Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010
Όταν ο Γιώργος «συγκλίνει» με τον... Σόρος!
Από topontiki.gr
(via Ανεμογκάστρι)
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Το πολυνομοσχέδιο με τις νέες ρυθμίσεις για τα εργασιακά, τις περικοπές των μισθών στις ΔΕΚΟ και τις φορολογικές αλλαγές υποτίθεται πως θα ήταν η «προίκα» με την οποία θα πήγαινε ο πρωθυπουργός στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. σήμερα και αύριο. Υπό μάλης θα είχε επίσης την άρση του καμποτάζ στην κρουαζιέρα, αλλά και την έγκριση, από το υπουργικό συμβούλιο, του νομοσχεδίου για τις περικοπές στην Υγεία.
Κάπως έτσι υπολόγιζε ότι ίσως οι Ευρωπαίοι εκτιμήσουν τον «μεταρρυθμιστικό» οίστρο της κυβέρνησης και ενδεχομένως θα αντιμετωπίσουν ευμενέστερα τα θέματα που την απασχολούν, με πρώτο και καλύτερο την «επιμήκυνση» αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. από τον «μηχανισμό στήριξης».
Ωστόσο, ύστερα από τις επισημάνσεις των Ευρωπαίων για παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης στην υλοποίηση των στόχων του Μνημονίου, ο πρωθυπουργός γνωρίζει πως τα περιθώριά του είναιπολύ στενά και η δυνατότητά του για διαπραγμάτευση ανύπαρκτη– όχι πως διαπραγματεύθηκε οτιδήποτε απ’ όταν εξελέγη, αλλά λέμε τώρα...
Έγιναν δε ακόμη στενότερα ύστερα από το νέο «όχι» της Γερμανίας για το ευρωομόλογο από τον ΥΠΕΞ της χώρας αυτής Γκίντο Βεστερβέλε δύο εικοσιτετράωρα πριν από το Συμβούλιο Κορυφής με άρθρο του στην Frankfurter Allgemeine Zeitung. Το ευρωομόλογο υποτίθεται ότι ήταν ένα ακόμη από τα «αιτήματα» του Γ. Παπανδρέου στη σύνοδο κορυφής.
Τέλος, όπως έχει ήδη καταγραφεί από το ρεπορτάζ, ούτε την αύξηση των κονδυλίων του ευρωταμείου στήριξης ούτε την αγορά κρατικών ομολόγων από το εν λόγω ταμείο θα αγγίξουν ως θέματα οι ηγέτες της Ευρώπης στη σύνοδο αυτήν.
Με άλλα λόγια... πάπαλα. Ένας ακόμη γύρος χωρίς πολιτική «ανακούφιση» για την κυβέρνηση, η οποία βλέπει απλώς να προχωρεί το γερμανικό σχέδιο για τις ελεγχόμενες πτωχεύσεις των χωρών με πολύ υψηλά ελλείμματα και χρέος. Αυτά συνθέτουν με δυο λόγια την προοπτική, αλλά για την κατάληξη της συνόδου καλό είναι να περιμένουμε έως αύριο.
Βρε καλώς τα παιδιά...
Για σκεφθείτε όμως. Τι ακριβώς ζητάει η ελληνική κυβέρνηση από τους Ευρωπαίους, σύμφωνα με όσα η ίδια λέει δεξιά κι αριστερά;
Κατ' αρχάς να μην πληρώσουν τη νύφη οι ιδιώτες ομολογιούχοι (δηλαδή τράπεζες και επενδυτικά κεφάλαια - funds) σε περιπτώσεις «κουρέματος» των κρατικών χρεών στο πλαίσιο του μόνιμουμηχανισμού πτωχεύσεων που προωθούν οι Γερμανοί. Γι' αυτόν τον λόγο υποτίθεται ότι ο πρωθυπουργός μας έχει μάλιστα συγκρουστείαγρίως με τη Μέρκελ.
Αν όμως προστατευθούν οι ιδιώτες από το όποιο «κούρεμα», τότε ποιοι θα πληρώσουν; Προφανώς τα κράτη - δανειστές, όπως αυτά της Ευρωζώνης, τα οποία μας έδωσαν τον έκτακτο δανεισμό των 110 δισ. ευρώ, αλλά και ό,τι άλλο σχετίζεται με τα κράτη αυτά, όπως, ενδεχομένως, τα ασφαλιστικά ταμεία με δημόσιο χαρακτήρα.
Κατά σύμπτωση, ο μεγαλοκερδοσκόπος και... πλανητικών διαστάσεων τζογαδόρος Τζορτζ Σόρος έγραψε προχθές στουςFinancial Times ένα άρθρο με τίτλο «Η Ευρώπη θα έπρεπε να σώσει τις τράπεζες πριν από τα κράτη» (μεταφρασμένο το κείμενο θα το βρείτε ολόκληρο εδώ). Τι λέει αυτός ο αξιότιμος κύριος μεταξύ άλλων;
«Τα έκτακτα δάνεια (σ.σ.: του ευρωπαϊκού «μηχανισμού στήριξης») θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την επανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, όσο και για να προσφέρουν πίστωση στα κράτη. Οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν πιο αποδοτικά τα κεφάλαια από τα εθνικά δημόσια. Θα μειωθούν τα ελλείμματα στις χώρες και θα αποκατασταθεί η πρόσβαση στις αγορές νωρίτερα, αν το τραπεζικό σύστημα έχει επαρκή κεφαλαιοποίηση. Είναι καλύτερα να δοθούν κεφάλαια τώρα, νωρίτερα παρά αργότερα, και είναι καλύτερα να γίνει σεευρωπαϊκή βάση, παρά να ενεργήσει η κάθε χώρα μόνη της.
Έτσι θα δημιουργηθεί ένα ευρωπαϊκό ρυθμιστικό καθεστώς. Η πανευρωπαϊκή ρύθμιση των τραπεζών παρεμβαίνει λιγότερο στην εθνική ανεξαρτησία από τον ευρωπαϊκό έλεγχο της δημοσιονομικής πολιτικής. Και ο ευρωπαϊκός έλεγχος των τραπεζών είναι λιγότερο ευπαθής σε πολιτική κατάχρηση από τον εθνικό έλεγχο».
Κάθε λέξη του Σόρος ανοίγει κι ένα μεγάλο θέμα. Όμως η βασικήτου αντίληψη είναι πως «οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν πιο αποδοτικά τα κεφάλαια από τα εθνικά δημόσια». Ο επόμενος καημός του όμως είναι πως «ο ευρωπαϊκός έλεγχος των τραπεζών είναι λιγότερο ευπαθής σε πολιτική κατάχρηση από τον εθνικό έλεγχο».
Γιατί; Διότι, όταν ο δανεισμός βρίσκεται υπό εθνική διαχείριση, ίσως υπάρξουν απρόβλεπτα γεγονότα, όπως μια ανεξέλεγκτηπτώχευση, μια παύση πληρωμών του χρέους ή, ακόμη χειρότερα, μια άρνηση της νομιμότητάς του, ειδικά σε ακραίες περιπτώσεις όπως της Ελλάδας, η οποία ήδη έχει πληρώσει μιάμιση φορά το σημερινό της χρέος αλλά και πάλι το χρωστάει ακέραιο και... προσαυξημένο.
Κυρίως, όμως, η απαίτηση του Σόρος, εφόσον υλοποιηθεί, διασφαλίζει ότι, καθώς πληθαίνουν οι υπό χρεοκοπία χώρες της Ευρωζώνης, τα κερατιάτικα θα τα πληρώνουν οι ισχυρότεροι εταίροι της Ζώνης και, κυρίως, η Γερμανία και η Γαλλία. Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο παίρνει μεγάλη παράταση η δυνατότητα για συνέχιση της κερδοσκοπίας με τα ομόλογα, αλλά, επιπλέον, η «ευρωπαϊκή εγγύηση» διασφαλίζει τα εξής απλά:
● Τα ισχυρά κράτη της Ευρώπης όχι μόνο θα δανείζουν τα αδύναμα και χρεοκοπημένα, αλλά και θα φροντίζουν για τη διασφάλιση της διατήρησης και... επαύξησης του χρέους αυτού – το ίδιο τοελληνικό Μνημόνιο περιλαμβάνει μια ανάλογη... προφητεία για δραματική αύξηση του χρέους στο τέλος της δημοσιονομικής «προσαρμογής» και, μάλιστα, τα μέχρι τώρα στοιχεία τηνυπερβαίνουν κατά πολύ!
● Τα ίδια αυτά ευρωπαϊκά κράτη θα δανείζονται προκειμένου να διασφαλίζουν τα τεράστια κονδύλια του «μηχανισμού στήριξης». Επομένως το τραπεζικό σύστημα αφενός θα έχει την καλύτερη δυνατή... πελατεία και αφετέρου θα είναι ο κύριος αποδέκτης της βοήθειας προς τις χειμαζόμενες οικονομίες.
● Κυρίως όμως με τον τρόπο αυτόν – καθώς οι «αγορές» θα πιέζουνόλο και περισσότερο για μεγαλύτερη «στήριξη» προς τους παρίες της Ευρωζώνης – οι σήμερα ισχυρές οικονομίες της Ευρώπης θα γίνονται όλο και πιο ευάλωτες. Έτσι από τη μια το ευρώ θααποδυναμώνεται και από την άλλη οι «αγορές», δηλαδή ο Σόρος και οι... «ομότεχνοί» του, θα κερδοσκοπούν όλο και πιο ασύστολα όχι μόνο με τα ομόλογα, αλλά κυρίως με τα νομισματικά παιχνιδάκια, τα οποία είναι το ψωμοτύρι τους.
Η... σύμπτωση με το ευρωομόλογο
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η έως τώρα ταύτιση απόψεων του Γ. Παπανδρέου και του Σόρος είναι απλώς μια σύμπτωση. Η πλάκα όμως είναι ότι η ταύτιση αυτή πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού οι δυο τους συναντιούνται στο... ευρωομόλογο!
● Ο πρωθυπουργός της χώρας μας δεν τάχθηκε τώρα υπέρ του ευρωομολόγου, αλλά ήδη τουλάχιστον από τον Ιανουάριο του 2010 – σε ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, συμφωνώντας μάλιστα με τον έτερο σοσιαλισταρά ηγέτη υπό χρεοκοπία χώρας, τον Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες Θαπατέρο. Άρα η άποψή του αυτή δεν είναι συγκυριακή. Ίσχυε αρκετά πρινπροσφύγουμε στον «μηχανισμό».
● Ο Σόρος, στο άρθρο του που αναφέραμε πιο πάνω, σημειώνει: «Το επιτόκιο των πακέτων διάσωσης θα πρέπει να μειωθεί στο επίπεδο στο οποίο μπορεί να δανειστεί και η ίδια η Ε.Ε. Αυτό θα έχει το πλεονέκτημα να αναπτυχθεί μια ενεργή αγορά ευρωομολόγων».
Ποια είναι η επιδίωξη του Σόρος; Μα, αυτή που μόλις παραπάνω περιγράψαμε: η γενίκευση της εγγύησης των επισφαλών ομολόγων κατά κύριο λόγο από τη Γερμανία και δευτερευόντως από τη Γαλλία, οι οποίες όχι μόνο θα εγγυώνται τον δανεισμό των αδύναμων χωρών, αλλά επί της ουσίας θα τον διενεργούν!
Δεν είναι τυχαία η προϋπόθεση που έβαλε προ ημερών ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προκειμένου η χώρα του να δεχτεί την έκδοση ευρωομολόγου. Δηλαδή η Γερμανία:
● Να έχει «τον κυρίαρχο λόγο στις δομικές αλλαγές που απαιτούνται στον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
● Να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της Ε.Ε. στο πλαίσιο του μοντέλου της οικονομικής διακυβέρνησης, το οποίο η ίδια εισηγείται.
Το μοντέλο αυτό το έχουμε χαρακτηρίσει και προσφάτως«δημοσιονομικό Νταχάου», καθώς η Γερμανία επιχειρεί να περάσει – και ακριβώς εδώ βρίσκεται η διαπραγμάτευση για την υιοθέτηση ή όχι του ευρωομολόγου – το σχέδιό της για πλήρη έλεγχο της οικονομικής πολιτικής, των προϋπολογισμών και των δημοσιονομικών στοιχείων των ευρωπαϊκών χωρών, έχοντας μάλιστα συντάξει και ποινολόγιο, του οποίου οι ποινές θα εφαρμόζονταιαυτομάτως όταν η ίδια θα κρίνει ότι κάποια χώρα είτε ξεπερνά κάποια σφιχτά όρια χρέους και ελλείμματος ή, απλώς, όταν η Γερμανία κρίνει ότι η υπό εξέταση χώρα... κινδυνεύει να τα υπερβεί.
Η οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης, με άλλα λόγια, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα «Μνημόνιο» εις το διηνεκές. Αυτός άλλωστε είναι ο μόνος τρόπος ώστε – κατά τη λογική του Σόρος αυτή τη φορά – να διασφαλίζονται τα λεφτά των ιδιωτών δανειστών των ευρωπαϊκών χωρών. Δηλαδή... τα δικά του.
Το εντυπωσιακό στην περίπτωσή μας είναι ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διεκδικεί την έκδοση του ευρωομολόγου παρ’ ότι έτσι καταρρέει και το τελευταίο οχυρό εθνικής κυριαρχίας: το δικαίωμα της χώρας να δανείζεται με τον τρόπο που αυτή επιλέγει.
Αν και είναι γνωστό ότι, στο πλαίσιο της ένταξής μας στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη έχουμε απεμπολήσει εδώ και χρόνια το σημαντικότερο μέρος αυτού που ονομάζουμε «εθνική κυριαρχία», ωστόσο έμεναν στη δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους τρία σημαντικά όπλα:
● Η κρατική ασυλία έναντι των ιδιωτών δανειστών – ύψιστο όπλο διαπραγμάτευσης και τελευταία καταφυγή έναντι της απειλής κατάσχεσης ολόκληρης της χώρας. Απεμπολήθηκε μονομερώς καιοικειοθελώς από την κυβέρνηση Παπανδρέου με την κατάπτυστη δανειακή σύμβαση στο πλαίσιο του δανεισμού από τον «μηχανισμό στήριξης».
● Η αρμοδιότητα άσκησης της οικονομικής πολιτικής. Αυτή πάει περίπατο αν η Γερμανία περάσει το σχέδιό της για την «οικονομική διακυβέρνηση». Ο Γ. Παπανδρέου πάντως έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει ένθερμος θιασώτης της «οικονομικής διακυβέρνησης» και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.
● Η αρμοδιότητα μιας χώρας να επιλέγει αυτή τον τρόπο με τον οποίο δανείζεται, καθώς και να επιλέγει τις πηγές του δανεισμού της. Αυτό ακριβώς καταργείται με την έκδοση του ευρωομολόγου, την οποία διεκδικεί ο Γ. Παπανδρέου παράλληλα και ταυτόχρονα με τουςδιεθνείς κερδοσκόπους, οι οποίοι αποσκοπούν ξεκάθαρα στην αποδυνάμωση της Ευρώπης, αλλά και στη στέρηση από τα κράτη της δυνατότητας να αποφασίζουν για το πώς θα διαχειριστούν τα χρέη τους.
Με όλα αυτά ως δεδομένα, το συμπέρασμα είναι αυτονόητο. Οι Γερμανοί πρώτα θα μας πάρουν τα σώβρακα και τις κομπινεζόν καιύστερα θα μας παραχωρήσουν το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστούμε – από τα... καλαμπαλίκια του Σόρος!
Παρεμπιπτόντως ο αθεόφοβος στο κείμενό του στους Financial Timesέγραψε κάτι που εμείς φωνάζουμε τόσο καιρό:
«Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι επιτοκιακές αποκλίσεις (σ.σ.: δηλαδή τα περιβόητα... σπρεντ, τα οποία μας έσυραν στον «μηχανισμό» και το ΔΝΤ!) διευρύνθηκανμόνο το 2009, όταν η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας ανακοίνωσε ότι η προκάτοχός της είχεεξαπατήσει και το έλλειμμα ήταν πολύ μεγαλύτερο απ' όσο δηλωνόταν. Εκείνη ήταν η αρχή της κρίσης του ευρώ».
Έτσι ακριβώς, ο αχάριστος...
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 11:41 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Χριστακόπουλος Στ. (Ποντίκι)
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Οι Δον Κορλεόνε της παγκόσμιας διακυβέρνησης , του Δ. Καζάκη
Οι Δον Κορλεόνε της παγκόσμιας διακυβέρνησης
Πηγή: Bαθύ Κόκκινο
του Δ. Καζάκη
Παρέλαση υψηλών προσωπικοτήτων της διεθνούς επιτήρησης και κηδεμονίας στην Αθήνα. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος - Καν ήλθε και απήλθε, αφού μίλησε στους υποτακτικούς του στην επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής και συναντήθηκε με τους βασικούς στυλοβάτες του πολιτικού συστήματος της κατοχής, τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Ν.Δ. και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αναμένονται εντός της εβδομάδας και οι επίτροποι Ρεν και Χαν με ανάλογη αποστολή.
Τι γυρεύουν όλοι αυτοί στη χώρα; Γιατί τους έπιασε ο καημός και η πρεμούρα να έρθουν αυτήν ακριβώς την περίοδο; Ο λόγος είναι απλός: βρισκόμαστε μπροστά στην πιο δύσκολη φάση της θεσμοθετημένης κατοχής.
Το μνημόνιο μπορεί να έχει αποτύχει στους διακηρυγμένους στόχους του, αλλά έχει πετύχει στην κρυφή του επιδίωξη, δηλαδή να φέρει τη μεγάλη πλειονότητα σε κατάσταση απόγνωσης.
Ήρθε λοιπόν η ώρα των «διαρθρωτικών αλλαγών», των μεγάλων «μεταρρυθμίσεων» με τις οποίες θα ξεπουληθεί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σ' αυτήν τη χώρα, θα ιδιωτικοποιηθεί ολοκληρωτικά το κράτος και θα μετατραπεί ανοιχτά σε όργανο καταστολής και επιβολής της κατοχής. Έτσι θεωρούν οι μεγάλοι μας «εταίροι» ότι μπορούν να επιβάλουν στη χώρα και στον λαό της μια διαδικασία χρεοκοπίας εσαεί, επ' αόριστον, υπό καθεστώς επιμήκυν¬σης, αναδιάρθρωσης, ανάταξης ή «χρονικής αναπροσαρμογής» του χρέους.
Σκέφτηκε κανείς ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι, όπως π.χ. ο Στρος - Καν, ο Μπαρόζο, ο Τρισέ και οι όμιοι τους, οι οποίοι απαρτίζουν τα διεθνή διευθυντήρια της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που τόσο λατρεύει ο κ. πρωθυπουργός;
Ποιοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν ολόκληρους λαούς με τέτοια περιφρόνηση; Από πού κρατά η σκούφια του κ. Στρος Καν, ο οποίος, όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει με την ελληνική νεολαία τώρα που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα της, απάντησε με χαρακτηριστική αναλγησία:
«Το ενδεχόμενο να φύγει η νεολαία είναι ένα ζήτημα που αναπτύσσεται σε πολλές χώρες. Είναι σημαντικό να τους δημιουργήσεις κίνητρα, γιατί, όταν επιστρέψουν στη χώρα τους, θα έχουν αποκτήσει εμπειρία. Κατανοώ την απελπισία τους που μπορεί να αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό. Καλώς, όταν αποκατασταθεί η ομαλότητα και υπάρξει ανάπτυξη, θα επανέλθουν» ήταν η απάντηση του επικεφαλής του ΔΝΤ. Με άλλα λόγια, είναι καλό και χρήσιμο που η απελπισία οδηγεί τους νέους μακριά από τη χώρα τους. Έτσι κερδίζουν σε εμπειρίες και γίνονται πολίτες του κόσμου.
Ο σκανδαλιάρης Ντομινίκ
Ποιος είναι όμως αυτός ο κύριος που μιλά έτσι για τη νεολαία και τις αγωνίες της; Ο Ντομινίκ Στρος - Καν αναδείχθηκε πρώτη φορά όταν το 1981 τέθηκε επικεφαλής του Κέντρου Μελετών και Έρευνας Αποταμιεύσεων του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας, που ήταν ένα ίδρυμα κρατικά χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Γαλλίας.
Εκεί συνδέθηκε με το μεγάλο αφεντικό της ιδιωτικής ασφάλισης στη Γαλλία, τον Ντενις Κεσλερ, ο οποίος τον εισήνανε νια πρώτη φορά στον μυστικό κόσμο της γαλλικής ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων. Μαζί του οργάνωσε μια από τις πρώτες επιθέσεις στην κοινωνική ασφάλιση της Γαλλίας και ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη κατάργησης της.
Η στάση του αυτή εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στους κύκλους των ισχυρών επιχειρηματιών και πολιτικών της Γαλλίας και έτσι σύντομα αναρριχήθηκε στην πολιτική για να γίνει υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου το 1991 επιλεγμένος από τον ίδιο τον Φρανσουά Μιτεράν. Τη θέση κράτησε έως το 1993 και έφυγε με καλά εδραιωμένη τη φήμη του στους βιομηχανικούς και άλλους επιχειρηματικούς κολοσσούς ως ο «δικός τους άνθρωπος» στο σοσιαλιστικό κόμμα και τις κυβερνήσεις του.
Προσπαθώντας να εξαργυρώσει τη φήμη του αλλά και τις πολύ στενές διασυνδέσεις του με τις κορυφές των επιχειρήσεων και της πολιτικής, στήνει το 1994 μαζί με τον Ρεϊμόντ Λεβί, αφεντικό της Renault, τον Κύκλο της Βιομηχανίας. Πρόκειται για μια εταιρεία λόμπι με έδρα τις Βρυξέλλες και βασικό αντικείμενο την προώθηση των συμφερόντων των γαλλικών πολυεθνικών στα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλύτερων ονομάτων της βιομηχανίας και του εμπορίου στη Γαλλία.
Όπως ήταν φυσικό, η υπηρεσία του αυτή δεν πήγε χαμένη, και το 1997, στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, ορίζεται υπουργός Οικονομικών. Το πρώτο πράγμα που απασχόλησε τον Στρος - Καν ήταν το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα της Γαλλίας. Εγκαινιάζει ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της Γαλλίας, ενισχύοντας ξεδιάντροπα τα πιο μεγάλα ιδιωτικά μονοπώλια της χώρας.
«Η μεγαλύτερη έρευνα απάτης»
Ήταν τόσο ανοιχτοχέρης προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες, ώστε ο Ερνστ-Αντουάν Σελιέρ, πρόεδρος τότε της μεγαλύτερης εργοδοτικής οργάνωσης στη Γαλλία, της MEDEF, είχε πει για τον Στρος - Καν τον Ιούλιο του 1998: «Μπορεί ο υπουργός των Οικονομικών μας να μην είναι ο ιδανικότερος του κόσμου, αλλά σίγουρα κάνει ό,τι του είναι δυνατόν για να μη δημιουργήσει προβλήματα στους επιχειρηματίες».
Όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιους τύπους, το όνομα του συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην ιστορία της Γαλλίας. Πρόκειται για το σκάνδαλο της γαλλικής πολυεθνικής Elf Aquitaine, η οποία χρηματοδοτούσε αδρά το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, αλλά και πολιτικούς άλλων χωρών, όπως στη Γερμανία. Η έρευνα για το σκάνδαλο αυτό χαρακτηρίστηκε από την «Gardian» (12.11.2007) ως η «μεγαλύτερη έρευνα απάτης στην Ευρώπη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου... Η EIF είχε μετατραπεί σε ιδιωτική τράπεζα για αξιωματούχους που ξόδευαν 200 εκατ. λίρες σε πολιτικές εκδουλεύσεις, ερωμένες, υψηλή τέχνη, βίλες και διαμερίσματα».
Στο σκάνδαλο αυτό φιγουράριζαν πολλά κυβερνητικά στελέχη, μαζί τους και ο κ. Στρος - Καν, ο οποίος είχε αφήσει όνομα για την ιδιαίτερη αδυναμία του στο γυναικείο φύλο και τις απολαύσεις της ζωής.
Όπως ήταν φυσικό, κανένας πολιτικός δεν βρέθηκε ένοχος, αν και η έρευνα αποκάλυψε μίζες εκατομμυρίων. Παρά την επίσημη αθώωση του, το σκάνδαλο αυτό θα συνεχίσει να κυνηγά τον Στρος - Καν μέχρι τη στιγμή που θα επιλεγεί να γίνει διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ το 2007. Η υπηρεσία σε τέτοιους οργανισμούς επιτρέπει σε τύπους σαν τον Στρος -Καν αφενός να γλιτώνουν από τα δύσκολα και αφετέρου να μη δίνουν λογαριασμό για τα πάθη και τις εξαρτήσεις τους. Έτσι, μπορεί ελεύθερα να υπηρετεί τα συμφέροντα που υπηρετούσε πάντα και να ασκείται στα βίτσια του, κυρίως στο κυνήγι του πλούτου και του ωραίου φύλου, δίχως να νοιάζεται για το αν θα κληθεί κάποτε να δώσει λογαριασμό.
Οι οργανισμοί σαν το ΔΝΤ εξασφαλίζουν πλήρη ασυλία για τους ανώτατους αξιωματούχους τους.
Ο Μανουέλ των αγορών γκρέμισε την Πορτογαλία
Μήπως όμως είναι καλύτερος ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο; Αυτός ο κύριος εξασφάλισε την τωρινή του θέση οδηγώντας τη χώρα του στη μεγαλύτερη και βαθύτερη κρίση στην ιστορία της, η οποία σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία. Ο Μπαρόζο έγινε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας στις 6 Απριλίου 2002. Ως πρωθυπουργός δήλωσε ότι πάνω απ' όλα προέχει η μείωση του κρατικού ελλείμματος, για το οποίο, όπως πάντα, ευθύνεται η διαφθορά όχι της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά των δημοσίων υπαλλήλων και της κοινωνίας. «Ποτέ άλλοτε από την εποχή της ίδρυσης της Πορτογαλίας τον 12ο αιώνα δεν είχε τεθεί στο κέντρο της προσοχής σε τέτοιο βαθμό το έλλειμμα και η ανάγκη περιορισμού της κρατικής σπατάλης. Επιτέλους απαλλασσόμαστε από την ιδέα ότι το κράτος είναι πιο σημαντικό από την ιδιωτική πρώτοβουλία» δήλωνε ο Μπαρόζο το 2004.
Τους χρεοκόπησε!
Και το «Economist» (25.5.2004), εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη των διεθνών αγορών, έγραφε διθυραμβικά: «Στα δυο χρόνια της διακυβέρνησης του, ο κ. Ντουράο Μπαρόζο έχει διακηρύξει δυο "μεγάλες νίκες" στην πάλη του για υγιή δημοσιονομικά. Το 2002 περιέκοψε το έλλειμμα του προϋπολογισμού που κληρονόμησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις από το 4,4% στο 2,7% του ΑΕΠ, μόνο μέσα σε οκτώ μήνες. "Αμφιβάλλω αν κάποια άλλη χώρα στην Ευρώπη θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο" υπερηφανεύεται. Τον περασμένο χρόνο κράτησε το έλλειμμα μόλις στο 2,8%. Πιστεύει επίσης ότι έχει εισαγάγει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης με πιο υγιείς οικονομίες».
Όλα αυτά φυσικά συνοδεύονταν από μια άγρια περικοπή μισθών και λαϊκών εισοδημάτων, δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην Ε.Ε. Κι όλα αυτά για να τηρηθεί αυστηρά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ευρωζώνης. Σας θυμίζει τίποτε; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η πορτογαλική οικονομία να βυθιστεί σε μια ύφεση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμη, ενώ σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία και τον μηχανισμό στήριξης.
Η επίσημη ανεργία από το 4,1% το 2002 εκτινάχθηκε στο 6,4% το 2004, για να φτάσει σήμερα να είναι γύρω στο 10%. Η φτώχεια από το 13% του πληθυσμού έφτασε σε τρία χρόνια στο 18%, ενώ σήμερα υπερβαίνει το 20%.
Ακόμα και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας από 78% της Ε.Ε. των 27 το 2000 βυθίστηκε στο 75% το 2004, επίπεδο στο οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Αλλά και η μείωση των κρατικών ελλειμμάτων αποδείχτηκε ότι ήταν υπόθεση εντελώς προσωρινή, παρά την άγρια λιτότητα, και προϊόν μαγειρέματος στοιχείων. Όταν το 2005 ανατράπηκε η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο και αναδείχθηκε νέα, αποκαλύφθηκε ότι το κρατικό έλλειμμα, αντί να μειωθεί, είχε εκτιναχθεί σε πάνω από 6% του ΑΕΠ.
Η κοινωνικά ανάλγητη και καταστροφική πολιτική του Μπαρόζο για να στηριχθεί το «ισχυρό» ευρώ οδήγησε πολύ γρήγορα στην πολιτική κατάρρευση της κυβέρνησης του.
Τον έσωσε ο Μπους...
Όμως, πριν συμβεί αυτό, ο εν λόγω κύριος φρόντισε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ και να εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν το 2004 εγκαταλείποντας την πρωθυπουργία της χώρας του. Βλέπετε, είχε πρωτοστατήσει στη «συμμαχία των προθύμων» του Τζορτζ Μπους και, παρά την άγρια λιτότητα, βρήκε τα αναγκαία κονδύλια για να στείλει στρατό στο Ιράκ.Φυσικά η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο, όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιου είδους κυβερνήσεις, πνίγηκε στα σκάνδαλα. Το χειρότερο όμως απ' όλα, που ακόμη και σήμερα κατατρέχει τον εν λόγω κύριο, είναι το σκάνδαλο παιδεραστίας το 2004 σε ένα κρατικό ίδρυμα της Λισσαβώνας. Την εποχή που δραπέτευσε ο Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν, ο πορτογαλικός Τύπος έβριθε από ιστορίες που συνέδεαν πολιτικά και κυβερνητικά στελέχη του κόμματος του, αλλά και τον ίδιο, με ένα τεράστιο κύκλωμα παιδεραστίας, που είχε μετατρέψει τα κρατικά ιδρύματα και γενικά την Πορτογαλία σε παράδεισο αυτού του είδους. Ο κύριος αυτός δεν λογοδότησε ποτέ για όλα αυτά.
Ο κύριος Τρισέ
Μήπως είναι καλύτερος ο Ζαν Κλοντ Τρισέ; Πρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας; Ο εν λόγω κύριος είναι γέννημα βρέμμα της γαλλικής δημόσιας διοίκησης, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος από κούνια. Το 1987 έγινε μέλος - υπό συνθήκες περίεργες για ανώτερο στέλεχος της γαλλικής δημόσιας διοίκησης - μιας από τις πιο ισχυρές οργανώσεις στον κόσμο των διεθνών χρηματαγορών, της Ομάδας των Τριάντα (Group of Thirty) με έδρα την Ουάσιγκτον. Η οργάνωση αυτή εμφανίζεται ως ιδιωτικό ίδρυμα, «δεξαμενή σκέψης», που υποστηρίζεται από τα πιο ισχυρά ιδιωτικά και κρατικά πιστωτικά ιδρύματα του κόσμου. Σ' αυτήν ανήκουν οι περισσότεροι από τους διατελέσαντες υπουργούς Οικονομικών των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου και του τωρινού, ακαδημαϊκοί και τραπεζίτες, θεωρείται στον χώρο των κεφαλαιαγορών πολύ πιο ισχυρή από την Τριμερή Επιτροπή και τη Μπίλντερμπεργκ.
Είναι αυτή που κατά κύριο λόγο προώθησε το άνοιγμα των χρηματοπιστωτικών αγορών που οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια κρίση και στο κραχ του 2008. Όπως ήταν φυσικό, η συμμετοχή του κ. Τρισέ σ' αυτήν την οργάνωση του άνοιξε τις πόρτες για να αναδειχθεί σε διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας το 1993 και αργότερα το 2003 να διαδεχθεί τον Βιμ Ντούιζενμπεργκ στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όμως το γεγονός που σφράγισε την καριέρα του κ. Τρισέ είναι η εμπλοκή του στο σκάνδαλο της γαλλικής κρατικής τράπεζας Credit Lyonnais, το οποίο δικαίως ονομάστηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα τραπεζικά σκάνδαλα στη γαλλική ιστορία, αλλά και διεθνώς.
Ξέπλυμα χρήματος
Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ξεπλύματος χρήματος, αλλά και δοσοληψιών με ύποπτα επιχειρηματικά κυκλώματα, ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα. Το σκάνδαλο ξέσπασε ενόσω ο Τρισέ ήταν διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας και εν γνώσει του. Κατηγορήθηκε για συγκάλυψη και συμμετοχή, αλλά αθωώθηκε τον Ιούνιο του 2003 λόγω έλλειψης στοιχείων. Τα στοιχεία είχαν καεί σε πυρκαγιά που κατέκαψε το αρχηγείο της Credit Lyonnais το 1998 στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση, προκειμένου να χαθούν μια για πάντα τα ίχνη του σκανδάλου που οδηγούσαν σε πολιτικούς και στελέχη της δημόσιας διοίκησης, σαν τον Τρισέ, διασώζουν την τράπεζα με 31 δισ. ευρώ και την ιδιωτικοποιούν. Έτσι κανείς δεν βρήκε ποτέ τίποτε για να ενοχοποιήσει κάποιον υψηλά ιστάμενο γι' αυτό το σκάνδαλο, ενώ ο Τρισέ εξασφάλισε τη δική του ασυλία πηγαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.
υτά είναι τα κεντρικά πρόσωπα του διεθνούς μηχανισμού που έχει στηθεί για να βοηθήσει, υποτίθεται, τη χώρα. Αυτοί είναι που τολμάνε να μιλούν για διαφθορά και αναξιοπιστία της Ελλάδας. Πρόκειται για τους Δον Κορλεόνε της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» των διεθνών αγορών, όπου διακαώς θέλει να ενταχθεί και ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας. Μπροστά τους οι αληθινοί Δον Κορλεόνε της μαφίας δεν είναι παρά ερασιτέχνες του είδους.
* Ο Δ. Καζάκης είναι οικονομολόγος - αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 9/12
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 5:15 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΚΑΖΑΚΗΣ
Πηγή: Bαθύ Κόκκινο
του Δ. Καζάκη
Παρέλαση υψηλών προσωπικοτήτων της διεθνούς επιτήρησης και κηδεμονίας στην Αθήνα. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος - Καν ήλθε και απήλθε, αφού μίλησε στους υποτακτικούς του στην επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής και συναντήθηκε με τους βασικούς στυλοβάτες του πολιτικού συστήματος της κατοχής, τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Ν.Δ. και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αναμένονται εντός της εβδομάδας και οι επίτροποι Ρεν και Χαν με ανάλογη αποστολή.
Τι γυρεύουν όλοι αυτοί στη χώρα; Γιατί τους έπιασε ο καημός και η πρεμούρα να έρθουν αυτήν ακριβώς την περίοδο; Ο λόγος είναι απλός: βρισκόμαστε μπροστά στην πιο δύσκολη φάση της θεσμοθετημένης κατοχής.
Το μνημόνιο μπορεί να έχει αποτύχει στους διακηρυγμένους στόχους του, αλλά έχει πετύχει στην κρυφή του επιδίωξη, δηλαδή να φέρει τη μεγάλη πλειονότητα σε κατάσταση απόγνωσης.
Ήρθε λοιπόν η ώρα των «διαρθρωτικών αλλαγών», των μεγάλων «μεταρρυθμίσεων» με τις οποίες θα ξεπουληθεί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σ' αυτήν τη χώρα, θα ιδιωτικοποιηθεί ολοκληρωτικά το κράτος και θα μετατραπεί ανοιχτά σε όργανο καταστολής και επιβολής της κατοχής. Έτσι θεωρούν οι μεγάλοι μας «εταίροι» ότι μπορούν να επιβάλουν στη χώρα και στον λαό της μια διαδικασία χρεοκοπίας εσαεί, επ' αόριστον, υπό καθεστώς επιμήκυν¬σης, αναδιάρθρωσης, ανάταξης ή «χρονικής αναπροσαρμογής» του χρέους.
Σκέφτηκε κανείς ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι, όπως π.χ. ο Στρος - Καν, ο Μπαρόζο, ο Τρισέ και οι όμιοι τους, οι οποίοι απαρτίζουν τα διεθνή διευθυντήρια της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που τόσο λατρεύει ο κ. πρωθυπουργός;
Ποιοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν ολόκληρους λαούς με τέτοια περιφρόνηση; Από πού κρατά η σκούφια του κ. Στρος Καν, ο οποίος, όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει με την ελληνική νεολαία τώρα που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα της, απάντησε με χαρακτηριστική αναλγησία:
«Το ενδεχόμενο να φύγει η νεολαία είναι ένα ζήτημα που αναπτύσσεται σε πολλές χώρες. Είναι σημαντικό να τους δημιουργήσεις κίνητρα, γιατί, όταν επιστρέψουν στη χώρα τους, θα έχουν αποκτήσει εμπειρία. Κατανοώ την απελπισία τους που μπορεί να αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό. Καλώς, όταν αποκατασταθεί η ομαλότητα και υπάρξει ανάπτυξη, θα επανέλθουν» ήταν η απάντηση του επικεφαλής του ΔΝΤ. Με άλλα λόγια, είναι καλό και χρήσιμο που η απελπισία οδηγεί τους νέους μακριά από τη χώρα τους. Έτσι κερδίζουν σε εμπειρίες και γίνονται πολίτες του κόσμου.
Ο σκανδαλιάρης Ντομινίκ
Ποιος είναι όμως αυτός ο κύριος που μιλά έτσι για τη νεολαία και τις αγωνίες της; Ο Ντομινίκ Στρος - Καν αναδείχθηκε πρώτη φορά όταν το 1981 τέθηκε επικεφαλής του Κέντρου Μελετών και Έρευνας Αποταμιεύσεων του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας, που ήταν ένα ίδρυμα κρατικά χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Γαλλίας.
Εκεί συνδέθηκε με το μεγάλο αφεντικό της ιδιωτικής ασφάλισης στη Γαλλία, τον Ντενις Κεσλερ, ο οποίος τον εισήνανε νια πρώτη φορά στον μυστικό κόσμο της γαλλικής ελίτ των μεγάλων επιχειρήσεων. Μαζί του οργάνωσε μια από τις πρώτες επιθέσεις στην κοινωνική ασφάλιση της Γαλλίας και ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη κατάργησης της.
Η στάση του αυτή εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στους κύκλους των ισχυρών επιχειρηματιών και πολιτικών της Γαλλίας και έτσι σύντομα αναρριχήθηκε στην πολιτική για να γίνει υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου το 1991 επιλεγμένος από τον ίδιο τον Φρανσουά Μιτεράν. Τη θέση κράτησε έως το 1993 και έφυγε με καλά εδραιωμένη τη φήμη του στους βιομηχανικούς και άλλους επιχειρηματικούς κολοσσούς ως ο «δικός τους άνθρωπος» στο σοσιαλιστικό κόμμα και τις κυβερνήσεις του.
Προσπαθώντας να εξαργυρώσει τη φήμη του αλλά και τις πολύ στενές διασυνδέσεις του με τις κορυφές των επιχειρήσεων και της πολιτικής, στήνει το 1994 μαζί με τον Ρεϊμόντ Λεβί, αφεντικό της Renault, τον Κύκλο της Βιομηχανίας. Πρόκειται για μια εταιρεία λόμπι με έδρα τις Βρυξέλλες και βασικό αντικείμενο την προώθηση των συμφερόντων των γαλλικών πολυεθνικών στα όργανα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλύτερων ονομάτων της βιομηχανίας και του εμπορίου στη Γαλλία.
Όπως ήταν φυσικό, η υπηρεσία του αυτή δεν πήγε χαμένη, και το 1997, στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, ορίζεται υπουργός Οικονομικών. Το πρώτο πράγμα που απασχόλησε τον Στρος - Καν ήταν το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα της Γαλλίας. Εγκαινιάζει ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της Γαλλίας, ενισχύοντας ξεδιάντροπα τα πιο μεγάλα ιδιωτικά μονοπώλια της χώρας.
«Η μεγαλύτερη έρευνα απάτης»
Ήταν τόσο ανοιχτοχέρης προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες, ώστε ο Ερνστ-Αντουάν Σελιέρ, πρόεδρος τότε της μεγαλύτερης εργοδοτικής οργάνωσης στη Γαλλία, της MEDEF, είχε πει για τον Στρος - Καν τον Ιούλιο του 1998: «Μπορεί ο υπουργός των Οικονομικών μας να μην είναι ο ιδανικότερος του κόσμου, αλλά σίγουρα κάνει ό,τι του είναι δυνατόν για να μη δημιουργήσει προβλήματα στους επιχειρηματίες».
Όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιους τύπους, το όνομα του συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην ιστορία της Γαλλίας. Πρόκειται για το σκάνδαλο της γαλλικής πολυεθνικής Elf Aquitaine, η οποία χρηματοδοτούσε αδρά το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, αλλά και πολιτικούς άλλων χωρών, όπως στη Γερμανία. Η έρευνα για το σκάνδαλο αυτό χαρακτηρίστηκε από την «Gardian» (12.11.2007) ως η «μεγαλύτερη έρευνα απάτης στην Ευρώπη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου... Η EIF είχε μετατραπεί σε ιδιωτική τράπεζα για αξιωματούχους που ξόδευαν 200 εκατ. λίρες σε πολιτικές εκδουλεύσεις, ερωμένες, υψηλή τέχνη, βίλες και διαμερίσματα».
Στο σκάνδαλο αυτό φιγουράριζαν πολλά κυβερνητικά στελέχη, μαζί τους και ο κ. Στρος - Καν, ο οποίος είχε αφήσει όνομα για την ιδιαίτερη αδυναμία του στο γυναικείο φύλο και τις απολαύσεις της ζωής.
Όπως ήταν φυσικό, κανένας πολιτικός δεν βρέθηκε ένοχος, αν και η έρευνα αποκάλυψε μίζες εκατομμυρίων. Παρά την επίσημη αθώωση του, το σκάνδαλο αυτό θα συνεχίσει να κυνηγά τον Στρος - Καν μέχρι τη στιγμή που θα επιλεγεί να γίνει διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ το 2007. Η υπηρεσία σε τέτοιους οργανισμούς επιτρέπει σε τύπους σαν τον Στρος -Καν αφενός να γλιτώνουν από τα δύσκολα και αφετέρου να μη δίνουν λογαριασμό για τα πάθη και τις εξαρτήσεις τους. Έτσι, μπορεί ελεύθερα να υπηρετεί τα συμφέροντα που υπηρετούσε πάντα και να ασκείται στα βίτσια του, κυρίως στο κυνήγι του πλούτου και του ωραίου φύλου, δίχως να νοιάζεται για το αν θα κληθεί κάποτε να δώσει λογαριασμό.
Οι οργανισμοί σαν το ΔΝΤ εξασφαλίζουν πλήρη ασυλία για τους ανώτατους αξιωματούχους τους.
Ο Μανουέλ των αγορών γκρέμισε την Πορτογαλία
Μήπως όμως είναι καλύτερος ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο; Αυτός ο κύριος εξασφάλισε την τωρινή του θέση οδηγώντας τη χώρα του στη μεγαλύτερη και βαθύτερη κρίση στην ιστορία της, η οποία σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία. Ο Μπαρόζο έγινε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας στις 6 Απριλίου 2002. Ως πρωθυπουργός δήλωσε ότι πάνω απ' όλα προέχει η μείωση του κρατικού ελλείμματος, για το οποίο, όπως πάντα, ευθύνεται η διαφθορά όχι της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά των δημοσίων υπαλλήλων και της κοινωνίας. «Ποτέ άλλοτε από την εποχή της ίδρυσης της Πορτογαλίας τον 12ο αιώνα δεν είχε τεθεί στο κέντρο της προσοχής σε τέτοιο βαθμό το έλλειμμα και η ανάγκη περιορισμού της κρατικής σπατάλης. Επιτέλους απαλλασσόμαστε από την ιδέα ότι το κράτος είναι πιο σημαντικό από την ιδιωτική πρώτοβουλία» δήλωνε ο Μπαρόζο το 2004.
Τους χρεοκόπησε!
Και το «Economist» (25.5.2004), εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη των διεθνών αγορών, έγραφε διθυραμβικά: «Στα δυο χρόνια της διακυβέρνησης του, ο κ. Ντουράο Μπαρόζο έχει διακηρύξει δυο "μεγάλες νίκες" στην πάλη του για υγιή δημοσιονομικά. Το 2002 περιέκοψε το έλλειμμα του προϋπολογισμού που κληρονόμησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις από το 4,4% στο 2,7% του ΑΕΠ, μόνο μέσα σε οκτώ μήνες. "Αμφιβάλλω αν κάποια άλλη χώρα στην Ευρώπη θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο" υπερηφανεύεται. Τον περασμένο χρόνο κράτησε το έλλειμμα μόλις στο 2,8%. Πιστεύει επίσης ότι έχει εισαγάγει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης με πιο υγιείς οικονομίες».
Όλα αυτά φυσικά συνοδεύονταν από μια άγρια περικοπή μισθών και λαϊκών εισοδημάτων, δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων στην Ε.Ε. Κι όλα αυτά για να τηρηθεί αυστηρά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ευρωζώνης. Σας θυμίζει τίποτε; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η πορτογαλική οικονομία να βυθιστεί σε μια ύφεση, από την οποία δεν έχει βγει ακόμη, ενώ σήμερα την οδηγεί στη χρεοκοπία και τον μηχανισμό στήριξης.
Η επίσημη ανεργία από το 4,1% το 2002 εκτινάχθηκε στο 6,4% το 2004, για να φτάσει σήμερα να είναι γύρω στο 10%. Η φτώχεια από το 13% του πληθυσμού έφτασε σε τρία χρόνια στο 18%, ενώ σήμερα υπερβαίνει το 20%.
Ακόμα και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας από 78% της Ε.Ε. των 27 το 2000 βυθίστηκε στο 75% το 2004, επίπεδο στο οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Αλλά και η μείωση των κρατικών ελλειμμάτων αποδείχτηκε ότι ήταν υπόθεση εντελώς προσωρινή, παρά την άγρια λιτότητα, και προϊόν μαγειρέματος στοιχείων. Όταν το 2005 ανατράπηκε η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο και αναδείχθηκε νέα, αποκαλύφθηκε ότι το κρατικό έλλειμμα, αντί να μειωθεί, είχε εκτιναχθεί σε πάνω από 6% του ΑΕΠ.
Η κοινωνικά ανάλγητη και καταστροφική πολιτική του Μπαρόζο για να στηριχθεί το «ισχυρό» ευρώ οδήγησε πολύ γρήγορα στην πολιτική κατάρρευση της κυβέρνησης του.
Τον έσωσε ο Μπους...
Όμως, πριν συμβεί αυτό, ο εν λόγω κύριος φρόντισε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ και να εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν το 2004 εγκαταλείποντας την πρωθυπουργία της χώρας του. Βλέπετε, είχε πρωτοστατήσει στη «συμμαχία των προθύμων» του Τζορτζ Μπους και, παρά την άγρια λιτότητα, βρήκε τα αναγκαία κονδύλια για να στείλει στρατό στο Ιράκ.Φυσικά η κυβέρνηση του κ. Μπαρόζο, όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιου είδους κυβερνήσεις, πνίγηκε στα σκάνδαλα. Το χειρότερο όμως απ' όλα, που ακόμη και σήμερα κατατρέχει τον εν λόγω κύριο, είναι το σκάνδαλο παιδεραστίας το 2004 σε ένα κρατικό ίδρυμα της Λισσαβώνας. Την εποχή που δραπέτευσε ο Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν, ο πορτογαλικός Τύπος έβριθε από ιστορίες που συνέδεαν πολιτικά και κυβερνητικά στελέχη του κόμματος του, αλλά και τον ίδιο, με ένα τεράστιο κύκλωμα παιδεραστίας, που είχε μετατρέψει τα κρατικά ιδρύματα και γενικά την Πορτογαλία σε παράδεισο αυτού του είδους. Ο κύριος αυτός δεν λογοδότησε ποτέ για όλα αυτά.
Ο κύριος Τρισέ
Μήπως είναι καλύτερος ο Ζαν Κλοντ Τρισέ; Πρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας; Ο εν λόγω κύριος είναι γέννημα βρέμμα της γαλλικής δημόσιας διοίκησης, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος από κούνια. Το 1987 έγινε μέλος - υπό συνθήκες περίεργες για ανώτερο στέλεχος της γαλλικής δημόσιας διοίκησης - μιας από τις πιο ισχυρές οργανώσεις στον κόσμο των διεθνών χρηματαγορών, της Ομάδας των Τριάντα (Group of Thirty) με έδρα την Ουάσιγκτον. Η οργάνωση αυτή εμφανίζεται ως ιδιωτικό ίδρυμα, «δεξαμενή σκέψης», που υποστηρίζεται από τα πιο ισχυρά ιδιωτικά και κρατικά πιστωτικά ιδρύματα του κόσμου. Σ' αυτήν ανήκουν οι περισσότεροι από τους διατελέσαντες υπουργούς Οικονομικών των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου και του τωρινού, ακαδημαϊκοί και τραπεζίτες, θεωρείται στον χώρο των κεφαλαιαγορών πολύ πιο ισχυρή από την Τριμερή Επιτροπή και τη Μπίλντερμπεργκ.
Είναι αυτή που κατά κύριο λόγο προώθησε το άνοιγμα των χρηματοπιστωτικών αγορών που οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια κρίση και στο κραχ του 2008. Όπως ήταν φυσικό, η συμμετοχή του κ. Τρισέ σ' αυτήν την οργάνωση του άνοιξε τις πόρτες για να αναδειχθεί σε διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας το 1993 και αργότερα το 2003 να διαδεχθεί τον Βιμ Ντούιζενμπεργκ στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όμως το γεγονός που σφράγισε την καριέρα του κ. Τρισέ είναι η εμπλοκή του στο σκάνδαλο της γαλλικής κρατικής τράπεζας Credit Lyonnais, το οποίο δικαίως ονομάστηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα τραπεζικά σκάνδαλα στη γαλλική ιστορία, αλλά και διεθνώς.
Ξέπλυμα χρήματος
Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ξεπλύματος χρήματος, αλλά και δοσοληψιών με ύποπτα επιχειρηματικά κυκλώματα, ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα. Το σκάνδαλο ξέσπασε ενόσω ο Τρισέ ήταν διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας και εν γνώσει του. Κατηγορήθηκε για συγκάλυψη και συμμετοχή, αλλά αθωώθηκε τον Ιούνιο του 2003 λόγω έλλειψης στοιχείων. Τα στοιχεία είχαν καεί σε πυρκαγιά που κατέκαψε το αρχηγείο της Credit Lyonnais το 1998 στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση, προκειμένου να χαθούν μια για πάντα τα ίχνη του σκανδάλου που οδηγούσαν σε πολιτικούς και στελέχη της δημόσιας διοίκησης, σαν τον Τρισέ, διασώζουν την τράπεζα με 31 δισ. ευρώ και την ιδιωτικοποιούν. Έτσι κανείς δεν βρήκε ποτέ τίποτε για να ενοχοποιήσει κάποιον υψηλά ιστάμενο γι' αυτό το σκάνδαλο, ενώ ο Τρισέ εξασφάλισε τη δική του ασυλία πηγαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.
υτά είναι τα κεντρικά πρόσωπα του διεθνούς μηχανισμού που έχει στηθεί για να βοηθήσει, υποτίθεται, τη χώρα. Αυτοί είναι που τολμάνε να μιλούν για διαφθορά και αναξιοπιστία της Ελλάδας. Πρόκειται για τους Δον Κορλεόνε της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» των διεθνών αγορών, όπου διακαώς θέλει να ενταχθεί και ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας. Μπροστά τους οι αληθινοί Δον Κορλεόνε της μαφίας δεν είναι παρά ερασιτέχνες του είδους.
* Ο Δ. Καζάκης είναι οικονομολόγος - αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 9/12
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 5:15 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΚΑΖΑΚΗΣ
Κατοχικό αλυσόδεμα χωρίς ημερομηνία λήξης , εφημ.ΚΟΝΤΡΑ
ΠολιτικήΚατοχικό αλυσόδεμα χωρίς ημερομηνία λήξης
Είναι φανερό ότι το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης σχεδίασε μια καμπάνια, η οποία έχει στο κέντρο της τον Παπανδρέου και γύρω του ηγετικά στελέχη των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, τα οποία εγκρίνουν την πολιτική του και τον στολίζουν με όλα τα κοσμητικά επίθετα. Ο Στρος-Καν και ο Ρεν ήρθαν στην Αθήνα, ενώ ο Παπανδρέου πετάχτηκε μέχρι τις Βρυξέλλες (εντελώς στα ξεκούδουνα), μόνο και μόνο για μια συνάντηση με τον Μπαρόζο.
Ολο αυτό το σκηνικό, βέβαια, διαβάζεται κι ανάποδα: ο Παπανδρέου, ως εκπρόσωπος του δωσιλογισμού της ελληνικής αστικής τάξης, εισπράττει τους επαίνους από τους εκπροσώπους των κατακτητών. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται στις συνθήκες του 2010. Στη διάρκεια της ναζιφασιστικής κατοχής η ελληνική κεφαλαιοκρατία συνεργάστηκε αρμονικότατα με τους κατακτητές. Στη συνέχεια δέθηκε στο άρμα των αγγλοαμερικανών ιμπεριαλιστών, για να τσακίσει το τεράστιο αντιστασιακό ρεύμα του ελληνικού λαού, που ζητούσε την κοινωνική του απελευθέρωση. Σήμερα, μετά από μια περίοδο τεράστιων κερδών, που αναπαύονται σε κάποια funds του εξωτερικού και κερδοσκοπούν με το ελληνικό κρατικό χρέος, που η αρπακτικότητα της κεφαλαιοκρατίας δημιούργησε, παλιά και νέα τζάκια έθεσαν τη χώρα υπό την οικονομική κατοχή της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, με διπλό σκοπό. Την πληρωμή υπέρογκων τόκων στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και την «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου.
Αν μη τι άλλο, τούτη την περίοδο αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει κανένας πατριωτισμός που να συνδέει τους εργαζόμενους με τους κεφαλαιοκράτες της Ελλάδας. Τα δυο έθνη στο εσωτερικό του νεοελληνικού έθνους φαίνονται πιο καθαρά από κάθε άλλη φορά. Το έθνος των αστών προσπαθεί να υποδουλώσει τελείως το έθνος των προλετάριων. Να τους μετατρέψει σε μια άβουλη μάζα, που θα ψάχνει για ένα κομμάτι ψωμί (κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά), ανεχόμενη την πιο σκληρή εκμετάλλευση, τριτοκοσμικού τύπου.
Η προπαγανδιστική εκστρατεία δεν οργανώθηκε μόνο για να φτιάξει το προφίλ του Παπανδρέου, αλλά και για να προσθέσει νέους εκβιασμούς στον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό, άλλωστε, κουβάλησαν και τον γνωστό καταστροφολόγο Νούριελ Ρουμπίνι, ο οποίος συναντήθηκε επί δίωρο με Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (αλήθεια, πόσο πήγε το μαλλί, γιατί ο προφέσορ ούτε στην τουαλέτα δεν πάει τζάμπα), για να προστεθεί και μια αγγλοσαξονική πινελιά κινδυνολογίας στο όλο σκηνικό.
Ο Στρος-Καν, με τον αέρα του αποικιοκράτη, δεν δίστασε να πει ότι δεν ήρθε μόνος του, αλλά εμείς τον φωνάξαμε, επειδή τον έχουμε ανάγκη. Σαν άλλος Παπαδόπουλος, παρέστησε κι αυτός το γιατρό που θεραπεύει τον ασθενή ελληνικό λαό. Στη Βουλή δεν δίστασε να προχωρήσει ακόμα και σε εσωτερική παρέμβαση, ζητώντας από τη ΝΔ να στηρίξει και το Μνημόνιο, αφού στηρίζει όλους τους νόμους που απορρέουν απ’ αυτό. Σ’ αυτό, βέβαια, δεν έχει και άδικο. Η ΝΔ δήλωσε και πάλι πανέτοιμη να στηρίξει όλα τα αντεργατικά και αντιλαϊκά νομοθετήματα, όπως το νόμο για τις ΔΕΚΟ, για τις εργασιακές σχέσεις και τις συλλογικές συμβάσεις, τον «αναπτυξιακό» νόμο κ.λπ. Δημαγωγεί δήθεν αντιμνημονιακά, ενώ στην πράξη στηρίζει τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και καμαρώνει γι’ αυτό. Αλλο πράγμα, όμως, η στάση της ΝΔ και άλλο η ευθεία παρέμβαση του Στρος-Καν στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα, που μόνο με την ιταμότητα ενός αποικιοκράτη μπορεί να εξηγηθεί. Κι όμως, ουδείς τόλμησε να του πει μια κουβέντα, ενώ ο Σαμαράς συναντήθηκε μαζί του μετά την πρόκληση.
«Κάθε συζήτηση για επιμήκυνση ισοδυναμεί με προδοσία», ούρλιαζε ο Χρυσοχοΐδης προ ελάχιστων εβδομάδων. Κι όμως, τώρα όλοι μιλούν ανοιχτά γι’ αυτό και μόνο γι’ αυτό. Ο Στρος-Καν εμφανίστηκε σαν ο «καλός» που από την αρχή ήθελε μεγαλύτερη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, αλλά σκάλωσε στην ΕΕ. «Θεωρώ ότι μπορού-με, χωρίς να θέσουμε νέους όρους, να παρατείνουμε τη διάρκεια αποπληρωμής του δανείου, ούτως ώστε να διευ-κολυνθείτε», είπε μιλώντας στη Βουλή. Την επομένη, ο κολλητός του και εκρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτης εξήγησε τι εννοούσε: στη νέα σύμβαση που θα γίνει θα ενσωματωθεί το υπάρχον Μνημόνιο! Μ’ άλλα λόγια, το Μνημόνιο παίρνει παράταση τουλάχιστον μέχρι το 2021! Και βέβαια, θα γίνει επικαιροποίησή του και για τα επόμενα χρόνια, αφού το υπάρχον αναφέρεται μόνο στα χρόνια μέχρι το 2013. Δε μπορεί να γίνει ενσωμάτωση του Μνημόνιου στη νέα σύμβαση, χωρίς να τεθούν ετήσιοι οικονομικοί στόχοι, μέτρα που θα στηρίζουν την επίτευξη αυτών των στόχων και διαδικασίες ελέγχου-επιτήρησης. Τα παπαγαλάκια του Παπακωνσταντίνου έ-χουν ήδη αρχίσει να φτιάχνουν κλίμα… θριάμβου, γράφοντας ότι οι έλεγχοι δεν θα είναι πια τριμηνιαίοι, αλλά… εξαμηνιαίοι!
Αντίθετα με τον Στρος-Καν, που μάλλον φιλοδοξεί να διεκδικήσει τη γαλλική προεδρία και φτιάχνει και το προσωπικό του πολιτικό προφίλ, ο Ρεν υπήρξε συγκρατημένος. Ξεκαθάρισε ότι η συζήτηση για την επιμήκυνση θα γίνει το Γενάρη. Γιατί το Γενάρη; Γιατί το Δεκέμβρη έχουν να συζητήσουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα στην ΕΕ. Οταν έχουν βγει τα μεγάλα μαχαίρια, όταν «σφάζονται» δημόσια η Μέρκελ με τον Γι-ούνκερ σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης της δημοσιονομικής κρίσης και της κρίσης χρέους χωρών-μελών της Ευρωζώνης, όταν το γενικό ζήτημα είναι ανοιχτό, δεν είναι δυνατόν ν’ ασχοληθούν με το ειδικό ζήτημα της Ελλάδας.
Πρέπει να θεωρείται δεδομένο, όμως, ότι η επιμήκυνση θα δοθεί, γιατί αυτό απαιτεί το συμφέρον των ευρωπαϊκών τραπεζών και η σταθερότητα της ευρωζώνης. Εκείνο που μένει ανοιχτό είναι οι ακριβείς όροι με τους οποίους θα δοθεί και η γενικότερη στρατηγική στην οποία θα ενταχθεί. Είτε Δεκέμβρη είτε Γενάρη είτε αργότερα, για τον ελληνικό λαό το ίδιο κάνει. Το αλυσόδεμα στο ζυγό μιας μακρόχρονης κατοχής πρέπει να θεωρείται δεδομένο, αν δεν ξεσηκωθούν και οι πέτρες στην Ελλάδα.
Ο Στρος-Καν υπήρξε κυνικός: παίρνετε μεγάλους μισθούς και πρέπει να τους «εξομαλύνουμε». Ποιοι είναι οι μεγάλοι μισθοί; Τα 740 ευρώ της ΕΓΣΣΕ, που στην πράξη γίνονται πολύ λιγότερα, με την εκ περιτροπής εργασία, τη διευθέτηση και τις άλλες «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις. Μ’ αυτό τον τρόπο φωτογραφίζουν την «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου. Αυτές είναι οι «ιστορικές στιγμές για την Ελλάδα», στις οποίες αναφέρθηκε ο Μπαρόζο. Αλλωστε, όπως ο ίδιος είπε, στη συνάντησή του με τον Παπανδρέου, «χρειάζονται εξαιρετικά σκληρά μέτρα από όλες τις χώρες της Ευρώπης» και ο Παπανδρέου «είναι ένας άνθρωπος που αποδίδει, δεν δεσμεύεται μόνο».
Οι καπιταλιστές, μέσω του ΣΕΒ, έχουν καταθέσει ήδη ένα μανιφέστο-εφιάλτη για τους εργαζόμενους. Εκείνο που εναπόκειται στην κυβέρνηση (και στις επόμενες) είναι η βήμα-βήμα υλοποίηση αυτού του μανιφέστου, με «σπρώξιμο» και από την τρόικα που δεν έχει πρόβλημα να παίξει το ρόλο του «κακού», προσφέροντας στην κυβέρνηση το άλλοθι που χρειάζεται σε κάθε φάση. Οσο δεν υπάρχει αντίσταση, όσο η εργατική τάξη παραμένει μουδιασμένη στη γωνία, τόσο θα αποθρασύνονται κατοχικοί και δωσίλογοι.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Είναι φανερό ότι το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης σχεδίασε μια καμπάνια, η οποία έχει στο κέντρο της τον Παπανδρέου και γύρω του ηγετικά στελέχη των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, τα οποία εγκρίνουν την πολιτική του και τον στολίζουν με όλα τα κοσμητικά επίθετα. Ο Στρος-Καν και ο Ρεν ήρθαν στην Αθήνα, ενώ ο Παπανδρέου πετάχτηκε μέχρι τις Βρυξέλλες (εντελώς στα ξεκούδουνα), μόνο και μόνο για μια συνάντηση με τον Μπαρόζο.
Ολο αυτό το σκηνικό, βέβαια, διαβάζεται κι ανάποδα: ο Παπανδρέου, ως εκπρόσωπος του δωσιλογισμού της ελληνικής αστικής τάξης, εισπράττει τους επαίνους από τους εκπροσώπους των κατακτητών. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται στις συνθήκες του 2010. Στη διάρκεια της ναζιφασιστικής κατοχής η ελληνική κεφαλαιοκρατία συνεργάστηκε αρμονικότατα με τους κατακτητές. Στη συνέχεια δέθηκε στο άρμα των αγγλοαμερικανών ιμπεριαλιστών, για να τσακίσει το τεράστιο αντιστασιακό ρεύμα του ελληνικού λαού, που ζητούσε την κοινωνική του απελευθέρωση. Σήμερα, μετά από μια περίοδο τεράστιων κερδών, που αναπαύονται σε κάποια funds του εξωτερικού και κερδοσκοπούν με το ελληνικό κρατικό χρέος, που η αρπακτικότητα της κεφαλαιοκρατίας δημιούργησε, παλιά και νέα τζάκια έθεσαν τη χώρα υπό την οικονομική κατοχή της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, με διπλό σκοπό. Την πληρωμή υπέρογκων τόκων στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και την «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου.
Αν μη τι άλλο, τούτη την περίοδο αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει κανένας πατριωτισμός που να συνδέει τους εργαζόμενους με τους κεφαλαιοκράτες της Ελλάδας. Τα δυο έθνη στο εσωτερικό του νεοελληνικού έθνους φαίνονται πιο καθαρά από κάθε άλλη φορά. Το έθνος των αστών προσπαθεί να υποδουλώσει τελείως το έθνος των προλετάριων. Να τους μετατρέψει σε μια άβουλη μάζα, που θα ψάχνει για ένα κομμάτι ψωμί (κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά), ανεχόμενη την πιο σκληρή εκμετάλλευση, τριτοκοσμικού τύπου.
Η προπαγανδιστική εκστρατεία δεν οργανώθηκε μόνο για να φτιάξει το προφίλ του Παπανδρέου, αλλά και για να προσθέσει νέους εκβιασμούς στον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό, άλλωστε, κουβάλησαν και τον γνωστό καταστροφολόγο Νούριελ Ρουμπίνι, ο οποίος συναντήθηκε επί δίωρο με Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (αλήθεια, πόσο πήγε το μαλλί, γιατί ο προφέσορ ούτε στην τουαλέτα δεν πάει τζάμπα), για να προστεθεί και μια αγγλοσαξονική πινελιά κινδυνολογίας στο όλο σκηνικό.
Ο Στρος-Καν, με τον αέρα του αποικιοκράτη, δεν δίστασε να πει ότι δεν ήρθε μόνος του, αλλά εμείς τον φωνάξαμε, επειδή τον έχουμε ανάγκη. Σαν άλλος Παπαδόπουλος, παρέστησε κι αυτός το γιατρό που θεραπεύει τον ασθενή ελληνικό λαό. Στη Βουλή δεν δίστασε να προχωρήσει ακόμα και σε εσωτερική παρέμβαση, ζητώντας από τη ΝΔ να στηρίξει και το Μνημόνιο, αφού στηρίζει όλους τους νόμους που απορρέουν απ’ αυτό. Σ’ αυτό, βέβαια, δεν έχει και άδικο. Η ΝΔ δήλωσε και πάλι πανέτοιμη να στηρίξει όλα τα αντεργατικά και αντιλαϊκά νομοθετήματα, όπως το νόμο για τις ΔΕΚΟ, για τις εργασιακές σχέσεις και τις συλλογικές συμβάσεις, τον «αναπτυξιακό» νόμο κ.λπ. Δημαγωγεί δήθεν αντιμνημονιακά, ενώ στην πράξη στηρίζει τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και καμαρώνει γι’ αυτό. Αλλο πράγμα, όμως, η στάση της ΝΔ και άλλο η ευθεία παρέμβαση του Στρος-Καν στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα, που μόνο με την ιταμότητα ενός αποικιοκράτη μπορεί να εξηγηθεί. Κι όμως, ουδείς τόλμησε να του πει μια κουβέντα, ενώ ο Σαμαράς συναντήθηκε μαζί του μετά την πρόκληση.
«Κάθε συζήτηση για επιμήκυνση ισοδυναμεί με προδοσία», ούρλιαζε ο Χρυσοχοΐδης προ ελάχιστων εβδομάδων. Κι όμως, τώρα όλοι μιλούν ανοιχτά γι’ αυτό και μόνο γι’ αυτό. Ο Στρος-Καν εμφανίστηκε σαν ο «καλός» που από την αρχή ήθελε μεγαλύτερη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, αλλά σκάλωσε στην ΕΕ. «Θεωρώ ότι μπορού-με, χωρίς να θέσουμε νέους όρους, να παρατείνουμε τη διάρκεια αποπληρωμής του δανείου, ούτως ώστε να διευ-κολυνθείτε», είπε μιλώντας στη Βουλή. Την επομένη, ο κολλητός του και εκρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτης εξήγησε τι εννοούσε: στη νέα σύμβαση που θα γίνει θα ενσωματωθεί το υπάρχον Μνημόνιο! Μ’ άλλα λόγια, το Μνημόνιο παίρνει παράταση τουλάχιστον μέχρι το 2021! Και βέβαια, θα γίνει επικαιροποίησή του και για τα επόμενα χρόνια, αφού το υπάρχον αναφέρεται μόνο στα χρόνια μέχρι το 2013. Δε μπορεί να γίνει ενσωμάτωση του Μνημόνιου στη νέα σύμβαση, χωρίς να τεθούν ετήσιοι οικονομικοί στόχοι, μέτρα που θα στηρίζουν την επίτευξη αυτών των στόχων και διαδικασίες ελέγχου-επιτήρησης. Τα παπαγαλάκια του Παπακωνσταντίνου έ-χουν ήδη αρχίσει να φτιάχνουν κλίμα… θριάμβου, γράφοντας ότι οι έλεγχοι δεν θα είναι πια τριμηνιαίοι, αλλά… εξαμηνιαίοι!
Αντίθετα με τον Στρος-Καν, που μάλλον φιλοδοξεί να διεκδικήσει τη γαλλική προεδρία και φτιάχνει και το προσωπικό του πολιτικό προφίλ, ο Ρεν υπήρξε συγκρατημένος. Ξεκαθάρισε ότι η συζήτηση για την επιμήκυνση θα γίνει το Γενάρη. Γιατί το Γενάρη; Γιατί το Δεκέμβρη έχουν να συζητήσουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα στην ΕΕ. Οταν έχουν βγει τα μεγάλα μαχαίρια, όταν «σφάζονται» δημόσια η Μέρκελ με τον Γι-ούνκερ σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης της δημοσιονομικής κρίσης και της κρίσης χρέους χωρών-μελών της Ευρωζώνης, όταν το γενικό ζήτημα είναι ανοιχτό, δεν είναι δυνατόν ν’ ασχοληθούν με το ειδικό ζήτημα της Ελλάδας.
Πρέπει να θεωρείται δεδομένο, όμως, ότι η επιμήκυνση θα δοθεί, γιατί αυτό απαιτεί το συμφέρον των ευρωπαϊκών τραπεζών και η σταθερότητα της ευρωζώνης. Εκείνο που μένει ανοιχτό είναι οι ακριβείς όροι με τους οποίους θα δοθεί και η γενικότερη στρατηγική στην οποία θα ενταχθεί. Είτε Δεκέμβρη είτε Γενάρη είτε αργότερα, για τον ελληνικό λαό το ίδιο κάνει. Το αλυσόδεμα στο ζυγό μιας μακρόχρονης κατοχής πρέπει να θεωρείται δεδομένο, αν δεν ξεσηκωθούν και οι πέτρες στην Ελλάδα.
Ο Στρος-Καν υπήρξε κυνικός: παίρνετε μεγάλους μισθούς και πρέπει να τους «εξομαλύνουμε». Ποιοι είναι οι μεγάλοι μισθοί; Τα 740 ευρώ της ΕΓΣΣΕ, που στην πράξη γίνονται πολύ λιγότερα, με την εκ περιτροπής εργασία, τη διευθέτηση και τις άλλες «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις. Μ’ αυτό τον τρόπο φωτογραφίζουν την «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου. Αυτές είναι οι «ιστορικές στιγμές για την Ελλάδα», στις οποίες αναφέρθηκε ο Μπαρόζο. Αλλωστε, όπως ο ίδιος είπε, στη συνάντησή του με τον Παπανδρέου, «χρειάζονται εξαιρετικά σκληρά μέτρα από όλες τις χώρες της Ευρώπης» και ο Παπανδρέου «είναι ένας άνθρωπος που αποδίδει, δεν δεσμεύεται μόνο».
Οι καπιταλιστές, μέσω του ΣΕΒ, έχουν καταθέσει ήδη ένα μανιφέστο-εφιάλτη για τους εργαζόμενους. Εκείνο που εναπόκειται στην κυβέρνηση (και στις επόμενες) είναι η βήμα-βήμα υλοποίηση αυτού του μανιφέστου, με «σπρώξιμο» και από την τρόικα που δεν έχει πρόβλημα να παίξει το ρόλο του «κακού», προσφέροντας στην κυβέρνηση το άλλοθι που χρειάζεται σε κάθε φάση. Οσο δεν υπάρχει αντίσταση, όσο η εργατική τάξη παραμένει μουδιασμένη στη γωνία, τόσο θα αποθρασύνονται κατοχικοί και δωσίλογοι.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Είναι το 2011 η καταληκτική χρονιά για την Ελληνική Οικονομία; Του Δημήτρη Καζάκη Του Δημήτρη Καζάκη
Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010
Είναι το 2011 η καταληκτική χρονιά για την Ελληνική Οικονομία;
Πηγή: Hellenic Nexus, τεύχος 47, Δεκέμβριος 2010
Του Δημήτρη Καζάκη
Η επίσημη πτώχευση της Ελλάδας είναι πλέον προ των πυλών. Το καθεστώς της χρεοκοπίας που έχει επιβληθεί με το μνημόνιο και κυρίως τη δανειακή σύμβαση του Μαΐου, έχει προετοιμάσει ήδη το έδαφος για την επίσημη πτώχευση. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι πότε και με ποιους όρους θα συμβεί αυτή η επίσημη πτώχευση, αν θα είναι «ελεγχόμενη» ή όχι και ποιος θα είναι εκείνος που θα την επιβάλει. Το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ μονομερώς, ή η Γερμανία και η ευρωζώνη σε συνεργασία με το ΔΝΤ; Αυτόν τον καυγά βλέπουμε να έχει φουντώσει από την επομένη των εκλογών, με ανταλλαγή επιτιμητικών δηλώσεων ανάμεσα στις δυο πλευρές και τον κ. Παπανδρέου να ταλαντεύεται πότε προς τη μια και πότε προς την άλλη μεριά. Άλλωστε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του είναι απλοί παρατηρητές στην υπηρεσία εντολών άνωθεν και έξωθεν.
Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι πρόκειται για αναδιάρθρωση του χρέους με ένα ελάχιστο «κούρεμα» και μια πιθανή αναστολή πληρωμής μέρους των τόκων ή των χρεολυσίων για ένα διάστημα, ώστε να μπορέσει η χώρα να βγει σχετικά άμεσα στις διεθνείς αγορές με σκοπό να ξαναδανειστεί για να συνεχίσει να πληρώνει τα δανεικά της. Η αναδιάρθρωση αυτή θα συνοδευτεί από ενέσεις ρευστότητας είτε από τα χρηματοδοτικά προγράμματα του ΔΝΤ, είτε από το ΔΝΤ σε συνδυασμό με την ΕΚΤ, ώστε να φανεί ότι η χώρα – τουλάχιστον για ένα μικρό διάστημα – ανακουφίζεται από τα βάρη της. Φυσικά η αναδιάρθρωση δεν θα ονομαστεί έτσι, αλλά με κάποιον άλλο εύσχημο τρόπο που δεν θα παραπέμπει στην έννοια της πτώχευσης.
Όμως, όπως κι αν ονομάσουν την όλη διαδικασία, όπως κι αν την εμφανίσουν, θα πρόκειται για επίσημη πτώχευση. Με ότι αυτό σημαίνει για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τα λαϊκά στρώματα γενικά και την κατάσταση της χώρας, η οποία θα παραδοθεί επισήμως στους δανειστές, δίχως την ανάγκη μνημονίου και δανειακής σύμβασης. Αυτό που ελπίζουν οι επίδοξοι διεθνείς επιβήτορες της χώρας είναι να κατορθώσουν να κάνουν την πτώχευση «ελεγχόμενη» με τις μικρότερες δυνατές απώλειες για τους δανειστές, το ευρώ και τα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια. Πράγμα καθόλου βέβαιο με βάση την εξαιρετικά ασταθή κατάσταση των διεθνών αγορών κεφαλαίου.
Το διάστημα αυτό οι τραπεζικοί όμιλοι και τα επενδυτικά κεφάλαια σε Ευρώπη και ΗΠΑ συναγωνίζονται μαζί με τις κυβερνήσεις των χωρών τους για το καλύτερο πρόγραμμα αναθεώρησης, επιμήκυνσης και αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας. Εν τω μεταξύ η Eurostat και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε αυτό που γνώριζαν όλοι οι οικονομικοί αναλυτές ήδη από τους πρώτους μήνες του χρόνου, ότι το κρατικό έλλειμμα φτάνει στο 15,4%. Ο λόγος της αναπροσαρμογής του κρατικού ελλείμματος δεν οφείλεται στο γεγονός ότι ανακάλυψαν ξαφνικά κάποιες καινούργιες τρύπες στην οικονομική διαχείριση. Όλοι γνώριζαν ότι συμπεριλαμβανομένων των ελλειμμάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και των ασφαλιστικών ταμείων, το κρατικό έλλειμμα κινείται σε αρκετά υψηλά επίπεδα.
Όμως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι η αποκάλυψη του πραγματικού μεγέθους της χρεοκοπίας της χώρας. Με την αναπροσαρμογή το δημόσιο χρέος της χώρας για το 2009 αυξήθηκε στο 127% του ΑΕΠ. Ενώ για το 2010 προβλέπεται ότι το δημόσιο χρέος θα έχει ξεπεράσει το 148% του ΑΕΠ! Σύμφωνα με τις αρχικές προβλέψεις του μνημονίου το χρέος της γενικής κυβέρνησης για το 2010 θα πρέπει να ήταν στο 127,3 και το συνολικό χρέος να πλησίαζε το 140%. Αντίστοιχα, σύμφωνα πάντα με τις αρχικές προβλέψεις του μνημονίου, το 2011 αναμενόταν το χρέος της γενικής κυβέρνησης στο 139,2% με το συνολικό δημόσιο χρέος στο 153%. Αντί γι’ αυτό στο τέλος του δεύτερου χρόνου εφαρμογής του προγράμματος, το 2011, η κυβέρνηση προβλέπει ότι το συνολικό χρέος του δημοσίου θα έχει εκτιναχθεί στα 362,2 δις. ευρώ, δηλαδή σε ποσοστό 158,6% του ΑΕΠ. Σε δύο χρόνια εφαρμογής του προγράμματος, δηλαδή, το ΑΕΠ θα έχει μειωθεί κατά 6,6 δις. ευρώ και το χρέος θα έχει εκτοξευθεί κατά 63,7 δις. ευρώ! Ενώ για το 2011 οι δανειακές ανάγκες του δημοσίου θα φτάσουν στα 69,5 δις ευρώ με πρόβλεψη ο μηχανισμός στήριξης να διαθέσει τα 46,5 δις ευρώ. Τα υπόλοιπα προβλέπει η κυβέρνηση να τα βρει μέσω του βραχυπρόθεσμου δανεισμού, που θα εκτινάξει σημαντικά το κόστος δανεισμού.
Κανείς δεν τολμά να προβλέψει τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η τρόικα. Φαίνεται να υπάρχει μια σιωπηρή συμφωνία ότι το 2011 είναι η καταληκτική χρονιά για την ελληνική οικονομία και τη χώρα. Τα παραμύθια τελείωσαν. Το δημόσιο χρέος αποδεικνύεται ότι είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί και η εφαρμογή του μνημονίου έκανε την κατάσταση πολύ χειρότερη. Αποδείχτηκε ότι ο πιο σίγουρος δρόμος για την επίσημη πτώχευση της χώρας είναι η πιστή εφαρμογή του μνημονίου.
Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το μνημόνιο και η δανειακή δεν επιβλήθηκαν στη χώρα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του χρέους. Όλοι ήξεραν από την αρχή ότι το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν και παραμένει εκτός ελέγχου. Ήξεραν εξαρχής ότι ήταν αδύνατο η χώρα να συνεχίσει να πληρώνει τα χρέη της. Για να εξασφαλίσουν τα λεφτά τους οι διεθνείς τοκογλύφοι θα έπρεπε αφενός να βάλουν χέρι στα «ασημικά του σπιτιού» και αφετέρου να φέρουν τη χώρα σε θέση να βγει ξανά στις αγορές για να δανείζεται προκειμένου να συνεχίσει να τους πληρώνει. Γι’ αυτό και ακολούθησαν την κλασική τακτική του τοκογλύφου. Επέβαλαν μια αμείλικτη επιχείρηση σοκ και δέος εναντίον των εργαζομένων της χώρας με απανωτά μέτρα ενάντια στο λαϊκό εισόδημα, στο βιοτικό και εργασιακό επίπεδο του λαού, ώστε να τον φέρουν σε κατάσταση απόγνωσης. Ο λόγος είναι απλός. Όσο περισσότερο τα λαϊκά στρώματα βυθίζονται στην αβεβαιότητα της καθημερινής επιβίωσης, τόσο πιο εύκολα θα αποδεχτούν αυτό που έχει σιγά-σιγά ξεκινήσει: το συνολικό ξεπούλημα της χώρας.
Το επιχείρημα είναι απλό. Όταν οι τοκογλύφοι οδηγούν μια οικογένεια στην απόγνωση, τότε της ρίχνουν την ιδέα για το «χτηματάκι της ρεματιάς» που αν τους το δώσει μπορεί να ρεφάρει ένα μέρος από χρέη. Πόσο μάλλον αν πουλήσει ότι πιο πολύτιμο διαθέτει. Έτσι καθώς οι πολιτικές άγριας λιτότητας και δραστικών περιορισμών οδηγούν μαζικά την κοινωνία στην απελπισία και την απόγνωση, αρχίζουν σιγά-σιγά να εμφανίζονται οι διάφοροι καλοθελητές που έχουν έτοιμη τη λύση. Ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι η Ελλάδα είναι πλούσια, πολύ πλούσια. Έχει μια «αναξιοποίητη» δημόσια περιουσία που εκτιμάται γύρω στα 300 δις ευρώ. Έχει επίσης πολύτιμο ορυκτό πλούτο, από πετρέλαια έως ουράνιο. Έχει ήλιο, αέρα, θάλασσα και φυσικά πολλά νησιά, επίσης «αναξιοποίητα». Έχει επίσης και μια πολύ σημαντική γεωστρατηγική θέση. Γιατί λοιπόν να μην τα χρησιμοποιήσει όλα αυτά για να ξεχρεώσει; Κι έτσι το δίλλημα που αρχίζει να τίθεται από πολλές μεριές στον απλό κόσμο είναι: Ή θα χάσεις ότι μισθούς και συντάξεις σου έχουν απομείνει, ή θα βγάλουμε στο σφυρί τη δημόσια περιουσία, το φυσικό και ορυκτό πλούτο και γενικά τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» της χώρας.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται πολλοί είναι ότι με το ξεπούλημα ο εργαζόμενος δεν πρόκειται να σώσει ούτε τη δουλειά του, ούτε τον μισθό και την σύνταξή του. Αντίθετα θα χάσει τα πάντα, μαζί και τη χώρα του, προκειμένου να μετατραπεί σε σύγχρονο «κούλη».
Μπορεί να συνεχιστεί έτσι αυτή η κατάσταση; Και βέβαια όχι. Διότι η πηγή του προβλήματος, ο κύριος λόγος που οδηγηθήκαμε στην υπερχρέωση και τη χρεοκοπία, δεν είναι το κρατικό έλλειμμα ούτε η «έλλειψη εμπιστοσύνης των αγορών». Η κύρια πηγή του δημόσιου χρέους είναι τα παραγωγικά και εξωτερικά ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας, τα οποία τη δεκαετία του ευρώ εκτινάχθηκαν στα ύψη και δημιούργησαν αυτό που επίσημα αποκαλείται «κρίση ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας.
Τι λέει η έκθεση του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη
Ωστόσο το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός ότι το ευρώ δημιούργησε συνθήκες παραγωγικής αποσύνθεσης της οικονομίας και δημοσιονομικής χρεοκοπίας. Βρίσκεται επίσης στο γεγονός ότι με το ευρώ και την Ε.Ε. η χώρα έχασε όλα εκείνα τα εργαλεία οικονομικής πολιτικής που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει μια ύφεση, και μάλιστα μια κρίση χρέους.
Σ' αυτό έγκειται και το σημερινό αδιέξοδο της χώρας. Ειδικά σε μια περίοδο που η Ε.Ε. έχει μετατραπεί στο επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης. Αυτό πλέον είναι κοινό «μυστικό» σε όλους τους φορείς που παρακολουθούν την παγκόσμια οικονομία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία έκθεση «Trade and development report», 2010, της United Nations Conference on Trade and Development (ΟΗΕ), που δημοσιοποιήθηκε στις 14/9 φέτος. Σ’ αυτήν επισημαίνεται ότι «η κρίση της Ευρώπης δηλώνει πως το σημερινό καθεστώς πολιτικής της Ευρωζώνης είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί να διατηρηθεί και ότι οι ασυντόνιστες εθνικές πολιτικές των κρατών - μελών βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης.
Κυρίως γι’ αυτούς τους λόγους η Ευρώπη είναι σήμερα το παγκόσμιο θερμό επίκεντρο της αστάθειας και της απόκλισης. Αφού ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η παγκόσμια κρίση έχει τώρα επικεντρωθεί στην Ευρώπη και η περιφέρεια αυτή επιβραδύνει την παγκόσμια ανάκαμψη λόγω της σημασίας της στο παγκόσμιο εμπόριο». Ενδιαφέρον όμως έχει το τι εντοπίζει η συγκεκριμένη έκθεση ως προς τους παράγοντες που συντέλεσαν καθοριστικά στην ελληνική κρίση:
«Ως μέλος της Ευρωζώνης, η Ελλάδα έχει ουσιαστικά παραχωρήσει όλα τα μακροοικονομικά εργαλεία πολιτικής που εν δυνάμει θα μπορούσαν να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση.
● Πρώτον, λόγω των περιορισμών που επιβλήθηκαν από τις συνθήκες της Ε.Ε. και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, όπως επίσης και τις ογκούμενες πιέσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, η ελληνική κυβέρνηση εφάρμοσε δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας – το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που ήταν δικαιολογημένο, δηλαδή μια αντικυκλική δημοσιονομική πολιτική.
● Δεύτερον, ενώ απαγορευόταν η παροχή οποιασδήποτε νομισματικής υποστήριξης στο ελληνικό δημόσιο ταμείο, η Κεντρική Τράπεζα της χώρας δεν είναι επίσης σε θέση να υποστηρίξει την οικονομία ή το τραπεζικό σύστημα.
● Τρίτον, δεν είναι πια δυνατή η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μέσα από την υποτίμηση της ονομαστικής αξίας του νομίσματός της. Αυτός ο τελευταίος περιορισμός θέτει την Ελλάδα σε ακόμα χειρότερη θέση από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες και τις αναδυόμενες αγορές που έχουν αντιμετωπίσει ανάλογες χρηματοπιστωτικές κρίσεις...
Όχι μόνο μια καθορισμένη διαδικασία υποτίμησης μισθών και τιμών είναι πολύ περισσότερο επίπονη από μια νομισματική υποτίμηση, αλλά ένα πρόσθετο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι, ενώ οι τιμές και τα τρέχοντα εισοδήματα πέφτουν κατ’ αυτή τη διαδικασία, η αξία του χρέους... παραμένει αμετάβλητη, ώστε η πραγματική επιβάρυνση του χρέους να αυξάνεται».
Το γεγονός ότι εντός της ευρωζώνης και της Ε.Ε. η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από οποιαδήποτε άλλη χώρα του «Τρίτου Κόσμου» αντιμετώπισε κρίση χρέους ανάλογη με τη δική μας, έχει οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Κι αυτό ανεξάρτητα από την επιβολή του μνημονίου, που έτσι ή αλλιώς είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για την επίσημη πτώχευση της χώρας.
Δεν είναι όλοι που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης, ούτε τη σημασία του καθεστώτος της χρεοκοπίας. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι στην εποχή των διεθνών αγορών κεφαλαίου με διαστάσεις που κάνουν τα κράτη ακόμη και τα πιο μεγάλα να ωχριούν, οι πόλεμοι, οι κατακτήσεις και οι υποδουλώσεις λαών και χωρών δεν γίνονται τόσο με πολιτικοστρατιωτικά μέσα, αλλά πρωτίστως με οικονομικά. Όποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτή την πραγματικότητα, τότε αδυνατεί να κατανοήσει σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε.
Επομένως κάνε άλλο ζήτημα σήμερα δεν είναι πιο άμεσο, επείγον και πιο σημαντικό από το να απαντήσει κανείς άμεσα και πρακτικά το ερώτημα:
Τι κάνουμε με το δημόσιο χρέος;
Όσο κι αν αποφεύγουν να απαντήσουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, όσο κι αν η αντιπολίτευση αναζητά διέξοδο σ’ έναν ανούσιο, ανέξοδο και ατελέσφορο «αντιμνημονιακό» αγώνα, το ερώτημα αυτό θα συνεχίζει να στοιχειώνει όλους μας και τη χώρα μαζί. Και σ’ αυτό το ερώτημα – δυστυχώς ή ευτυχώς – δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Ή το πληρώνεις ή δεν το πληρώνεις! Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.
Η απάντηση στο ζήτημα του δημόσιου χρέους δεν είναι οικονομική, αλλά πρωτίστως πολιτική. Κι αυτό το λένε όλοι οι επιφανείς μελετητές του ελληνικού δημόσιου χρέους από την εποχή του μεσοπολέμου ακόμη. Όταν ο Ξεν. Ζολώτας έγραφε το 1931 ότι ο περιορισμός της υφιστάμενης δανειακής επιβάρυνσης της Ελλάδος «δεν είναι επιστημονικόν πρόβλημα, αλλ’ αποτελεί ζήτημα επιδεξίου χειρισμού, επιτυχών διαπραγματεύσεων και ευνοϊκών συνθηκών εις την διεθνήν αγοράν κεφαλαίου,» γνώριζε πολύ καλά ότι η αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους είναι πρωτίστως ζήτημα συσχετισμού δύναμης στις διεθνείς αγορές και αποφασιστικότητας μιας χώρας να τα βάλει με τους ισχυρούς. Επιπλέον την εποχή εκείνη για να υποστηρίξει κανείς την ακύρωση των χρεών στην υπερχρεωμένη Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου που βάδιζε ολοταχώς προς την επίσημη χρεωκοπία του 1932, δεν ήταν εύκολο πράγμα. Η επίκληση του προφανούς, δηλαδή της ακύρωσης του χρέους, αποτελούσε ιδιωνυμικό αδίκημα στην Ελλάδα. Και μόνο η διατύπωση αυτής της πρότασης αρκούσε για να χάσει κάποιος σαν τον Ξ. Ζολώτα την καθηγητική του έδρα και να συρθεί στα δικαστήρια με το ιδιώνυμο. Και μόνο η αναφορά στην άρνηση του δημόσιου χρέους αποτελούσε προσβολή εναντίον των «εθνικών συμφερόντων», που τότε όπως και σήμερα ταυτίζονταν με τα συμφέροντα των χρηματιστών, των τοκογλύφων και των μεγάλων δυνάμεων που τους στήριζαν στις απαιτήσεις τους έναντι της χώρας. Η χρεωκοπία του 1932, η καταστροφή και ο φασισμός που την ακολούθησε αποτέλεσε την αναπόδραστη συνέπεια των κυρίαρχων πολιτικών που αρνήθηκαν την μονομερή ακύρωση των χρεών της χώρας.
Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο δρόμος που οδηγεί αναγκαστικά σ’ αυτήν την κατάληξη είναι εκείνος που ξεκινά με την πεποίθηση ότι μπορεί να τα βρει κανείς με τους δυνατούς μέσα από διαπραγματεύσεις και προσαρμογές στις απαιτήσεις τους. Ενώ ο μόνος δρόμος, όσο δύσκολος κι αν φαντάζει, όσο επίπονος ή αντίξοος κι αν είναι, που μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή για το λαό και τη χώρα, είναι να κάνουμε το ανήκουστο: να αρνηθούμε το χρέος και να τα βάλουμε με τους δυνατούς βασισμένοι στη δύναμη ενός ρωμαλέου πλειοψηφικού λαϊκού κινήματος. Η ιστορία δεν έχει δείξει άλλον δρόμο. Όσο κι αν διάφοροι κατά καιρούς ονειρεύονταν «μέσους δρόμους», ή «μέσες λύσεις».
Για να προσεγγίσει ορθά κανείς το πρόβλημα της χρεωκοπίας και του δημόσιου χρέους οφείλει να ξεκαθαρίσει από ποια σκοπιά το αντιλαμβάνεται. Αν ξεκινά από τη σκοπιά των δανειστών και το μόνο που τον απασχολεί είναι τι μπορεί να πετύχει μέσα από μια συμφωνία μαζί τους, τότε είναι λογικό να τον απασχολεί το ύψος του δημόσιου χρέους στο ΑΕΠ και το επιτόκιο δανεισμού. Όμως ο δανειστής δεν νοιάζεται για το πού θα βρεθούν τα λεφτά για να εξυπηρετηθεί το χρέος, ούτε τον ενδιαφέρει αν προέρχονται από το υστέρημα του λαού και της οικονομίας. Γι’ αυτό και το κριτήριο όλων εκείνων που μιλάνε για αναδιάρθρωση με «κούρεμα» του δημόσιου χρέους είναι η υφιστάμενη υποχώρηση της τρέχουσας αξίας των ελληνικών ομολόγων στην αγορά. Δηλαδή τι μπορεί ή τι δέχεται να χάσει ο δανειστής. Τίποτε περισσότερο.
Όλοι οι αναλυτές που μιλάνε για ρύθμιση του χρέους μέσα από μια μείωσή του της τάξης του 10, 20, 30, 40, 50%, ανάλογα από το τι θα βγάλει η διαπραγμάτευση με τους ομολογιούχους, μένουν απλά σε εικασίες και ανέξοδες προβλέψεις. Κανένας όμως από αυτούς δεν μπήκε στον κόπο να υπολογίσει και να μας πει πόση εξυπηρέτηση χρέους μπορεί να αντέξει η ελληνική οικονομία και ο κρατικός προϋπολογισμός στην παρούσα κατάστασή τους. Πόση εξυπηρέτηση χρέους μπορούν να αντέξουν χωρίς να οδηγηθούμε στη λιτότητα, τις περικοπές και τα ξεπουλήματα αφενός και αφετέρου στον φαύλο κύκλο ενός νέου δανεισμού; Κανείς, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει μπει στον κόπο να κάνει και να μας παρουσιάσει τέτοιους υπολογισμούς.
Κι όμως η ουσία του όλου ζητήματος είναι ακριβώς εκεί. Πώς μπορούμε να αποφασίσουμε πόσο δημόσιο χρέος στο ΑΕΠ είναι σε θέση να αντέξει η ελληνική οικονομία και ο κρατικός προϋπολογισμός, αν δεν βρούμε πρώτα το μέγεθος της εξυπηρέτησης στο οποίο μπορούν να ανταποκριθούν χωρίς να συνθλίβουν τα λαϊκά εισοδήματα, να συμπιέζουν την εσωτερική αγορά, να περικόπτουν διαρκώς κρίσιμες δαπάνες για την κοινωνία και την οικονομία; Ο λόγος που δεν το κάνουν αυτό όσοι μιλούν για αναδιάρθρωση με «κούρεμα» είναι γιατί πολύ απλά δεν τους καίγεται καρφί. Νοιάζονται μόνο για τη «χασούρα» των δανειστών, αν δεν είναι πράκτορες των συμφερόντων τους. Γι’ αυτό και μιλάνε για το τι είναι «δίκαιο» να περικοπεί από το δημόσιο χρέος και τι δεν είναι με βάση μια πιθανή συμφωνία μαζί τους. Κουβέντα για το αν η όποια «δίκαιη» συμφωνία τους μπορεί να εξυπηρετηθεί από την ελληνική οικονομία και το κράτος χωρίς να γυρίσουμε ξανά μανά στα ίδια: λιτότητα και πάλι λιτότητα, μαζί με νέα δάνεια για να πληρωθούν τα παλιά δάνεια.
Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα
Για να γίνει κατανοητό αυτό που λέμε, ας δούμε τα υπάρχοντα στοιχεία. Από πού προκύπτει ότι η χώρα έχει οδηγηθεί σε χρεωκοπία; Όπως είπαμε από το βάρος της ετήσιας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Οι δυο πιο συνήθεις δείκτες με βάση τους οποίους μετριέται αυτή η επιβάρυνση είναι συγκρινόμενη με τις εισπράξεις από τις εξαγωγές της οικονομίας και με το σύνολο των δημοσίων εσόδων. Έτσι το 2009 με συνολική εξυπηρέτηση δημόσιου χρέους 84 δις ευρώ, οι εισπράξεις από τις εξαγωγές (εμπορεύματα + υπηρεσίες) ανήλθαν σε 42,2 δις ευρώ, ενώ το σύνολο των δημοσίων εσόδων στα 55,5 δις ευρώ. Με άλλα λόγια η συνολική εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ανήλθε σχεδόν στο διπλάσιο των εισπράξεων από τις εξαγωγές της χώρας και σχεδόν στο 150% των δημοσίων εσόδων.
Αν τώρα πάρουμε τις αντίστοιχες εκτιμήσεις για ολόκληρη τη δεκαετία του 2000-2009, τότε τι έχουμε; Με συνολική εξυπηρέτηση 450 δις ευρώ περίπου, είχαμε για την ίδια περίοδο σύνολο δημοσίων εσόδων γύρω στα 477 δις ευρώ. Έτσι η συνολική εξυπηρέτηση του τρέχοντος δημόσιου χρέους ανήλθε στο 94% του συνόλου των δημοσίων εσόδων της δεκαετίας. Την ίδια περίοδο το σύνολο των εισπράξεων της ελληνικής οικονομίας από τις εξαγωγές της (εμπορεύματα + υπηρεσίες) ανήλθαν σχεδόν στα 400 δις ευρώ. Επομένως η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ανήλθε στο 112% των εισπράξεων από το σύνολο των εξαγωγών της δεκαετίας. Με αυτούς τους δείκτες εξυπηρέτησης το δημόσιο χρέος στο τέλος της δεκαετίας (31/12/2009) έφτασε να είναι περίπου 300 δις ευρώ, ή το 125% του ΑΕΠ.
Πόσο πρέπει να κατέβει η συνολική εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ώστε να πάψει αφενός η λιτότητα και αφετέρου να σπάσει ο κύκλος του νέου δανεισμού; Κανείς δεν έχει απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα απ’ όσους μιλάνε για αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα», ή για διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Στη δεκαετία του ’80 οι μελέτες για το χρέος είχαν δείξει ότι μια οικονομία του επιπέδου των χωρών της Λατινικής Αμερικής, όπως Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία, Μεξικό, μπορεί να αντέξει μια εξυπηρέτηση της τάξης του 10% έως 20% επί των εξαγωγών. Αν πάρουμε αυτό το μέτρο και το εφαρμόσουμε στην ελληνική οικονομία με βάση τα δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, θα διαπιστώσουμε τα εξής: Για να κατέβει η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους στο 20% επί των εισπράξεων από τις εξαγωγές, θα πρέπει το συνολικό δημόσιο χρέος να πέσει στο 22% του ΑΕΠ από 125% που ήταν στο τέλος του 2009. Για την εξυπηρέτηση αυτού μειωμένου δημόσιου χρέους θα απαιτείται το λιγότερο ένα 4% του ετήσιου ΑΕΠ με την προϋπόθεση ότι οι ρυθμοί μεταβολής του θα είναι τουλάχιστον οι ίδιοι της τελευταίας δεκαετίας.
Που θα βρεθεί αυτό το 4% του ετήσιου ΑΕΠ; Είτε μέσα από ένα πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού, το οποίο κάθε χρόνο θα πρέπει να είναι τουλάχιστον τόσο. Είτε, στην περίπτωση κρατικού ελλείμματος, μέσα από νέο δανεισμό, ο οποίος για να μην οδηγήσει σε έναν νέο φαύλο κύκλο υπερχρέωσης θα πρέπει να πληροί δυο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: Αφενός, να γίνεται σε εθνικό νόμισμα και όχι σε ξένο σκληρό συνάλλαγμα, όπως είναι το ευρώ, ή άλλο παγκόσμιο νόμισμα από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Κι αφετέρου, να αντλείται από την εσωτερική αγορά όπου η εθνικοποίηση των μεγαλύτερων τραπεζών που κατέχουν τον βασικό όγκο της αγοράς, αλλά και της κεντρικής τράπεζας, εξασφαλίζει την ρύθμιση των επιτοκίων σε χαμηλά επίπεδα.
Αν επιχειρήσει κανείς να ανεβάσει τον πήχη στο 40% του υπάρχοντος δημόσιου χρέους, τότε θα πρέπει να εξασφαλίζει γύρω στο 8% ετήσια από το ΑΕΠ της χώρας για την εξυπηρέτησή του. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι το ΑΕΠ γνωρίζει ρυθμούς μεταβολής τουλάχιστον της προηγούμενης δεκαετίας. Βέβαια η άντληση αυτού του 8% από τον κρατικό προϋπολογισμό, ή από την εγχώρια τραπεζική αγορά, μάλλον θα αποτελέσει πρόβλημα έστω και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες. Όποια σενάρια υπολογισμών και να κάνει κανείς σε παρόμοια συμπεράσματα θα καταλήξει.
Για να μπορέσει η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της χώρας να πέσει σε τόσο χαμηλά επίπεδα ώστε να είναι υποφερτή για την οικονομία και τον προϋπολογισμό, χωρίς λιτότητες, περικοπές ζωτικών δαπανών και ξεπουλήματα, θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να πληροί τις εξής βασικές προϋποθέσεις:
Πρώτο: Μονομερής διαγραφή άνω του 80% του υπάρχοντος δημόσιου χρέους.
Δεύτερο: Έξοδος από το ευρώ και εισαγωγή εθνικού νομίσματος.
Τρίτο: Εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδος.
Σε κάθε άλλη περίπτωση η χώρα είναι αδύνατον να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του δημόσιου χρέους, ακόμη κι αν το «κουρέψει» σε μεγάλο ποσοστό. Θα παραμείνει αιχμάλωτη των εξωτερικών και των εσωτερικών ελλειμμάτων και εξαρτημένη από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.
Μια ρεαλιστική προσέγγιση
Βέβαια το πραγματικό ερώτημα είναι το εξής: Μπορεί στ’ αλήθεια μια οικονομία με τους πόρους της ήδη κατασπαταλημένους και λεηλατημένους να προχωρήσει γρήγορα σε παραγωγική ανασυγκρότηση, η οποία απαιτεί πολλαπλάσιες επενδύσεις και δαπάνες από το δημόσιο, έχοντας ταυτόχρονα να εξυπηρετεί έστω κι αυτό το 4% ή έστω ένα ακόμη μικρότερο ποσοστό επί του ΑΕΠ; Κατά τη γνώμη μου όχι. Τουλάχιστον για μια δεκαετία η ελληνική οικονομία, αφού πρώτα ξεφύγει από το δόκανο του ευρώ, θα χρειαστεί ότι έχει και δεν έχει από άποψη χρηματοδοτικών πόρων προκειμένου να πετύχει την παραγωγική της ανασυγκρότηση. Όχι μόνο δεν θα της περισσεύει τίποτε, αλλά θα χρειαστεί πρόσθετους πόρους από το εξωτερικό για να εξασφαλίσει τεχνογνωσία, τεχνολογία και εφαρμογές για μια σύγχρονη ανάπτυξη της δικής της παραγωγής.
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά της μη αναγνώρισης και άρνησης του χρέους από όλες τις άλλες προτάσεις που επικεντρώνονται απλά στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του. Δεν μιλάμε φυσικά για τις προτάσεις αναδιάρθρωσης του χρέους με «κούρεμα» και μάλιστα εντός του ευρώ. Αυτές δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να πρακτορεύουν συγκεκριμένα συμφέροντα των διεθνών δανειστών και των οργάνων τους στο ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Μιλάμε για προτάσεις που μένουν μόνο στο μέγεθος του δημόσιου χρέους, χωρίς να απαντάνε στο κρίσιμο ερώτημα της εξυπηρέτησης: πόση εξυπηρέτηση μπορεί να σηκώσει η ελληνική οικονομία, ο λαός και τα δημόσια οικονομικά του;
Η διαφορά τους με τη δική μας πρόταση δεν έγκειται όπως παραπλανητικά συχνά λέγεται στο ότι εκείνοι επιζητούν τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους, ενώ εμείς τη διαγραφή ολόκληρου του χρέους. Η αληθινή διαφορά βρίσκεται στο ότι η πρόταση για μη αναγνώριση και άρνηση του δημόσιου χρέους ξεκινά από μια διαφορετική αφετηρία. Ξεκινά από την ανάγκη ανατροπής της σχέσης οφειλέτη-δανειστή υπέρ της χώρας μας. Ξεκινά από την τεκμηρίωση της ανάγκης το κράτος και η χώρα να μην αναγνωρίσει το υπάρχον δημόσιο χρέος, να μην αναγνωρίσει το σύνολο των υποχρεώσεών της, όχι απαραίτητα για να το διαγράψει ολόκληρο, αλλά για να αλλάξει ριζικά τους συσχετισμούς δύναμης με τους δανειστές. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιλέξει η χώρα και ο λαός της ποιο μέρος του χρέους αντέχει να πληρώσει, πότε, υπό ποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις και ποιο το όφελος. Χωρίς να δυναμιτιστεί η προσπάθεια ανασύνταξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας. Χωρίς δηλαδή να πάθει ότι και η Αργεντινή, η οποία ενώ διέγραψε το 70% του χρέους της το 2003 αναγνώρισε τις οφειλές της για το 30%, το οποίο έτσι ή αλλιώς δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει ευθύς εξαρχής. Τώρα σέρνεται ξανά πίσω στο κατώφλι του ΔΝΤ.
Όπως είμαστε σήμερα κάθε επιχείρηση διαπραγμάτευσης του χρέους θα οδηγήσει αναγκαστικά σε όλο και ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις, σε χειρότερους εκβιασμούς από τις αγορές και κυρίως από εκείνους τους κερδοσκόπους που ξέρουν πώς να εκμεταλλεύονται χώρα υπό χρεωκοπία και στη διεθνή ορολογία ονομάζονται επενδυτικά κεφάλαια γύπες. Διαπραγμάτευση του χρέους υπό αυτές τις συνθήκες σημαίνει οικιοθελή παράδοση στους γύπες των διεθνών αγορών.
Σ’ αυτήν άλλωστε την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σέρνεται και η κυβέρνηση, αφού τσακιστεί κάθε αντίσταση ή αντίρρηση μέσα από το ξεπούλημα της χώρας.
Ποια είναι η λύση;
Αν λοιπόν δεν είναι αυτή η λύση, τότε τι μπορούμε να κάνουμε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει το οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό απλά ονειροβατεί, εκτός κι αν είναι αβανταδόρος των τραπεζών και των κερδοσκόπων στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν τον απλό κόσμο.
Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη: Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.
Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.
Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.
Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.
Το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι ένα επαναστατικό ή σοσιαλιστικό μέτρο, αλλά ένα βαθιά λαϊκό δημοκρατικό μέτρο που απαντά όχι μόνο στην αδυναμία της αποπληρωμής του σημερινού δημόσιου χρέους της χώρας, αλλά και στον χαρακτήρα αυτού του χρέους. Δηλαδή στο γεγονός ότι ανήκει – τουλάχιστον κατά 75% – σε διεθνείς κερδοσκόπους και τοκογλύφους κατόχους ομολόγων που δεν μπαίνουν σε καμμιά διαπραγμάτευση εκτός κι αν τους συμφέρει.
Αυτό δείχνει η εμπειρία 286 επίσημων χρεωκοπιών κρατών από το 1824 έως το 2009. Δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση που κάποιο κράτος να ανάγκασε σε συμβιβασμό τους ομολογιούχους του χρέους του μέσα από διαπραγματεύσεις και κραδαίνοντας την απειλή της παύσης των πληρωμών. Δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση που ένα κράτος να μπήκε σε διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης του χρέους του και να την έβγαλε καθαρή. Να πέτυχε δηλαδή να απαλλαγεί από τα αρπακτικά που κατέχουν τα ομόλογα του χρέους του. Ούτε μία περίπτωση.
Γι’ αυτό και μου κάνει μεγάλη εντύπωση η ευκολία με την οποία κάποιοι – ακόμη και μέσα στην λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά – διολισθαίνουν στη λογική της αναδιαπραγμάτευσης.
Το καίριο ζήτημα δεν είναι η παύση πληρωμών, αλλά η αναγνώριση η μη του χρέους. Από την στιγμή που θα κάνεις το λάθος να το αναγνωρίσεις, είτε προχωρήσεις σε παύση πληρωμών και διαπραγμάτευση, είτε σε μερική ή ολική διαγραφή του χρέους, την έχεις πατήσει. Γιατί αναγνώριση του χρέους σημαίνει αναγνώριση των έννομων δικαιωμάτων των ομολογιούχων πάνω στη χώρα σου. Σημαίνει ότι τους αναγνωρίζεις το δικαίωμα να σε κυνηγάνε εσαεί για τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους. Σημαίνει ότι απεμπολείς το όπλο του "απεχθούς χρέους" με βάση το διεθνές δίκαιο, καθώς και το θεμελιώδες δικαίωμα του λαού σου στη δική του αυτοδιάθεση και κυριαρχία, η οποία δεν μπορεί να απειλείται από καμμιά ξένη δύναμη, οικονομική, πολιτική, ή στρατιωτική.
Αυτός είναι ο λόγος που, σύμφωνα με την άποψή μου, το κεντρικό ζήτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι η παύση πληρωμών και η διαπραγμάτευση ή μη, η μερική ή ολική διαγραφή του χρέους, αλλά η μη αναγνώριση του χρέους και των υποχρεώσεών του από τον λαό, ως χρέος "απεχθές", ως μοχλός κατάλυσης της κυριαρχίας της χώρας. Από εκεί και πέρα φυσικά μπορεί να δει κανείς κατά περίπτωση τι θα κάνει κατά περίπτωση. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι καμιά απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία του λαού, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον του και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας.
Τέλος, η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αναγκαία αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:
1. Απαλλαγή της χώρας από το καθεστώς της νέας κατοχής από την ΕΕ και το ΔΝΤ, κατάργηση του άθλιου «μνημονίου» που έχει υπογράψει και νομοθετήσει η κυβέρνηση.
2. Μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους ώστε να γλυτώσουμε από την επικείμενη πτώχευση – που προετοιμάζει η «τρόικα» και η κυβέρνηση – και να διασώσουμε μισθούς, συντάξεις και λαϊκές αποταμιεύσεις.
3. Άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών του κράτους ώστε να δούμε τι έγιναν τα λεφτά, τι κρύβουν οι συμβάσεις δανεισμού και ποιος επωφελήθηκε από αυτές.
4. Κατάργηση κάθε έννοιας παραγραφής και ασυλίας για όλους όσους διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα. Με αναδρομική ισχύ. Όποιος, νομικό ή φυσικό πρόσωπο, έβαλε χέρι ή συνέργησε στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και η περιουσία του να δημευθεί.
5. Έξοδο από τη ζώνη του ευρώ. Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην ΟΝΕ είναι εκτεθειμένη σε κάθε είδους πιέσεις, στους εκβιασμούς και στις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της ευρωζώνης.
6. Εθνικοποίηση των μεγάλων πιστωτικών ιδρυμάτων, με πρώτη και κύρια την τράπεζα της Ελλάδας, για τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής και τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων. Κατάργηση όλων των μορφών επιχειρηματικής «συγκάληψης», όπως οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore), οι εταιρείες συμμετοχών (holding) κοκ.
7. Ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ και υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.
8. Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και την πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.
9. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως ανισότιμες σχέσεις, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.
Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;
Μόνο αν αφυπνιστεί και κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, των εργαζομένων, των μικρομεσαίων και των νέων μπορεί να αποτραπεί η καταστροφή και χαραχτεί μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου του ίδιου του λαού και της χώρας. Αυτή η αφύπνιση δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός κόμματος, ή μιας μόνο πολιτικής παράταξης. Χρειάζεται επειγόντως η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας ώστε να ξεφύγουμε από το καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορεί να είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων, ή κομμάτων, αλλά αφορά όλες τις πολιτικές δυνάμεις που στρατεύονται στην υπόθεση των εργαζομένων, έχει ανάγκη το σύνολο των δυνάμεων του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και ιδεολογικές διαφορές.
Είναι το μέτωπο των εργαζομένων, των νέων, των μικρομεσαίων, των αγροτών, του συνόλου του παραγωγικού δυναμικού του λαού για μια ριζικά διαφορετική πορεία.
Είναι μέτωπο για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία ενάντια στην μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ενάντια στο καθεστώς κατοχής από τους οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και τις ντόπιες κυβερνήσεις των δωσιλόγων.
Ένα τέτοιο μέτωπο για τη σωτηρία της χώρας και την αναγέννηση της μπορεί και πρέπει να υπολογίζει στη συνδρομή των δοκιμαζόμενων λαών των υπολοίπων χωρών της Ευρώπης αλλά και του κόσμου.
Είναι χρέος όλων μας, πρώτα και κύρια όλων των δυνάμεων που θέλουν να μιλούν εξ ονόματος των αδικημένων αυτής της κοινωνίας, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθούμε στη ζωτική ανάγκη προώθησης ενός τέτοιου μετώπου με σκοπό τη σωτηρία του λαού και την αναγέννηση της χώρας.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 12:02 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΚΑΖΑΚΗΣ
Είναι το 2011 η καταληκτική χρονιά για την Ελληνική Οικονομία;
Πηγή: Hellenic Nexus, τεύχος 47, Δεκέμβριος 2010
Του Δημήτρη Καζάκη
Η επίσημη πτώχευση της Ελλάδας είναι πλέον προ των πυλών. Το καθεστώς της χρεοκοπίας που έχει επιβληθεί με το μνημόνιο και κυρίως τη δανειακή σύμβαση του Μαΐου, έχει προετοιμάσει ήδη το έδαφος για την επίσημη πτώχευση. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι πότε και με ποιους όρους θα συμβεί αυτή η επίσημη πτώχευση, αν θα είναι «ελεγχόμενη» ή όχι και ποιος θα είναι εκείνος που θα την επιβάλει. Το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ μονομερώς, ή η Γερμανία και η ευρωζώνη σε συνεργασία με το ΔΝΤ; Αυτόν τον καυγά βλέπουμε να έχει φουντώσει από την επομένη των εκλογών, με ανταλλαγή επιτιμητικών δηλώσεων ανάμεσα στις δυο πλευρές και τον κ. Παπανδρέου να ταλαντεύεται πότε προς τη μια και πότε προς την άλλη μεριά. Άλλωστε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του είναι απλοί παρατηρητές στην υπηρεσία εντολών άνωθεν και έξωθεν.
Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι πρόκειται για αναδιάρθρωση του χρέους με ένα ελάχιστο «κούρεμα» και μια πιθανή αναστολή πληρωμής μέρους των τόκων ή των χρεολυσίων για ένα διάστημα, ώστε να μπορέσει η χώρα να βγει σχετικά άμεσα στις διεθνείς αγορές με σκοπό να ξαναδανειστεί για να συνεχίσει να πληρώνει τα δανεικά της. Η αναδιάρθρωση αυτή θα συνοδευτεί από ενέσεις ρευστότητας είτε από τα χρηματοδοτικά προγράμματα του ΔΝΤ, είτε από το ΔΝΤ σε συνδυασμό με την ΕΚΤ, ώστε να φανεί ότι η χώρα – τουλάχιστον για ένα μικρό διάστημα – ανακουφίζεται από τα βάρη της. Φυσικά η αναδιάρθρωση δεν θα ονομαστεί έτσι, αλλά με κάποιον άλλο εύσχημο τρόπο που δεν θα παραπέμπει στην έννοια της πτώχευσης.
Όμως, όπως κι αν ονομάσουν την όλη διαδικασία, όπως κι αν την εμφανίσουν, θα πρόκειται για επίσημη πτώχευση. Με ότι αυτό σημαίνει για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τα λαϊκά στρώματα γενικά και την κατάσταση της χώρας, η οποία θα παραδοθεί επισήμως στους δανειστές, δίχως την ανάγκη μνημονίου και δανειακής σύμβασης. Αυτό που ελπίζουν οι επίδοξοι διεθνείς επιβήτορες της χώρας είναι να κατορθώσουν να κάνουν την πτώχευση «ελεγχόμενη» με τις μικρότερες δυνατές απώλειες για τους δανειστές, το ευρώ και τα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια. Πράγμα καθόλου βέβαιο με βάση την εξαιρετικά ασταθή κατάσταση των διεθνών αγορών κεφαλαίου.
Το διάστημα αυτό οι τραπεζικοί όμιλοι και τα επενδυτικά κεφάλαια σε Ευρώπη και ΗΠΑ συναγωνίζονται μαζί με τις κυβερνήσεις των χωρών τους για το καλύτερο πρόγραμμα αναθεώρησης, επιμήκυνσης και αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας. Εν τω μεταξύ η Eurostat και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε αυτό που γνώριζαν όλοι οι οικονομικοί αναλυτές ήδη από τους πρώτους μήνες του χρόνου, ότι το κρατικό έλλειμμα φτάνει στο 15,4%. Ο λόγος της αναπροσαρμογής του κρατικού ελλείμματος δεν οφείλεται στο γεγονός ότι ανακάλυψαν ξαφνικά κάποιες καινούργιες τρύπες στην οικονομική διαχείριση. Όλοι γνώριζαν ότι συμπεριλαμβανομένων των ελλειμμάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και των ασφαλιστικών ταμείων, το κρατικό έλλειμμα κινείται σε αρκετά υψηλά επίπεδα.
Όμως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι η αποκάλυψη του πραγματικού μεγέθους της χρεοκοπίας της χώρας. Με την αναπροσαρμογή το δημόσιο χρέος της χώρας για το 2009 αυξήθηκε στο 127% του ΑΕΠ. Ενώ για το 2010 προβλέπεται ότι το δημόσιο χρέος θα έχει ξεπεράσει το 148% του ΑΕΠ! Σύμφωνα με τις αρχικές προβλέψεις του μνημονίου το χρέος της γενικής κυβέρνησης για το 2010 θα πρέπει να ήταν στο 127,3 και το συνολικό χρέος να πλησίαζε το 140%. Αντίστοιχα, σύμφωνα πάντα με τις αρχικές προβλέψεις του μνημονίου, το 2011 αναμενόταν το χρέος της γενικής κυβέρνησης στο 139,2% με το συνολικό δημόσιο χρέος στο 153%. Αντί γι’ αυτό στο τέλος του δεύτερου χρόνου εφαρμογής του προγράμματος, το 2011, η κυβέρνηση προβλέπει ότι το συνολικό χρέος του δημοσίου θα έχει εκτιναχθεί στα 362,2 δις. ευρώ, δηλαδή σε ποσοστό 158,6% του ΑΕΠ. Σε δύο χρόνια εφαρμογής του προγράμματος, δηλαδή, το ΑΕΠ θα έχει μειωθεί κατά 6,6 δις. ευρώ και το χρέος θα έχει εκτοξευθεί κατά 63,7 δις. ευρώ! Ενώ για το 2011 οι δανειακές ανάγκες του δημοσίου θα φτάσουν στα 69,5 δις ευρώ με πρόβλεψη ο μηχανισμός στήριξης να διαθέσει τα 46,5 δις ευρώ. Τα υπόλοιπα προβλέπει η κυβέρνηση να τα βρει μέσω του βραχυπρόθεσμου δανεισμού, που θα εκτινάξει σημαντικά το κόστος δανεισμού.
Κανείς δεν τολμά να προβλέψει τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η τρόικα. Φαίνεται να υπάρχει μια σιωπηρή συμφωνία ότι το 2011 είναι η καταληκτική χρονιά για την ελληνική οικονομία και τη χώρα. Τα παραμύθια τελείωσαν. Το δημόσιο χρέος αποδεικνύεται ότι είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί και η εφαρμογή του μνημονίου έκανε την κατάσταση πολύ χειρότερη. Αποδείχτηκε ότι ο πιο σίγουρος δρόμος για την επίσημη πτώχευση της χώρας είναι η πιστή εφαρμογή του μνημονίου.
Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το μνημόνιο και η δανειακή δεν επιβλήθηκαν στη χώρα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του χρέους. Όλοι ήξεραν από την αρχή ότι το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν και παραμένει εκτός ελέγχου. Ήξεραν εξαρχής ότι ήταν αδύνατο η χώρα να συνεχίσει να πληρώνει τα χρέη της. Για να εξασφαλίσουν τα λεφτά τους οι διεθνείς τοκογλύφοι θα έπρεπε αφενός να βάλουν χέρι στα «ασημικά του σπιτιού» και αφετέρου να φέρουν τη χώρα σε θέση να βγει ξανά στις αγορές για να δανείζεται προκειμένου να συνεχίσει να τους πληρώνει. Γι’ αυτό και ακολούθησαν την κλασική τακτική του τοκογλύφου. Επέβαλαν μια αμείλικτη επιχείρηση σοκ και δέος εναντίον των εργαζομένων της χώρας με απανωτά μέτρα ενάντια στο λαϊκό εισόδημα, στο βιοτικό και εργασιακό επίπεδο του λαού, ώστε να τον φέρουν σε κατάσταση απόγνωσης. Ο λόγος είναι απλός. Όσο περισσότερο τα λαϊκά στρώματα βυθίζονται στην αβεβαιότητα της καθημερινής επιβίωσης, τόσο πιο εύκολα θα αποδεχτούν αυτό που έχει σιγά-σιγά ξεκινήσει: το συνολικό ξεπούλημα της χώρας.
Το επιχείρημα είναι απλό. Όταν οι τοκογλύφοι οδηγούν μια οικογένεια στην απόγνωση, τότε της ρίχνουν την ιδέα για το «χτηματάκι της ρεματιάς» που αν τους το δώσει μπορεί να ρεφάρει ένα μέρος από χρέη. Πόσο μάλλον αν πουλήσει ότι πιο πολύτιμο διαθέτει. Έτσι καθώς οι πολιτικές άγριας λιτότητας και δραστικών περιορισμών οδηγούν μαζικά την κοινωνία στην απελπισία και την απόγνωση, αρχίζουν σιγά-σιγά να εμφανίζονται οι διάφοροι καλοθελητές που έχουν έτοιμη τη λύση. Ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι η Ελλάδα είναι πλούσια, πολύ πλούσια. Έχει μια «αναξιοποίητη» δημόσια περιουσία που εκτιμάται γύρω στα 300 δις ευρώ. Έχει επίσης πολύτιμο ορυκτό πλούτο, από πετρέλαια έως ουράνιο. Έχει ήλιο, αέρα, θάλασσα και φυσικά πολλά νησιά, επίσης «αναξιοποίητα». Έχει επίσης και μια πολύ σημαντική γεωστρατηγική θέση. Γιατί λοιπόν να μην τα χρησιμοποιήσει όλα αυτά για να ξεχρεώσει; Κι έτσι το δίλλημα που αρχίζει να τίθεται από πολλές μεριές στον απλό κόσμο είναι: Ή θα χάσεις ότι μισθούς και συντάξεις σου έχουν απομείνει, ή θα βγάλουμε στο σφυρί τη δημόσια περιουσία, το φυσικό και ορυκτό πλούτο και γενικά τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» της χώρας.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται πολλοί είναι ότι με το ξεπούλημα ο εργαζόμενος δεν πρόκειται να σώσει ούτε τη δουλειά του, ούτε τον μισθό και την σύνταξή του. Αντίθετα θα χάσει τα πάντα, μαζί και τη χώρα του, προκειμένου να μετατραπεί σε σύγχρονο «κούλη».
Μπορεί να συνεχιστεί έτσι αυτή η κατάσταση; Και βέβαια όχι. Διότι η πηγή του προβλήματος, ο κύριος λόγος που οδηγηθήκαμε στην υπερχρέωση και τη χρεοκοπία, δεν είναι το κρατικό έλλειμμα ούτε η «έλλειψη εμπιστοσύνης των αγορών». Η κύρια πηγή του δημόσιου χρέους είναι τα παραγωγικά και εξωτερικά ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας, τα οποία τη δεκαετία του ευρώ εκτινάχθηκαν στα ύψη και δημιούργησαν αυτό που επίσημα αποκαλείται «κρίση ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας.
Τι λέει η έκθεση του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη
Ωστόσο το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός ότι το ευρώ δημιούργησε συνθήκες παραγωγικής αποσύνθεσης της οικονομίας και δημοσιονομικής χρεοκοπίας. Βρίσκεται επίσης στο γεγονός ότι με το ευρώ και την Ε.Ε. η χώρα έχασε όλα εκείνα τα εργαλεία οικονομικής πολιτικής που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει μια ύφεση, και μάλιστα μια κρίση χρέους.
Σ' αυτό έγκειται και το σημερινό αδιέξοδο της χώρας. Ειδικά σε μια περίοδο που η Ε.Ε. έχει μετατραπεί στο επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης. Αυτό πλέον είναι κοινό «μυστικό» σε όλους τους φορείς που παρακολουθούν την παγκόσμια οικονομία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία έκθεση «Trade and development report», 2010, της United Nations Conference on Trade and Development (ΟΗΕ), που δημοσιοποιήθηκε στις 14/9 φέτος. Σ’ αυτήν επισημαίνεται ότι «η κρίση της Ευρώπης δηλώνει πως το σημερινό καθεστώς πολιτικής της Ευρωζώνης είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί να διατηρηθεί και ότι οι ασυντόνιστες εθνικές πολιτικές των κρατών - μελών βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης.
Κυρίως γι’ αυτούς τους λόγους η Ευρώπη είναι σήμερα το παγκόσμιο θερμό επίκεντρο της αστάθειας και της απόκλισης. Αφού ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η παγκόσμια κρίση έχει τώρα επικεντρωθεί στην Ευρώπη και η περιφέρεια αυτή επιβραδύνει την παγκόσμια ανάκαμψη λόγω της σημασίας της στο παγκόσμιο εμπόριο». Ενδιαφέρον όμως έχει το τι εντοπίζει η συγκεκριμένη έκθεση ως προς τους παράγοντες που συντέλεσαν καθοριστικά στην ελληνική κρίση:
«Ως μέλος της Ευρωζώνης, η Ελλάδα έχει ουσιαστικά παραχωρήσει όλα τα μακροοικονομικά εργαλεία πολιτικής που εν δυνάμει θα μπορούσαν να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση.
● Πρώτον, λόγω των περιορισμών που επιβλήθηκαν από τις συνθήκες της Ε.Ε. και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, όπως επίσης και τις ογκούμενες πιέσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, η ελληνική κυβέρνηση εφάρμοσε δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας – το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που ήταν δικαιολογημένο, δηλαδή μια αντικυκλική δημοσιονομική πολιτική.
● Δεύτερον, ενώ απαγορευόταν η παροχή οποιασδήποτε νομισματικής υποστήριξης στο ελληνικό δημόσιο ταμείο, η Κεντρική Τράπεζα της χώρας δεν είναι επίσης σε θέση να υποστηρίξει την οικονομία ή το τραπεζικό σύστημα.
● Τρίτον, δεν είναι πια δυνατή η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μέσα από την υποτίμηση της ονομαστικής αξίας του νομίσματός της. Αυτός ο τελευταίος περιορισμός θέτει την Ελλάδα σε ακόμα χειρότερη θέση από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες και τις αναδυόμενες αγορές που έχουν αντιμετωπίσει ανάλογες χρηματοπιστωτικές κρίσεις...
Όχι μόνο μια καθορισμένη διαδικασία υποτίμησης μισθών και τιμών είναι πολύ περισσότερο επίπονη από μια νομισματική υποτίμηση, αλλά ένα πρόσθετο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι, ενώ οι τιμές και τα τρέχοντα εισοδήματα πέφτουν κατ’ αυτή τη διαδικασία, η αξία του χρέους... παραμένει αμετάβλητη, ώστε η πραγματική επιβάρυνση του χρέους να αυξάνεται».
Το γεγονός ότι εντός της ευρωζώνης και της Ε.Ε. η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από οποιαδήποτε άλλη χώρα του «Τρίτου Κόσμου» αντιμετώπισε κρίση χρέους ανάλογη με τη δική μας, έχει οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Κι αυτό ανεξάρτητα από την επιβολή του μνημονίου, που έτσι ή αλλιώς είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για την επίσημη πτώχευση της χώρας.
Δεν είναι όλοι που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης, ούτε τη σημασία του καθεστώτος της χρεοκοπίας. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι στην εποχή των διεθνών αγορών κεφαλαίου με διαστάσεις που κάνουν τα κράτη ακόμη και τα πιο μεγάλα να ωχριούν, οι πόλεμοι, οι κατακτήσεις και οι υποδουλώσεις λαών και χωρών δεν γίνονται τόσο με πολιτικοστρατιωτικά μέσα, αλλά πρωτίστως με οικονομικά. Όποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτή την πραγματικότητα, τότε αδυνατεί να κατανοήσει σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε.
Επομένως κάνε άλλο ζήτημα σήμερα δεν είναι πιο άμεσο, επείγον και πιο σημαντικό από το να απαντήσει κανείς άμεσα και πρακτικά το ερώτημα:
Τι κάνουμε με το δημόσιο χρέος;
Όσο κι αν αποφεύγουν να απαντήσουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, όσο κι αν η αντιπολίτευση αναζητά διέξοδο σ’ έναν ανούσιο, ανέξοδο και ατελέσφορο «αντιμνημονιακό» αγώνα, το ερώτημα αυτό θα συνεχίζει να στοιχειώνει όλους μας και τη χώρα μαζί. Και σ’ αυτό το ερώτημα – δυστυχώς ή ευτυχώς – δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Ή το πληρώνεις ή δεν το πληρώνεις! Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.
Η απάντηση στο ζήτημα του δημόσιου χρέους δεν είναι οικονομική, αλλά πρωτίστως πολιτική. Κι αυτό το λένε όλοι οι επιφανείς μελετητές του ελληνικού δημόσιου χρέους από την εποχή του μεσοπολέμου ακόμη. Όταν ο Ξεν. Ζολώτας έγραφε το 1931 ότι ο περιορισμός της υφιστάμενης δανειακής επιβάρυνσης της Ελλάδος «δεν είναι επιστημονικόν πρόβλημα, αλλ’ αποτελεί ζήτημα επιδεξίου χειρισμού, επιτυχών διαπραγματεύσεων και ευνοϊκών συνθηκών εις την διεθνήν αγοράν κεφαλαίου,» γνώριζε πολύ καλά ότι η αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους είναι πρωτίστως ζήτημα συσχετισμού δύναμης στις διεθνείς αγορές και αποφασιστικότητας μιας χώρας να τα βάλει με τους ισχυρούς. Επιπλέον την εποχή εκείνη για να υποστηρίξει κανείς την ακύρωση των χρεών στην υπερχρεωμένη Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου που βάδιζε ολοταχώς προς την επίσημη χρεωκοπία του 1932, δεν ήταν εύκολο πράγμα. Η επίκληση του προφανούς, δηλαδή της ακύρωσης του χρέους, αποτελούσε ιδιωνυμικό αδίκημα στην Ελλάδα. Και μόνο η διατύπωση αυτής της πρότασης αρκούσε για να χάσει κάποιος σαν τον Ξ. Ζολώτα την καθηγητική του έδρα και να συρθεί στα δικαστήρια με το ιδιώνυμο. Και μόνο η αναφορά στην άρνηση του δημόσιου χρέους αποτελούσε προσβολή εναντίον των «εθνικών συμφερόντων», που τότε όπως και σήμερα ταυτίζονταν με τα συμφέροντα των χρηματιστών, των τοκογλύφων και των μεγάλων δυνάμεων που τους στήριζαν στις απαιτήσεις τους έναντι της χώρας. Η χρεωκοπία του 1932, η καταστροφή και ο φασισμός που την ακολούθησε αποτέλεσε την αναπόδραστη συνέπεια των κυρίαρχων πολιτικών που αρνήθηκαν την μονομερή ακύρωση των χρεών της χώρας.
Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο δρόμος που οδηγεί αναγκαστικά σ’ αυτήν την κατάληξη είναι εκείνος που ξεκινά με την πεποίθηση ότι μπορεί να τα βρει κανείς με τους δυνατούς μέσα από διαπραγματεύσεις και προσαρμογές στις απαιτήσεις τους. Ενώ ο μόνος δρόμος, όσο δύσκολος κι αν φαντάζει, όσο επίπονος ή αντίξοος κι αν είναι, που μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή για το λαό και τη χώρα, είναι να κάνουμε το ανήκουστο: να αρνηθούμε το χρέος και να τα βάλουμε με τους δυνατούς βασισμένοι στη δύναμη ενός ρωμαλέου πλειοψηφικού λαϊκού κινήματος. Η ιστορία δεν έχει δείξει άλλον δρόμο. Όσο κι αν διάφοροι κατά καιρούς ονειρεύονταν «μέσους δρόμους», ή «μέσες λύσεις».
Για να προσεγγίσει ορθά κανείς το πρόβλημα της χρεωκοπίας και του δημόσιου χρέους οφείλει να ξεκαθαρίσει από ποια σκοπιά το αντιλαμβάνεται. Αν ξεκινά από τη σκοπιά των δανειστών και το μόνο που τον απασχολεί είναι τι μπορεί να πετύχει μέσα από μια συμφωνία μαζί τους, τότε είναι λογικό να τον απασχολεί το ύψος του δημόσιου χρέους στο ΑΕΠ και το επιτόκιο δανεισμού. Όμως ο δανειστής δεν νοιάζεται για το πού θα βρεθούν τα λεφτά για να εξυπηρετηθεί το χρέος, ούτε τον ενδιαφέρει αν προέρχονται από το υστέρημα του λαού και της οικονομίας. Γι’ αυτό και το κριτήριο όλων εκείνων που μιλάνε για αναδιάρθρωση με «κούρεμα» του δημόσιου χρέους είναι η υφιστάμενη υποχώρηση της τρέχουσας αξίας των ελληνικών ομολόγων στην αγορά. Δηλαδή τι μπορεί ή τι δέχεται να χάσει ο δανειστής. Τίποτε περισσότερο.
Όλοι οι αναλυτές που μιλάνε για ρύθμιση του χρέους μέσα από μια μείωσή του της τάξης του 10, 20, 30, 40, 50%, ανάλογα από το τι θα βγάλει η διαπραγμάτευση με τους ομολογιούχους, μένουν απλά σε εικασίες και ανέξοδες προβλέψεις. Κανένας όμως από αυτούς δεν μπήκε στον κόπο να υπολογίσει και να μας πει πόση εξυπηρέτηση χρέους μπορεί να αντέξει η ελληνική οικονομία και ο κρατικός προϋπολογισμός στην παρούσα κατάστασή τους. Πόση εξυπηρέτηση χρέους μπορούν να αντέξουν χωρίς να οδηγηθούμε στη λιτότητα, τις περικοπές και τα ξεπουλήματα αφενός και αφετέρου στον φαύλο κύκλο ενός νέου δανεισμού; Κανείς, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει μπει στον κόπο να κάνει και να μας παρουσιάσει τέτοιους υπολογισμούς.
Κι όμως η ουσία του όλου ζητήματος είναι ακριβώς εκεί. Πώς μπορούμε να αποφασίσουμε πόσο δημόσιο χρέος στο ΑΕΠ είναι σε θέση να αντέξει η ελληνική οικονομία και ο κρατικός προϋπολογισμός, αν δεν βρούμε πρώτα το μέγεθος της εξυπηρέτησης στο οποίο μπορούν να ανταποκριθούν χωρίς να συνθλίβουν τα λαϊκά εισοδήματα, να συμπιέζουν την εσωτερική αγορά, να περικόπτουν διαρκώς κρίσιμες δαπάνες για την κοινωνία και την οικονομία; Ο λόγος που δεν το κάνουν αυτό όσοι μιλούν για αναδιάρθρωση με «κούρεμα» είναι γιατί πολύ απλά δεν τους καίγεται καρφί. Νοιάζονται μόνο για τη «χασούρα» των δανειστών, αν δεν είναι πράκτορες των συμφερόντων τους. Γι’ αυτό και μιλάνε για το τι είναι «δίκαιο» να περικοπεί από το δημόσιο χρέος και τι δεν είναι με βάση μια πιθανή συμφωνία μαζί τους. Κουβέντα για το αν η όποια «δίκαιη» συμφωνία τους μπορεί να εξυπηρετηθεί από την ελληνική οικονομία και το κράτος χωρίς να γυρίσουμε ξανά μανά στα ίδια: λιτότητα και πάλι λιτότητα, μαζί με νέα δάνεια για να πληρωθούν τα παλιά δάνεια.
Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα
Για να γίνει κατανοητό αυτό που λέμε, ας δούμε τα υπάρχοντα στοιχεία. Από πού προκύπτει ότι η χώρα έχει οδηγηθεί σε χρεωκοπία; Όπως είπαμε από το βάρος της ετήσιας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Οι δυο πιο συνήθεις δείκτες με βάση τους οποίους μετριέται αυτή η επιβάρυνση είναι συγκρινόμενη με τις εισπράξεις από τις εξαγωγές της οικονομίας και με το σύνολο των δημοσίων εσόδων. Έτσι το 2009 με συνολική εξυπηρέτηση δημόσιου χρέους 84 δις ευρώ, οι εισπράξεις από τις εξαγωγές (εμπορεύματα + υπηρεσίες) ανήλθαν σε 42,2 δις ευρώ, ενώ το σύνολο των δημοσίων εσόδων στα 55,5 δις ευρώ. Με άλλα λόγια η συνολική εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ανήλθε σχεδόν στο διπλάσιο των εισπράξεων από τις εξαγωγές της χώρας και σχεδόν στο 150% των δημοσίων εσόδων.
Αν τώρα πάρουμε τις αντίστοιχες εκτιμήσεις για ολόκληρη τη δεκαετία του 2000-2009, τότε τι έχουμε; Με συνολική εξυπηρέτηση 450 δις ευρώ περίπου, είχαμε για την ίδια περίοδο σύνολο δημοσίων εσόδων γύρω στα 477 δις ευρώ. Έτσι η συνολική εξυπηρέτηση του τρέχοντος δημόσιου χρέους ανήλθε στο 94% του συνόλου των δημοσίων εσόδων της δεκαετίας. Την ίδια περίοδο το σύνολο των εισπράξεων της ελληνικής οικονομίας από τις εξαγωγές της (εμπορεύματα + υπηρεσίες) ανήλθαν σχεδόν στα 400 δις ευρώ. Επομένως η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ανήλθε στο 112% των εισπράξεων από το σύνολο των εξαγωγών της δεκαετίας. Με αυτούς τους δείκτες εξυπηρέτησης το δημόσιο χρέος στο τέλος της δεκαετίας (31/12/2009) έφτασε να είναι περίπου 300 δις ευρώ, ή το 125% του ΑΕΠ.
Πόσο πρέπει να κατέβει η συνολική εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ώστε να πάψει αφενός η λιτότητα και αφετέρου να σπάσει ο κύκλος του νέου δανεισμού; Κανείς δεν έχει απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα απ’ όσους μιλάνε για αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα», ή για διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Στη δεκαετία του ’80 οι μελέτες για το χρέος είχαν δείξει ότι μια οικονομία του επιπέδου των χωρών της Λατινικής Αμερικής, όπως Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία, Μεξικό, μπορεί να αντέξει μια εξυπηρέτηση της τάξης του 10% έως 20% επί των εξαγωγών. Αν πάρουμε αυτό το μέτρο και το εφαρμόσουμε στην ελληνική οικονομία με βάση τα δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, θα διαπιστώσουμε τα εξής: Για να κατέβει η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους στο 20% επί των εισπράξεων από τις εξαγωγές, θα πρέπει το συνολικό δημόσιο χρέος να πέσει στο 22% του ΑΕΠ από 125% που ήταν στο τέλος του 2009. Για την εξυπηρέτηση αυτού μειωμένου δημόσιου χρέους θα απαιτείται το λιγότερο ένα 4% του ετήσιου ΑΕΠ με την προϋπόθεση ότι οι ρυθμοί μεταβολής του θα είναι τουλάχιστον οι ίδιοι της τελευταίας δεκαετίας.
Που θα βρεθεί αυτό το 4% του ετήσιου ΑΕΠ; Είτε μέσα από ένα πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού, το οποίο κάθε χρόνο θα πρέπει να είναι τουλάχιστον τόσο. Είτε, στην περίπτωση κρατικού ελλείμματος, μέσα από νέο δανεισμό, ο οποίος για να μην οδηγήσει σε έναν νέο φαύλο κύκλο υπερχρέωσης θα πρέπει να πληροί δυο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: Αφενός, να γίνεται σε εθνικό νόμισμα και όχι σε ξένο σκληρό συνάλλαγμα, όπως είναι το ευρώ, ή άλλο παγκόσμιο νόμισμα από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Κι αφετέρου, να αντλείται από την εσωτερική αγορά όπου η εθνικοποίηση των μεγαλύτερων τραπεζών που κατέχουν τον βασικό όγκο της αγοράς, αλλά και της κεντρικής τράπεζας, εξασφαλίζει την ρύθμιση των επιτοκίων σε χαμηλά επίπεδα.
Αν επιχειρήσει κανείς να ανεβάσει τον πήχη στο 40% του υπάρχοντος δημόσιου χρέους, τότε θα πρέπει να εξασφαλίζει γύρω στο 8% ετήσια από το ΑΕΠ της χώρας για την εξυπηρέτησή του. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι το ΑΕΠ γνωρίζει ρυθμούς μεταβολής τουλάχιστον της προηγούμενης δεκαετίας. Βέβαια η άντληση αυτού του 8% από τον κρατικό προϋπολογισμό, ή από την εγχώρια τραπεζική αγορά, μάλλον θα αποτελέσει πρόβλημα έστω και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες. Όποια σενάρια υπολογισμών και να κάνει κανείς σε παρόμοια συμπεράσματα θα καταλήξει.
Για να μπορέσει η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους της χώρας να πέσει σε τόσο χαμηλά επίπεδα ώστε να είναι υποφερτή για την οικονομία και τον προϋπολογισμό, χωρίς λιτότητες, περικοπές ζωτικών δαπανών και ξεπουλήματα, θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να πληροί τις εξής βασικές προϋποθέσεις:
Πρώτο: Μονομερής διαγραφή άνω του 80% του υπάρχοντος δημόσιου χρέους.
Δεύτερο: Έξοδος από το ευρώ και εισαγωγή εθνικού νομίσματος.
Τρίτο: Εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδος.
Σε κάθε άλλη περίπτωση η χώρα είναι αδύνατον να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του δημόσιου χρέους, ακόμη κι αν το «κουρέψει» σε μεγάλο ποσοστό. Θα παραμείνει αιχμάλωτη των εξωτερικών και των εσωτερικών ελλειμμάτων και εξαρτημένη από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.
Μια ρεαλιστική προσέγγιση
Βέβαια το πραγματικό ερώτημα είναι το εξής: Μπορεί στ’ αλήθεια μια οικονομία με τους πόρους της ήδη κατασπαταλημένους και λεηλατημένους να προχωρήσει γρήγορα σε παραγωγική ανασυγκρότηση, η οποία απαιτεί πολλαπλάσιες επενδύσεις και δαπάνες από το δημόσιο, έχοντας ταυτόχρονα να εξυπηρετεί έστω κι αυτό το 4% ή έστω ένα ακόμη μικρότερο ποσοστό επί του ΑΕΠ; Κατά τη γνώμη μου όχι. Τουλάχιστον για μια δεκαετία η ελληνική οικονομία, αφού πρώτα ξεφύγει από το δόκανο του ευρώ, θα χρειαστεί ότι έχει και δεν έχει από άποψη χρηματοδοτικών πόρων προκειμένου να πετύχει την παραγωγική της ανασυγκρότηση. Όχι μόνο δεν θα της περισσεύει τίποτε, αλλά θα χρειαστεί πρόσθετους πόρους από το εξωτερικό για να εξασφαλίσει τεχνογνωσία, τεχνολογία και εφαρμογές για μια σύγχρονη ανάπτυξη της δικής της παραγωγής.
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά της μη αναγνώρισης και άρνησης του χρέους από όλες τις άλλες προτάσεις που επικεντρώνονται απλά στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του. Δεν μιλάμε φυσικά για τις προτάσεις αναδιάρθρωσης του χρέους με «κούρεμα» και μάλιστα εντός του ευρώ. Αυτές δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να πρακτορεύουν συγκεκριμένα συμφέροντα των διεθνών δανειστών και των οργάνων τους στο ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Μιλάμε για προτάσεις που μένουν μόνο στο μέγεθος του δημόσιου χρέους, χωρίς να απαντάνε στο κρίσιμο ερώτημα της εξυπηρέτησης: πόση εξυπηρέτηση μπορεί να σηκώσει η ελληνική οικονομία, ο λαός και τα δημόσια οικονομικά του;
Η διαφορά τους με τη δική μας πρόταση δεν έγκειται όπως παραπλανητικά συχνά λέγεται στο ότι εκείνοι επιζητούν τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους, ενώ εμείς τη διαγραφή ολόκληρου του χρέους. Η αληθινή διαφορά βρίσκεται στο ότι η πρόταση για μη αναγνώριση και άρνηση του δημόσιου χρέους ξεκινά από μια διαφορετική αφετηρία. Ξεκινά από την ανάγκη ανατροπής της σχέσης οφειλέτη-δανειστή υπέρ της χώρας μας. Ξεκινά από την τεκμηρίωση της ανάγκης το κράτος και η χώρα να μην αναγνωρίσει το υπάρχον δημόσιο χρέος, να μην αναγνωρίσει το σύνολο των υποχρεώσεών της, όχι απαραίτητα για να το διαγράψει ολόκληρο, αλλά για να αλλάξει ριζικά τους συσχετισμούς δύναμης με τους δανειστές. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιλέξει η χώρα και ο λαός της ποιο μέρος του χρέους αντέχει να πληρώσει, πότε, υπό ποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις και ποιο το όφελος. Χωρίς να δυναμιτιστεί η προσπάθεια ανασύνταξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας. Χωρίς δηλαδή να πάθει ότι και η Αργεντινή, η οποία ενώ διέγραψε το 70% του χρέους της το 2003 αναγνώρισε τις οφειλές της για το 30%, το οποίο έτσι ή αλλιώς δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει ευθύς εξαρχής. Τώρα σέρνεται ξανά πίσω στο κατώφλι του ΔΝΤ.
Όπως είμαστε σήμερα κάθε επιχείρηση διαπραγμάτευσης του χρέους θα οδηγήσει αναγκαστικά σε όλο και ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις, σε χειρότερους εκβιασμούς από τις αγορές και κυρίως από εκείνους τους κερδοσκόπους που ξέρουν πώς να εκμεταλλεύονται χώρα υπό χρεωκοπία και στη διεθνή ορολογία ονομάζονται επενδυτικά κεφάλαια γύπες. Διαπραγμάτευση του χρέους υπό αυτές τις συνθήκες σημαίνει οικιοθελή παράδοση στους γύπες των διεθνών αγορών.
Σ’ αυτήν άλλωστε την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σέρνεται και η κυβέρνηση, αφού τσακιστεί κάθε αντίσταση ή αντίρρηση μέσα από το ξεπούλημα της χώρας.
Ποια είναι η λύση;
Αν λοιπόν δεν είναι αυτή η λύση, τότε τι μπορούμε να κάνουμε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει το οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό απλά ονειροβατεί, εκτός κι αν είναι αβανταδόρος των τραπεζών και των κερδοσκόπων στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν τον απλό κόσμο.
Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη: Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.
Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.
Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.
Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.
Το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι ένα επαναστατικό ή σοσιαλιστικό μέτρο, αλλά ένα βαθιά λαϊκό δημοκρατικό μέτρο που απαντά όχι μόνο στην αδυναμία της αποπληρωμής του σημερινού δημόσιου χρέους της χώρας, αλλά και στον χαρακτήρα αυτού του χρέους. Δηλαδή στο γεγονός ότι ανήκει – τουλάχιστον κατά 75% – σε διεθνείς κερδοσκόπους και τοκογλύφους κατόχους ομολόγων που δεν μπαίνουν σε καμμιά διαπραγμάτευση εκτός κι αν τους συμφέρει.
Αυτό δείχνει η εμπειρία 286 επίσημων χρεωκοπιών κρατών από το 1824 έως το 2009. Δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση που κάποιο κράτος να ανάγκασε σε συμβιβασμό τους ομολογιούχους του χρέους του μέσα από διαπραγματεύσεις και κραδαίνοντας την απειλή της παύσης των πληρωμών. Δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση που ένα κράτος να μπήκε σε διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης του χρέους του και να την έβγαλε καθαρή. Να πέτυχε δηλαδή να απαλλαγεί από τα αρπακτικά που κατέχουν τα ομόλογα του χρέους του. Ούτε μία περίπτωση.
Γι’ αυτό και μου κάνει μεγάλη εντύπωση η ευκολία με την οποία κάποιοι – ακόμη και μέσα στην λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά – διολισθαίνουν στη λογική της αναδιαπραγμάτευσης.
Το καίριο ζήτημα δεν είναι η παύση πληρωμών, αλλά η αναγνώριση η μη του χρέους. Από την στιγμή που θα κάνεις το λάθος να το αναγνωρίσεις, είτε προχωρήσεις σε παύση πληρωμών και διαπραγμάτευση, είτε σε μερική ή ολική διαγραφή του χρέους, την έχεις πατήσει. Γιατί αναγνώριση του χρέους σημαίνει αναγνώριση των έννομων δικαιωμάτων των ομολογιούχων πάνω στη χώρα σου. Σημαίνει ότι τους αναγνωρίζεις το δικαίωμα να σε κυνηγάνε εσαεί για τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους. Σημαίνει ότι απεμπολείς το όπλο του "απεχθούς χρέους" με βάση το διεθνές δίκαιο, καθώς και το θεμελιώδες δικαίωμα του λαού σου στη δική του αυτοδιάθεση και κυριαρχία, η οποία δεν μπορεί να απειλείται από καμμιά ξένη δύναμη, οικονομική, πολιτική, ή στρατιωτική.
Αυτός είναι ο λόγος που, σύμφωνα με την άποψή μου, το κεντρικό ζήτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι η παύση πληρωμών και η διαπραγμάτευση ή μη, η μερική ή ολική διαγραφή του χρέους, αλλά η μη αναγνώριση του χρέους και των υποχρεώσεών του από τον λαό, ως χρέος "απεχθές", ως μοχλός κατάλυσης της κυριαρχίας της χώρας. Από εκεί και πέρα φυσικά μπορεί να δει κανείς κατά περίπτωση τι θα κάνει κατά περίπτωση. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι καμιά απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία του λαού, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον του και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας.
Τέλος, η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αναγκαία αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:
1. Απαλλαγή της χώρας από το καθεστώς της νέας κατοχής από την ΕΕ και το ΔΝΤ, κατάργηση του άθλιου «μνημονίου» που έχει υπογράψει και νομοθετήσει η κυβέρνηση.
2. Μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους ώστε να γλυτώσουμε από την επικείμενη πτώχευση – που προετοιμάζει η «τρόικα» και η κυβέρνηση – και να διασώσουμε μισθούς, συντάξεις και λαϊκές αποταμιεύσεις.
3. Άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών του κράτους ώστε να δούμε τι έγιναν τα λεφτά, τι κρύβουν οι συμβάσεις δανεισμού και ποιος επωφελήθηκε από αυτές.
4. Κατάργηση κάθε έννοιας παραγραφής και ασυλίας για όλους όσους διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα. Με αναδρομική ισχύ. Όποιος, νομικό ή φυσικό πρόσωπο, έβαλε χέρι ή συνέργησε στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και η περιουσία του να δημευθεί.
5. Έξοδο από τη ζώνη του ευρώ. Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην ΟΝΕ είναι εκτεθειμένη σε κάθε είδους πιέσεις, στους εκβιασμούς και στις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της ευρωζώνης.
6. Εθνικοποίηση των μεγάλων πιστωτικών ιδρυμάτων, με πρώτη και κύρια την τράπεζα της Ελλάδας, για τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής και τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων. Κατάργηση όλων των μορφών επιχειρηματικής «συγκάληψης», όπως οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore), οι εταιρείες συμμετοχών (holding) κοκ.
7. Ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ και υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.
8. Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και την πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.
9. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως ανισότιμες σχέσεις, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.
Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;
Μόνο αν αφυπνιστεί και κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, των εργαζομένων, των μικρομεσαίων και των νέων μπορεί να αποτραπεί η καταστροφή και χαραχτεί μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου του ίδιου του λαού και της χώρας. Αυτή η αφύπνιση δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός κόμματος, ή μιας μόνο πολιτικής παράταξης. Χρειάζεται επειγόντως η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας ώστε να ξεφύγουμε από το καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορεί να είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων, ή κομμάτων, αλλά αφορά όλες τις πολιτικές δυνάμεις που στρατεύονται στην υπόθεση των εργαζομένων, έχει ανάγκη το σύνολο των δυνάμεων του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και ιδεολογικές διαφορές.
Είναι το μέτωπο των εργαζομένων, των νέων, των μικρομεσαίων, των αγροτών, του συνόλου του παραγωγικού δυναμικού του λαού για μια ριζικά διαφορετική πορεία.
Είναι μέτωπο για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία ενάντια στην μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ενάντια στο καθεστώς κατοχής από τους οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και τις ντόπιες κυβερνήσεις των δωσιλόγων.
Ένα τέτοιο μέτωπο για τη σωτηρία της χώρας και την αναγέννηση της μπορεί και πρέπει να υπολογίζει στη συνδρομή των δοκιμαζόμενων λαών των υπολοίπων χωρών της Ευρώπης αλλά και του κόσμου.
Είναι χρέος όλων μας, πρώτα και κύρια όλων των δυνάμεων που θέλουν να μιλούν εξ ονόματος των αδικημένων αυτής της κοινωνίας, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθούμε στη ζωτική ανάγκη προώθησης ενός τέτοιου μετώπου με σκοπό τη σωτηρία του λαού και την αναγέννηση της χώρας.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 12:02 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΚΑΖΑΚΗΣ
Με οργή ξανά στους δρόμους Πηγή: ΑΥΓΗ
Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010
Με οργή ξανά στους δρόμους
Πηγή: ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 12/12/2010
Το πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται την Τρίτη στη Βουλή σηματοδοτεί την έναρξη μιας άγριας επίθεσης κατά των εργαζομένων. Με την κατάρρευση των συμβάσεων και των μισθών στον ιδιωτικό τομέα αποκαλύπτεται η κυβερνητική ψευδολογία ότι το Μνημόνιο αφορούσε μόνο τον δημόσιο τομέα και δήθεν αποσκοπούσε στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους.
Στο στόχαστρο είναι όλοι οι εργαζόμενοι, όλα τα κοινωνικά δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί μεταπολεμικά, το επίπεδο ζωής όλων των πολιτών.
Μετά τη γενική απεργία της 5ης Μαΐου, η κυβέρνηση μίλησε για κόπωση της κοινωνίας, την οποία μάλιστα παρουσίασε ως συναίνεση στην πολιτική της. Το ίδιο υποστήριξε με αφορμή τις εντυπώσεις από τον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών. Τα ίδια είπαν Στρος Καν και Όλι Ρεν. Επρόκειτο για προπαγανδιστική επιχείρηση, ώστε να περάσουν με λιγότερες αντιδράσεις τα χειρότερα που ψηφίζονται μεθαύριο.
Από αύριο εκδηλώνεται νέο κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων, με αιχμή τις συγκοινωνίες, με πρώτο σταθμό τη γενική απεργία της Τετάρτης. Η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ, με τα παζάρια παρασκηνίου και την κυβερνητική εξάρτησή της, είναι εκτεθειμένη.
Την Τρίτη στη Βουλή οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τίθενται μπροστά στις ευθύνες τους. Θα υπερψηφίσουν το έκτρωμα; Θα συμπράξουν στον ακρωτηριασμό των κοινωνικών δικαιωμάτων; Θα επισπεύσουν με τη στάση τους την πολιτική κρίση;
Με αντιμέτωπη την κοινωνία, ο πρωθυπουργός επιχειρεί την Τρίτη αντιπερισπασμό συναίνεσης. Καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς στο Μαξίμου. Την ίδια μέρα στη Βουλή θα ψηφίζεται το επαίσχυντο νομοσχέδιο για τα εργασιακά και τις ΔΕΚΟ. Είναι προφανές ότι ο κ. Παπανδρέου μιλάει για συναίνεση, αλλά επιδιώκει συνενοχή. Σε μια περίοδο που η κοινωνία αφυπνίζεται, επιδιώκει να δημιουργήσει εικονική πολιτική συναίνεση.
Η μεγαλύτερη προσφορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού είναι να φύγουν μιαν ώρα αρχύτερα. Αν παραμείνουν, θα οδηγήσουν τη χώρα σε συνθήκες λατινοαμερικανοποίησης. Είναι επικίνδυνοι και για τη χώρα και για την Ευρώπη. Κατεδαφίζουν την κοινωνική Ευρώπη μεταβάλλοντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο.
Από αύριο οι πολίτες ξαναβγαίνουν στους δρόμους με οργή και χωρίς ψευδαισθήσεις. Με συνείδηση πόσο δύσκολος είναι ο αγώνας, αλλά και πόσο επιβεβλημένος για να αποτραπεί ο εξανδραποδισμός τους. Είναι αγώνας για τη δημοκρατία, για την επιβίωση των πολιτών, για την αξιοπρέπεια της χώρας.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 2:01 μ.μ.
Ετικέτες ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Με οργή ξανά στους δρόμους
Πηγή: ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 12/12/2010
Το πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται την Τρίτη στη Βουλή σηματοδοτεί την έναρξη μιας άγριας επίθεσης κατά των εργαζομένων. Με την κατάρρευση των συμβάσεων και των μισθών στον ιδιωτικό τομέα αποκαλύπτεται η κυβερνητική ψευδολογία ότι το Μνημόνιο αφορούσε μόνο τον δημόσιο τομέα και δήθεν αποσκοπούσε στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους.
Στο στόχαστρο είναι όλοι οι εργαζόμενοι, όλα τα κοινωνικά δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί μεταπολεμικά, το επίπεδο ζωής όλων των πολιτών.
Μετά τη γενική απεργία της 5ης Μαΐου, η κυβέρνηση μίλησε για κόπωση της κοινωνίας, την οποία μάλιστα παρουσίασε ως συναίνεση στην πολιτική της. Το ίδιο υποστήριξε με αφορμή τις εντυπώσεις από τον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών. Τα ίδια είπαν Στρος Καν και Όλι Ρεν. Επρόκειτο για προπαγανδιστική επιχείρηση, ώστε να περάσουν με λιγότερες αντιδράσεις τα χειρότερα που ψηφίζονται μεθαύριο.
Από αύριο εκδηλώνεται νέο κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων, με αιχμή τις συγκοινωνίες, με πρώτο σταθμό τη γενική απεργία της Τετάρτης. Η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ, με τα παζάρια παρασκηνίου και την κυβερνητική εξάρτησή της, είναι εκτεθειμένη.
Την Τρίτη στη Βουλή οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τίθενται μπροστά στις ευθύνες τους. Θα υπερψηφίσουν το έκτρωμα; Θα συμπράξουν στον ακρωτηριασμό των κοινωνικών δικαιωμάτων; Θα επισπεύσουν με τη στάση τους την πολιτική κρίση;
Με αντιμέτωπη την κοινωνία, ο πρωθυπουργός επιχειρεί την Τρίτη αντιπερισπασμό συναίνεσης. Καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς στο Μαξίμου. Την ίδια μέρα στη Βουλή θα ψηφίζεται το επαίσχυντο νομοσχέδιο για τα εργασιακά και τις ΔΕΚΟ. Είναι προφανές ότι ο κ. Παπανδρέου μιλάει για συναίνεση, αλλά επιδιώκει συνενοχή. Σε μια περίοδο που η κοινωνία αφυπνίζεται, επιδιώκει να δημιουργήσει εικονική πολιτική συναίνεση.
Η μεγαλύτερη προσφορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού είναι να φύγουν μιαν ώρα αρχύτερα. Αν παραμείνουν, θα οδηγήσουν τη χώρα σε συνθήκες λατινοαμερικανοποίησης. Είναι επικίνδυνοι και για τη χώρα και για την Ευρώπη. Κατεδαφίζουν την κοινωνική Ευρώπη μεταβάλλοντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο.
Από αύριο οι πολίτες ξαναβγαίνουν στους δρόμους με οργή και χωρίς ψευδαισθήσεις. Με συνείδηση πόσο δύσκολος είναι ο αγώνας, αλλά και πόσο επιβεβλημένος για να αποτραπεί ο εξανδραποδισμός τους. Είναι αγώνας για τη δημοκρατία, για την επιβίωση των πολιτών, για την αξιοπρέπεια της χώρας.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 2:01 μ.μ.
Ετικέτες ΑΠΕΡΓΙΕΣ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Συμμορία ληστών το ΠΑΣΟΚ
13/12/2010 - 12:54
Σε αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα. Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα. Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.
Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η κάθε μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί στη χώρα μας π.χ. μηχανικούς ή γιατρούς με 30 ή και περισσότερα χρόνια προϋπηρεσίας και τους αμείβει με 2.300 ή 3.000 ευρώ ή και περισσότερα, έχει το δικαίωμα από τον Γ. Παπανδρέου να τους μειώσει το μισθό και να τους ρίξει ακόμη και στα... 740 ευρώ! Εννοείται ότι η τεράστια μάζα των εργαζομένων που δουλεύει με 1.000 ή 1.500 ή 2.000 ευρώ μεικτά ταχύτατα θα βουλιάξει προς τα 740 ευρώ! Μεικτά, για να μην ξεχνιόμαστε. Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι ευνόητο, δεν υπάρχει ούτε καν το πρόσχημα ότι τα κέρδη από τη μείωση των μισθών πάνε στα κρατικά ταμεία και από εκεί στους ξένους τοκογλύφους που δανείζουν την κυβέρνηση. Στην περίπτωση των ιδιωτών όλα τα λεφτά που εξοικονομούνται από τη μείωση των μισθών πάνε ολόκληρα στην τσέπη του εργοδότη – και χάνονται κι από πάνω τεράστια ποσά που αντιστοιχούν στις ασφαλιστικές εισφορές των ποσών που περικόπτονται από τους μισθούς και θα πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ χάνει και απευθείας το κράτος φορολογικά έσοδα εξαιτίας των μισθών που περικόπτονται και που είναι τα μόνα σίγουρα φορολογικά έσοδα, αφού κόβονται απευθείας από την πηγή χωρίς να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα στο κεφάλαιο, στους Αμερικάνους και στην ΕΕ με την πρώτη ευκαιρία, ελπίζοντας να τον ανταμείψουν με τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ για τις υπηρεσίες του. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανένας δεν έχει βάλει ακόμη θέμα στη Σοσιαλιστική Διεθνή να τον καθαιρέσουν από πρόεδρο, αφού έχει αποδειχθεί με τη διακυβέρνησή του... ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού, ώστε να πάψει τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου να αποτελεί «κινητό διασυρμό» της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας. Έχει πλάτες ο Γιωργάκης - Τσολάκογλου που αποδεικνύεται «Ντίλινγκερ του κεφαλαίου»! Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν. Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Ζαξ. Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!
Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς; Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΠΡΙΝ
Συμμορία ληστών το ΠΑΣΟΚ
13/12/2010 - 12:54
Σε αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα. Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα. Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.
Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η κάθε μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί στη χώρα μας π.χ. μηχανικούς ή γιατρούς με 30 ή και περισσότερα χρόνια προϋπηρεσίας και τους αμείβει με 2.300 ή 3.000 ευρώ ή και περισσότερα, έχει το δικαίωμα από τον Γ. Παπανδρέου να τους μειώσει το μισθό και να τους ρίξει ακόμη και στα... 740 ευρώ! Εννοείται ότι η τεράστια μάζα των εργαζομένων που δουλεύει με 1.000 ή 1.500 ή 2.000 ευρώ μεικτά ταχύτατα θα βουλιάξει προς τα 740 ευρώ! Μεικτά, για να μην ξεχνιόμαστε. Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι ευνόητο, δεν υπάρχει ούτε καν το πρόσχημα ότι τα κέρδη από τη μείωση των μισθών πάνε στα κρατικά ταμεία και από εκεί στους ξένους τοκογλύφους που δανείζουν την κυβέρνηση. Στην περίπτωση των ιδιωτών όλα τα λεφτά που εξοικονομούνται από τη μείωση των μισθών πάνε ολόκληρα στην τσέπη του εργοδότη – και χάνονται κι από πάνω τεράστια ποσά που αντιστοιχούν στις ασφαλιστικές εισφορές των ποσών που περικόπτονται από τους μισθούς και θα πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ χάνει και απευθείας το κράτος φορολογικά έσοδα εξαιτίας των μισθών που περικόπτονται και που είναι τα μόνα σίγουρα φορολογικά έσοδα, αφού κόβονται απευθείας από την πηγή χωρίς να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα στο κεφάλαιο, στους Αμερικάνους και στην ΕΕ με την πρώτη ευκαιρία, ελπίζοντας να τον ανταμείψουν με τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ για τις υπηρεσίες του. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανένας δεν έχει βάλει ακόμη θέμα στη Σοσιαλιστική Διεθνή να τον καθαιρέσουν από πρόεδρο, αφού έχει αποδειχθεί με τη διακυβέρνησή του... ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού, ώστε να πάψει τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου να αποτελεί «κινητό διασυρμό» της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας. Έχει πλάτες ο Γιωργάκης - Τσολάκογλου που αποδεικνύεται «Ντίλινγκερ του κεφαλαίου»! Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν. Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Ζαξ. Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!
Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς; Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΠΡΙΝ
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Επιμήκυνση, το πρώτο στάδιο της πτώχευσης ,Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010
Επιμήκυνση, το πρώτο στάδιο της πτώχευσης
Πηγή: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Η... «σκληρή διαπραγμάτευση» συνεχίζεται. Η Ελλάς μάχεται ηρωικώς για να αποσπάσει τη συναίνεση όλων των παραγόντων στην«επιμήκυνση» του χρέους της. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ανθίσταται σθεναρώς στις σφοδρές γερμανικές επιθέσεις, αλλά, προ τηςσιδηρόφρακτης Μέρκελ και του άτεγκτου Σόιμπλε, αντιτάσσει τις υπέρτερες δυνάμεις τωνσυμμάχων.
Οι Financial Times, οι επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών και κεφαλαίων (καλούμενοι και λοιδορούμενοι έως πρότινος ως «ανθέλληνες κερδοσκόποι»), ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν, ο πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπόι και ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ συμφωνούν.
● Η Γερμανία πρέπει να συναινέσει στην περαιτέρω χρηματοδοτική ενίσχυση του μηχανισμού «στήριξης».
● Πρέπει ακόμη να στηρίξει την έκδοση ευρω-ομολόγου.
● Πρέπει να αποστεί της προθέσεώς της να χρεώνει κυρίως τους ιδιώτες επενδυτές με τα βάρη των μελλοντικών ευρωπαϊκών πτωχεύσεων.
Ωστόσο οι δυνάμεις του γερμανικού άξονος, παρότι χθες ο Μπαρόζο δήλωσε ότι απομένουν «τεχνικές λεπτομέρειες» για την παράταση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, επιμένουναμετανόητες να υποστηρίζουν ότι η επιμήκυνση του ελληνικού χρέους δεν είναι δεδομένη και να προβάλλουν σκληρές θέσεις επιθυμώντας να προωθήσουν το σχέδιό τους για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού μελλοντικών πτωχεύσεων. Ή, στη χειρότερη γι’ αυτές περίπτωση, απλώς να επιτύχουν τους σκληρότερους δυνατούς όρους προκειμένου να συναινέσουν στην περίφημη πλέον «επιμήκυνση».
«Παράταση» ίσον θάνατος
Στο πλαίσιο της φαρσοκωμωδίας αυτής – και της ακατάσχετης φλυαρίας γύρω από το αν θα πληρώσουμε το συγκεκριμένο δάνειο των 110 δισ. ευρώ σε 2+3 χρόνια ή σε 4+7 – φαίνεται όλοι να ξεχνούν την πραγματικότητα, η οποία συνίσταται στα εξής σημεία, όσο το δυνατόν πιο κωδικοποιημένα:
1. Η «επιμήκυνση» της αποπληρωμής του συγκεκριμένου τμήματος του χρέους δεν είναι τζάμπα. Η δε επιβάρυνση δεν συνίσταται απλώς στο «μηδέν κόμμα κάτι παραπάνω» στο επιτόκιο, αλλά και στα επιπλέον χρόνια που θα χρειαστούν για την αποπληρωμή του.
Ερώτημα: Αν η Ελλάδα αδυνατεί να πληρώσει στον συμφωνημένο χρόνο το ποσό του δανεισμού των 110 δισ. ευρώ, γιατί θα καταφέρει να το πληρώσει επαυξημένο κατά πολύ, ίσως και κοντά στο διπλάσιο, όταν μάλιστα παράλληλα θα τρέχει και ο υπόλοιπος δανεισμός, ο οποίος αποδεδειγμένα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί; Μήπως γι’ αυτό δεν χρεοκοπήσαμε μπαίνοντας στον μηχανισμό «στήριξης»;
2. Η απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει η «επιμήκυνση» είναι η επιτάχυνση των «διαρθρωτικών αλλαγών». Είτε ακούσει κάποιος τον Στρος Καν είτε τον Όλι Ρεν είτε τον Προβόπουλο είτε τον Μπαρόζοείτε τον... Παπακωνσταντίνου, το συμπέρασμα είναι το ίδιο:
● πλήρης «απελευθέρωση» του συνόλου της οικονομίας,
● πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων,
● δραματική μείωση των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα,
● ξεπούλημα ή απλώς παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας,
● αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα,
● ιδιωτικοποίηση ή κατάργηση κάθε κρατικής δραστηριότητας,
● περαιτέρω δραστικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.
Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για την «επιμήκυνση», όσο κι αν η κυβέρνηση επιχειρεί να καλλωπίσει με όρους όπως «διαρθρωτικές αλλαγές», «καταπολέμηση της διαφθοράς» και άλλες τέτοιες γελοιότητες την πλήρη απορρύθμιση της οικονομίας και την παράδοσή της στα κέφια των δανειστών της Ελλάδας.
Ερώτημα: Η καταβαράθρωση της οικονομίας, η πλήρης εκπτώχευση της κοινωνίας, η καταβύθιση στην ύφεση, η έκρηξη της ανεργίας, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, η τζάμπα παραχώρηση όλων τωνυποδομών της χώρας, ακόμη και των βασικότερων για την άσκηση στοιχειώδους κοινωνικής πολιτικής και για την επίτευξη στοιχειώδους ανάπτυξης, όπως τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, ακόμη και το νεράκι του Θεού, πώς ακριβώς θα βοηθήσουν στην αποπληρωμή ενός δυσθεώρητου και μη ελέγξιμου χρέους όταν τα δημόσια έσοδα θα καταρρεύσουν πλήρως;
3. Η «επιμήκυνση» από μόνη της αποτελεί ένα «πτωχευτικό γεγονός», όπως με... σεμνότητα το ονομάζουν οι ειδικοί – και όχι τίποτε «ανεύθυνοι αριστεροί» και αγνώστων προθέσεων «αμφισβητίες», αλλά οι «συστημικοί» αναλυτές. Πρόκειται απλώς για την πρώτη φάση της επίσημης πτώχευσης, κατά την οποία οριστικοποιούνται οι όροι της με βασικότερο αυτόν του επιτοκίου που θα συνοδεύσει την αναδιάρθρωση του συνόλου του χρέους.
● Θυμηθείτε απλώς ότι το μέσο επιτόκιο του συνολικού ελληνικού χρέους αυτή τη στιγμή κυμαίνεται στο4% περίπου και ότι το... τροχιοδεικτικό επιτόκιο της συζητούμενης «επιμήκυνσης» θα βρίσκεται – αν επιτευχθεί με κάποιον τρόπο η συμφωνία – γύρω στο 6%! Αυτό της συνολικής αναδιάρθρωσης ίσως είναι ακόμη μεγαλύτερο, αφού μια τέτοια κίνηση θα συνοδεύεται αναγκαστικά από «κούρεμα» του χρέους.
● Θυμηθείτε ακόμη αυτό που ακόμη και οι κακοί Financial Times ομολογούν: ότι αλλάζει το καθεστώς του χρέους και από υποκείμενο στο ελληνικό δίκαιο μεταβάλλεται σε υπαγόμενο στις δανειακές συμβάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου. Όπως μάλιστα το περιέγραψε η θεραπαινίδα των... διεθνών τοκογλύφων:
«Η Ελλάδα ανταλλάσσει εκκρεμές χρέος, που είναι νομικά και λογιστικά εύκολο να αναδιοργανωθεί μεευνοϊκούς όρους, με χρέος που είναι δύσκολο ή αδύνατον να αναδιοργανωθεί. Είναι σαν να δανείζεσαι από "καρχαρία" της Μαφίας για να ξεπληρώσεις προκαταβολικά για λεφτά που χρωστάς στη γιαγιάσου»!!!
Για να συνειδητοποιήσουμε μάλιστα ότι όλα αυτά δεν είναι ούτε ανέκδοτα ούτε κινδυνολογία της πλάκας, δεν θα πάμε στα αλλεπάλληλα και συχνά συγκλονιστικά ρεπορτάζ και αναλύσεις του... εξτρεμιστικού«Π».
Αντιθέτως θα προτιμήσουμε, έτσι για σπάσιμο, την παρουσίαση, στις 26.11.2010, από την πάντα πληροφορημένη και καθ’ όλα «πολιτικά ορθή» Καθημερινή, του προσχεδίου για τον νέο «μηχανισμό οικονομικής βοήθειας» (ο οποίος επιδιώκεται να αντικαταστήσει τον προσωρινό που λήγει το 2013), όπως το έχει επεξεργαστεί το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών και αναμένεται να το παρουσιάσει στη σύνοδο κορυφής της 16ης - 17ης Δεκεμβρίου. Τι λέει αυτό το προσχέδιο;
Α' Φάση: «Αν ένα κράτος - μέλος της Ευρωζώνης αδυνατεί να αντλήσει πόρους από τις αγορές και προσφύγει για βοήθεια στον μελλοντικό μηχανισμό στήριξης, τότε “αυτομάτως” θα εξαναγκάζονται οι ιδιώτες επενδυτές (τράπεζες, επενδυτικά κεφάλαια, ιδιώτες κ.λπ.) να δεχτούν επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των ομολόγων που κατέχουν. Ταυτόχρονα το κράτος - μέλος που αντιμετωπίζει δημοσιονομικά προβλήματα θα καταρτίζει αυστηρό σχέδιο λιτότητας με στόχο να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά του».
Β' Φάση: «Τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα αναλύουν την οικονομική κατάσταση του κράτους που βρίσκεται σε δυσκολία και ομόφωνα θα αποφασίζουν αν το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια “επιπλέον επιμήκυνση, συνοδευόμενη πιθανώς από ενέσεις ρευστότητας”. Το κράτος - μέλος που θα έχει ζητήσει βοήθεια δεν θα συμμετέχει στη διαδικασία εκτίμησης και απόφασης. Τα δανεικά που θα χορηγούνται θα φέρουν πολύ αυστηρές προϋποθέσεις και υψηλό επιτόκιο δανεισμού».
Γ' Φάση: «Εφόσον το χρεωμένο κράτος - μέλος και πάλι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις δανειακές του υποχρεώσεις, ένας διαμεσολαβητής (πιθανώς τα κράτη - μέλη που δανείζουν μαζί με την τρόικα) θα διαπραγματεύεται με τους κατόχους κρατικών ομολόγων ένα συνολικό σχέδιο αναδιάρθρωσης που θα περιλαμβάνει ονομαστική μείωση αξιών, δηλαδή “κούρεμα”, ή νέες εγγυήσεις.
Δ' Φάση: «Αν όλα τα προηγούμενα μέτρα έχουν αποτύχει, στην τέταρτη και τελευταία φάση θα ακολουθεί η πλήρης αναδιάρθρωση χρέους, “οι τίτλοι θα παρακρατούνται και οι λοιπές υποχρεώσεις θα βαραίνουν τους πιστωτές”. Δηλαδή θα επέρχεται πλήρης χρεοκοπία του κράτους - μέλους της Ευρωζώνης».
Ερώτηση: Το καταλάβατε ή να κάνουν και κακά τους; Η «επιμήκυνση» είναι απλώς το πρώτο στάδιο της επίσημης και πλήρους πτώχευσης...
Θέλετε και κάτι ακόμη; Με δήλωσή του ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε χθες στην εφημερίδα Βild είπε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα δεν θα εντασσόταν στο δεύτερο στάδιο του υπό σύσταση μόνιμου μηχανισμού στήριξης του ευρώ, καθώς δεν έχει κηρύξει πτώχευση. Πόσο πιο καθαρά να το πει ο άνθρωπος ότι οι παρατάσεις αποπληρωμής των χρεών προϋποθέτουν ή σημαίνουν ή συνεπάγονται την επίσημη πτώχευση;
Πόσοι είναι στο κόλπο;
Έγινε κατανοητό; Με το χρέος μη εξυπηρετήσιμο, με την Ελλάδα να ζητάει την επιμήκυνση αναγνωρίζονταςεπισήμως ότι ο μηχανισμός «στήριξης» δεν περπατάει, χωρίς καμιά δυνατότητα να μιλάμε για «ανάπτυξη», με τις αγορές να κυριαρχούν στο παιχνίδι των χρεοκοπιών στην Ευρωζώνη, με το ΔΝΤ να μας λέει κατάμουτρα ότι είναι έτοιμο να μας δώσει νέα δάνεια – πάνω στα παλιά – για να αποπληρώσουμε όσααδυνατούμε ήδη να εξυπηρετήσουμε, ποιο είναι το μόνο εξαγόμενο συμπέρασμα;
Ότι το ζήτημα, όπως επίμονα τολμούμε να λέμε, δεν είναι το αν η Ελλάδα θα πτωχεύσει, αλλά ποιος θα ελέγξει την πτώχευσή της. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει εξ αρχής το ΔΝΤ, το οποίο δηλώνει έτοιμο όχι μόνο να αυξήσει τη συμμετοχή του στη χρηματοδότηση της Ελλάδας, αλλά και να επεκτείνει την αναλογία της «συνδρομής» του σε όσες άλλες χώρες της Ευρωζώνης χρεοκοπούν ή θα χρεοκοπήσουν στο προβλεπτό μέλλον.
Αυτή είναι η πραγματική μάχη και όχι οι εικονικές που υποτίθεται ότι δίνουν πότε ο Παπανδρέου και πότε ο Παπακωνσταντίνου με μια Ευρώπη και μια Γερμανία η οποία όχι μόνον τους έχει ξεγραμμένους, αλλά και τους περιφρονεί ανοιχτά ως αποτυχημένους και τους εχθρεύεται ως πολιορκητικό κριό των ΗΠΑ και του ΔΝΤ.
Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούμε όλοι να διαβάσουμε καλύτερα και καθαρότερα το τι θα διαμειφθεί όχι μόνον κατά τις επισκέψεις του Στρος Καν και του Ρεν από σήμερα έως την Πέμπτη, αλλά και την επερχόμενη σύνοδο κορυφής στα μέσα του μήνα. Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε πληρέστερα όχι μόνον τις προθέσεις της κυβέρνησης, αλλά και τις θέσεις όλης τηςαντιπολίτευσης. Διότι, δυστυχώς, ούτε από το «απέναντι» στρατόπεδο έχουμε να περιμένουμε κάτι.
Όταν οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις προτείνουν απλώς παραλλαγές όσων καταστροφικών η κυβέρνηση είτε επιδιώκει είτε έχει ήδη συμφωνήσει – ή απλώς δεν προτείνουν τίποτε απολύτως –, τότε τα πράγματα είναιπιο σκούρα απ’ όσο φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Όσο και αν οι εντεταλμένοι παπαγάλοι προσπαθούν να κρύψουν την ουσία της «επιμήκυνσης», ηπραγματικότητα βοά. Ακόμη περισσότερο όμως «φωνάζει» η προσπάθεια της κυβέρνησης νασυγκαλύψει την από καιρό ειλημμένη πρόθεσή της να πορευτεί στο μέλλον υπό τη σκέπη μόνο του ΔΝΤ. Για όλα αυτά όμως θα τα πούμε σε επόμενο σημείωμα...
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:09 μ.μ.
Επιμήκυνση, το πρώτο στάδιο της πτώχευσης
Πηγή: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Η... «σκληρή διαπραγμάτευση» συνεχίζεται. Η Ελλάς μάχεται ηρωικώς για να αποσπάσει τη συναίνεση όλων των παραγόντων στην«επιμήκυνση» του χρέους της. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ανθίσταται σθεναρώς στις σφοδρές γερμανικές επιθέσεις, αλλά, προ τηςσιδηρόφρακτης Μέρκελ και του άτεγκτου Σόιμπλε, αντιτάσσει τις υπέρτερες δυνάμεις τωνσυμμάχων.
Οι Financial Times, οι επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών και κεφαλαίων (καλούμενοι και λοιδορούμενοι έως πρότινος ως «ανθέλληνες κερδοσκόποι»), ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν, ο πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπόι και ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ συμφωνούν.
● Η Γερμανία πρέπει να συναινέσει στην περαιτέρω χρηματοδοτική ενίσχυση του μηχανισμού «στήριξης».
● Πρέπει ακόμη να στηρίξει την έκδοση ευρω-ομολόγου.
● Πρέπει να αποστεί της προθέσεώς της να χρεώνει κυρίως τους ιδιώτες επενδυτές με τα βάρη των μελλοντικών ευρωπαϊκών πτωχεύσεων.
Ωστόσο οι δυνάμεις του γερμανικού άξονος, παρότι χθες ο Μπαρόζο δήλωσε ότι απομένουν «τεχνικές λεπτομέρειες» για την παράταση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, επιμένουναμετανόητες να υποστηρίζουν ότι η επιμήκυνση του ελληνικού χρέους δεν είναι δεδομένη και να προβάλλουν σκληρές θέσεις επιθυμώντας να προωθήσουν το σχέδιό τους για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού μελλοντικών πτωχεύσεων. Ή, στη χειρότερη γι’ αυτές περίπτωση, απλώς να επιτύχουν τους σκληρότερους δυνατούς όρους προκειμένου να συναινέσουν στην περίφημη πλέον «επιμήκυνση».
«Παράταση» ίσον θάνατος
Στο πλαίσιο της φαρσοκωμωδίας αυτής – και της ακατάσχετης φλυαρίας γύρω από το αν θα πληρώσουμε το συγκεκριμένο δάνειο των 110 δισ. ευρώ σε 2+3 χρόνια ή σε 4+7 – φαίνεται όλοι να ξεχνούν την πραγματικότητα, η οποία συνίσταται στα εξής σημεία, όσο το δυνατόν πιο κωδικοποιημένα:
1. Η «επιμήκυνση» της αποπληρωμής του συγκεκριμένου τμήματος του χρέους δεν είναι τζάμπα. Η δε επιβάρυνση δεν συνίσταται απλώς στο «μηδέν κόμμα κάτι παραπάνω» στο επιτόκιο, αλλά και στα επιπλέον χρόνια που θα χρειαστούν για την αποπληρωμή του.
Ερώτημα: Αν η Ελλάδα αδυνατεί να πληρώσει στον συμφωνημένο χρόνο το ποσό του δανεισμού των 110 δισ. ευρώ, γιατί θα καταφέρει να το πληρώσει επαυξημένο κατά πολύ, ίσως και κοντά στο διπλάσιο, όταν μάλιστα παράλληλα θα τρέχει και ο υπόλοιπος δανεισμός, ο οποίος αποδεδειγμένα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί; Μήπως γι’ αυτό δεν χρεοκοπήσαμε μπαίνοντας στον μηχανισμό «στήριξης»;
2. Η απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει η «επιμήκυνση» είναι η επιτάχυνση των «διαρθρωτικών αλλαγών». Είτε ακούσει κάποιος τον Στρος Καν είτε τον Όλι Ρεν είτε τον Προβόπουλο είτε τον Μπαρόζοείτε τον... Παπακωνσταντίνου, το συμπέρασμα είναι το ίδιο:
● πλήρης «απελευθέρωση» του συνόλου της οικονομίας,
● πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων,
● δραματική μείωση των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα,
● ξεπούλημα ή απλώς παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας,
● αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα,
● ιδιωτικοποίηση ή κατάργηση κάθε κρατικής δραστηριότητας,
● περαιτέρω δραστικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.
Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για την «επιμήκυνση», όσο κι αν η κυβέρνηση επιχειρεί να καλλωπίσει με όρους όπως «διαρθρωτικές αλλαγές», «καταπολέμηση της διαφθοράς» και άλλες τέτοιες γελοιότητες την πλήρη απορρύθμιση της οικονομίας και την παράδοσή της στα κέφια των δανειστών της Ελλάδας.
Ερώτημα: Η καταβαράθρωση της οικονομίας, η πλήρης εκπτώχευση της κοινωνίας, η καταβύθιση στην ύφεση, η έκρηξη της ανεργίας, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, η τζάμπα παραχώρηση όλων τωνυποδομών της χώρας, ακόμη και των βασικότερων για την άσκηση στοιχειώδους κοινωνικής πολιτικής και για την επίτευξη στοιχειώδους ανάπτυξης, όπως τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, ακόμη και το νεράκι του Θεού, πώς ακριβώς θα βοηθήσουν στην αποπληρωμή ενός δυσθεώρητου και μη ελέγξιμου χρέους όταν τα δημόσια έσοδα θα καταρρεύσουν πλήρως;
3. Η «επιμήκυνση» από μόνη της αποτελεί ένα «πτωχευτικό γεγονός», όπως με... σεμνότητα το ονομάζουν οι ειδικοί – και όχι τίποτε «ανεύθυνοι αριστεροί» και αγνώστων προθέσεων «αμφισβητίες», αλλά οι «συστημικοί» αναλυτές. Πρόκειται απλώς για την πρώτη φάση της επίσημης πτώχευσης, κατά την οποία οριστικοποιούνται οι όροι της με βασικότερο αυτόν του επιτοκίου που θα συνοδεύσει την αναδιάρθρωση του συνόλου του χρέους.
● Θυμηθείτε απλώς ότι το μέσο επιτόκιο του συνολικού ελληνικού χρέους αυτή τη στιγμή κυμαίνεται στο4% περίπου και ότι το... τροχιοδεικτικό επιτόκιο της συζητούμενης «επιμήκυνσης» θα βρίσκεται – αν επιτευχθεί με κάποιον τρόπο η συμφωνία – γύρω στο 6%! Αυτό της συνολικής αναδιάρθρωσης ίσως είναι ακόμη μεγαλύτερο, αφού μια τέτοια κίνηση θα συνοδεύεται αναγκαστικά από «κούρεμα» του χρέους.
● Θυμηθείτε ακόμη αυτό που ακόμη και οι κακοί Financial Times ομολογούν: ότι αλλάζει το καθεστώς του χρέους και από υποκείμενο στο ελληνικό δίκαιο μεταβάλλεται σε υπαγόμενο στις δανειακές συμβάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου. Όπως μάλιστα το περιέγραψε η θεραπαινίδα των... διεθνών τοκογλύφων:
«Η Ελλάδα ανταλλάσσει εκκρεμές χρέος, που είναι νομικά και λογιστικά εύκολο να αναδιοργανωθεί μεευνοϊκούς όρους, με χρέος που είναι δύσκολο ή αδύνατον να αναδιοργανωθεί. Είναι σαν να δανείζεσαι από "καρχαρία" της Μαφίας για να ξεπληρώσεις προκαταβολικά για λεφτά που χρωστάς στη γιαγιάσου»!!!
Για να συνειδητοποιήσουμε μάλιστα ότι όλα αυτά δεν είναι ούτε ανέκδοτα ούτε κινδυνολογία της πλάκας, δεν θα πάμε στα αλλεπάλληλα και συχνά συγκλονιστικά ρεπορτάζ και αναλύσεις του... εξτρεμιστικού«Π».
Αντιθέτως θα προτιμήσουμε, έτσι για σπάσιμο, την παρουσίαση, στις 26.11.2010, από την πάντα πληροφορημένη και καθ’ όλα «πολιτικά ορθή» Καθημερινή, του προσχεδίου για τον νέο «μηχανισμό οικονομικής βοήθειας» (ο οποίος επιδιώκεται να αντικαταστήσει τον προσωρινό που λήγει το 2013), όπως το έχει επεξεργαστεί το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών και αναμένεται να το παρουσιάσει στη σύνοδο κορυφής της 16ης - 17ης Δεκεμβρίου. Τι λέει αυτό το προσχέδιο;
Α' Φάση: «Αν ένα κράτος - μέλος της Ευρωζώνης αδυνατεί να αντλήσει πόρους από τις αγορές και προσφύγει για βοήθεια στον μελλοντικό μηχανισμό στήριξης, τότε “αυτομάτως” θα εξαναγκάζονται οι ιδιώτες επενδυτές (τράπεζες, επενδυτικά κεφάλαια, ιδιώτες κ.λπ.) να δεχτούν επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των ομολόγων που κατέχουν. Ταυτόχρονα το κράτος - μέλος που αντιμετωπίζει δημοσιονομικά προβλήματα θα καταρτίζει αυστηρό σχέδιο λιτότητας με στόχο να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά του».
Β' Φάση: «Τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα αναλύουν την οικονομική κατάσταση του κράτους που βρίσκεται σε δυσκολία και ομόφωνα θα αποφασίζουν αν το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια “επιπλέον επιμήκυνση, συνοδευόμενη πιθανώς από ενέσεις ρευστότητας”. Το κράτος - μέλος που θα έχει ζητήσει βοήθεια δεν θα συμμετέχει στη διαδικασία εκτίμησης και απόφασης. Τα δανεικά που θα χορηγούνται θα φέρουν πολύ αυστηρές προϋποθέσεις και υψηλό επιτόκιο δανεισμού».
Γ' Φάση: «Εφόσον το χρεωμένο κράτος - μέλος και πάλι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις δανειακές του υποχρεώσεις, ένας διαμεσολαβητής (πιθανώς τα κράτη - μέλη που δανείζουν μαζί με την τρόικα) θα διαπραγματεύεται με τους κατόχους κρατικών ομολόγων ένα συνολικό σχέδιο αναδιάρθρωσης που θα περιλαμβάνει ονομαστική μείωση αξιών, δηλαδή “κούρεμα”, ή νέες εγγυήσεις.
Δ' Φάση: «Αν όλα τα προηγούμενα μέτρα έχουν αποτύχει, στην τέταρτη και τελευταία φάση θα ακολουθεί η πλήρης αναδιάρθρωση χρέους, “οι τίτλοι θα παρακρατούνται και οι λοιπές υποχρεώσεις θα βαραίνουν τους πιστωτές”. Δηλαδή θα επέρχεται πλήρης χρεοκοπία του κράτους - μέλους της Ευρωζώνης».
Ερώτηση: Το καταλάβατε ή να κάνουν και κακά τους; Η «επιμήκυνση» είναι απλώς το πρώτο στάδιο της επίσημης και πλήρους πτώχευσης...
Θέλετε και κάτι ακόμη; Με δήλωσή του ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε χθες στην εφημερίδα Βild είπε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα δεν θα εντασσόταν στο δεύτερο στάδιο του υπό σύσταση μόνιμου μηχανισμού στήριξης του ευρώ, καθώς δεν έχει κηρύξει πτώχευση. Πόσο πιο καθαρά να το πει ο άνθρωπος ότι οι παρατάσεις αποπληρωμής των χρεών προϋποθέτουν ή σημαίνουν ή συνεπάγονται την επίσημη πτώχευση;
Πόσοι είναι στο κόλπο;
Έγινε κατανοητό; Με το χρέος μη εξυπηρετήσιμο, με την Ελλάδα να ζητάει την επιμήκυνση αναγνωρίζονταςεπισήμως ότι ο μηχανισμός «στήριξης» δεν περπατάει, χωρίς καμιά δυνατότητα να μιλάμε για «ανάπτυξη», με τις αγορές να κυριαρχούν στο παιχνίδι των χρεοκοπιών στην Ευρωζώνη, με το ΔΝΤ να μας λέει κατάμουτρα ότι είναι έτοιμο να μας δώσει νέα δάνεια – πάνω στα παλιά – για να αποπληρώσουμε όσααδυνατούμε ήδη να εξυπηρετήσουμε, ποιο είναι το μόνο εξαγόμενο συμπέρασμα;
Ότι το ζήτημα, όπως επίμονα τολμούμε να λέμε, δεν είναι το αν η Ελλάδα θα πτωχεύσει, αλλά ποιος θα ελέγξει την πτώχευσή της. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει εξ αρχής το ΔΝΤ, το οποίο δηλώνει έτοιμο όχι μόνο να αυξήσει τη συμμετοχή του στη χρηματοδότηση της Ελλάδας, αλλά και να επεκτείνει την αναλογία της «συνδρομής» του σε όσες άλλες χώρες της Ευρωζώνης χρεοκοπούν ή θα χρεοκοπήσουν στο προβλεπτό μέλλον.
Αυτή είναι η πραγματική μάχη και όχι οι εικονικές που υποτίθεται ότι δίνουν πότε ο Παπανδρέου και πότε ο Παπακωνσταντίνου με μια Ευρώπη και μια Γερμανία η οποία όχι μόνον τους έχει ξεγραμμένους, αλλά και τους περιφρονεί ανοιχτά ως αποτυχημένους και τους εχθρεύεται ως πολιορκητικό κριό των ΗΠΑ και του ΔΝΤ.
Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούμε όλοι να διαβάσουμε καλύτερα και καθαρότερα το τι θα διαμειφθεί όχι μόνον κατά τις επισκέψεις του Στρος Καν και του Ρεν από σήμερα έως την Πέμπτη, αλλά και την επερχόμενη σύνοδο κορυφής στα μέσα του μήνα. Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε πληρέστερα όχι μόνον τις προθέσεις της κυβέρνησης, αλλά και τις θέσεις όλης τηςαντιπολίτευσης. Διότι, δυστυχώς, ούτε από το «απέναντι» στρατόπεδο έχουμε να περιμένουμε κάτι.
Όταν οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις προτείνουν απλώς παραλλαγές όσων καταστροφικών η κυβέρνηση είτε επιδιώκει είτε έχει ήδη συμφωνήσει – ή απλώς δεν προτείνουν τίποτε απολύτως –, τότε τα πράγματα είναιπιο σκούρα απ’ όσο φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Όσο και αν οι εντεταλμένοι παπαγάλοι προσπαθούν να κρύψουν την ουσία της «επιμήκυνσης», ηπραγματικότητα βοά. Ακόμη περισσότερο όμως «φωνάζει» η προσπάθεια της κυβέρνησης νασυγκαλύψει την από καιρό ειλημμένη πρόθεσή της να πορευτεί στο μέλλον υπό τη σκέπη μόνο του ΔΝΤ. Για όλα αυτά όμως θα τα πούμε σε επόμενο σημείωμα...
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:09 μ.μ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)