικονομικού συμβούλου» του ΓΑΠ, μόνο «κεντροαριστερός χαφ», όπως τον παρουσίασε μερίδα του ελληνικού Τύπου, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ενώ είναι τελείως αμφίβολο αν, ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις και τον διεθνή ρόλο, έρχεται ως απλόςσύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο «σκληρής», «αντιδραστικής» θα λέγαμε κάποτε, πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού κατεστημένου, της «Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης», μιας παγκόσμιας «Αριστοκρατίας του Χρήματος», αυτής ακριβώς που επετέθη στη χώρα μας από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλει την Ελλάδα σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού μας, και του κράτους - έθνους, δηλαδή της δημοκρατίας.
Διερωτάται κανείς για τους λόγους που επέβαλαν στον και Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον διορισμό ενός τέτοιου προσώπου...
Η τοποθέτηση του Ιταλού συμβούλου είναι η τελευταία σε μια «απόβαση» ξένων συμβούλων στην Ελλάδα, που αφορά σχεδόνόλους τους τομείς κυβερνητικής και κρατικής δράσης και δεν έχει προηγούμενο στην Ε.Ε., αλλά και στη νεότερη ελληνική Ιστορία, με εξαίρεση πολύ «ειδικές» και «σκοτεινές» περιόδους της.
Ορισμένοι μάλιστα σχολιαστές, ακόμα και του κατεστημένου και μάλλον φιλοκυβερνητικού Τύπου, έθεσαν ήδη ζητήματαλειτουργίας πολιτεύματος, κρατικής ασφάλειας, εθνικής ανεξαρτησίας.
● Το κλασικό ερώτημα «Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;» επανέφερε από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας ο Κώστας Τσουπαρόπουλος.
● Σε ποιόν ανήκει η Ελλάδα, ρώτησε από το Βήμα ο Δημήτρης Ψυχογιός.
● Για τη «Διεθνή των Συμβούλων» έκανε λόγο σκωπτικά ο Ιορδανίδης της Καθημερινής.
● Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη διερωτώνται π.χ. από πού πηγάζει η εμπιστοσύνη που φαίνεται να έχει ο Πρωθυπουργός σε αυτή τη στρατιά παράξενων «ειδικών».
Η εμφάνιση αυτών των δεκάδων συμβούλων έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία γιατί κανείς δεν φαίνεται, ούτε στο κόμμα ούτε στο κράτος, να επιτελεί ουσιαστικά καθήκοντα σχεδιασμού. Οι υποτιθέμενοι σύμβουλοι δεν βοηθάνε επομένως ένα οποιοδήποτε ελληνικό, εθνικό σχέδιο να πραγματοποιηθεί – σχεδιάζουν και αποφασίζουν οι ίδιοι.
Μακάρι να λαθεύουμε, αλλά, με δεδομένο το ποιοι είναι αυτοί οι σύμβουλοι, τις απόψεις και τις εθνικότητές τους, μοιάζει η Ελλάδα να έχει επιλεγεί ως είδος «αποικίας» της (αγγλοσαξονικής και αμερικανοεβραϊκής κυρίως) «Παγκοσμιοποίησης», χώρος ενός σημαντικού πειράματος για την εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτικών δομών.
Σκιόπα: ο άνθρωπος που καταστρέφει τις κυβερνήσεις στις οποίες συμμετέχει...
Για να ξαναγυρίσουμε στον κ. Σκιόπα, η μόνη σχέση του με την «κεντροαριστερά», αν οι όροι έχουν πια κάποια σημασία σε αυτές τις εποχές της μεγάλης παρακμής, κατάπτωσης και εκφυλισμού, είναι ότι υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών του Ρομάνο Πρόντι. Αυτός είναι κάποιο είδος «κεντροαριστερού», φοβούμεθα όμως ότι τον χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο η προϋπηρεσία του στη διαβόητηGoldman Sachs.
(Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η τράπεζα αυτή, πρωτεργάτηςτων μεγαλύτερων καταστροφών της παγκόσμιας οικονομικής Ιστορίας, κατάφερε το περασμένο φθινόπωρο το ακατόρθωτο: να είναι, με το αζημίωτο, ο κεντρικός σύμβουλος της Ελλάδας για θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, ο κύριος συνομιλητής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης και, ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης στην αγορά CDS εναντίον της Ελλάδας!
Η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με έξι μήνες καθυστέρηση τον ρόλο της, ακόμα και τότε όμως τοποθέτησε τον άνθρωπό της, τον κ. Χριστοδούλου, αν και τελούντα υπό έρευνα από τις αρχές των ΗΠΑ, ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους).
Ως υπουργός του Πρόντι, ο Σκιόπα έκανε ό,τι μπορούσε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των τραπεζών εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας και δημοσιονομικής εξυγίανσης πουκατέστρεψε την ιταλική κεντροαριστερά και κατέστησε τον Μπερλουσκόνι αναμφισβήτητο κυρίαρχο της ιταλικής πολιτικής σκηνής.
Πρόλαβε, πάντως, προτού... συντρίψει την κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε, να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να παγώσει τους μισθούς, να μετατρέψει δεκάδες χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας σε προσωρινές συμβάσεις, να μειώσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και τις κοινωνικές δαπάνες και να θεσμοθετήσει πάνω από 60 νέους φόρους. Προσπάθησε, χωρίς να το καταφέρει, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις και να πουλήσει την Alitalia.
Οι λονδρέζικοι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τον χαρακτήρισαν ως τονχειρότερο υπουργό Οικονομικών της Ευρώπης! Όσο για την ιταλικήΤζορνάλε, μας προειδοποίησε κι αυτή με σαφήνεια:
«Δεν θα πάρει πολύ στους Έλληνες για να ανακαλύψουν ότι ο Σκιόπα δεν είναι ο Προμηθέας που χαρίζει τη φωτιά της ανάκαμψης, αλλά η Άτροπος, η Μοίρα που κόβει το νήμα της οικονομικής επιβίωσης. Αν δεν τον ξαναβάλουν στο πρώτο καράβι να τον στείλουν πίσω... μπορεί να φτάσει η στιγμή που θα γίνει ο τάφος των ελληνικών πορτοφολιών».
Με τον Σκιόπα να ενισχύει τις... ντόπιες προσπάθειες, σε λίγο δεν θα φτάνουν τα παγκάκια και τα πευκάκια της Ελλάδας για τους συνταξιούχους και τους ανέργους της...
...Και τοποτηρητής της Διεθνούς των Τραπεζών
Ο κ. Σκιόπα όμως δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής. Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιωνθεσμών, που επιδιώκουν – και ουδόλως το κρύβουν – την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, με την κατάργηση του έθνους - κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας, και την απόδοση της αρμοδιότητας οικονομικής πολιτικής σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις. Για τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κ.λπ., η δημοκρατία, όση υπήρξε τέλος πάντων μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν τελικά μια... δυσάρεστη παρένθεση, που καιρός είναι να κλείσει.
Ο κ. Σκιόπα υπήρξε εκ των πρωτεργατών της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης τύπου Μάαστριχτ, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η εγγύηση των αποδόσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου και η απαγόρευση κεϋνσιανών διορθώσεων και πολιτικών, που θα μπορούσαν να ενοχλήσουν τους εκπροσώπους της πιο τερατώδους και ολοκληρωτικής ολιγαρχίας του Χρήματος που εμφανίστηκε σε όλη την Ιστορία του ανθρώπινου γένους.
Το Μάαστριχτ, όπως έχουμε τώρα την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, συνιστά την πιο ακραία, εξτρεμιστικά μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη οικονομική δομή που δημιουργήθηκε ποτέ στην Ιστορία. Αυτή η δομή, μαζί με τη θεσμοποίηση της απόλυτης ελευθερίας των ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, επιβάλει τηνκατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή τουπολιτισμού.
Εκτός από πρωτεργάτης του Μάαστριχτ και βετεράνος του ΔΝΤ, ο «Ιταλός φίλος» του Γιώργου Παπανδρέου διαθέτει και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδιότητες. Είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπήςτης Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως, διά της υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και διά της διεθνούς επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων. Είναι επίσης ένας από τους Τριάντα.
Η Ομάδα των Τριάντα: Διευθυντήριο της παγκοσμιοποίσης
Εκτός από την Μπίλντεμπεργκ, ο Σκιόπα συμμετέχει στην «Ομάδα των Τριάντα», που έχει ιδρύσει, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με περισσότερο όμως οικονομικό - νομισματικό και λιγότερο πολιτικό περιεχόμενο, το ίδρυμα Ροκφέλερ, συντονίζοντας τους εκπροσώπους τριάντα από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη ή άτομα στενά συνδεδεμένα μαζί τους. Τις απόψεις και τα σχέδια αυτής της ομάδας, που, δυστυχώς για μας, ήρθε να εφαρμόσει στο πειραματόζωο Ελλάς, ιδίως με την πρωτοφανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα ζητήματα της ευρωζώνης, διατύπωσε οΝτέιβιντ Ροκφέλερ:
«Όλοι χρειάζονται το ΔΝΤ γιατί, δίχως αυτό, η παγκόσμια οικονομία δεν θα μπορούσε να γίνει ένα εξιδανικευμένο όραμα απόλυτα ρευστών, άψογα ενημερωμένων καιπλήρως αρρύθμιστων αγορών κεφαλαίου» (Wall Street Journal, 1.5.1998).
Στην πραγματικότητα πρόκειται για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της εξουσίας από τιςεκλεγμένες κυβερνήσεις των εθνών κρατών στα θεσμικά ή λιγότερο θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψηπαγκόσμιου ολοκληρωτισμού.
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι, λέει ο λαός. Μια ματιά στην «παρέα» του Σκιόπα στην Ομάδα των Τριάντα είναι απολύτως αποκαλυπτική για το είδος των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο σύμβουλος του κ. Παπανδρέου.
1. Επικεφαλής είναι ο Πολ Βόλκερ, ο άνθρωπος που γκρέμισε την ιδέα της ρύθμισης στην οικονομία των ΗΠΑ, καταστρέφοντας το αμερικανικό κεϋνσιανό ισοδύναμο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βόλκερ υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της οικονομικής πολιτικής τού (περίπου ακροδεξιού) προέδρου των ΗΠΑΡόναλντ Ρήγκαν, μαζί με τον Μάρτιν Φελντστάιν, επίσης μέλος των Τριάντα.
2. Οι περισσότεροι από δαύτους είναι πρώην ή νυν διευθυντικά στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της οργάνωσης που έχει καταστρέψει τις περισσότερες οικονομίες παγκοσμίως (στηΡωσία, αίφνης, οι συνέπειες της δράσης και των συνταγών του ΔΝΤ ήταν, κρινόμενες από την πτώση της παραγωγής, των επενδύσεων, του προσδόκιμου ζωής κ.λπ., ανάλογες ή χειρότερες από τα αποτελέσματα της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση το 1941!).
3. Στην Ομάδα των Τριάντα συμμετέχουν επίσης μια σειρά από «μπουμπούκια» του νεοφιλελευθερισμού, όπως
● ο πρωτεργάτης της πολωνικής θεραπείας - σοκ Μπαλσερόβιτς
● ή οι «ξεθεμελιωτές» των κοινωνιών του Μεξικού και της ΒραζιλίαςΖεντίγιο και Νέτο.
Συμμετέχουν επίσης οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων παγκοσμίως αμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών τραπεζών, όπως π.χ.
● ο Τζέικομπ Φρένκελ, αντιπρόεδρος της διαβόητης για τον ρόλο της το 2008 ΑΙG,
● o Άντριου Κρόκετ, πρόεδρος της JP Morgan Chase της οικογένειας Ροκφέλερ,
● ο Sir David Walker, ανώτερος σύμβουλος της Morgan Stanley,
● ο Gerg Hausler, πρώην στέλεχος της Lazard,
● ο Μάριο Ντράγκι, κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και βετεράνος της Goldman Sachs.
4. Kαι επειδή «η Goldman είναι παντού», δεν είναι μόνο με τους διάφορους ανθρώπους της στην Επιτροπή των Τριάντα, είναι και με τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλό της Gerald Corrigan που συμμετέχει. Όπως επίσης συμμετέχει ο βετεράνος του ΔΝΤ και νυν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ, ο Στάνλεϊ Φίσερ, και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο, γνωστός για τη συμβολή του στηνκαταστροφή της πατρίδας του!
Πολύ παράξενες λοιπόν οι παρέες του κεντροαριστερού μας χαφ. Μας έλεγαν πριν από τις εκλογές για μια επιτροπή προοδευτικών οικονομολόγων, Στίγκλιτζ, Γκαλμπρέιθ, Σεν και βρεθήκαμε τελικά με ό,τι πιο αντιδραστικό υπάρχει παγκοσμίως! Στη νεότερη ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα ευρωπαϊκά χρονικά, δεν νομίζουμε ότι υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, όσο στη σημερινή σοσιαλιστική Ελλάδα.
Μερικά έθνη πιο... ίσα από τα άλλα
Οι θεσμοί στους οποίους συμμετέχει ο Σκιόπα, παρά την ιταλική του καταγωγή, είναι κυρίως αμερικανικοί και αμερικανοεβραϊκοί, οι πιο εξτρέμ θεσμοί και οργανώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σπανίως και μόνο επικουρικά συμμετέχουν σε αυτούς εκπρόσωποι άλλων εθνοτήτων. Μιλάνε για πολυεθνικότητα, αλλά είναι μια άκρως αγγλοσαξονική και εβραϊκή πολυεθνικότητα.
Πρέπει να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι δεν εντυπωσιάζουν μόνο ο αριθμός των συμβούλων του Έλληνα πρωθυπουργού και οιιδέες τους, ακριβώς στον αντίποδα αυτών που υποστηρίζει δημόσια ο κ. Παπανδρέου. Εντυπωσιάζει και ο ακραία επιλεκτικός χαρακτήρας της εθνικής τους προέλευσης, όπως και του συνόλου των διεθνών επαφών του Έλληνα Πρωθυπουργού.
Πρέπει να ψάξουμε με το φανάρι για να βρούμε σε αυτές, αν βρούμε, κανένα Γάλλο, Γερμανό ή Ρώσο. Αντίθετα έχει πλημμυρίσει ο κόσμος από Αγγλοσάξονες και Εβραίους. Ακόμα και ηΕπιτροπή του για τη μεταρρύθμιση της κυβέρνησης και του Γραφείου του αποτελείται από έναν Αμερικανό, έναν (εβραϊκής καταγωγής) Σουηδό, ένα Βρετανό και έναν Αυστραλό. Όχι μόνο είναι ξένοι, αλλά δεν είναι τουλάχιστον Γερμανοί ή Γάλλοι, οι δύο εθνότητες που επηρέασαν αποφασιστικά τη συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους.
Τι είδους έργο είναι δυνατόν να προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή στην ελληνική δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν τόσους ξένους ειδικούς; Η κατάσταση αρχίζει και θυμίζει τους Αμερικανούς στην Ελλάδα του εμφυλίου ή τη Ρωσία μετά την πτώση του κομμουνισμού, όταν είχε αποβιβαστεί μια ταξιαρχία ξένων (που κατέστρεψαν τελικά τη χώρα).
Διερωτάται κανείς γιατί ο κ. Παπανδρέου έχει ελάχιστες έωςμηδενικές επαφές με Γάλλους, Γερμανούς, Ρώσους, Κινέζους, Άραβες, μη φιλοαμερικανούς τριτοκοσμικούς, γιατί ο διεθνής του ορίζοντας μοιάζει τόσο απελπιστικά αμερικανικός και παγκοσμιοποιημένος. Ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, η Ελλάδα έχει άλλες ανάγκες και κινδυνεύει, όπως πορεύεται, να πάθει στο τέλος ασφυξία και να πεθάνει.
(*) Το άρθρο αυτό είχε γραφτεί όταν η εφημερίδα Ελεύθερος (25.8.2010) δημοσίευσε άρθρο Ιταλού γερουσιαστή καταπέλτη για τις παρελθούσες δραστηριότητες του κ. Σκιόπα και της συζύγου του, δημιουργού, κατά το άρθρο, και πρύτανη του Σιωνιστικού Πανεπιστημίου της Ιταλίας.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 26.8.2010
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:45 π.μ.
Το ΠΑΣΟΚ θάβει μεταπολίτευση και δικαιώματα
Το ΠΑΣΟΚ θάβει μεταπολίτευση και δικαιώματα
Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010 by giorgis ·
Ετικέτες ΠΑΣΟΚ, Πολιτική
Ξεπέρασε κάθε όριο στο πολιτικό δούλεμα ο πρωθυπουργός κατά την προχθεσινή του ομιλία, επιτιθέμενος με ύφος προέδρου ...Σοσιαλιστικής Διεθνούς στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Χειροκροτούμενος από τους καρεκλοκένταυρους του πλήρως ενσωματωμένου κόμματος του, μετέτρεψε το πανηγύρι για τα 36 χρόνια από τη Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ σε κηδεία της μεταπολίτευσης. «Το πραγματικό δίλημμα σήμερα είναι αν θα πάμε πίσω σε όσα μας οδήγησαν εδώ ή αν θα δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική, καλύτερη, δικαιότερη και βιώσιμη. Αφήνουμε πίσω τα σφάλματα της περιόδου της μεταπολίτευσης», είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αναπαράγοντας όλο το μίσος της συντήρησης για τη «μεταπολίτευση», η οποία κατηγορείται γιατί έφερε στο προσκήνιο τις εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές προσδοκίες.
Το ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του «εκσυγχρονισμού» κι ακόμα νωρίτερα, εχθρευόταν την κληρονομιά της μεταπολίτευσης, παρότι την αξιοποιούσε για να ενσωματώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Σήμερα όμως το ΠΑΣΟΚ της σύγχρονης οικονομικής «χούντας» κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου, το ΠΑΣΟΚ της καταστολής και του συνεταιρισμού με τους σφαγείς του Ισραήλ, έχει κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο στα εργατικά δικαιώματα και γι' αυτό και στη μεταπολίτευση.
Ο πρωθυπουργός που αποσπά συγχαρητήρια στα σαλόνια των πολυεθνικών και κραυγές απόγνωσης και οργής στα διαμερίσματα των εργαζομένων στην Ελλάδα, σήκωσε και τη σημαία του «νέου πατριωτισμού». Σώσαμε την Ελλάδα, «που ήταν στα πρόθυρα μιας ταπεινωτικής χρεοκοπίας», είπε. Ξέχασε βέβαια να πει ότι αφού οδήγησε την εργατική οικογένεια στη χρεοκοπία και τη φτώχεια, οδηγεί και τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά με τις παράτες του ΔΝΤ και της ΕΕ! Ο πατριωτισμός του Παπανδρέου και των ομοίων του είναι ο πατριωτισμός της τάξης που υπηρετούν, είναι ο πατριωτισμός του κεφαλαίου (ελληνικού και ξένου), των τραπεζών, των εφοπλιστών και των άλλων πραγματικών συντεχνιών που απομυζούν τον πλούτο.
Πηγή: Εφημερίδα "ΠΡΙΝ"
Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010 by giorgis ·
Ετικέτες ΠΑΣΟΚ, Πολιτική
Ξεπέρασε κάθε όριο στο πολιτικό δούλεμα ο πρωθυπουργός κατά την προχθεσινή του ομιλία, επιτιθέμενος με ύφος προέδρου ...Σοσιαλιστικής Διεθνούς στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Χειροκροτούμενος από τους καρεκλοκένταυρους του πλήρως ενσωματωμένου κόμματος του, μετέτρεψε το πανηγύρι για τα 36 χρόνια από τη Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ σε κηδεία της μεταπολίτευσης. «Το πραγματικό δίλημμα σήμερα είναι αν θα πάμε πίσω σε όσα μας οδήγησαν εδώ ή αν θα δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική, καλύτερη, δικαιότερη και βιώσιμη. Αφήνουμε πίσω τα σφάλματα της περιόδου της μεταπολίτευσης», είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αναπαράγοντας όλο το μίσος της συντήρησης για τη «μεταπολίτευση», η οποία κατηγορείται γιατί έφερε στο προσκήνιο τις εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές προσδοκίες.
Το ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του «εκσυγχρονισμού» κι ακόμα νωρίτερα, εχθρευόταν την κληρονομιά της μεταπολίτευσης, παρότι την αξιοποιούσε για να ενσωματώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Σήμερα όμως το ΠΑΣΟΚ της σύγχρονης οικονομικής «χούντας» κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου, το ΠΑΣΟΚ της καταστολής και του συνεταιρισμού με τους σφαγείς του Ισραήλ, έχει κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο στα εργατικά δικαιώματα και γι' αυτό και στη μεταπολίτευση.
Ο πρωθυπουργός που αποσπά συγχαρητήρια στα σαλόνια των πολυεθνικών και κραυγές απόγνωσης και οργής στα διαμερίσματα των εργαζομένων στην Ελλάδα, σήκωσε και τη σημαία του «νέου πατριωτισμού». Σώσαμε την Ελλάδα, «που ήταν στα πρόθυρα μιας ταπεινωτικής χρεοκοπίας», είπε. Ξέχασε βέβαια να πει ότι αφού οδήγησε την εργατική οικογένεια στη χρεοκοπία και τη φτώχεια, οδηγεί και τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά με τις παράτες του ΔΝΤ και της ΕΕ! Ο πατριωτισμός του Παπανδρέου και των ομοίων του είναι ο πατριωτισμός της τάξης που υπηρετούν, είναι ο πατριωτισμός του κεφαλαίου (ελληνικού και ξένου), των τραπεζών, των εφοπλιστών και των άλλων πραγματικών συντεχνιών που απομυζούν τον πλούτο.
Πηγή: Εφημερίδα "ΠΡΙΝ"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)