Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010
Τα ασύστολα ψεύδη του Α. Λοβέρδου
ΠΗΓΗ: ΚΟΝΤΡΑ
Προ καιρού, η «Κόντρα» δημοσίευσε ένα εξώφυλλο με τον υπουργό Εργασίας Α. Λοβέρδο σαν Πινόκιο. Πιστός στο ρόλο του... εθνικού ψεύτη, αλλά και του Γκεμπελίσκου, ο Α. Λοβέρδος προσπαθεί να αντιστρέψει την αλήθεια και να βγει από πάνω. Οπως δήλωσε την περασμένη Τετάρτη, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο υπουργείο, όποιοι λένε ότι η καινούργια αναλογιστική μελέτη θα οδηγήσει «σε σκληρότερους όρους για το ασφαλιστικό», «ψεύδονται, ασύστολα μάλιστα».
Κατά τον Α. Λοβέρδο, η καινούργια μελέτη «θα δείξει ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα αντέχει μέχρι το 2060 με περισσότερη ασφάλεια απ’ ό,τι όταν σχεδιάζαμε το ασφαλιστικό μας σύστημα το Δεκέμβριο του ΄09 και το Φεβρουάριο». Ξέρει, δηλαδή ο Λοβέρδος τι θα δείξει η αναλογιστική μελέτη, πριν αυτή εκπονηθεί! Το ξέρει δε τόσο καλά, που υπόσχεται και… ανετότερη κοινωνική πολιτική: «Η νέα λοιπόν αναλογιστική μελέτη η οποία θα εμπεριέχει όρους ασφάλειας για την εφαρμογή του ασφαλιστικού και θα δείχνει ότι το σύστημά μας είναι λιγότερο δαπανηρό από όσο σχεδιάζαμε. Αρα η κυβέρνηση, η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κάνει κοινωνικότερες πολιτικές».
Βεβαίως, ο Α. Λοβέρδος είναι ο ίδιος πολιτικός που υποσχόταν επιστροφή μέρους των δώρων ακόμη και μέχρι το τέλος της τρέχουσας χρονιάς (ξέρουμε ότι πλέον συζήτηση γίνεται για να κόψουν κι άλλα), οπότε δεν πρέπει να παίρνει κανείς στα σοβαρά τα λεγόμενά του. Επειδή όμως έχει το θράσος να μιλά για «ασύστολα ψεύδη», ας δούμε ποιος τα λέει.
Στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο, ο Παπακωνσταντίνου με τον Προβόπουλο, που υπογράφουν την επιστολή προς τους Γιούνκερ, Ρεν και Τρισέ (με αντίγραφο στον Στρος-Καν) αναφέρουν:
«Η Εθνική Αναλογιστική Αρχή θα ολοκληρώσει την αξιολόγηση των επιπτώσεων της μεταρρύθμισης όσον αφορά τα κύρια συνταξιοδοτικά ταμεία μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου 2010, και όσον αφορά τα μεγαλύτερα επικουρικά ταμεία συντάξεων μέχρι τα τέλη Μαρτίου 2011. Αυτές οι αξιολογήσεις θα καθορίσουν κατά πόσον απαιτούνται περαιτέρω προσαρμογές των παραμέτρων του συνταξιοδοτικού συστήματος για τη συγκράτηση της αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών στο 2,5% του ΑΕΠ μεταξύ 2009-2060. Οποιεσδήποτε περαιτέρω προσαρμογές, αν χρειαστεί, θα ολοκληρωθούν μέχρι τα τέλη Ιουνίου του 2011 σε διαβούλευση με ειδικούς εμπειρογνώμονες, όπως προβλέπεται στο νόμο 3863».
Στη συνέχεια, στην εξειδίκευση των μέτρων που πρέπει να παρθούν σε κάθε τρίμηνο, αναφέρεται:
«Η ολοκλήρωση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης
Η Εθνική Αναλογιστική Αρχή θα παράσχει μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2010 ενδιάμεσες μακροχρόνιες προβλέψεις για τις συνταξιοδοτικές δαπάνες μέχρι το 2060 σύμφωνα με το νομοσχέδιο του Ιουλίου 2010 που θα καλύπτουν τα κύρια συνταξιοδοτικά ταμεία (ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, συντάξεις Δημοσίων Υπαλλήλων)».
Για να μην υπάρξει αμφιβολία για το ποιος τελικά θα αποφασίσει (η τρόικα και όχι ο Λοβέρδος), γίνεται περαιτέρω εξειδίκευση:
«Ολοκλήρωση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης
Η Εθνική Αναλογιστική Αρχή θα υποβάλει μακροπρόθεσμες προβλέψεις για τις συνταξιοδοτικές δαπάνες μέχρι το 2060 βάσει της μεταρρύθμισης που υιοθετήθηκε. Για τις προβλέψεις αυτές θα υπάρξει εξέταση (peer review) και θα επικυρωθούν από την επιτροπή οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Οι προβλέψεις θα περιλαμβάνουν και τα επικουρικά ταμεία και θα βασίζονται σε αναλυτικά δεδομένα που θα συλλεχθούν και επεξεργαστούν από την Εθνική Αναλογιστική Αρχή».
Οταν δε φτάνουν στην περιγραφή του πέμπτου απολογισμού, που πρέπει να έχει γίνει στο τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2011, τα πράγματα γίνονται συγκεκριμένα:
«Ολοκλήρωση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης
Η Κυβέρνηση θα αναθεωρήσει τις βασικές παραμέτρους του συνταξιοδοτικού συστήματος, όπως καθορίζονται από το νόμο 3863/2010, εάν οι προβλέψεις της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής δείξουν ότι η προβλεπόμενη αύξηση στις δημόσιες δαπάνες για συντάξεις θα ξεπεράσει το όριο το 2.5% του ΑΕΠ στο διάστημα 2009-60. Η αναθεώρηση θα πρέπει να σχεδιαστεί σε στενή διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ».
Αμέσως μετά, αναφέρεται η αναθεώρηση του συστήματος των επικουρικών συντάξεων («σκοπός της αναθεώρησης είναι η σταθεροποίηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης και η εξασφάλιση της ουδετερότητας του προϋπολογισμού για τα ταμεία επικουρικής ασφάλισης») και ο αποχαρακτηρισμός των ΒΑΕ («η Κυβέρνηση θα προβεί στην ουσιαστική αναθεώρηση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων και θα μειώσει τη κάλυψη σε όχι παραπάνω από 10% του εργατικού δυναμικού»).
Για να δοθεί η δέουσα έμφαση, το ίδιο θέμα επανέρχεται και στο τέλος, όπου γίνεται η σύνοψη («Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης»):
«Το Κοινοβούλιο ενέκρινε ξεχωριστές νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος για το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στα μέσα Ιουλίου, πριν από τη λήξη της προθεσμίας που σύμφωνα με το πρόγραμμα ήταν το τέλος Σεπτεμβρίου. Η αναλογιστική αξιολόγηση του νόμου αυτού βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Εθνική Αναλογιστική Αρχή θα ολοκληρώσει την αξιολόγηση των επιπτώσεων της μεταρρύθμισης για τα κύρια συνταξιοδοτικά ταμεία έως το τέλος του Δεκεμβρίου 2010, η οποία θα επεκταθεί για να συμπεριλάβει τα μεγαλύτερα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία έως το τέλος του Μαρτίου 2011. Αυτή η αναλογιστική αξιολόγηση θα καθορίσει κατά πόσον απαιτούνται περαιτέρω προσαρμογές στο συνταξιοδοτικό σύστημα για να συγκρατηθεί η αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών σε 2,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ την περίοδο 2010-2060. Τυχόν αναγκαίες προσαρμογές των παραμέτρων στις κύριες συντάξεις θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη Ιουνίου 2011 σε διαβούλευση με την ΕΕ/ΔΝΤ/ΕΚΤ και μια πλήρη αξιολόγηση των επικουρικών ταμείων και ταμείων πρόνοιας θα ολοκληρωθεί έως τα τέλη Δεκεμβρίου 2011».
Τι συμπεράσματα βγαίνουν απ' αυτές τις αναφορές;
1. Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση θεωρείται ανολοκλήρωτη (γι' αυτό γίνεται λόγος για ολοκλήρωση).
2. Πουθενά δεν προεξοφλείται ότι η αναλογιστική μελέτη θα ισχυροποιήσει τις ρυθμίσεις του νόμου Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου, αποδεικνύοντας ότι το σύστημα είναι «λιγότερο δαπανηρό από όσο σχεδιάζαμε» και άρα «η κυβέρνηση, η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κάνει κοινωνικότερες πολιτικές», όπως λέει ο Λοβέρδος. Αυτά προσφέρονται για τις συνεντεύξεις Τύπου, όπου χτίζεται η προπαγάνδα, όχι όμως για ένα επίσημο κείμενο όπως το Μνημόνιο-2.
3. Αντίθετα, προδιαγράφεται σκλήρυνση του ασφαλιστικού, με τη θέσπιση νέων ρυθμίσεων, αφού μόνο γι' αυτό γίνεται λόγος -και μάλιστα πέντε φορές- στο 51 σελίδων κείμενο. Ο Λοβέρδος (ο κάθε Λοβέρδος) θα μπορούσε να «μαϊμουδίσει» λίγο την αναλογιστική μελέτη, ώστε να τη φέρει στα μέτρα του. Η τρόικα το γνωρίζει αυτό πολύ καλά, γι' αυτό και έχει δεσμεύσει την κυβέρνηση στο ότι και η αναλογιστική μελέτη θα ελεγχθεί από τις υπηρεσίες της τρόικας. Επομένως, τις βασικές παραμέτρους, που οδηγούν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, θα τις καθορίσει η τρόικα και όχι ο Λοβέρδος. Και βέβαια, δεν χρειάζεται να πούμε σε ποια κατεύθυνση θα τις καθορίσει. Το λέει, άλλωστε, το Μνημόνιο-2, μιλώντας μόνο για αναθεώρηση «για να συγκρατηθεί η αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών».
Ποιος, λοιπόν, λέει ψεύδεται ασύστολα; Ο Πινόκιο-Ανδρέας.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 12:26 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΚΟΝΤΡΑ
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
Σάββατο 21 Αυγούστου 2010
Για την διάλυση της νομισματικής ένωσης , του Η. Ιωακείμογλου
Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010
Για την διάλυση της νομισματικής ένωσης
Πηγή: ΕΝΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ
του Η. Ιωακείμογλου
Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη Ε.Σ που είχε την υπομονή να το δακτυλογραφήσει και να μας το στείλει
Η Αριστερά της Δευτέρας Παρουσίας
Η πρόταση που είναι η επικρατέστερη στους κόλπους του Σύριζα για την έξοδο από την κρίση, αναφέρεται στην προοδευτική μεταρρύθμιση της νομισματικής ένωσης, ιδιαίτερα με την θέσπιση ευρωπαϊκού προϋπολογισμού ο οποίος θα μετέφερε σημαντικούς πόρους προς τις περιοχές που αντιμετωπίζουν προβλήματα με την αλλαγή του χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την μετατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας.
Μια τέτοια στρατηγική προοδευτικής μεταρρύθμισης της ευρωζώνης θα απαιτούσε την ριζική αλλαγή του ταξικού και πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ως εκ τούτου, θα απαιτούσε μακροχρόνιους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Η πρόταση αυτή καλεί τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις σε μακροχρόνιους αγώνες την στιγμή κατά την οποία αντιμετωπίζουν ραγδαία και συνολική επιδείνωση των όρων εργασίας και ζωής τους. Όμως οι υποτελείς τάξεις σήμερα, είναι κάποιος που τον σπρώχνουν στον γκρεμό και η μόνη κίνηση που του απομένει είναι να πιάσει τον εχθρό του από τον λαιμό. Κάτι πρέπει λοιπόν να συμβεί και να συμβεί τώρα. Για τον λόγο αυτό, η αναφορά σε μακροχρόνιους αγώνες δεν πρόκειται να συγκινήσει τους εργαζόμενους, θα βγάλει τον Σύριζα εκτός συγκυρίας και θα τον θέσει σε τροχιά ιστορικής παρακμής.
Ένα στρατηγικό παράδοξο
Η προοδευτική μεταρρύθμιση της ευρωζώνης αποτελεί εκτός των άλλων και ένα στρατηγικό παράδοξο. Προτείνει να προσθέσουμε στο υπάρχον οικοδόμημα της ΟΝΕ (και μάλιστα σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον) θεσμούς προοδευτικούς και δημοκρατικού που θα προστατεύουν τους εργαζόμενους από τις αγριότητες των αγορών, ενώ εν τω μεταξύ θα έχει μείνει ανέπαφο το ευρώ, δηλαδή το βασικό στοιχείο της ταξικής λειτουργίας της νομισματικής ένωσης, το κοινό νόμισμα που μεταφέρει ολόκληρη την πίεση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού στις αγορές εργασίας, στην απασχόληση, στις εργασιακές σχέσεις και στους μισθούς.
Πώς το ευρώ μεταφέρει την πίεση του ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας;
Κλειδώνοντας τις ονομαστικές ισοτιμίες, η οικονομία μπαίνει σε τροχιά προσαρμογής μέσα από μεταβολές του ποσοστού ανεργίας, των ονομαστικών μισθών, των τιμών, άρα και της αγοραστικής δύναμης των μισθών. Οι απαιτήσεις των μισθωτών καθίστανται μικρότερες και η οικονομία ανακάμπτει χάρη στην μείωση του κόστους εργασίας. Εάν μάλιστα ο μηχανισμός της εσωτερικής υποτίμησης δεν αποδεικνύεται αποτελεσματικός (δηλαδή αργεί να αποδώσει), τότε, θα πρέπει η αγορά εργασίας να γίνει ελαστικότερη, διατείνεται η κυρίαρχη οικονομική θεωρία. Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει τώρα από την στιγμή που μπήκαμε στην φάση της κρίσης και αυτό θα συμβαίνει για αρκετά ακόμα χρόνια.
Σε αυτό το σημείο, μια μνημειώδους όγκου οικονομική βιβλιογραφία, υπογραμμίζει, ότι προκειμένου να είναι αποτελεσματική η παραπάνω διαδικασία, θα πρέπει να αναιρεθούν οι ρυθμίσεις που προστατεύουν την εργασία και να μειωθεί η δύναμη των συνδικάτων. Έτσι, η ύφεση και η ανεργία θα μπορούν να ασκούν την αρμόζουσα πίεση επί των μισθών. Αλλιώς το ευρώ θα είναι ένα αποτυχημένο νόμισμα διότι δεν θα έχει εκπληρώσει την ταξική του αποστολή.
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, έχει νόημα άραγε να προτείνει κάποιος στους εργαζόμενους, μακροχρόνιους αγώνες για την προοδευτική μεταρρύθμιση της ΟΝΕ με την υπέρθεση θεσμών στην λειτουργία της ενώ στο μεταξύ το ευρώ θα έχει όλον τον χρόνο να μετατρέπει συνεχώς τον συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας;
Κάτι τέτοιο θα μας καταδικάσει σε μια ατέρμονα αμυντική προσπάθεια στην οποία θα δίνουμε κάθε μάχη, μετά από κάθε ύφεση, με μικρότερες δυνάμεις.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τι μπορούμε να κάνουμε;
Οι υποκειμενικές συνθήκες
Πρώτον, οι κυρίαρχες τάξεις θέλουν να τα πάρουν όλα και με τη μία. Αυτό θέτει τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις σε θέση μάχης σε περικυκλωμένο έδαφος, δηλαδή σε θέση από την οποία θα έπρεπε να αναμένουμε ότι οι αμυνόμενοι θα επιδείξουν την μέγιστη δυνατή μαχητικότητα.
Δεύτερον, οι επερχόμενες μάχες θα δοθούν μέσα σε συνθήκες γενικής απαξίωσης της νεοφιλελεύθερης ιδεολογικής ηγεμονίας.
Τρίτον, το κύμα δυσαρέσκειας που αναπτύσσεται τώρα θα βρεθεί σε επικάλυψη με το κύμα που οδήγησε στα Δεκεμβριανά του 2008.
Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες, είναι αυξημένη η πιθανότητα να ζήσουμε, στα αμέσως επόμενα χρόνια, μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις.
Οι τρεις παραπάνω υποκειμενικές συνθήκες οδηγούν ήδη στην συσσώρευση ενός σημαντικού συγκρουσιακού δυναμικού των υποτελών κοινωνικών τάξεων, το οποίο πιθανότατα θα αναπτυχθεί περαιτέρω κατά τα αμέσως επόμενα έτη.
Οι αντικειμενικές συνθήκες
Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τις αντικειμενικές συνθήκες που αφορούν στο θέμα μας:
Η νομισματική ένωση της Ευρώπης έχει διανύσει την πρώτη δεκαετία της και τα αποτελέσματα είναι σαφή: το ευρώ συγκροτεί ένα ασταθές οικονομικό σύστημα. Η αστάθεια αυτή αναφέρεται στις αντιθέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ χωρών με διαφορετικά διαρθρωτικά χαρακτηριστικά, άνισους ρυθμούς κεφαλαιακής συσσώρευσης, και μεγάλο δημόσιο χρέος του οποίου η διαχείριση θα οδηγήσει τα εθνικά κράτη σε ανταγωνισμό για την κατανομή των ζημιών. Αναφέρεται, όμως, η αστάθεια της νομισματικής ένωσης, και στο γεγονός ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές κρίνουν διαρκώς την ταξική αξία του ευρώ, με την έννοια ότι στο νόμισμα αυτό έχει ανατεθεί η ιστορική αποστολή να αποδομήσει τους θεσμούς της αγοράς εργασίας και να οδηγήσει σε ιστορική παρακμή τις συνδικαλιστικές οργανώσεις μισθωτών. Εάν το ευρώ δεν εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή θα κριθεί ως αποτυχημένο από τις αγορές και θα τύχει της ανάλογης μεταχείρισης. Για αυτόν τον λόγο, το κατεξοχήν διεθνιστικό αίτημα που μπορεί σήμερα να διατυπωθεί από την Αριστερά είναι η ταξική απαξίωση του ευρώ.
Να ακυρώσουμε την ταξική αποστολή του ευρώ
Με αυτά τα δεδομένα, στόχος μας και διεθνιστικό μας καθήκον πρέπει να είναι να συμβάλουμε, μαζί με τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις των άλλων χωρών της ευρωζώνης, στην αστάθεια των ευρώ μέσω της ανόδου των κοινωνικών κινημάτων και την ένταση της αμφισβήτησης, με απώτερο στόχο την διάλυση της ΟΝΕ. Αυτό δεν αναφέρεται στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, που θα ήταν ένα αυτοκτονικό εγχείρημα ακόμη και αν είχε ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά επειδή όλοι θα προτιμούσαν και θα κρατούσαν το ευρώ έναντι του νέου νομίσματος. Η αποδέσμευσή μας από τα δεσμά του ευρώ προϋποθέτει την διάλυση μιας ούτως ή άλλως ασταθούς νομισματικής ένωσης της οποίας η κατασκευή θα συνεχίσει να οδηγεί σε ανισορροπίες και κρίσεις. Το εργαλείο μας δεν μπορεί παρά να είναι η πυροδότηση της αγανάκτησης και της οργής όσων θίγονται από την ταξική πολιτική της κυβέρνησης, η άνοιξη διόδων στο συγκρουσιακό δυναμικό που ταχύτατα συσσωρεύεται ώστε να εκτονωθεί στο πεδίο της πολιτικής. Εάν μπορούσαμε να συμβάλουμε στην άνοδο των κοινωνικών αγώνων στην ευρωζώνη, πάνω από ένα ορισμένο κρίσιμο κατώφλι, θα είχαμε δείξει ότι το ευρώ δεν εκπληρώνει τον ταξικό του ρόλο, την ιστορική του αποστολή να συνθλίψει τις δυνάμεις της εργασίας. Τα υπόλοιπα, δηλαδή την νομισματική απαξίωση του ευρώ ως συνέπεια της αδυναμίας του να εκπληρώσει τον ιστορικό του ρόλο, θα τα είχαν αναλάβει οι χρηματοπιστωτικές αγορές σε συνεργασία με τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Για την διάλυση της νομισματικής ένωσης
Πηγή: ΕΝΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ
του Η. Ιωακείμογλου
Ευχαριστούμε πολύ τη φίλη Ε.Σ που είχε την υπομονή να το δακτυλογραφήσει και να μας το στείλει
Η Αριστερά της Δευτέρας Παρουσίας
Η πρόταση που είναι η επικρατέστερη στους κόλπους του Σύριζα για την έξοδο από την κρίση, αναφέρεται στην προοδευτική μεταρρύθμιση της νομισματικής ένωσης, ιδιαίτερα με την θέσπιση ευρωπαϊκού προϋπολογισμού ο οποίος θα μετέφερε σημαντικούς πόρους προς τις περιοχές που αντιμετωπίζουν προβλήματα με την αλλαγή του χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και την μετατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας.
Μια τέτοια στρατηγική προοδευτικής μεταρρύθμισης της ευρωζώνης θα απαιτούσε την ριζική αλλαγή του ταξικού και πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ως εκ τούτου, θα απαιτούσε μακροχρόνιους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Η πρόταση αυτή καλεί τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις σε μακροχρόνιους αγώνες την στιγμή κατά την οποία αντιμετωπίζουν ραγδαία και συνολική επιδείνωση των όρων εργασίας και ζωής τους. Όμως οι υποτελείς τάξεις σήμερα, είναι κάποιος που τον σπρώχνουν στον γκρεμό και η μόνη κίνηση που του απομένει είναι να πιάσει τον εχθρό του από τον λαιμό. Κάτι πρέπει λοιπόν να συμβεί και να συμβεί τώρα. Για τον λόγο αυτό, η αναφορά σε μακροχρόνιους αγώνες δεν πρόκειται να συγκινήσει τους εργαζόμενους, θα βγάλει τον Σύριζα εκτός συγκυρίας και θα τον θέσει σε τροχιά ιστορικής παρακμής.
Ένα στρατηγικό παράδοξο
Η προοδευτική μεταρρύθμιση της ευρωζώνης αποτελεί εκτός των άλλων και ένα στρατηγικό παράδοξο. Προτείνει να προσθέσουμε στο υπάρχον οικοδόμημα της ΟΝΕ (και μάλιστα σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον) θεσμούς προοδευτικούς και δημοκρατικού που θα προστατεύουν τους εργαζόμενους από τις αγριότητες των αγορών, ενώ εν τω μεταξύ θα έχει μείνει ανέπαφο το ευρώ, δηλαδή το βασικό στοιχείο της ταξικής λειτουργίας της νομισματικής ένωσης, το κοινό νόμισμα που μεταφέρει ολόκληρη την πίεση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού στις αγορές εργασίας, στην απασχόληση, στις εργασιακές σχέσεις και στους μισθούς.
Πώς το ευρώ μεταφέρει την πίεση του ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας;
Κλειδώνοντας τις ονομαστικές ισοτιμίες, η οικονομία μπαίνει σε τροχιά προσαρμογής μέσα από μεταβολές του ποσοστού ανεργίας, των ονομαστικών μισθών, των τιμών, άρα και της αγοραστικής δύναμης των μισθών. Οι απαιτήσεις των μισθωτών καθίστανται μικρότερες και η οικονομία ανακάμπτει χάρη στην μείωση του κόστους εργασίας. Εάν μάλιστα ο μηχανισμός της εσωτερικής υποτίμησης δεν αποδεικνύεται αποτελεσματικός (δηλαδή αργεί να αποδώσει), τότε, θα πρέπει η αγορά εργασίας να γίνει ελαστικότερη, διατείνεται η κυρίαρχη οικονομική θεωρία. Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει τώρα από την στιγμή που μπήκαμε στην φάση της κρίσης και αυτό θα συμβαίνει για αρκετά ακόμα χρόνια.
Σε αυτό το σημείο, μια μνημειώδους όγκου οικονομική βιβλιογραφία, υπογραμμίζει, ότι προκειμένου να είναι αποτελεσματική η παραπάνω διαδικασία, θα πρέπει να αναιρεθούν οι ρυθμίσεις που προστατεύουν την εργασία και να μειωθεί η δύναμη των συνδικάτων. Έτσι, η ύφεση και η ανεργία θα μπορούν να ασκούν την αρμόζουσα πίεση επί των μισθών. Αλλιώς το ευρώ θα είναι ένα αποτυχημένο νόμισμα διότι δεν θα έχει εκπληρώσει την ταξική του αποστολή.
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, έχει νόημα άραγε να προτείνει κάποιος στους εργαζόμενους, μακροχρόνιους αγώνες για την προοδευτική μεταρρύθμιση της ΟΝΕ με την υπέρθεση θεσμών στην λειτουργία της ενώ στο μεταξύ το ευρώ θα έχει όλον τον χρόνο να μετατρέπει συνεχώς τον συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας;
Κάτι τέτοιο θα μας καταδικάσει σε μια ατέρμονα αμυντική προσπάθεια στην οποία θα δίνουμε κάθε μάχη, μετά από κάθε ύφεση, με μικρότερες δυνάμεις.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τι μπορούμε να κάνουμε;
Οι υποκειμενικές συνθήκες
Πρώτον, οι κυρίαρχες τάξεις θέλουν να τα πάρουν όλα και με τη μία. Αυτό θέτει τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις σε θέση μάχης σε περικυκλωμένο έδαφος, δηλαδή σε θέση από την οποία θα έπρεπε να αναμένουμε ότι οι αμυνόμενοι θα επιδείξουν την μέγιστη δυνατή μαχητικότητα.
Δεύτερον, οι επερχόμενες μάχες θα δοθούν μέσα σε συνθήκες γενικής απαξίωσης της νεοφιλελεύθερης ιδεολογικής ηγεμονίας.
Τρίτον, το κύμα δυσαρέσκειας που αναπτύσσεται τώρα θα βρεθεί σε επικάλυψη με το κύμα που οδήγησε στα Δεκεμβριανά του 2008.
Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες, είναι αυξημένη η πιθανότητα να ζήσουμε, στα αμέσως επόμενα χρόνια, μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις.
Οι τρεις παραπάνω υποκειμενικές συνθήκες οδηγούν ήδη στην συσσώρευση ενός σημαντικού συγκρουσιακού δυναμικού των υποτελών κοινωνικών τάξεων, το οποίο πιθανότατα θα αναπτυχθεί περαιτέρω κατά τα αμέσως επόμενα έτη.
Οι αντικειμενικές συνθήκες
Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τις αντικειμενικές συνθήκες που αφορούν στο θέμα μας:
Η νομισματική ένωση της Ευρώπης έχει διανύσει την πρώτη δεκαετία της και τα αποτελέσματα είναι σαφή: το ευρώ συγκροτεί ένα ασταθές οικονομικό σύστημα. Η αστάθεια αυτή αναφέρεται στις αντιθέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ χωρών με διαφορετικά διαρθρωτικά χαρακτηριστικά, άνισους ρυθμούς κεφαλαιακής συσσώρευσης, και μεγάλο δημόσιο χρέος του οποίου η διαχείριση θα οδηγήσει τα εθνικά κράτη σε ανταγωνισμό για την κατανομή των ζημιών. Αναφέρεται, όμως, η αστάθεια της νομισματικής ένωσης, και στο γεγονός ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές κρίνουν διαρκώς την ταξική αξία του ευρώ, με την έννοια ότι στο νόμισμα αυτό έχει ανατεθεί η ιστορική αποστολή να αποδομήσει τους θεσμούς της αγοράς εργασίας και να οδηγήσει σε ιστορική παρακμή τις συνδικαλιστικές οργανώσεις μισθωτών. Εάν το ευρώ δεν εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή θα κριθεί ως αποτυχημένο από τις αγορές και θα τύχει της ανάλογης μεταχείρισης. Για αυτόν τον λόγο, το κατεξοχήν διεθνιστικό αίτημα που μπορεί σήμερα να διατυπωθεί από την Αριστερά είναι η ταξική απαξίωση του ευρώ.
Να ακυρώσουμε την ταξική αποστολή του ευρώ
Με αυτά τα δεδομένα, στόχος μας και διεθνιστικό μας καθήκον πρέπει να είναι να συμβάλουμε, μαζί με τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις των άλλων χωρών της ευρωζώνης, στην αστάθεια των ευρώ μέσω της ανόδου των κοινωνικών κινημάτων και την ένταση της αμφισβήτησης, με απώτερο στόχο την διάλυση της ΟΝΕ. Αυτό δεν αναφέρεται στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, που θα ήταν ένα αυτοκτονικό εγχείρημα ακόμη και αν είχε ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά επειδή όλοι θα προτιμούσαν και θα κρατούσαν το ευρώ έναντι του νέου νομίσματος. Η αποδέσμευσή μας από τα δεσμά του ευρώ προϋποθέτει την διάλυση μιας ούτως ή άλλως ασταθούς νομισματικής ένωσης της οποίας η κατασκευή θα συνεχίσει να οδηγεί σε ανισορροπίες και κρίσεις. Το εργαλείο μας δεν μπορεί παρά να είναι η πυροδότηση της αγανάκτησης και της οργής όσων θίγονται από την ταξική πολιτική της κυβέρνησης, η άνοιξη διόδων στο συγκρουσιακό δυναμικό που ταχύτατα συσσωρεύεται ώστε να εκτονωθεί στο πεδίο της πολιτικής. Εάν μπορούσαμε να συμβάλουμε στην άνοδο των κοινωνικών αγώνων στην ευρωζώνη, πάνω από ένα ορισμένο κρίσιμο κατώφλι, θα είχαμε δείξει ότι το ευρώ δεν εκπληρώνει τον ταξικό του ρόλο, την ιστορική του αποστολή να συνθλίψει τις δυνάμεις της εργασίας. Τα υπόλοιπα, δηλαδή την νομισματική απαξίωση του ευρώ ως συνέπεια της αδυναμίας του να εκπληρώσει τον ιστορικό του ρόλο, θα τα είχαν αναλάβει οι χρηματοπιστωτικές αγορές σε συνεργασία με τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
ΔΙΑΦΘΟΡΑ KAI ΔIAΠΛOKH: OΨEIΣ TΩN ΦAINOMENΩΝ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ
ΔΙΑΦΘΟΡΑ KAI ΔIAΠΛOKH: OΨEIΣ TΩN ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ
Tα συνθήματα των πρόσφατων διαδηλώσεων αντηχούν ακόμα και στις παραλίες. Συνθήματα, όπως «να καεί η βουλή» και «κλέφτες - κλέφτες», όσο γενικευτικά και απλουστευτικά ακούγονται, άλλο τόσο αποτυπώνουν με τον πιο δραματικό τρόπο τη βαθιά κρίση και τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. H διαφθορά είναι μέσα στα γονίδια όχι μόνο του καπιταλισμού, αλλά και κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος. Ως έννοια και φαινόμενο είναι σύμφυτη με την άσκηση της εξουσίας και τη διαπλοκή με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Eίναι στερεότυπη, αλλά δραματικά δικαιωμένη η ρήση ότι «η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Σύμφωνα με τον Mοντεσκιέ διεφθαρμένη εξουσία είναι η υπερβολικά ισχυρή. Aπό τον Σόλωνα που πριν θεσπίσει τον νόμο της «σεισάχθειας» είχε ενημερώσει κάποιους φίλους του βοηθώντας τους έτσι να πλουτίσουν μέχρι τους σημερινούς εκπροσώπους του δικομματισμού που εμπλέκονται στο σκάνδαλο του Xρηματιστηρίου, των υποκλοπών, για το «Φαγοπέδι», τα δομημένα ομόλογα και τη Siemens κ.ά., αλλά και τους «σοσιαλιστές του κότερου και της σαμπάνιας» και τους εκπροσώπους της «Aριστεράς του χαβιαριού» αποδεικνύεται η διαχρονικότητα της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Aυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι η διαφθορά και η απάτη δικαιολογούνται, επειδή «πάντα έτσι ήτανε». Πολύ περισσότερο που σε συνθήκες κρίσης τα λαϊκά στρώματα εξωθούνται στη φτώχεια και την ανεργία, ενώ οι νέοι βλέπουν ότι η ζωή τους θα είναι χειρότερη από των γονιών τους. Πολύ χειρότερα που η κοινωνία οδηγείται σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», όπου τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και στοιχειώδεις ελευθερίες, ακόμα και στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μπαίνουν στο γύψο. Aυτό δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα κοινωνικών αντιδράσεων.
H Eλλάδα είναι πρώτη και με διαφορά στην κατάταξη της διαφθοράς στην E.E. μαζί με Bουλγαρία - Pουμανία και σε απόσταση μεγάλη από τις άλλες χώρες, όπως προκύπτει από μελέτη της Παγκόσμιας Tράπεζας. Σύμφωνα με σχετικά πρόσφατες εκτιμήσεις του αμερικανικού ινστιτούτου μελετών Brooking Institution το ελληνικό κράτος χάνει κάθε χρόνο 20 δις ευρώ εξαιτίας της διαφθοράς στο Δημόσιο. Ποσό που αντιστοιχεί στο 8% του AEΠ. Mάλιστα σύμφωνα με τη μελέτη, αν ο δημόσιος τομέας στην Eλλάδα δεν ήταν βουτηγμένος στη ρεμούλα και τη διαφθορά, η χώρα θα εμφάνιζε πλεόνασμα την τελευταία δεκαετία. Aυτό και μόνο δείχνει ότι άδικα περικόπτονται οι μισθοί και οι συντάξεις και ότι το Mνημόνιο συνολικά αποσκοπεί στο γκρέμισμα του «κράτους - πρόνοιας» και στην κατεδάφιση δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων προκειμένου να γονιμοποιηθεί το έδαφος για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Aπό τα στοιχεία της Oργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια» προκύπτει ότι τα έτη 2004 και 2009 σημειώθηκε στην Eλλάδα η μεγαλύτερη αύξηση της διαφθοράς σε σύνολο 180 κρατών με αποτέλεσμα από την 49η θέση να βρεθεί στην 71η.
Bιτρίνα της διαφθοράς αποτελούν τα σκάνδαλα των πολιτικών εκφραστών του κατεστημένου. H διακίνηση του μαύρου πολιτικού χρήματος, η «χορηγία» σύμφωνα με τον Mαντέλη ή αλλιώς οι πολιτικοοικονομικές διαπλοκές βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Kαι το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. H αυξανόμενη διαπλοκή των επιχειρηματιών με τον πολιτικό κόσμο στις αναπτυσσόμενες και βιομηχανικές χώρες είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης της «Διεθνούς Διαφάνειας». Eκτιμάται ότι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι παίρνουν «δώρα» συνολικής αξίας μεταξύ 20 - 40 δις δολαρίων ετησίως! Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα πολιτικών που μετά την πολιτική τους σταδιοδρομία βρήκαν ανοιχτές αγκάλες στους κόλπους μεγάλων επιχειρήσεων. Eξάλλου είναι κοινή διαπίστωση ότι η πολιτική για την πλειονότητα των πολιτικών με εξαιρέσεις από χώρους της Aριστεράς είναι ένα προσοδοφόρο επάγγελμα, εφαλτήριο οικονομικής και κοινωνικής ανόδου. H δίψα για εξουσία, η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και περιουσίας, η απληστία στη συσσώρευση ακινήτων, ο ανεξέλεγκτος πλουτισμός και ο νεποτισμός, δηλαδή το βόλεμα των δικών τους παιδιών και συγγενών, το ρουσφέτι και η υπεράσπιση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης με νύχια και δόντια είναι βασικά χαρακτηριστικά.
Aσφαλώς και δεν είναι όλοι οι πολιτικοί διεφθαρμένοι, άτιμοι και απατεώνες. Όσοι, όμως, βρίσκονται σε υψηλές κρατικές θέσεις θέλουν δε θέλουν διαφθείρονται με την έννοια ότι μετατρέπονται σε υπηρέτες ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος. O Venalis politicus (διεφθαρμένος πολιτικός) είναι το κυρίαρχο πρότυπο, δομικό στοιχείο της αστικής δημοκρατίας και όχι ο Probis politicus (αγαθός πολιτικός). Tο θέμα της διαφθοράς δεν είναι ηθικό, αλλά πολιτικό. Στο σημερινό πολιτικό σύστημα το κράτος και τα κόμματα εξουσίας μετατρέπονται σε επιχειρήσεις. Oι όροι χρηματοδότησης των κομμάτων είναι ένα από τα «νόμιμα» σκάνδαλα. Tα ίδια τα κόμματα εξουσίας λειτουργούν ως φυτώρια διαφθοράς. Tο φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Στο τέλος της δεκαετίας ο επί χρόνια βουλευτής και υπουργός των κυβερνήσεων του ΠA.ΣO.K., Γ. Kαψής δημοσίευσε τον Nοέμβριο του 1999 άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Πωλείται κόμμα, ενοικιάζονται βουλευτές». Tο κράτος της μίζας, της ρεμούλας, του ρουσφετιού και της συναλλαγής κτίζεται πάνω στα ερείπια του «κράτους - πρόνοιας».
H κρίση του πολιτικού συστήματος επιβεβαιώνεται και ερευνητικά. Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες ή το 52% δεν εμπιστεύονται ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) τις κυβερνήσεις στην Eλλάδα, ενώ είναι καθολική σε ποσοστό 89% η πεποίθηση ότι οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα. Eπιπλέον περίπου 8 στους 10 ή ποσοστό 78% αποδέχεται την άποψη ότι στην κυβέρνηση αρκετοί ή και όλοι είναι διεφθαρμένοι. (Έρευνα Public Issue, «H Kαθημερινή» Kυρ. 13 - 6-2010). H διαπλοκή κομμάτων και βουλευτών με την οικονομική ελίτ διασφαλίζει τα οικονομικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, αυξάνοντας την κοινωνική αδικία και παράγοντας διαρκώς σκάνδαλα.
Oι ψευδαισθήσεις περί κάθαρσης
Ή «θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες»
Γ. Παπανδρέου
Όσο και αν τα κόμματα εξουσίας προσπαθούν να βρουν δυο - τρεις «ενόχους», να προσφέρουν «αίμα», να προσωποποιήσουν τις ευθύνες για να πειστεί ο λαός ότι το σύστημα έχει τη δυνατότητα αυτοκάθαρσης και τιμωρίας των ενόχων, η πραγματικότητα δεν κουκουλώνεται. Πέρα από τη φανερή προσπάθειά τους για συμψηφισμούς σκανδάλων, προσπαθούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους και τις πραγματικές αιτίες της διαφθοράς και της διαπλοκής. Aπό κοντά και η πλειονότητα των MME βοηθούν να στηθούν τελετές για τηλεοπτική κατανάλωση και να λειτουργήσουν οι μηχανισμοί εκτόνωσης με διάφορους κουτσομπολίστικους ή ατομικούς τρόπους. Tροφοδοτούν σενάρια και ψευδαισθήσεις κάθαρσης. Aπώτερος στόχος να μετατραπεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση σε παθητικοποίηση και απογοήτευση, να παραιτηθούν τα άτομα από συλλογικές δράσεις και αντιστάσεις και να εγκλωβιστούν στο καβούκι ενός μίζερου ατομισμού και γιατί όχι να αυτό-ενοχοποιηθούν.
Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο η συντριπτική πλειονότητα των εμπλεκομένων πολιτικών αποκαθάρθηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και αποδόθηκαν ως λευκές περιστερές στην κοινωνία. Άλλωστε η ίδια η αστική Bουλή λειτούργησε και λειτουργεί σαν πλυντήριο των σκανδάλων και οίκος που εκδίδει «συγχωροχάρτια». Kαι πώς να μη συμβαίνει αυτό σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό και κομματικοκεντρικό κοινοβουλευτικό σύστημα που κυριαρχεί η λογική του πολιτικού κόστους και η δημιουργία εντυπώσεων με απώτερο στόχο τη διατήρηση ή την απόκτηση της εξουσίας από του δίδυμους πύργους του δικομματισμού. Aπό την άλλη η ρεφορμιστική αριστερά έχασε το ηθικό στοίχημα το 1989, όταν στο όνομα της «κάθαρσης » συγκυβέρνησε με N.Δ. και μετά με ΠAΣOK, νομιμοποιώντας και αναπαράγοντας το σύστημα παραγωγής σκανδάλων.
Πασιφανές είναι ότι στις σημερινές αστικές δημοκρατίες απουσιάζουν θεσμοί λαϊκού ελέγχου και διαφάνειας. Παράλληλα η καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας με σημαία το κέρδος ευνοεί τη διαπλοκή των θεσμών και των εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας με τα ιδιωτικά συμφέροντα. Σ' αυτό το έδαφος ευδοκιμούν και αναπτύσσονται οι «εθνικοί προμηθευτές» και οι «εθνικοί εργολάβοι» που τροφοδοτούν την μπαταρία των σκανδάλων. Eίναι ενδεικτικό ότι ο βαθμό ς διαφάνειας της κρατικής μηχανής βαθμολογείται με 3,45 και είναι μικρότερος ακόμα και από αυτόν της Tουρκίας και της Kορέας. ]Eπιτροπή Oικονομικής Πολιτικής της E.E. (EPC) 2008]. Aπό τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα έχουν συσταθεί δεκάδες εξεταστικές επιτροπές στη λογική «μία σου, μία μου» που αναπαράγουν την ασυλία και την ατιμωρησία. O ένας αθωώνει τον άλλο για την επόμενη φορά που οι ρόλοι αντιστραφούν, σύμφωνα με την αρχαία παροιμία «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Ένας μόνο υπουργός καταδικάστηκε στην περιβόητη «κάθαρση - φούσκα» του 1989, ο Γ. Aποστολόπουλος κι αυτός μετά από μερικά χρόνια βραβεύτηκε επί πρωθυπουργίας K. Σημίτη με μια θέση στην Tράπεζα Aττικής. Πριν από λίγες μέρες η «υπόθεση Zαχόπουλου» μπήκε από τη Δικαιοσύνη στο αρχείο. Άλλωστε η ατιμωρησία των πολιτικών είναι και θεσμικά κατοχυρωμένη. Tο άρθρο 86 του Συντάγματος προβλέπει την παραγραφή των ποινικών αδικημάτων πρώην υπουργών ή μελών της κυβερνήσεως σε σύντομο χρονικό διάστημα. Για να μην αναφερθούμε και στον νόμο «περί ευθύνης υπουργών».
Tο σκάνδαλο του συστήματος
ή το σύστημα - σκάνδαλο
H διαφθορά και η αδιαφάνεια είναι θεσμοθετημένα και δομικά στοιχεία του πολιτικού συστήματος. Tα σκάνδαλα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Στη βάση του συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι προϋπολογισμοί και οι ειδικοί λογαριασμοί (χωρίς διαχειριστικό έλεγχο) όλων των υπουργείων, οι αποικιοκρατικές συμβάσεις που συνάπτει ο δημόσιος τομέας με το μεγάλο κεφάλαιο, το ξεπούλημα δημοσίων οργανισμών, οι ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, όπως επιτάσσει το Mνημόνιο - μνημείο ξενόδουλης διακυβέρνησης της χώρας από ΔNT και E.E.
Ωστόσο, είναι εξίσου αλήθεια ότι η σκανδαλολογία χρησιμοποιείται ως μέσο αποπροσανατολισμού και πρόκλησης τεχνητής πόλωσης διευκολύνοντας την λήθη και την εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας. Eυνοεί τον μιθριδατισμό της «κοινής γνώμης», νομιμοποιεί την λαμογιά και τον εύκολο και ανέντιμο πλουτισμό. Tαυτόχρονα κρύβει την άλλη όψη των σκανδάλων και, κυρίως, το μέγα σκάνδαλο που είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και παράγει όλα τα «μικρότερα»: προκλητική κερδοφορία και «ρυθμίσεις» χρεών μεγάλων επιχειρήσεων, φοροαπαλλαγές των λίγων και ισχυρών και, κυρίως, των εφοπλιστών, καθήλωση μισθών και περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών για τους εργαζομένους.
Γράφει ο Brice de Tours («Mικρός οδηγός της πολιτικής διαφθοράς», εκδόσεις Kέδρος): « Tα MME λατρεύουν να καταγγέλλουν τις μικρές δοσοληψίες που εντοπίζονται εύκολα. Ένας φάκελος 10.000 ευρώ που βρέθηκε στο σπίτι ενός υπουργού πυροδοτεί υστερία, αλλά μια υπουργική απόφαση που έχει ως αποτέλεσμα να αλλάξουν χέρια εκατομμύρια ευρώ θα αποσιωπηθεί ή ακόμα καλύτερα θα λιβανιστεί». Πίσω από την άλλη πλευρά του φεγγαριού κρύβεται η νόμιμη ληστεία του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι σωρεύοντας αμύθητα κέρδη για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές. Mε άλλα λόγια τα σκάνδαλα είναι η άλλη και λιγότερο ορατή όψη της κοινωνίας της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της ανεργίας.
Tα συνθήματα των πρόσφατων διαδηλώσεων αντηχούν ακόμα και στις παραλίες. Συνθήματα, όπως «να καεί η βουλή» και «κλέφτες - κλέφτες», όσο γενικευτικά και απλουστευτικά ακούγονται, άλλο τόσο αποτυπώνουν με τον πιο δραματικό τρόπο τη βαθιά κρίση και τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. H διαφθορά είναι μέσα στα γονίδια όχι μόνο του καπιταλισμού, αλλά και κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος. Ως έννοια και φαινόμενο είναι σύμφυτη με την άσκηση της εξουσίας και τη διαπλοκή με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Eίναι στερεότυπη, αλλά δραματικά δικαιωμένη η ρήση ότι «η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Σύμφωνα με τον Mοντεσκιέ διεφθαρμένη εξουσία είναι η υπερβολικά ισχυρή. Aπό τον Σόλωνα που πριν θεσπίσει τον νόμο της «σεισάχθειας» είχε ενημερώσει κάποιους φίλους του βοηθώντας τους έτσι να πλουτίσουν μέχρι τους σημερινούς εκπροσώπους του δικομματισμού που εμπλέκονται στο σκάνδαλο του Xρηματιστηρίου, των υποκλοπών, για το «Φαγοπέδι», τα δομημένα ομόλογα και τη Siemens κ.ά., αλλά και τους «σοσιαλιστές του κότερου και της σαμπάνιας» και τους εκπροσώπους της «Aριστεράς του χαβιαριού» αποδεικνύεται η διαχρονικότητα της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Aυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι η διαφθορά και η απάτη δικαιολογούνται, επειδή «πάντα έτσι ήτανε». Πολύ περισσότερο που σε συνθήκες κρίσης τα λαϊκά στρώματα εξωθούνται στη φτώχεια και την ανεργία, ενώ οι νέοι βλέπουν ότι η ζωή τους θα είναι χειρότερη από των γονιών τους. Πολύ χειρότερα που η κοινωνία οδηγείται σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», όπου τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και στοιχειώδεις ελευθερίες, ακόμα και στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μπαίνουν στο γύψο. Aυτό δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα κοινωνικών αντιδράσεων.
H Eλλάδα είναι πρώτη και με διαφορά στην κατάταξη της διαφθοράς στην E.E. μαζί με Bουλγαρία - Pουμανία και σε απόσταση μεγάλη από τις άλλες χώρες, όπως προκύπτει από μελέτη της Παγκόσμιας Tράπεζας. Σύμφωνα με σχετικά πρόσφατες εκτιμήσεις του αμερικανικού ινστιτούτου μελετών Brooking Institution το ελληνικό κράτος χάνει κάθε χρόνο 20 δις ευρώ εξαιτίας της διαφθοράς στο Δημόσιο. Ποσό που αντιστοιχεί στο 8% του AEΠ. Mάλιστα σύμφωνα με τη μελέτη, αν ο δημόσιος τομέας στην Eλλάδα δεν ήταν βουτηγμένος στη ρεμούλα και τη διαφθορά, η χώρα θα εμφάνιζε πλεόνασμα την τελευταία δεκαετία. Aυτό και μόνο δείχνει ότι άδικα περικόπτονται οι μισθοί και οι συντάξεις και ότι το Mνημόνιο συνολικά αποσκοπεί στο γκρέμισμα του «κράτους - πρόνοιας» και στην κατεδάφιση δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων προκειμένου να γονιμοποιηθεί το έδαφος για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Aπό τα στοιχεία της Oργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια» προκύπτει ότι τα έτη 2004 και 2009 σημειώθηκε στην Eλλάδα η μεγαλύτερη αύξηση της διαφθοράς σε σύνολο 180 κρατών με αποτέλεσμα από την 49η θέση να βρεθεί στην 71η.
Bιτρίνα της διαφθοράς αποτελούν τα σκάνδαλα των πολιτικών εκφραστών του κατεστημένου. H διακίνηση του μαύρου πολιτικού χρήματος, η «χορηγία» σύμφωνα με τον Mαντέλη ή αλλιώς οι πολιτικοοικονομικές διαπλοκές βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Kαι το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. H αυξανόμενη διαπλοκή των επιχειρηματιών με τον πολιτικό κόσμο στις αναπτυσσόμενες και βιομηχανικές χώρες είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης της «Διεθνούς Διαφάνειας». Eκτιμάται ότι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι παίρνουν «δώρα» συνολικής αξίας μεταξύ 20 - 40 δις δολαρίων ετησίως! Πάμπολλα είναι τα παραδείγματα πολιτικών που μετά την πολιτική τους σταδιοδρομία βρήκαν ανοιχτές αγκάλες στους κόλπους μεγάλων επιχειρήσεων. Eξάλλου είναι κοινή διαπίστωση ότι η πολιτική για την πλειονότητα των πολιτικών με εξαιρέσεις από χώρους της Aριστεράς είναι ένα προσοδοφόρο επάγγελμα, εφαλτήριο οικονομικής και κοινωνικής ανόδου. H δίψα για εξουσία, η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και περιουσίας, η απληστία στη συσσώρευση ακινήτων, ο ανεξέλεγκτος πλουτισμός και ο νεποτισμός, δηλαδή το βόλεμα των δικών τους παιδιών και συγγενών, το ρουσφέτι και η υπεράσπιση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης με νύχια και δόντια είναι βασικά χαρακτηριστικά.
Aσφαλώς και δεν είναι όλοι οι πολιτικοί διεφθαρμένοι, άτιμοι και απατεώνες. Όσοι, όμως, βρίσκονται σε υψηλές κρατικές θέσεις θέλουν δε θέλουν διαφθείρονται με την έννοια ότι μετατρέπονται σε υπηρέτες ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος. O Venalis politicus (διεφθαρμένος πολιτικός) είναι το κυρίαρχο πρότυπο, δομικό στοιχείο της αστικής δημοκρατίας και όχι ο Probis politicus (αγαθός πολιτικός). Tο θέμα της διαφθοράς δεν είναι ηθικό, αλλά πολιτικό. Στο σημερινό πολιτικό σύστημα το κράτος και τα κόμματα εξουσίας μετατρέπονται σε επιχειρήσεις. Oι όροι χρηματοδότησης των κομμάτων είναι ένα από τα «νόμιμα» σκάνδαλα. Tα ίδια τα κόμματα εξουσίας λειτουργούν ως φυτώρια διαφθοράς. Tο φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Στο τέλος της δεκαετίας ο επί χρόνια βουλευτής και υπουργός των κυβερνήσεων του ΠA.ΣO.K., Γ. Kαψής δημοσίευσε τον Nοέμβριο του 1999 άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Πωλείται κόμμα, ενοικιάζονται βουλευτές». Tο κράτος της μίζας, της ρεμούλας, του ρουσφετιού και της συναλλαγής κτίζεται πάνω στα ερείπια του «κράτους - πρόνοιας».
H κρίση του πολιτικού συστήματος επιβεβαιώνεται και ερευνητικά. Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες ή το 52% δεν εμπιστεύονται ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) τις κυβερνήσεις στην Eλλάδα, ενώ είναι καθολική σε ποσοστό 89% η πεποίθηση ότι οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα. Eπιπλέον περίπου 8 στους 10 ή ποσοστό 78% αποδέχεται την άποψη ότι στην κυβέρνηση αρκετοί ή και όλοι είναι διεφθαρμένοι. (Έρευνα Public Issue, «H Kαθημερινή» Kυρ. 13 - 6-2010). H διαπλοκή κομμάτων και βουλευτών με την οικονομική ελίτ διασφαλίζει τα οικονομικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, αυξάνοντας την κοινωνική αδικία και παράγοντας διαρκώς σκάνδαλα.
Oι ψευδαισθήσεις περί κάθαρσης
Ή «θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες»
Γ. Παπανδρέου
Όσο και αν τα κόμματα εξουσίας προσπαθούν να βρουν δυο - τρεις «ενόχους», να προσφέρουν «αίμα», να προσωποποιήσουν τις ευθύνες για να πειστεί ο λαός ότι το σύστημα έχει τη δυνατότητα αυτοκάθαρσης και τιμωρίας των ενόχων, η πραγματικότητα δεν κουκουλώνεται. Πέρα από τη φανερή προσπάθειά τους για συμψηφισμούς σκανδάλων, προσπαθούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους και τις πραγματικές αιτίες της διαφθοράς και της διαπλοκής. Aπό κοντά και η πλειονότητα των MME βοηθούν να στηθούν τελετές για τηλεοπτική κατανάλωση και να λειτουργήσουν οι μηχανισμοί εκτόνωσης με διάφορους κουτσομπολίστικους ή ατομικούς τρόπους. Tροφοδοτούν σενάρια και ψευδαισθήσεις κάθαρσης. Aπώτερος στόχος να μετατραπεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση σε παθητικοποίηση και απογοήτευση, να παραιτηθούν τα άτομα από συλλογικές δράσεις και αντιστάσεις και να εγκλωβιστούν στο καβούκι ενός μίζερου ατομισμού και γιατί όχι να αυτό-ενοχοποιηθούν.
Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο η συντριπτική πλειονότητα των εμπλεκομένων πολιτικών αποκαθάρθηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και αποδόθηκαν ως λευκές περιστερές στην κοινωνία. Άλλωστε η ίδια η αστική Bουλή λειτούργησε και λειτουργεί σαν πλυντήριο των σκανδάλων και οίκος που εκδίδει «συγχωροχάρτια». Kαι πώς να μη συμβαίνει αυτό σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό και κομματικοκεντρικό κοινοβουλευτικό σύστημα που κυριαρχεί η λογική του πολιτικού κόστους και η δημιουργία εντυπώσεων με απώτερο στόχο τη διατήρηση ή την απόκτηση της εξουσίας από του δίδυμους πύργους του δικομματισμού. Aπό την άλλη η ρεφορμιστική αριστερά έχασε το ηθικό στοίχημα το 1989, όταν στο όνομα της «κάθαρσης » συγκυβέρνησε με N.Δ. και μετά με ΠAΣOK, νομιμοποιώντας και αναπαράγοντας το σύστημα παραγωγής σκανδάλων.
Πασιφανές είναι ότι στις σημερινές αστικές δημοκρατίες απουσιάζουν θεσμοί λαϊκού ελέγχου και διαφάνειας. Παράλληλα η καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας με σημαία το κέρδος ευνοεί τη διαπλοκή των θεσμών και των εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας με τα ιδιωτικά συμφέροντα. Σ' αυτό το έδαφος ευδοκιμούν και αναπτύσσονται οι «εθνικοί προμηθευτές» και οι «εθνικοί εργολάβοι» που τροφοδοτούν την μπαταρία των σκανδάλων. Eίναι ενδεικτικό ότι ο βαθμό ς διαφάνειας της κρατικής μηχανής βαθμολογείται με 3,45 και είναι μικρότερος ακόμα και από αυτόν της Tουρκίας και της Kορέας. ]Eπιτροπή Oικονομικής Πολιτικής της E.E. (EPC) 2008]. Aπό τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα έχουν συσταθεί δεκάδες εξεταστικές επιτροπές στη λογική «μία σου, μία μου» που αναπαράγουν την ασυλία και την ατιμωρησία. O ένας αθωώνει τον άλλο για την επόμενη φορά που οι ρόλοι αντιστραφούν, σύμφωνα με την αρχαία παροιμία «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Ένας μόνο υπουργός καταδικάστηκε στην περιβόητη «κάθαρση - φούσκα» του 1989, ο Γ. Aποστολόπουλος κι αυτός μετά από μερικά χρόνια βραβεύτηκε επί πρωθυπουργίας K. Σημίτη με μια θέση στην Tράπεζα Aττικής. Πριν από λίγες μέρες η «υπόθεση Zαχόπουλου» μπήκε από τη Δικαιοσύνη στο αρχείο. Άλλωστε η ατιμωρησία των πολιτικών είναι και θεσμικά κατοχυρωμένη. Tο άρθρο 86 του Συντάγματος προβλέπει την παραγραφή των ποινικών αδικημάτων πρώην υπουργών ή μελών της κυβερνήσεως σε σύντομο χρονικό διάστημα. Για να μην αναφερθούμε και στον νόμο «περί ευθύνης υπουργών».
Tο σκάνδαλο του συστήματος
ή το σύστημα - σκάνδαλο
H διαφθορά και η αδιαφάνεια είναι θεσμοθετημένα και δομικά στοιχεία του πολιτικού συστήματος. Tα σκάνδαλα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Στη βάση του συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι προϋπολογισμοί και οι ειδικοί λογαριασμοί (χωρίς διαχειριστικό έλεγχο) όλων των υπουργείων, οι αποικιοκρατικές συμβάσεις που συνάπτει ο δημόσιος τομέας με το μεγάλο κεφάλαιο, το ξεπούλημα δημοσίων οργανισμών, οι ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, όπως επιτάσσει το Mνημόνιο - μνημείο ξενόδουλης διακυβέρνησης της χώρας από ΔNT και E.E.
Ωστόσο, είναι εξίσου αλήθεια ότι η σκανδαλολογία χρησιμοποιείται ως μέσο αποπροσανατολισμού και πρόκλησης τεχνητής πόλωσης διευκολύνοντας την λήθη και την εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας. Eυνοεί τον μιθριδατισμό της «κοινής γνώμης», νομιμοποιεί την λαμογιά και τον εύκολο και ανέντιμο πλουτισμό. Tαυτόχρονα κρύβει την άλλη όψη των σκανδάλων και, κυρίως, το μέγα σκάνδαλο που είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και παράγει όλα τα «μικρότερα»: προκλητική κερδοφορία και «ρυθμίσεις» χρεών μεγάλων επιχειρήσεων, φοροαπαλλαγές των λίγων και ισχυρών και, κυρίως, των εφοπλιστών, καθήλωση μισθών και περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών για τους εργαζομένους.
Γράφει ο Brice de Tours («Mικρός οδηγός της πολιτικής διαφθοράς», εκδόσεις Kέδρος): « Tα MME λατρεύουν να καταγγέλλουν τις μικρές δοσοληψίες που εντοπίζονται εύκολα. Ένας φάκελος 10.000 ευρώ που βρέθηκε στο σπίτι ενός υπουργού πυροδοτεί υστερία, αλλά μια υπουργική απόφαση που έχει ως αποτέλεσμα να αλλάξουν χέρια εκατομμύρια ευρώ θα αποσιωπηθεί ή ακόμα καλύτερα θα λιβανιστεί». Πίσω από την άλλη πλευρά του φεγγαριού κρύβεται η νόμιμη ληστεία του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι σωρεύοντας αμύθητα κέρδη για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές. Mε άλλα λόγια τα σκάνδαλα είναι η άλλη και λιγότερο ορατή όψη της κοινωνίας της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της ανεργίας.
Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΕΕ - ΔΝΤ Με ενιαίο σχέδιο απέναντι στο λαό
alfavita.gr
29/07/2010 - 9:59:39 μμ
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΕΕ - ΔΝΤ
Με ενιαίο σχέδιο απέναντι στο λαό
Στην Αθήνα το κλιμάκιο της τρόικας. Σύνδεση μισθών - «παραγωγικότητας» στο δημόσιο τομέα, στο στόχαστρο ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, πρώην ΔΕΚΟ, ΟΤΑ. Επισπεύδουν και την «απελευθέρωση στα κλειστά επαγγέλματα»
Τα ακόμη χειρότερα απέναντι στο λαό ετοιμάζουν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με τα κλιμάκια των ΕΕ-ΔΝΤ-Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που για το σκοπό αυτό και για τις παραπέρα «εξειδικεύσεις» βρίσκονται από χτες και για τις επόμενες δυο βδομάδες στην Αθήνα. Στα άμεσα πλάνα τους είναι η επίσπευση των βάρβαρων μέτρων που προβλέπουν στο μνημόνιο. Ενδεχομένως και μέσα στο Φθινόπωρο περνούν ξανά από την «κλίνη του Προκρούστη» τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων δρομολογώντας αντίστοιχη κατάσταση και για τον ιδιωτικό τομέα. Με πρόσχημα το νέο μισθολόγιο, συνδέουν τους μισθούς με την «παραγωγικότητα» - όπως οι ίδιοι την προσδιορίζουν - προχωρώντας ταυτόχρονα και στην κατάργηση όλων των επιδομάτων. Λουκέτα και συγχωνεύσεις ετοιμάζουν για τις πρώην ΔΕΚΟ πετώντας στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους. Πιο μπροστά βάζουν τώρα και την «απελευθέρωση» στα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα, εκχωρώντας έτσι ζωτικό χώρο στις ισχυρές επιχειρήσεις.
Ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, πρώην ΔΕΚΟ, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης μαζί με τις παραπέρα «διαρθρωτικές προσαρμογές» που αξιώνουν οι μερίδες της πλουτοκρατίας, μπαίνουν στις άμεσες προτεραιότητες της πολιτικής τους ενόψει της κατάρτισης και του νέου κρατικού προϋπολογισμού (2011) μαζί με τους νέους βάρβαρους φόρους πάνω στη λαϊκή κατανάλωση που θα μπουν σε εφαρμογή από την 1η Γενάρη του 2011 ή και ακόμη νωρίτερα σε περίπτωση και της παραμικρής αστοχίας στην αποδοτικότητα των μέτρων που ήδη εφαρμόζονται.
Η επισκόπηση των σαρωτικών μέτρων, η διαμόρφωση της πολιτικής και του χρονοδιαγράμματος ήταν στην ατζέντα της χτεσινής συνάντησης ανάμεσα στον υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου με τους απεσταλμένους της τρόικας. Στις επόμενες μέρες θα γίνουν αντίστοιχες συναντήσεις με νευραλγικά υπουργεία που τους ενδιαφέρουν σε αυτή τη φάση και με την παρουσία του υπουργού Οικονομικών, ενώ σωρεία συναντήσεων έχουν προγραμματίσει και σε υψηλό υπηρεσιακό επίπεδο.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες από υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών :
Νοσοκομεία : Ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες, ισχυρά μονοπώλια, που από τη φύση της δουλειάς έχουν αναπτύξει δεσμούς αίματος με άλλα μονοπώλια - μεγαλοπελάτες τους, έχουν βάλει στο χέρι τις δαπάνες και στοιχεία μεγάλων νοσοκομείων. Πρόκειται για το λεγόμενο «big 5», δηλαδή για τις εταιρείες Ernst & Younk, Price WaterHouse Coopers, Delloite & Touche, Grand Thornton και την KPMG, με τις οποίες η κυβέρνηση έχει υπογράψει σύμβαση για 1 χρόνο. Στη λίστα των «ελέγχων» μπαίνουν και άλλα νοσοκομεία ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μπάσει στο παιχνίδι και άλλους ιδιώτες - ελεγκτές.
Ασφάλιση : Προλειαίνουν το έδαφος και για νέα μέτρα. Σύμφωνα με πληροφορίες από το υπουργείο Οικονομικών για τις σχετικές επεξεργασίες απαιτείται πρώτα η δημοσιοποίηση και της αναλογιστικής μελέτης.
Διαρθρωτικές προσαρμογές : Την τύχη που έχουν ετοιμάσει για τον ΟΣΕ και τις χερσαίες μεταφορές δρομολογούν τώρα για το σύνολο των πρώην ΔΕΚΟ με πρώτη προτεραιότητα αυτές που τις εμφανίζουν με τα μεγαλύτερα ελλείμματα. Σε αυτό το πλαίσιο δρομολογούν και όλες τις προϋποθέσεις παραπέρα οικονομικής ασφυξίας με το κόψιμο και των κρατικών εγγυήσεων, κλείνοντας το δρόμο ακόμη και για τραπεζικό δανεισμό. Είναι απόλυτα φανερό ότι θα κλιμακώσουν με νέα λουκέτα και συγχωνεύσεις πετώντας στη ανεργία ακόμη πολλές χιλιάδες εργαζόμενους. Αντικείμενο των διαβουλεύσεων κυβέρνησης - τρόικας είναι και η εφαρμογή του «Καλλικράτη» για τους ΟΤΑ, δρομολογώντας αντίστοιχες εξελίξεις. Στη λίστα με τις διαρθρωτικές προσαρμογές εντάσσουν τις ρυθμίσεις και τα μέτρα σε όφελος της πλουτοκρατίας, όπως την εκταμίευση του ΕΣΠΑ, τις συμπράξεις με τους ιδιώτες, το νέο αναπτυξιακό νόμο που αναμένεται να τα συζητήσουν κατά τη σημερινή συνεργασία τους. Εξω και πολύ πάνω από κάθε «πρόβλεψη» των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών είναι η εξέλιξη του επίσημου πληθωρισμού που για το μήνα Ιούλη αναμένεται να σπάσει κάθε κοντέρ εξαιτίας και των νέων τρανταχτών ανατιμήσεων στο ΦΠΑ.
«Δημοσιονομικοί κίνδυνοι» : Καθ' υπόδειξη της τρόικας το υπουργείο Οικονομικών έχει συντάξει αναλυτική λίστα, προσδιορίζοντας ποσοτικά τις πιθανές αστοχίες για καθένα από τα μέτρα που προβλέπουν στο μνημόνιο. Κάθε απόκλιση, για καθένα από τους στόχους σηματοδοτεί νέες «παρεμβάσεις», αντιλαϊκά μέτρα προκειμένου σε κάθε περίπτωση να πιάσουν το συνολικό στόχο. Η λίστα με τους τυχόν «κινδύνους» είναι αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
«Κλειστά επαγγέλματα» : Για το Φθινόπωρο αναμένεται το σχετικό νομοθέτημα, που αφορά σε μηχανικούς, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, φαρμακοποιούς.
Φοροεισπρακτικός μηχανισμός : Από το β' εξάμηνο του 2010 θα δώσουν έμφαση στη «δομή και τις νέες πρακτικές» που θα εφαρμόσουν, δηλαδή στην εφαρμογή των συνταγών «τεχνογνωσίας» που πήραν κυρίως από το ΔΝΤ. Αποφασιστικός ρόλος εκχωρείται και πάλι σε ιδιώτες.
Ευέλικτα εργαλεία : Στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ιδρύεται και ειδική «Διεύθυνση Δημοσιονομικής Διαχείρισης» στην αρμοδιότητα της οποίας είναι η «συνεργασία με την ΕΕ, το ΔΝΤ και άλλους διεθνείς Οργανισμούς για τους οποίους αποτελεί το συνδετικό κρίκο». Το συγκεκριμένο προβλέπεται σε τροπολογία που κατατέθηκε χτες στη Βουλή.
Τράπεζες : Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, η τρόικα «δε φαίνεται να έχει αντίρρηση» (!) στη συμμετοχή του δημοσίου στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που σχεδιάζει η Αγροτική Τράπεζα. Το κοινό κλιμάκιο της τρόικας συναντήθηκε με στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδας ενώ για το τέλος της βδομάδας προγραμματίζουν συνάντηση με το διοικητή Γ. Προβόπουλο.
Δάνεια : Μετά τη σύνταξη των πορισμάτων από τα κλιμάκια Κομισιόν και ΔΝΤ, θα συντάξουν τις ειδικές εκθέσεις αξιολόγησης του κυβερνητικού έργου. Η εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου (9 δισ. ευρώ) πάντα με σκληρούς όρους τοκογλυφίας έχει οριστεί για τις 13 Σεπτέμβρη.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 27/7/2010
29/07/2010 - 9:59:39 μμ
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΕΕ - ΔΝΤ
Με ενιαίο σχέδιο απέναντι στο λαό
Στην Αθήνα το κλιμάκιο της τρόικας. Σύνδεση μισθών - «παραγωγικότητας» στο δημόσιο τομέα, στο στόχαστρο ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, πρώην ΔΕΚΟ, ΟΤΑ. Επισπεύδουν και την «απελευθέρωση στα κλειστά επαγγέλματα»
Τα ακόμη χειρότερα απέναντι στο λαό ετοιμάζουν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με τα κλιμάκια των ΕΕ-ΔΝΤ-Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που για το σκοπό αυτό και για τις παραπέρα «εξειδικεύσεις» βρίσκονται από χτες και για τις επόμενες δυο βδομάδες στην Αθήνα. Στα άμεσα πλάνα τους είναι η επίσπευση των βάρβαρων μέτρων που προβλέπουν στο μνημόνιο. Ενδεχομένως και μέσα στο Φθινόπωρο περνούν ξανά από την «κλίνη του Προκρούστη» τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων δρομολογώντας αντίστοιχη κατάσταση και για τον ιδιωτικό τομέα. Με πρόσχημα το νέο μισθολόγιο, συνδέουν τους μισθούς με την «παραγωγικότητα» - όπως οι ίδιοι την προσδιορίζουν - προχωρώντας ταυτόχρονα και στην κατάργηση όλων των επιδομάτων. Λουκέτα και συγχωνεύσεις ετοιμάζουν για τις πρώην ΔΕΚΟ πετώντας στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους. Πιο μπροστά βάζουν τώρα και την «απελευθέρωση» στα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα, εκχωρώντας έτσι ζωτικό χώρο στις ισχυρές επιχειρήσεις.
Ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, πρώην ΔΕΚΟ, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης μαζί με τις παραπέρα «διαρθρωτικές προσαρμογές» που αξιώνουν οι μερίδες της πλουτοκρατίας, μπαίνουν στις άμεσες προτεραιότητες της πολιτικής τους ενόψει της κατάρτισης και του νέου κρατικού προϋπολογισμού (2011) μαζί με τους νέους βάρβαρους φόρους πάνω στη λαϊκή κατανάλωση που θα μπουν σε εφαρμογή από την 1η Γενάρη του 2011 ή και ακόμη νωρίτερα σε περίπτωση και της παραμικρής αστοχίας στην αποδοτικότητα των μέτρων που ήδη εφαρμόζονται.
Η επισκόπηση των σαρωτικών μέτρων, η διαμόρφωση της πολιτικής και του χρονοδιαγράμματος ήταν στην ατζέντα της χτεσινής συνάντησης ανάμεσα στον υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου με τους απεσταλμένους της τρόικας. Στις επόμενες μέρες θα γίνουν αντίστοιχες συναντήσεις με νευραλγικά υπουργεία που τους ενδιαφέρουν σε αυτή τη φάση και με την παρουσία του υπουργού Οικονομικών, ενώ σωρεία συναντήσεων έχουν προγραμματίσει και σε υψηλό υπηρεσιακό επίπεδο.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες από υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών :
Νοσοκομεία : Ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες, ισχυρά μονοπώλια, που από τη φύση της δουλειάς έχουν αναπτύξει δεσμούς αίματος με άλλα μονοπώλια - μεγαλοπελάτες τους, έχουν βάλει στο χέρι τις δαπάνες και στοιχεία μεγάλων νοσοκομείων. Πρόκειται για το λεγόμενο «big 5», δηλαδή για τις εταιρείες Ernst & Younk, Price WaterHouse Coopers, Delloite & Touche, Grand Thornton και την KPMG, με τις οποίες η κυβέρνηση έχει υπογράψει σύμβαση για 1 χρόνο. Στη λίστα των «ελέγχων» μπαίνουν και άλλα νοσοκομεία ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μπάσει στο παιχνίδι και άλλους ιδιώτες - ελεγκτές.
Ασφάλιση : Προλειαίνουν το έδαφος και για νέα μέτρα. Σύμφωνα με πληροφορίες από το υπουργείο Οικονομικών για τις σχετικές επεξεργασίες απαιτείται πρώτα η δημοσιοποίηση και της αναλογιστικής μελέτης.
Διαρθρωτικές προσαρμογές : Την τύχη που έχουν ετοιμάσει για τον ΟΣΕ και τις χερσαίες μεταφορές δρομολογούν τώρα για το σύνολο των πρώην ΔΕΚΟ με πρώτη προτεραιότητα αυτές που τις εμφανίζουν με τα μεγαλύτερα ελλείμματα. Σε αυτό το πλαίσιο δρομολογούν και όλες τις προϋποθέσεις παραπέρα οικονομικής ασφυξίας με το κόψιμο και των κρατικών εγγυήσεων, κλείνοντας το δρόμο ακόμη και για τραπεζικό δανεισμό. Είναι απόλυτα φανερό ότι θα κλιμακώσουν με νέα λουκέτα και συγχωνεύσεις πετώντας στη ανεργία ακόμη πολλές χιλιάδες εργαζόμενους. Αντικείμενο των διαβουλεύσεων κυβέρνησης - τρόικας είναι και η εφαρμογή του «Καλλικράτη» για τους ΟΤΑ, δρομολογώντας αντίστοιχες εξελίξεις. Στη λίστα με τις διαρθρωτικές προσαρμογές εντάσσουν τις ρυθμίσεις και τα μέτρα σε όφελος της πλουτοκρατίας, όπως την εκταμίευση του ΕΣΠΑ, τις συμπράξεις με τους ιδιώτες, το νέο αναπτυξιακό νόμο που αναμένεται να τα συζητήσουν κατά τη σημερινή συνεργασία τους. Εξω και πολύ πάνω από κάθε «πρόβλεψη» των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών είναι η εξέλιξη του επίσημου πληθωρισμού που για το μήνα Ιούλη αναμένεται να σπάσει κάθε κοντέρ εξαιτίας και των νέων τρανταχτών ανατιμήσεων στο ΦΠΑ.
«Δημοσιονομικοί κίνδυνοι» : Καθ' υπόδειξη της τρόικας το υπουργείο Οικονομικών έχει συντάξει αναλυτική λίστα, προσδιορίζοντας ποσοτικά τις πιθανές αστοχίες για καθένα από τα μέτρα που προβλέπουν στο μνημόνιο. Κάθε απόκλιση, για καθένα από τους στόχους σηματοδοτεί νέες «παρεμβάσεις», αντιλαϊκά μέτρα προκειμένου σε κάθε περίπτωση να πιάσουν το συνολικό στόχο. Η λίστα με τους τυχόν «κινδύνους» είναι αντικείμενο ειδικής επεξεργασίας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
«Κλειστά επαγγέλματα» : Για το Φθινόπωρο αναμένεται το σχετικό νομοθέτημα, που αφορά σε μηχανικούς, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, φαρμακοποιούς.
Φοροεισπρακτικός μηχανισμός : Από το β' εξάμηνο του 2010 θα δώσουν έμφαση στη «δομή και τις νέες πρακτικές» που θα εφαρμόσουν, δηλαδή στην εφαρμογή των συνταγών «τεχνογνωσίας» που πήραν κυρίως από το ΔΝΤ. Αποφασιστικός ρόλος εκχωρείται και πάλι σε ιδιώτες.
Ευέλικτα εργαλεία : Στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ιδρύεται και ειδική «Διεύθυνση Δημοσιονομικής Διαχείρισης» στην αρμοδιότητα της οποίας είναι η «συνεργασία με την ΕΕ, το ΔΝΤ και άλλους διεθνείς Οργανισμούς για τους οποίους αποτελεί το συνδετικό κρίκο». Το συγκεκριμένο προβλέπεται σε τροπολογία που κατατέθηκε χτες στη Βουλή.
Τράπεζες : Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, η τρόικα «δε φαίνεται να έχει αντίρρηση» (!) στη συμμετοχή του δημοσίου στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που σχεδιάζει η Αγροτική Τράπεζα. Το κοινό κλιμάκιο της τρόικας συναντήθηκε με στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδας ενώ για το τέλος της βδομάδας προγραμματίζουν συνάντηση με το διοικητή Γ. Προβόπουλο.
Δάνεια : Μετά τη σύνταξη των πορισμάτων από τα κλιμάκια Κομισιόν και ΔΝΤ, θα συντάξουν τις ειδικές εκθέσεις αξιολόγησης του κυβερνητικού έργου. Η εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου (9 δισ. ευρώ) πάντα με σκληρούς όρους τοκογλυφίας έχει οριστεί για τις 13 Σεπτέμβρη.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 27/7/2010
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Oι ''νεοαποικιοκράτες'' της ''τρόικας''ελέγχουν!''ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΕ΄΄
Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010
Oι ''νεοαποικιοκράτες'' της ''τρόικας''ελέγχουν!''ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΕ΄΄
πηγή: iskra
Οι πέντε μεγαλύτερες πολυεθνικές ελεγκτικές εταιρείες (Grand Thornton, Deloitte & Touche, Ernst and Young, KPMG και PriceWaterhouse Coopers), μαζί με τον ΣΟΛ, έχουν αναλάβει, σύμφωνα με τις επιταγές του «νεοαποικιακού» μνημονίου, κάτω από πλήρη αδιαφάνεια, με άγνωστους όρους και με άγνωστους στόχους, καθώς η σχετική Σύμβαση δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, τον έλεγχο της λειτουργίας του κράτους αλλά και του ευρύτερου δημοσίου τομέα.
Πρώτος στόχος Νοσοκομεία, Ασφαλιστικά Ταμεία και Υπουργεία. Σε καθεστώς πλήρους υποτέλειας η χώρα.
Αυτός ο πρωτοφανής καθολικός, σχεδόν, έλεγχος, αφορά πρωταρχικά τη χρήση πόρων και ιδιαίτερα των ανθρώπινων, την εξοικονόμηση δαπανών, την παραγωγικότητα και την ορθολογική λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, μέχρι την καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα των κοινωνικών προγραμμάτων. Οι εταιρείες αυτές θα ελέγχουν και θα συμβάλλουν στην κατάρτιση των προϋπολογισμών-προγραμμάτων των φορέων της γενικής κυβέρνησης που θα έχουν τριετείς προβλέψεις για τις εξελίξεις των οικονομικών τους μεγεθών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, λοιπόν, πέραν από την πλήρη και αναλυτική καταγραφή των δαπανών των υπουργείων που θα κάνουν οι ιδιωτικές εταιρείες μαζί με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), στο στόχαστρο των ελέγχων θα βρεθούν αρχικά τρία νοσοκομεία και τέσσερα ασφαλιστικά Ταμεία: Τα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός», «Αττικόν» και «Γ. Γεννηματάς» και τα ασφαλιστικά Ταμεία ΙΚΑ, ΟΠΑΔ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ.
Σε επόμενο στάδιο και μόλις ολοκληρωθεί η «μεταρρύθμιση» του «Καλλικράτη», οι ελεγκτικές εταιρείες αναμένεται να εισέλθουν στα λογιστήρια και των ΟΤΑ.
Το κράτος και οι δημόσιες υπηρεσίες μετατρέπονται, επί της ουσίας, με ευθύνη της κυβέρνησης, σε Ανώνυμες Εταιρείες για να υπαχθούν σε ελέγχους εταιρειών που αξιολογούν ισολογισμούς επιχειρήσεων, τη στιγμή μάλιστα που οι εν λόγω πολυεθνικές εταιρείες δεν διαθέτουν καμία αξιοπιστία και είναι συνυπεύθυνες για τη διεθνή κρίση!! Η Ελλάδα φαίνεται να έχει μετατραπεί σε «νεοαποικία» που κατευθύνεται από νέου είδους «εταιρείες Ανατολικών Ινδιών».
Από σήμερα οι νέοι έλεγχοι της τρόικα. Προανάκρουσμα για νέα επαχθή μέτρα από το φθινόπωρο
Ξεκίνησαν σήμερα, οι έλεγχοι από το κλιμάκιο των εμπειρογνωμόνων της τρόικα για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας βάσει του Μνημονίου. Στο μικροσκόπιο μπαίνουν οι δαπάνες των ΔΕΚΟ, των ΟΤΑ και των Νοσοκομείων.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Ναυτεμπορικής», υπάρχει έντονη ανησυχία στο Υπ. Οικονομικών καθώς μεγάλος είναι ο κίνδυνος να εντοπιστούν νέα χρέη πέραν των προβλεπομένων και να προστεθούν στο ήδη υψηλό δημόσιο χρέος. Το υπουργείο Οικονομικών καλείται, επίσης, να παρουσιάσει το σχέδιο για την ανάκαμψη των εσόδων στο β' εξάμηνο του 2010. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το πρώτο εξάμηνο τα έσοδα έτρεξαν με ρυθμό 7,2%, όταν ο στόχος είναι 13,7%. Τεχνικά, αυτό σημαίνει ότι για να προσεγγιστεί ο στόχος του «μνημονίου» απαιτούνται μηνιαίοι ρυθμοί 15%, αρχής γενομένης από τον Ιούλιο. Υπερδιπλασιασμός δηλαδή του ρυθμού αύξησης των εσόδων στη διάρκεια του β' εξαμήνου του 2010.
Πρακτικά μιλάμε για νέα επαχθή μέτρα σε βάρος των εργαζομένων από τον Σεπτέμβριο. Μέτρα τα οποία θα πλήξουν ακόμα περισσότερο τα εισοδήματά τους. Στο «πλάνο» της «τρόικας» υπάρχουν οι περικοπές στο 13ο και το 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα. Στο μεσοδιάστημα, οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομικών θα προσπαθήσουν να «τρέξουν» κατά το δυνατόν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει ζητήσει η «τρόικα», όπως για παράδειγμα το «άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων και του πακέτου των αποκρατικοποιήσεων, με πρώτους στόχους τον ΟΣΕ, τις τράπεζες και τη ΔΕΗ.
Το πόρισμα της Κομισιόν αναμένεται να δημοσιοποιηθεί στα μέσα Αυγούστου, στο τέλος του ίδιου μήνα αναμένεται το πόρισμα του ΔΝΤ και στόχος είναι έως τα μέσα Σεπτεμβρίου η χώρα μας να έχει εκταμιεύσει τη β' δόση. Η τρόικα θα επανέλθει το φθινόπωρο για νέο «τσεκ άπ» στην ελληνική οικονομία πριν αποφασίσει την εκταμίευση της τρίτης δόσης τον Δεκέμβριο, που είναι επίσης ύψους 9 δισ. ευρώ.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι απαραίτητη όσο ποτέ η συνεργασία και η κοινή δράση της αριστεράς αλλά και η δημιουργία ενός πλατιού λαϊκού κινήματος με άμεσα αιτήματα την απεμπλοκή από το μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση δημόσιου-ιδιωτικού χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών
Επίκαιρη Ερώτηση ΣΥΡΙΖΑ: Όχι στην μετατροπή του Κράτους και της δημόσιας διοίκησης σε Α.Ε.
Eπίκαιρη ερώτηση, η οποία θα συζητηθεί αυτή την Πέμπτη (29/07/2010), κατέθεσε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Παν. Λαφαζάνης για τη μετατροπή του κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης σε Ανώνυμη Εταιρεία (Α.Ε.) υπό τον έλεγχο των πολυεθνικών ελεγκτικών εταιρειών.
Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, απευθυνόμενος στους κ.κ. Υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών, ρωτά:
1. Ποιοι είναι οι Γενικοί Όροι οι οποίοι με βάση το μνημόνιο θα διέπουν τους ελέγχους των ως άνω εταιρειών στις λειτουργίες και δαπάνες της δημόσιας διοίκησης και των δημόσιων νομικών προσώπων;
2. Πως είναι δυνατόν κρίσιμες κρατικές λειτουργίες και στην ουσία οι πιο στρατηγικές πολιτικές επιλογές να έχουν παραδοθεί προς έλεγχο και διαμόρφωση σε ιδιωτικές εταιρείες; «Μπανανία» και «προτεκτοράτο» έχει καταντήσει η χώρα μας;
Oι ''νεοαποικιοκράτες'' της ''τρόικας''ελέγχουν!''ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΕ΄΄
πηγή: iskra
Οι πέντε μεγαλύτερες πολυεθνικές ελεγκτικές εταιρείες (Grand Thornton, Deloitte & Touche, Ernst and Young, KPMG και PriceWaterhouse Coopers), μαζί με τον ΣΟΛ, έχουν αναλάβει, σύμφωνα με τις επιταγές του «νεοαποικιακού» μνημονίου, κάτω από πλήρη αδιαφάνεια, με άγνωστους όρους και με άγνωστους στόχους, καθώς η σχετική Σύμβαση δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, τον έλεγχο της λειτουργίας του κράτους αλλά και του ευρύτερου δημοσίου τομέα.
Πρώτος στόχος Νοσοκομεία, Ασφαλιστικά Ταμεία και Υπουργεία. Σε καθεστώς πλήρους υποτέλειας η χώρα.
Αυτός ο πρωτοφανής καθολικός, σχεδόν, έλεγχος, αφορά πρωταρχικά τη χρήση πόρων και ιδιαίτερα των ανθρώπινων, την εξοικονόμηση δαπανών, την παραγωγικότητα και την ορθολογική λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, μέχρι την καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα των κοινωνικών προγραμμάτων. Οι εταιρείες αυτές θα ελέγχουν και θα συμβάλλουν στην κατάρτιση των προϋπολογισμών-προγραμμάτων των φορέων της γενικής κυβέρνησης που θα έχουν τριετείς προβλέψεις για τις εξελίξεις των οικονομικών τους μεγεθών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, λοιπόν, πέραν από την πλήρη και αναλυτική καταγραφή των δαπανών των υπουργείων που θα κάνουν οι ιδιωτικές εταιρείες μαζί με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), στο στόχαστρο των ελέγχων θα βρεθούν αρχικά τρία νοσοκομεία και τέσσερα ασφαλιστικά Ταμεία: Τα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός», «Αττικόν» και «Γ. Γεννηματάς» και τα ασφαλιστικά Ταμεία ΙΚΑ, ΟΠΑΔ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ.
Σε επόμενο στάδιο και μόλις ολοκληρωθεί η «μεταρρύθμιση» του «Καλλικράτη», οι ελεγκτικές εταιρείες αναμένεται να εισέλθουν στα λογιστήρια και των ΟΤΑ.
Το κράτος και οι δημόσιες υπηρεσίες μετατρέπονται, επί της ουσίας, με ευθύνη της κυβέρνησης, σε Ανώνυμες Εταιρείες για να υπαχθούν σε ελέγχους εταιρειών που αξιολογούν ισολογισμούς επιχειρήσεων, τη στιγμή μάλιστα που οι εν λόγω πολυεθνικές εταιρείες δεν διαθέτουν καμία αξιοπιστία και είναι συνυπεύθυνες για τη διεθνή κρίση!! Η Ελλάδα φαίνεται να έχει μετατραπεί σε «νεοαποικία» που κατευθύνεται από νέου είδους «εταιρείες Ανατολικών Ινδιών».
Από σήμερα οι νέοι έλεγχοι της τρόικα. Προανάκρουσμα για νέα επαχθή μέτρα από το φθινόπωρο
Ξεκίνησαν σήμερα, οι έλεγχοι από το κλιμάκιο των εμπειρογνωμόνων της τρόικα για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας βάσει του Μνημονίου. Στο μικροσκόπιο μπαίνουν οι δαπάνες των ΔΕΚΟ, των ΟΤΑ και των Νοσοκομείων.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Ναυτεμπορικής», υπάρχει έντονη ανησυχία στο Υπ. Οικονομικών καθώς μεγάλος είναι ο κίνδυνος να εντοπιστούν νέα χρέη πέραν των προβλεπομένων και να προστεθούν στο ήδη υψηλό δημόσιο χρέος. Το υπουργείο Οικονομικών καλείται, επίσης, να παρουσιάσει το σχέδιο για την ανάκαμψη των εσόδων στο β' εξάμηνο του 2010. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το πρώτο εξάμηνο τα έσοδα έτρεξαν με ρυθμό 7,2%, όταν ο στόχος είναι 13,7%. Τεχνικά, αυτό σημαίνει ότι για να προσεγγιστεί ο στόχος του «μνημονίου» απαιτούνται μηνιαίοι ρυθμοί 15%, αρχής γενομένης από τον Ιούλιο. Υπερδιπλασιασμός δηλαδή του ρυθμού αύξησης των εσόδων στη διάρκεια του β' εξαμήνου του 2010.
Πρακτικά μιλάμε για νέα επαχθή μέτρα σε βάρος των εργαζομένων από τον Σεπτέμβριο. Μέτρα τα οποία θα πλήξουν ακόμα περισσότερο τα εισοδήματά τους. Στο «πλάνο» της «τρόικας» υπάρχουν οι περικοπές στο 13ο και το 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα. Στο μεσοδιάστημα, οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομικών θα προσπαθήσουν να «τρέξουν» κατά το δυνατόν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει ζητήσει η «τρόικα», όπως για παράδειγμα το «άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων και του πακέτου των αποκρατικοποιήσεων, με πρώτους στόχους τον ΟΣΕ, τις τράπεζες και τη ΔΕΗ.
Το πόρισμα της Κομισιόν αναμένεται να δημοσιοποιηθεί στα μέσα Αυγούστου, στο τέλος του ίδιου μήνα αναμένεται το πόρισμα του ΔΝΤ και στόχος είναι έως τα μέσα Σεπτεμβρίου η χώρα μας να έχει εκταμιεύσει τη β' δόση. Η τρόικα θα επανέλθει το φθινόπωρο για νέο «τσεκ άπ» στην ελληνική οικονομία πριν αποφασίσει την εκταμίευση της τρίτης δόσης τον Δεκέμβριο, που είναι επίσης ύψους 9 δισ. ευρώ.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι απαραίτητη όσο ποτέ η συνεργασία και η κοινή δράση της αριστεράς αλλά και η δημιουργία ενός πλατιού λαϊκού κινήματος με άμεσα αιτήματα την απεμπλοκή από το μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση δημόσιου-ιδιωτικού χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών
Επίκαιρη Ερώτηση ΣΥΡΙΖΑ: Όχι στην μετατροπή του Κράτους και της δημόσιας διοίκησης σε Α.Ε.
Eπίκαιρη ερώτηση, η οποία θα συζητηθεί αυτή την Πέμπτη (29/07/2010), κατέθεσε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Παν. Λαφαζάνης για τη μετατροπή του κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης σε Ανώνυμη Εταιρεία (Α.Ε.) υπό τον έλεγχο των πολυεθνικών ελεγκτικών εταιρειών.
Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, απευθυνόμενος στους κ.κ. Υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών, ρωτά:
1. Ποιοι είναι οι Γενικοί Όροι οι οποίοι με βάση το μνημόνιο θα διέπουν τους ελέγχους των ως άνω εταιρειών στις λειτουργίες και δαπάνες της δημόσιας διοίκησης και των δημόσιων νομικών προσώπων;
2. Πως είναι δυνατόν κρίσιμες κρατικές λειτουργίες και στην ουσία οι πιο στρατηγικές πολιτικές επιλογές να έχουν παραδοθεί προς έλεγχο και διαμόρφωση σε ιδιωτικές εταιρείες; «Μπανανία» και «προτεκτοράτο» έχει καταντήσει η χώρα μας;
Τρίτη 27 Ιουλίου 2010
Απογραφή Μύθος και Πραγματικότητα
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
25/07/2010 - 08:50
"Το πάσης φύσεως προσωπικό"
Ένας “χρήσιμος μύθος” καταρρέει με χάρη. Η απογραφή που ξεκίνησε ως απαξιωτικού ύφους απειλή του κ. Παπακωνσταντίνου προς τους “ρεμπεσκέδες του Δημοσίου” ότι θα τους απογράψει σε γενικές γραμμές ολοκληρώθηκε. Απογράφηκαν σχεδόν όλοι, “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης”. Τα τελευταία χρόνια, αλλά με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους μήνες, το Δημόσιο και οι απασχολούμενοι σ' αυτό αποτέλεσαν τον πιο εύκολο στόχο, τον αποδιοπομπαίο τράγο της ελληνικής εκδοχής της κρίσης. Κατά καιρούς ακούστηκαν και γράφτηκαν διάφορα τερατολογικά σχετικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Όσους νόμιζε ο καθένας ότι χρειαζόταν για να τρομάξει το ακροατήριό του. Το ένα εκατομμύριο πάντως θεωρείτο πέραν πάσης αμφιβολίας. “Είμαστε σοβιετία, χώρα δημοσίων υπαλλήλων” απελπίζονταν οι ρήτορες.
Φυσικά τα επίσημα στοιχεία του Προϋπολογισμού ήταν γνωστά και σαφή: Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες και 175 χιλιάδες οι ένστολοι. Η απογραφή για κάποιον περίεργο λόγο θεωρήθηκε πιο έγκυρος και καινοτόμος τρόπος. Τελικά “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης” φτάνει τις 750 χιλιάδες συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων, και των ωρομισθίων, και των εποχικών, τους οποίους συμπεριέλαβε στην απογραφή η κυβέρνηση για να φουσκώσει το νούμερο. Απογράφηκαν ακόμα και αυτοί που οι συμβάσεις τους λήγουν την ερχόμενη εβδομάδα.
Σε κάθε περίπτωση, η αναλογία των δημοσίων υπαλλήλων και του μισθολογικού τους κόστους στην Ελλάδα είναι σχετικά χαμηλή για τα δεδομένα της Ε.Ε. Αυτή είναι μια άβολη αλήθεια για όσους έλεγαν ότι μόλις γδάρουμε τους δημοσίους υπαλλήλους όλα θα στρώσουν. Φυσικά υπάρχουν θέματα με τη λειτουργία του Δημοσίου. Θέματα διοίκησης. Και τη διοίκηση, τον σχεδιασμό, τις προσλήψεις τις ρυθμίζουν οι κυβερνήσεις και όχι οι υπάλληλοι. Ενδιαφέρον έχει επίσης η εσωτερική σύνθεση του πλήθους των απασχολούμενων στο Δημόσιο. Οι ένστολοι δεν είναι υπερβολικά πολλοί για μια δημοκρατία και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
H ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/07/2010
25/07/2010 - 08:50
"Το πάσης φύσεως προσωπικό"
Ένας “χρήσιμος μύθος” καταρρέει με χάρη. Η απογραφή που ξεκίνησε ως απαξιωτικού ύφους απειλή του κ. Παπακωνσταντίνου προς τους “ρεμπεσκέδες του Δημοσίου” ότι θα τους απογράψει σε γενικές γραμμές ολοκληρώθηκε. Απογράφηκαν σχεδόν όλοι, “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης”. Τα τελευταία χρόνια, αλλά με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους μήνες, το Δημόσιο και οι απασχολούμενοι σ' αυτό αποτέλεσαν τον πιο εύκολο στόχο, τον αποδιοπομπαίο τράγο της ελληνικής εκδοχής της κρίσης. Κατά καιρούς ακούστηκαν και γράφτηκαν διάφορα τερατολογικά σχετικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Όσους νόμιζε ο καθένας ότι χρειαζόταν για να τρομάξει το ακροατήριό του. Το ένα εκατομμύριο πάντως θεωρείτο πέραν πάσης αμφιβολίας. “Είμαστε σοβιετία, χώρα δημοσίων υπαλλήλων” απελπίζονταν οι ρήτορες.
Φυσικά τα επίσημα στοιχεία του Προϋπολογισμού ήταν γνωστά και σαφή: Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες και 175 χιλιάδες οι ένστολοι. Η απογραφή για κάποιον περίεργο λόγο θεωρήθηκε πιο έγκυρος και καινοτόμος τρόπος. Τελικά “το πάσης φύσεως προσωπικό της Δημόσιας Διοίκησης” φτάνει τις 750 χιλιάδες συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων, και των ωρομισθίων, και των εποχικών, τους οποίους συμπεριέλαβε στην απογραφή η κυβέρνηση για να φουσκώσει το νούμερο. Απογράφηκαν ακόμα και αυτοί που οι συμβάσεις τους λήγουν την ερχόμενη εβδομάδα.
Σε κάθε περίπτωση, η αναλογία των δημοσίων υπαλλήλων και του μισθολογικού τους κόστους στην Ελλάδα είναι σχετικά χαμηλή για τα δεδομένα της Ε.Ε. Αυτή είναι μια άβολη αλήθεια για όσους έλεγαν ότι μόλις γδάρουμε τους δημοσίους υπαλλήλους όλα θα στρώσουν. Φυσικά υπάρχουν θέματα με τη λειτουργία του Δημοσίου. Θέματα διοίκησης. Και τη διοίκηση, τον σχεδιασμό, τις προσλήψεις τις ρυθμίζουν οι κυβερνήσεις και όχι οι υπάλληλοι. Ενδιαφέρον έχει επίσης η εσωτερική σύνθεση του πλήθους των απασχολούμενων στο Δημόσιο. Οι ένστολοι δεν είναι υπερβολικά πολλοί για μια δημοκρατία και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
H ΑΥΓΗ, Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/07/2010
Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ ΣΤΡΕΣ ΤΕΣΤ: Η αντοχή των τραπεζών, της υποκρισίας, των ιδιωτικοποιήσεων
Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010
ΣΤΡΕΣ ΤΕΣΤ: Η αντοχή των τραπεζών, της υποκρισίας, των ιδιωτικοποιήσεων
ΠΗΓΗ: "ΠΡΙΝ" (25/7/2010)
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ
Ακίνητος πρέπει να ήταν ο διάδρομος όση ώρα έτρεχαν πάνω του οι 91 ευρωπαϊκές τράπεζες υπό το βλέμμα των εποπτικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ελεγχθούν οι αντοχές τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά τέτοια επιτυχία.
Διαψεύδοντας όλες σχεδόν τις προβλέψεις, μόνο επτά τελικά τράπεζες φάνηκαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα, εκ των οποίων οι πέντε προέρχονταν από την Ισπανία, μία από την Γερμανία και μία από την Ελλάδα, η Αγροτική. Η αξιοπιστία των «ασκήσεων προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» όπως χαρακτηρίστηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδας τα «στρες τεστ» στα οποία υποβλήθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, αμφισβητήθηκε πριν καν δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματά τους. Πολύ φυσιολογικά, στο βαθμό που επρόκειτο, όπως αποδείχθηκε, για μια άσκηση δημοσίων σχέσεων. Προς επίρρωση το γεγονός ότι οι υποθέσεις υπό τις οποίες ελέγχθηκαν παρέμειναν επτασφράγιστο μυστικό. Επίσης η απροθυμία των αρχών να συμπεριλάβουν στα κριτήρια πιθανό «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την πιθανότητα να αναγκαστεί δηλαδή η κυβέρνηση να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους, ενδεχόμενο που κάθε άλλο παρά μακρινό φαντάζει, προχωρώντας σε μια οριζόντια υποτίμηση των ομολόγων της τάξης του 20%, 30% ακόμη και 50%. Δεδομένου ότι πολλές γερμανικές και γαλλικές τράπεζες έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους ασυνήθιστα υψηλές τοποθετήσεις σε ελληνικά ομόλογα αξίας πολλών δισ. ευρώ – λόγω των ελκυστικότατων αποδόσεών τους – ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποδείκνυε ότι οι περισσότερες τράπεζες στηρίζονται σε πήλινα πόδια και είναι αναξιόχρεες.
Και τέλος πάντων πριν συμβούν όλα τα παραπάνω η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε απελευθερώσει το μυθικό ποσό των 750 δισ. ευρώ, με την απόφαση της 10ης Μαΐου που έκανε κουρελόχαρτο το Σύμφωνο Σταθερότητας, για να σώσει τις τράπεζες. Ειρήσθω εν παρόδω, μια απόφαση που λήφθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας η οποία επανέφερε ξανά την προηγούμενη εβδομάδα τις προτάσεις τιμωρίας εκείνων των χωρών που έχουν δημοσιονομικό έλλειμμα άνω του 3%, κι ειδικότερα την αναστολή του δικαιώματος ψήφου ακόμη και την πληρωμή προστίμου, μέσω του περιορισμού στην πρόσβαση σε κάποιου είδους επιδοτήσεις, όπως οι αγροτικές. Έτσι, οι αγρότες θα δουν να κόβονται τα κονδύλια των ενισχύσεων για να μπορούν να χρηματοδοτούνται οι τράπεζες! Γιατί, για να επιστρέψουμε στη γενναιόδωρη πλευρά της ΕΕ και των κρατών – μελών της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όπως ακριβώς το μνημόνιο της ντροπής που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου με την τρόικα κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των τραπεζιτών, έτσι κι η απόφαση της 9ης και 10ης Μαΐου, ως άμεσα ωφελημένους είχε και πάλι τους ευρωπαίους τραπεζίτες.
Τα τεστ κοπώσεως επομένως των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν κατά βάση μια άσκηση υποκρισίας, που στόχευε να συγκαλύψει τα άμεσα και μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και να ωραιοποιήσει την κατάσταση.
Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, με τις εγχώριες τράπεζες, σε εκθετικό μάλιστα βαθμό. Στην «άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» από την Ελλάδα συμμετείχαν έξι τράπεζες (Εθνική, Γιούρομπανκ, Άλφα, Πειραιώς, Αγροτική και Ταμιευτήριο) εκ των οποίων πρόβλημα βρέθηκε να αντιμετωπίζει μόνο η Αγροτική, που δεσμεύθηκε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Αν όμως οι άλλες πέντε χαίρουν άκρας υγείας γιατί ξεκοκάλισαν μέχρι τελευταίου ευρώ τα 28 δισ. που τους παραχωρήθηκαν από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Κι αν η απάντηση είναι ότι ακόμη και χάρις αυτών των χρημάτων έκλεισε μια περίοδος αστάθειας, γιατί έχουν τεθεί στη διάθεσή τους άλλα 10 δισ. ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που προβλέπεται στο μνημόνιο, ως δίχτυ ασφαλείας; Γιατί τέλος η Τράπεζα Ελλάδας, λειτουργώντας σαν ο πατερούλης των τραπεζιτών, παραβιάζοντας δηλαδή τον εποπτικό τη ρόλο, έσπευσε με ανακοίνωσή της την Παρασκευή, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των στρες τεστ, να υπενθυμίσει ότι υπάρχουν «επιπρόσθετα 1,2 δισ. που είναι διαθέσιμα μέσω του μέτρου κεφαλαιακής ενίσχυσης του Ν. 3723/2008»! Γιατί επίσης ξεχνούν ότι όλες οι ελληνικές τράπεζες είναι αποκομμένες εδώ και καιρό από τον διεθνή δανεισμό;
Κάνοντας το άσπρο – μαύρο η ελληνική κυβέρνηση και η ηγεσία φυσικά της Ευρώπης («αντικατοπτρίζουν την αλήθεια τα στρες τεστ» έσπευσε να διαβεβαιώσει η Μέρκελ, κλείνοντας έτσι την συζήτηση) δείχνουν πόσο διαχρονική και πανευρωπαϊκή είναι η τάση δημιουργικής λογιστικής και «μαγειρέματος» των αριθμών. Με άλλα λόγια πόσο αξιοθρήνητα υποτελής στα όρια του γραικυλισμού, είναι η κυβέρνηση του Παπανδρέου που έσπευσε ακόμη και να αλλάξει όνομα στην Στατιστική Υπηρεσία, δείχνοντας ότι έτσι παίρνει διαζύγιο από την αναξιοπιστία του παρελθόντος. Μα τουλάχιστον η αναξιοπιστία του παρελθόντος είχε ως ευνοούμενο το κράτος, τον εκφραστή του συλλογικού συμφέροντος της αστικής τάξης, όχι δέκα χρεοκοπημένους κι αποδεδειγμένα επικίνδυνους για το δημόσιο όφελος τραπεζίτες…
Η υποκρισία δεν σταματά μόνο στον εξωραϊσμό της κατάστασης σε έναν κλάδο που έχει γεμίσει με επιχειρήσεις – ζόμπι οι οποίες επιζούν μόνο και μόνο χάρη στις επιδοτήσεις του κράτους και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συνεχίζεται αν ρίξουμε και μια πιο προσεκτική ματιά στην κατάταξη των τραπεζών. Ειδικότερα, πέραν της αποτυχίας της Αγροτικής, ξεχωριστές επιδόσεις στην προσομοίωση, αναφερόμενοι στις ελληνικές, είχαν κι οι άλλες δύο τράπεζες που πρωταγωνίστησαν στα σενάρια εξαγορών. Το μεν Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο επειδή συγκέντρωσε την υψηλότερη πανευρωπαϊκή βαθμολογία κι η δε Πειραιώς επειδή ίσα – ίσα πέρασε τη βάση. Πρόκειται για αποτελέσματα που υπογραμμίζουν τον λεόντειο χαρακτήρα της συμφωνίας που επιδιώκει ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλης Σάλας, με την κατ’ αρχήν έγκριση του υπουργού Οικονομικών και του πρωθυπουργού καθώς η εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου θα κληθεί να λειτουργήσει σαν μια ακόμη ένεση ρευστότητας που θα αναζωογονήσει την Πειραιώς, απομακρύνοντάς την από την ζώνη της επικινδυνότητας.
Ευτυχώς βέβαια το σενάριο φαίνεται να ακυρώνεται κάτω από την κατακραυγή όχι μόνο των εργαζομένων και της κοινωνίας, αλλά και των ανταγωνιστικών συμφερόντων που είδαν ξαφνικά το κίνδυνο η Τράπεζα Πειραιώς να οικειοποιηθεί για αυστηρά δικό της λογαριασμό πόρους που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξυγιαντικά για όλο το κλυδωνιζόμενο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα κι έτσι να βελτιώνει τη θέση της στον ανταγωνισμό.
Η διαφαινόμενη αποτυχία του τραπεζικού ντιλ (χωρίς να είναι ακόμη οριστική) δεν έγινε ωστόσο μάθημα για την κυβέρνηση που προχθές, Παρασκευή, αποφάσισε να επιταχύνει διάφορα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων. Ειδικότερα, η διυπουργική επιτροπή αποκρατικοποιήσεων, αποφάσισε να δώσει νέα ώθηση στα σχέδια ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που ανέρχεται σε 300 δισ. ευρώ. Να θυμίσουμε ότι τα πνευματικά δικαιώματα της συγκεκριμένης πρότασης ανήκουν στη… Συγγρού, εκεί που θα μεταφερθούν τα νέα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, σε μια προσπάθεια η νέα της ηγεσία να διαχωριστεί από το αντιδημοφιλές παρελθόν της Ρηγίλλης. Η Συγγρού λοιπόν διεκδικεί την πατρότητα της πρότασης, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς είχε παρουσιάσει εν χορδαίς και οργάνοις αυτή την πρόταση – ξεπουλήματος της δημόσιας ακίνητης περιουσία – σε δημόσια εκδήλωση στο Ζάππειο, ως εναλλακτική λύση μάλιστα έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο περιφερειακές υποδομές, όπως λιμάνια και αεροδρόμια, θα δοθούν σε ιδιώτες, με την επίκληση από την κυβέρνηση της ανάγκης εκσυγχρονισμού τους και νέων επενδύσεων. Το ζητούμενο στην πραγματικότητα θα είναι η δημιουργία νέων πεδίων δραστηριοποίησης για το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο εθισμένο στις επενδύσεις μηδενικού ρίσκου θα καρπωθεί τη δημόσια περιουσία για να διευρύνει εκ του ασφαλούς τα ιδιωτικά κέρδη.
Το δεύτερο μέτρο που αποφασίστηκε αφορά την κατάθεση νομοσχεδίου για το «άνοιγμα» των οδικών εμπορικών μεταφορών. Πρόκειται για μια πολιτική που εντάσσεται στο πλαίσιο της περιώνυμης απελευθέρωσης των αγορών και δείχνει ταυτόχρονα το πραγματικό της επίδικο. Η κατάργηση του αναντίρρητα αναχρονιστικού καθεστώτος που έχει διαμορφωθεί ντε φάκτο με τις 30.000 άδειες χρήσης φορτηγών αυτοκινήτων που δόθηκαν το 1971, αν κάπου αποσκοπεί είναι στη δημιουργία καινούργιων πεδίων επιχειρηματικής δραστηριοποίησης προς όφελος του πολυεθνικού κεφαλαίου. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση από την κατάργηση της μαύρης αγοράς των αδειών δεν είναι η πτώση τω τιμών στη διακίνηση των εμπορευμάτων, προ όφελος των καταναλωτών ή ακόμη και των ελεύθερων αγορών στις οποίες ορκίζεται. Η κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα, με το νέο νομοσχέδιο, στα μικροαστικά και αστικά συμφέροντα που επωφελούνται του σημερινού καθεστώτος, μόνο και μόνο για να προωθήσει την οριζόντια, διακρατική ενοποίηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Υπ’ αυτή την έννοια τα επαγγέλματα των μεταφορών, όπως και των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων και των φαρμακοποιών, οι όροι άσκησης των οποίων θα αναμορφωθούν πλήρως στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, πάλι κλειστά θα είναι στις σύγχρονες και διευρυνόμενες ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες. Κι ανοιχτά μόνο στην αισχροκέρδεια και τις κρατικές επιδοτήσεις με τα λεφτά των φορολογουμένων, σε περίπτωση χρεοκοπίας, όπως γίνεται κατ’ εξακολούθηση με τις τράπεζες σε Ευρώπη και Ελλάδα
ΣΤΡΕΣ ΤΕΣΤ: Η αντοχή των τραπεζών, της υποκρισίας, των ιδιωτικοποιήσεων
ΠΗΓΗ: "ΠΡΙΝ" (25/7/2010)
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ
Ακίνητος πρέπει να ήταν ο διάδρομος όση ώρα έτρεχαν πάνω του οι 91 ευρωπαϊκές τράπεζες υπό το βλέμμα των εποπτικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ελεγχθούν οι αντοχές τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά τέτοια επιτυχία.
Διαψεύδοντας όλες σχεδόν τις προβλέψεις, μόνο επτά τελικά τράπεζες φάνηκαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα, εκ των οποίων οι πέντε προέρχονταν από την Ισπανία, μία από την Γερμανία και μία από την Ελλάδα, η Αγροτική. Η αξιοπιστία των «ασκήσεων προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» όπως χαρακτηρίστηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδας τα «στρες τεστ» στα οποία υποβλήθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, αμφισβητήθηκε πριν καν δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματά τους. Πολύ φυσιολογικά, στο βαθμό που επρόκειτο, όπως αποδείχθηκε, για μια άσκηση δημοσίων σχέσεων. Προς επίρρωση το γεγονός ότι οι υποθέσεις υπό τις οποίες ελέγχθηκαν παρέμειναν επτασφράγιστο μυστικό. Επίσης η απροθυμία των αρχών να συμπεριλάβουν στα κριτήρια πιθανό «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την πιθανότητα να αναγκαστεί δηλαδή η κυβέρνηση να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους, ενδεχόμενο που κάθε άλλο παρά μακρινό φαντάζει, προχωρώντας σε μια οριζόντια υποτίμηση των ομολόγων της τάξης του 20%, 30% ακόμη και 50%. Δεδομένου ότι πολλές γερμανικές και γαλλικές τράπεζες έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους ασυνήθιστα υψηλές τοποθετήσεις σε ελληνικά ομόλογα αξίας πολλών δισ. ευρώ – λόγω των ελκυστικότατων αποδόσεών τους – ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποδείκνυε ότι οι περισσότερες τράπεζες στηρίζονται σε πήλινα πόδια και είναι αναξιόχρεες.
Και τέλος πάντων πριν συμβούν όλα τα παραπάνω η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε απελευθερώσει το μυθικό ποσό των 750 δισ. ευρώ, με την απόφαση της 10ης Μαΐου που έκανε κουρελόχαρτο το Σύμφωνο Σταθερότητας, για να σώσει τις τράπεζες. Ειρήσθω εν παρόδω, μια απόφαση που λήφθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας η οποία επανέφερε ξανά την προηγούμενη εβδομάδα τις προτάσεις τιμωρίας εκείνων των χωρών που έχουν δημοσιονομικό έλλειμμα άνω του 3%, κι ειδικότερα την αναστολή του δικαιώματος ψήφου ακόμη και την πληρωμή προστίμου, μέσω του περιορισμού στην πρόσβαση σε κάποιου είδους επιδοτήσεις, όπως οι αγροτικές. Έτσι, οι αγρότες θα δουν να κόβονται τα κονδύλια των ενισχύσεων για να μπορούν να χρηματοδοτούνται οι τράπεζες! Γιατί, για να επιστρέψουμε στη γενναιόδωρη πλευρά της ΕΕ και των κρατών – μελών της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όπως ακριβώς το μνημόνιο της ντροπής που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου με την τρόικα κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των τραπεζιτών, έτσι κι η απόφαση της 9ης και 10ης Μαΐου, ως άμεσα ωφελημένους είχε και πάλι τους ευρωπαίους τραπεζίτες.
Τα τεστ κοπώσεως επομένως των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν κατά βάση μια άσκηση υποκρισίας, που στόχευε να συγκαλύψει τα άμεσα και μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και να ωραιοποιήσει την κατάσταση.
Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, με τις εγχώριες τράπεζες, σε εκθετικό μάλιστα βαθμό. Στην «άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» από την Ελλάδα συμμετείχαν έξι τράπεζες (Εθνική, Γιούρομπανκ, Άλφα, Πειραιώς, Αγροτική και Ταμιευτήριο) εκ των οποίων πρόβλημα βρέθηκε να αντιμετωπίζει μόνο η Αγροτική, που δεσμεύθηκε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Αν όμως οι άλλες πέντε χαίρουν άκρας υγείας γιατί ξεκοκάλισαν μέχρι τελευταίου ευρώ τα 28 δισ. που τους παραχωρήθηκαν από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Κι αν η απάντηση είναι ότι ακόμη και χάρις αυτών των χρημάτων έκλεισε μια περίοδος αστάθειας, γιατί έχουν τεθεί στη διάθεσή τους άλλα 10 δισ. ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που προβλέπεται στο μνημόνιο, ως δίχτυ ασφαλείας; Γιατί τέλος η Τράπεζα Ελλάδας, λειτουργώντας σαν ο πατερούλης των τραπεζιτών, παραβιάζοντας δηλαδή τον εποπτικό τη ρόλο, έσπευσε με ανακοίνωσή της την Παρασκευή, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των στρες τεστ, να υπενθυμίσει ότι υπάρχουν «επιπρόσθετα 1,2 δισ. που είναι διαθέσιμα μέσω του μέτρου κεφαλαιακής ενίσχυσης του Ν. 3723/2008»! Γιατί επίσης ξεχνούν ότι όλες οι ελληνικές τράπεζες είναι αποκομμένες εδώ και καιρό από τον διεθνή δανεισμό;
Κάνοντας το άσπρο – μαύρο η ελληνική κυβέρνηση και η ηγεσία φυσικά της Ευρώπης («αντικατοπτρίζουν την αλήθεια τα στρες τεστ» έσπευσε να διαβεβαιώσει η Μέρκελ, κλείνοντας έτσι την συζήτηση) δείχνουν πόσο διαχρονική και πανευρωπαϊκή είναι η τάση δημιουργικής λογιστικής και «μαγειρέματος» των αριθμών. Με άλλα λόγια πόσο αξιοθρήνητα υποτελής στα όρια του γραικυλισμού, είναι η κυβέρνηση του Παπανδρέου που έσπευσε ακόμη και να αλλάξει όνομα στην Στατιστική Υπηρεσία, δείχνοντας ότι έτσι παίρνει διαζύγιο από την αναξιοπιστία του παρελθόντος. Μα τουλάχιστον η αναξιοπιστία του παρελθόντος είχε ως ευνοούμενο το κράτος, τον εκφραστή του συλλογικού συμφέροντος της αστικής τάξης, όχι δέκα χρεοκοπημένους κι αποδεδειγμένα επικίνδυνους για το δημόσιο όφελος τραπεζίτες…
Η υποκρισία δεν σταματά μόνο στον εξωραϊσμό της κατάστασης σε έναν κλάδο που έχει γεμίσει με επιχειρήσεις – ζόμπι οι οποίες επιζούν μόνο και μόνο χάρη στις επιδοτήσεις του κράτους και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συνεχίζεται αν ρίξουμε και μια πιο προσεκτική ματιά στην κατάταξη των τραπεζών. Ειδικότερα, πέραν της αποτυχίας της Αγροτικής, ξεχωριστές επιδόσεις στην προσομοίωση, αναφερόμενοι στις ελληνικές, είχαν κι οι άλλες δύο τράπεζες που πρωταγωνίστησαν στα σενάρια εξαγορών. Το μεν Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο επειδή συγκέντρωσε την υψηλότερη πανευρωπαϊκή βαθμολογία κι η δε Πειραιώς επειδή ίσα – ίσα πέρασε τη βάση. Πρόκειται για αποτελέσματα που υπογραμμίζουν τον λεόντειο χαρακτήρα της συμφωνίας που επιδιώκει ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλης Σάλας, με την κατ’ αρχήν έγκριση του υπουργού Οικονομικών και του πρωθυπουργού καθώς η εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου θα κληθεί να λειτουργήσει σαν μια ακόμη ένεση ρευστότητας που θα αναζωογονήσει την Πειραιώς, απομακρύνοντάς την από την ζώνη της επικινδυνότητας.
Ευτυχώς βέβαια το σενάριο φαίνεται να ακυρώνεται κάτω από την κατακραυγή όχι μόνο των εργαζομένων και της κοινωνίας, αλλά και των ανταγωνιστικών συμφερόντων που είδαν ξαφνικά το κίνδυνο η Τράπεζα Πειραιώς να οικειοποιηθεί για αυστηρά δικό της λογαριασμό πόρους που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξυγιαντικά για όλο το κλυδωνιζόμενο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα κι έτσι να βελτιώνει τη θέση της στον ανταγωνισμό.
Η διαφαινόμενη αποτυχία του τραπεζικού ντιλ (χωρίς να είναι ακόμη οριστική) δεν έγινε ωστόσο μάθημα για την κυβέρνηση που προχθές, Παρασκευή, αποφάσισε να επιταχύνει διάφορα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων. Ειδικότερα, η διυπουργική επιτροπή αποκρατικοποιήσεων, αποφάσισε να δώσει νέα ώθηση στα σχέδια ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που ανέρχεται σε 300 δισ. ευρώ. Να θυμίσουμε ότι τα πνευματικά δικαιώματα της συγκεκριμένης πρότασης ανήκουν στη… Συγγρού, εκεί που θα μεταφερθούν τα νέα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, σε μια προσπάθεια η νέα της ηγεσία να διαχωριστεί από το αντιδημοφιλές παρελθόν της Ρηγίλλης. Η Συγγρού λοιπόν διεκδικεί την πατρότητα της πρότασης, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς είχε παρουσιάσει εν χορδαίς και οργάνοις αυτή την πρόταση – ξεπουλήματος της δημόσιας ακίνητης περιουσία – σε δημόσια εκδήλωση στο Ζάππειο, ως εναλλακτική λύση μάλιστα έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο περιφερειακές υποδομές, όπως λιμάνια και αεροδρόμια, θα δοθούν σε ιδιώτες, με την επίκληση από την κυβέρνηση της ανάγκης εκσυγχρονισμού τους και νέων επενδύσεων. Το ζητούμενο στην πραγματικότητα θα είναι η δημιουργία νέων πεδίων δραστηριοποίησης για το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο εθισμένο στις επενδύσεις μηδενικού ρίσκου θα καρπωθεί τη δημόσια περιουσία για να διευρύνει εκ του ασφαλούς τα ιδιωτικά κέρδη.
Το δεύτερο μέτρο που αποφασίστηκε αφορά την κατάθεση νομοσχεδίου για το «άνοιγμα» των οδικών εμπορικών μεταφορών. Πρόκειται για μια πολιτική που εντάσσεται στο πλαίσιο της περιώνυμης απελευθέρωσης των αγορών και δείχνει ταυτόχρονα το πραγματικό της επίδικο. Η κατάργηση του αναντίρρητα αναχρονιστικού καθεστώτος που έχει διαμορφωθεί ντε φάκτο με τις 30.000 άδειες χρήσης φορτηγών αυτοκινήτων που δόθηκαν το 1971, αν κάπου αποσκοπεί είναι στη δημιουργία καινούργιων πεδίων επιχειρηματικής δραστηριοποίησης προς όφελος του πολυεθνικού κεφαλαίου. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση από την κατάργηση της μαύρης αγοράς των αδειών δεν είναι η πτώση τω τιμών στη διακίνηση των εμπορευμάτων, προ όφελος των καταναλωτών ή ακόμη και των ελεύθερων αγορών στις οποίες ορκίζεται. Η κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα, με το νέο νομοσχέδιο, στα μικροαστικά και αστικά συμφέροντα που επωφελούνται του σημερινού καθεστώτος, μόνο και μόνο για να προωθήσει την οριζόντια, διακρατική ενοποίηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Υπ’ αυτή την έννοια τα επαγγέλματα των μεταφορών, όπως και των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων και των φαρμακοποιών, οι όροι άσκησης των οποίων θα αναμορφωθούν πλήρως στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, πάλι κλειστά θα είναι στις σύγχρονες και διευρυνόμενες ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες. Κι ανοιχτά μόνο στην αισχροκέρδεια και τις κρατικές επιδοτήσεις με τα λεφτά των φορολογουμένων, σε περίπτωση χρεοκοπίας, όπως γίνεται κατ’ εξακολούθηση με τις τράπεζες σε Ευρώπη και Ελλάδα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)