Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010
Η Δύση σε δύση;
ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ
Του Στέλιου Ελληνιάδη
Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούμε το εξής: α) Σταδιακή σκλήρυνση της καταστολής των πολιτικών πράξεων και διεύρυνση του ελέγχου των φρονημάτων των πολιτών και β) συστηματική παρερμηνεία και διαστρέβλωση της νεότερης ιστορίας και συκοφάντηση των επαναστατικών κινημάτων και της σοσιαλιστικής θεωρίας και πρακτικής.
Το πρώτο, η «αποδημοκρατικοποίηση», γίνεται άμεσα από τα κράτη με την επίκληση των κινδύνων της τρομοκρατίας, αν και οι αποκαλούμενες «τρομοκρατικές ενέργειες» είναι μηδαμινές έως ανύπαρκτες. Εάν πραγματικά ανησυχούσαν οι άρχουσες τάξεις για τις ανθρώπινες ζωές και περιουσίες, θα έπρεπε να έχουν εξαπολύσει τεράστιο πόλεμο, νομοθετικό, δικαστικό και εκτελεστικό, για να αποτρέψουν την πρόκληση δεκάδων χιλιάδων θυμάτων ετησίως από τροχαία, ναρκωτικά, σωματεμπόριο, αλκοόλ και εργατικά ατυχήματα. Δεν το κάνουν. Ενώ, για το κάπνισμα που βλάπτει τα συμφέροντα ασφαλιστικών εταιριών και φαρμακοβιομηχανιών, τα μέτρα είναι άμεσα, εκτεταμένα και αυστηρά. Οι λόγοι προφανείς. Λίγο τους ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή και υπόσταση. Αντιθέτως, η ποινικοποίηση και ο περιορισμός των δικαιωμάτων έχουν απόλυτη προτεραιότητα, όχι γιατί η πολιτική δράση προκαλεί ανθρώπινα θύματα, αλλά γιατί βάζει σε αμφισβήτηση τα προνόμια της καθεστηκυίας τάξης.
Το δεύτερο, η στρέβλωση της πραγματικότητας, γίνεται από δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα, δεξαμενές σκέψεις και ΜΜΕ, επιχορηγούμενες «μη-κυβερνητικές» οργανώσεις, αλλά και πανεπιστημιακούς που εργάζονται με ερευνητικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από κρατικούς φορείς και μονοπώλια, συγγραφείς που επενδύουν στην επιθυμητή εκδοχή της «πραγματικότητας», καλλιτέχνες που κάνουν ταινίες με κρατικές επιδοτήσεις, εταιρικές χορηγίες κ.λπ.
Οι αμερόληπτες επιστημονικές προσεγγίσεις υστερούν σε χρηματοδοτήσεις, τα «αιρετικά» έργα δύσκολα εκδίδονται και ακόμα δυσκολότερα προβάλλονται. Το ίδιο και οι αντικειμενικές δημοσιογραφικές έρευνες και αποκαλύψεις. Δεν ενθαρρύνονται ούτε αμείβονται.
Τα αντικομμουνιστικά έργα εκδίδονται εύκολα από τις μεγάλες πολυεθνικές εκδοτικές εταιρίες και προβάλλονται προνομιακά από τα ΜΜΕ. Αντιθέτως, βιβλία που αναδεικνύουν τις σοσιαλιστικές ιδέες είτε εκδίδονται από μικρής εμβέλειας εκδοτικούς οίκους είτε τυγχάνουν πολύ περιορισμένης προβολής. Το ίδιο συμβαίνει και με δημοσιεύματα, ταινίες κ.λπ.
Η συκοφάντηση των σοσιαλιστικών εγχειρημάτων αποτελεί πλεονέκτημα για συγγραφείς, πανεπιστημιακούς, πολιτικούς και σκηνοθέτες που κάνουν καριέρα.
Πρώην αντικαθεστωτικοί και αγωνιστές της δημοκρατίας σε χώρες εκτός του δυτικού μπλοκ είναι σήμερα πετυχημένοι χρηματιστές στη Νέα Υόρκη έως και πρωθυπουργοί σε νεοκαπιταλιστικά κράτη τύπου Ουγγαρίας που εφαρμόζουν τις πιο άγριες μορφές καπιταλιστικής βίας και εκμετάλλευσης. Είναι προφανές ότι τα προσωπικά κίνητρα πολλών προβεβλημένων «αγωνιστών» υπερέβαιναν τα συνθήματα για περισσότερη δημοκρατία.
Η έντεχνη ταύτιση όσων αγωνίζονταν για την παλινόρθωση του καπιταλισμού με εκείνους που αγωνίζονταν για τον εκδημοκρατισμό και την επανασοσιαλιστικοποίηση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δημιούργησε μεγάλη σύγχιση και εξωράισε την επιστροφή στη βαρβαρότητα της οικονομίας της αγοράς στην πιο σκληρή εκδοχή της.
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ διευκολύνει τους διαστρεβλωτές της ιστορίας και της πραγματικότητας γιατί το σύστημα του «υπαρκτού» νοσούσε βαριά και προσφέρει πολλά επιχειρήματα στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς προπαγάνδας.
Οι λόγοι που αυτή η κατά βάση αντικινηματική και αντικομμουνιστική δραστηριότητα (με βιβλία, ταινίες κ.λπ.) εντάθηκε αντί να καταλαγιάσει μετά τη διάλυση του «υπαρκτού» και τη στροφή της Κίνας στην οικονομία της αγοράς, είναι πολλοί.
Μεγάλη αναταραχή, μεγάλος φόβος
α. Το βάθος, η έκταση και οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης των μητροπόλεων του καπιταλισμού, με βασική πάσχουσα την Αμερική και συμπάσχουσες Ιαπωνία, Ιρλανδία, Ισπανία, Αγγλία κ.ά., υποσκάπτουν την προτίμηση των κοινωνιών για το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο προβαλόταν ως ανώτερο και μοναδικό. Ο καπιταλισμός χρειάζεται εντατική και πολύπλευρη συμπαράσταση γιατί η πίστη σ’ αυτόν κλονίζεται εκ θεμελίων.
β. Η βαθιά και διαλυτική κοινωνική κρίση σημαντικών περιφερειακών χωρών, όπως -μεταξύ άλλων- το Μεξικό, η Νιγηρία, η Ινδονησία και η Ταϊλάνδη (μόνο αυτές έχουν πάνω από μισό δις πληθυσμό), δημιουργεί σοβαρές τάσεις αμφισβήτησης του συστήματος της ασύδοτης και ανταγωνιστικής -μέχρι εξόντωσης- αγοράς.
γ. Η δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος επαναφέρει εκ των πραγμάτων στο προσκήνιο τη μαρξιστική ταξική ανάλυση και τις κοινωνικοκεντρικές οικονομικές θεωρίες που έχουν από καιρό απορριφθεί από τους θιασώτες της «ελευθερίας» της αγοράς. Είναι πλούσιες οι νέες μελέτες πάνω στον Μαρξ σε πολλά πανεπιστήμια. Ακόμα και πορτρέτα του Μαρξ φιγουράρουν στα εξώφυλλα εντύπων κύρους της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Προβληματισμοί ανησυχητικοί για την εγκυρότητα και τη βιωσιμότητα του καπιταλισμού.
δ. Η κρίση διαρκείας είκοσι ετών στις περισσότερες χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ (Λιθουανία, Λετονία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Σλοβακία, Ρουμανία κ.ά.), αλλά και χωρών που προέκυψαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ (Ουκρανία, Μολδαβία, Γεωργία, Κιργιζία, Λευκορωσία κ.ά.), επαναφέρει στην κοινωνική συλλογιστική τις θετικές συνθήκες του προηγούμενου καθεστώτος, με εξασφαλισμένη εργασία, στέγη, παιδεία, υγεία και αναψυχή για όλους, δωρεάν, χωρίς ανασφάλεια. Φλας μπακ επικίνδυνο για τον «υπαρκτό καπιταλισμό» που διαδέχτηκε τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες και ξανά επίκαιρες.
ε. Οι κοινωνικές ρωγμές στη Γερμανία, την πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης, προκύπτουν και από τη σύγκριση μεταξύ του παλαιού και του νέου συστήματος. Αυτό επιβεβαιώνεται από έρευνες που διεξάγουν τα πανεπιστήμια. Και με την ενίσχυση του Die Linke.
στ. Η αριστερά δεν έχει εξαφανιστεί και προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (Γερμανία, Πορτογαλία, Γαλλία, κ.α.).
ζ. Στον αναπτυγμένο κόσμο συνειδητοποιείται ότι ο καταναλωτικός τρόπος διαβίωσης είναι αυτοκαταστροφικός. Όσο κι αν προσπαθούν οι πολυεθνικές, ελέγχοντας την εξουσία, την έρευνα και την ενημέρωση, να καθησυχάσουν τις κοινωνίες, όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται αργά, αλλά σταθερά, ότι το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα είναι υπεύθυνο για την επιβάρυνση της υγείας, την κακή ποιότητα διατροφής, τη μολυσμένη ατμόσφαιρα, την καταστροφή των δασών και των θαλασσών, ακόμα και για τις φυσικές καταστροφές που απειλούν την ίδια την ύπαρξη της ζωής.
η. Ο καπιταλισμός φέρνει πολέμους, γενοκτονίες, βασανιστήρια, πείνα και αρρώστιες σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Σρι Λάνκα, Κονγκό, Σουδάν κ.λπ. Οι λαοί αναζητούν εναλλακτικά συστήματα διακυβέρνησης και κοινωνικής οργάνωσης.
θ. Η επικράτηση αριστερών και αντιαποικιακών κινημάτων στις παραδοσιακές αυλές των μητροπόλεων, με μεγάλη λαϊκή βάση, εκλογικές επιτυχίες, ανατροπές καθεστώτων, καταλήψεις εξουσίας και αμφισβητήσεις κυβερνήσεων ή μητροπολιτικών μοντέλων (Μεξικό-Ζαπατίστας, Βενεζουέλα-Τσάβες, Κολομβία-ΦΑΡΚ, Βολιβία-Μοράλες, Νικαράγουα-Ορτέγκα, Βραζιλία-Λούλα, Ισημερινός-Κορέα, Αργεντινή-Κίρχνερ, Παραγουάη-Λούγκο και βέβαια, Κούβα-Κάστρο), κλονίζει το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα.
ι. Τα επαναστατικά κινήματα σε Ινδία, Νεπάλ, Μαλαισία, Φιλιππίνες κ.λπ. δεν έχουν καταθέσει τα όπλα και ήδη στο Νεπάλ διεκδικούν με αξιώσεις τη διακυβέρνηση της χώρας των Ιμαλαΐων.
ια. Ο αγώνας ενάντια στην αποικιοκρατία και τη νεοαποικιοκρατία διεξάγεται με μεγάλη ένταση σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική, από εθνότητες, λαϊκά κινήματα και ιθαγενείς λαούς στην Παλαιστίνη, το Περού, τον Καναδά, την Ινδία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν κ.λπ. με διάφορες μορφές, ειρηνικές και ένοπλες.
ιβ. Η δυναμική και απρόβλεπτη εμφάνιση της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας και της Ρωσίας στο διεθνές πεδίο ανταγωνισμού, αλλάζει τους συσχετισμούς δυνάμεων, αποδυναμώνει τις αναπτυγμένες χώρες και μεταθέτει το κέντρο βάρους της ανάπτυξης προς ανατολάς, επιτείνοντας την κρίση των δυτικών μητροπόλεων που χάνουν αγορές και πηγές πρώτων υλών και αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα από αναγκαστική αποβιομηχάνιση και παραγωγικό κορεσμό ταυτόχρονα.
Σε γενικές γραμμές, η κυριαρχία των μητροπόλεων επιβάλλεται με μεγάλη βία, όλο και πιο δύσκολα.
Μέτρα κατά της «νοσταλγίας»
Με αυτά τα δεδομένα (ενδεικτικά), τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο έντονα, όλο και πιο συστηματικά, γίνεται μεγάλη προσπάθεια αντιπερισπασμού. Οι τεράστιες καταστροφές που προκαλεί ο καπιταλισμός σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα, οι πόλεμοι, η ρύπανση του περιβάλλοντος, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η εξάπλωση των πυρηνικών όπλων, η πείνα και οι αρρώστιες σε διαστάσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, πρέπει να αποσυνδεθούν από τον καπιταλισμό για να μη δημιουργούν επαναστατικές τάσεις ανατροπής του. Ειδικά σε συνθήκες ανεργίας και ύφεσης που καθιστούν τους πολίτες πιο ευαίσθητους και ανήσυχους. Για το σκοπό αυτό, με την καθοριστική συμβολή μεγάλης μερίδας διανοουμένων, δημοσιογράφων και καλλιτεχνών, όλες οι συνέπειες του καπιταλισμού αποδίδονται σε άλλους παράγοντες όπως η ανικανότητα των λαών (ο ρατσισμός βρίσκεται σε μεγάλη άνοδο στη δύση), η θεϊκή τιμωρία (ιδιαίτερα δημοφιλής δοξασία στις ΗΠΑ) και η «τρέλα» κάποιων ηγετών των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων.
Έτσι, επειδή η σημασία και το μέγεθος των τεράστιας κλίμακας γενοκτονιών και καταστροφών που οφείλονται στην καπιταλιστική οικονομία και την άνευ ορίων επιδίωξη του κέρδους, δεν μπορεί να αμφισβητηθούν, τα αίτια τους -για να μην αναζητηθούν στη φύση του καπιταλιστικού συστήματος, αποδίδονται στην «ιδιομορφία» ορισμένων προσώπων ή σε μεμονωμένα περιστατικά. Έτσι, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος με είκοσι εκατομμύρια νεκρούς στην Ευρώπη αποδίδεται στη δολοφονία ενός εστεμμένου και όχι στον ανταγωνισμό των καπιταλιστικών ευρωπαϊκών χωρών. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος που κόστισε πενήντα εκατομμύρια νεκρούς, αποδίδεται στην παράνοια του Χίτλερ. Γι’ αυτό, ο Χίτλερ δεν παρουσιάζεται ποτέ στην αρθρογραφία, τη βιβλιογραφία και τα ΜΜΕ ως ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος ενός από τα ισχυρότερα κράτη του καπιταλισμού, που εκλέχτηκε δημοκρατικά. Το ίδιο και ο Μουσολίνι. Και οι δύο περιγράφονται ως ουρανοκατέβατοι παράφρονες, αποσιωπώντας ότι ήταν είχαν πλήρη υποστήριξη από τις αστικές τάξεις των χωρών τους και πάμπολλων συμμάχων τους στην Ευρώπη (Αυστρία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Λιθουανία, Κροατία, Φινλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία κ.ά.) των οποίων τα συμφέροντα ταυτίζονταν. Αντιθέτως, ενώ αυτούς τους δημοφιλείς ηγέτες καπιταλιστικών μητροπόλεων τούς χαρακτήρισαν παράφρονες, τον αυτοκράτορα Χιροχίτο, έναν από τους μεγαλύτερους εγκληματίες όλων των εποχών, οι Αμερικανοί τον αθώωσαν και τον προστάτευσαν με ένα αδιαπέραστο πέπλο συγκάλυψης που επέβαλαν στην ιστορία, την εκπαίδευση και τα ΜΜΕ, επειδή αποφάσισαν να τον προσεταιριστούν και να τον χρησιμοποιήσουν για την προώθηση των συμφερόντων τους στην Ασία.
Με τη διαρκή οικονομική και ηθική κρίση μέσα στην καρδιά του συστήματος (ΗΠΑ, Ιρλανδία, Ισπανία, Ισλανδία, Ιταλία κ.λπ.) και το ενδεχόμενο κοινωνικών εκρήξεων, ο φόβος από την ενεργοποίηση της συλλογικής εμπειρίας και μνήμης της ανθρωπότητας σχετικά με τις βαθιές αλλαγές που έφεραν στις κοινωνίες οι δύο μεγάλες επαναστάσεις του εικοστού αιώνα, στη Ρωσία και την Κίνα, επανέρχεται οξύς. Και οι εξουσίες παίρνουν προληπτικά μέτρα, πρακτικά και ιδεολογικά.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί Αμερικάνοι τονίζουν ότι έπρεπε να έχουν εξαλείψει το κουβανέζικο καθεστώς, το οποίο υποτιμήθηκε ως στρατιωτικά και οικονομικά ασήμαντο, αλλά αποδείχτηκε ιδεολογικά και πολιτικά σημαντικότατο, λειτουργώντας μακρορπόθεσμα ως υπόδειγμα ανεξαρτησίας, εμπνέοντας αυτούς που σήμερα αμφισβητούν με αξιώσεις την αμερικανική επικυριαρχία στη Λατινική Αμερική.
Έτσι, σήμερα, η έντονη και επίμονη προσπάθεια ταύτισης του Στάλιν με τον Χίτλερ αποσκοπεί αφενός στην απαλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος από τη ρετσινιά του Παγκοσμίου Πολέμου και των ολοκαυτωμάτων, αφετέρου στην αποτροπή αναζωπύρωσης του σοσιαλιστικού οράματος στην Ευρώπη και τον κόσμο. Κανένας στη δύση δεν νοιάζεται για τον Στάλιν. Εξάλλου, η Δύση έχει τεράστια παράδοση στήριξης αυταρχικών ηγετών και καθεστώτων. Η Δύση θέλει να αποφευχθεί πάση θυσία η οποιαδήποτε αναφορά στα κοινωνικά χαρακτηριστικά της σοβιετικής εμπειρίας. Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, η εξάλειψη της ανεργίας, η δωρεάν στέγη, παιδεία και ιατρική περίθαλψη για όλους, τα οποία αποτελούν βασικά συστατικά στοιχεία της ΕΣΣΔ, είναι τα μεγάλα αγκάθια που δεν πρέπει να επανέλθουν στο προσκήνιο και να συζητηθούν. Αυτός ο κίνδυνος δεν είναι καθόλου αμελητέος, όπως δείχνουν και τα στατιστικά στοιχεία σχεδόν από όλες τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Η «νοσταλγία για την ανατολή» (ostalgie στη Γερμανία, από τις λέξεις νοσταλγία και ανατολή) υπενθυμίζει στους δυτικούς ότι έχουν σοβαρούς λόγους να ανησυχούν.
Παθητικότητα και αντίσταση
Οι δυτικοί λαοί δεν αντιδρούν ακόμα αποφασιστικά, για πολλούς λόγους (ευημερία, απογοήτευση, φόβος, συνενοχή, εξαγορά, αλλοτρίωση κ.λπ.). Εντούτοις, σταδιακά αλλάζει η κοινωνική συνείδηση μέσα από την κρίση διαρκείας και την ατομική εμπειρία. Η γενική κατάσταση της αριστεράς δεν βοηθάει να επιταχυνθεί αυτή η διαδικασία και σε αρκετές περιπτώσεις την καθυστερεί κιόλας.
Ταυτόχρονα, σε όλο τον κόσμο πολλαπλασιάζονται τα κινήματα ειρήνης, προστασίας του περιβάλλοντος, καταπολέμησης της φτώχειας, αντίστασης στα μεταλλαγμένα κ.λπ. που θέτουν σε σοβαρή αμφισβήτηση το σύγχρονο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης με συνεχώς αυξανόμενη επιρροή. Παράλληλα, ένα εξαιρετικά ελπιδοφόρο μήνυμα έρχεται από τον αυξανόμενο αριθμό μιας νέας γενιάς ισχυρών διανοουμένων και ακτιβιστών που διαμορφώνουν αντιλήψεις και κινήματα σε όλο τον κόσμο, όπως η Νάομι Κλάιν, η Αρουντάτι Ρόι, ο Νόρμαν Φίνκελσταϊν, ο Μάικλ Μουρ, η Έιμι Γκούντμαν και εκατοντάδες άλλοι που συμμετέχουν σε πολιτικές δράσεις, γράφουν βιβλία και άρθρα, κάνουν ταινίες και ντοκιμαντέρ, τα οποία διαβάζονται, βλέπονται και ακούγονται από εκατομμύρια ανθρώπους μέσα από εφημερίδες, περιοδικά, ιστοτόπους, εναλλακτικά ραδιόφωνα και τηλεοπτικά δίκτυα, όπως το Democracy Now, το Counterpunch κ.ά.!
Το σύστημα επιστρατεύει όλα τα μέσα για αντιπερισπασμό, αποπροσανατολισμό και εκτροχιασμό της νέας συνειδητοποίησης που συντελείται εν μέρει εμφανώς και εν μέρει αφανώς.
Θα ήταν πολύ αφελής να πιστέψει κανείς ότι η απονομή του βραβείου Νόμπελ για την ειρήνη στον Μπαράκ Ομπάμα ήταν λάθος ή τυχαίο γεγονός. Ακόμα και η απονομή του βραβείου λογοτεχνίας στο Βάργκας Λιόσα, που αντιτίθεται με σφοδρότητα στα κινήματα και τους διανοούμενους της απελευθέρωσης στη Νότια Αμερική, μυρίζει σκοπιμότητα.
Η ένταση της προπαγάνδας για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε συνδυασμό με τα εντεινόμενα μέτρα καταστολής και ελέγχου δείχνει όχι μόνο την υποκρισία της Δύσης, αλλά και το στρίμωγμά της.
Ο φόβος αναγέννησης του σοσιαλιστικού οράματος τρομοκρατεί την εξουσία.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 10:22 π.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Ελληνιάδης Στ.
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Κοινοβουλευτικός κρετινισμός , Του Δημήτρη Καζάκη
Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010
Κοινοβουλευτικός κρετινισμός
ΠΗΓΗ: ΠΟΝΤΙΚΙ
Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή
Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, η δημαγωγία, οι διαξιφισμοί δίχως περιεχόμενο και οι αντιπαραθέσεις μακριά από τα πραγματικά προβλήματα δίνουν και παίρνουν. Επίδικο ζήτημα, η ψήφος των «αναποφάσιστων». Η πολιτική επιβίωση των κομμάτων σε πρώτο πλάνο. Όχι μόνο για τα κόμματα της κυβερνητικής εναλλαγής, αλλά και για τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς, που αποδείχτηκαν οργανικό μέρος του όλου προβλήματος.
Για όλους η ψήφος είναι χρήμα, η εγγύηση της αναπαραγωγής των μηχανισμών τους, η εξασφάλιση ότι θα συνεχίσουν να πολιτεύονται ερήμην της κοινωνίας και σε βάρος της. Γι’ αυτό οι εκλογές για όλες τις ηγεσίες των επίσημων κομμάτων της Δεξιάς και της Αριστεράς αποτελούν τον κυρίαρχο λόγο της ύπαρξής τους.
◆ Δεν έχει σημασία τι εκφράζουν οι εκλογές, αν αντιπροσωπεύουν μια, έστω τυπική, διαδικασία δημοκρατικής γνώμης.
◆ Δεν έχει σημασία σε ποιες συνθήκες γίνονται και υπό ποιο καθεστώς. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία γι’ αυτούς. Δώστους εκλογές και πάρτους την ψυχή.
◆ Δεν έχει σημασία αν οι εκλογές αυτές έρχονται να νομιμοποιήσουν την πιο αντιδραστική μεταβολή στη συγκρότηση του ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του.
◆ Δεν έχει σημασία αν με τον «Καλλικράτη» επιβάλλεται επίσημα η διάσπαση του ενιαίου και αδιαίρετου της ελληνικής επικράτειας. Κάτι που ιστορικά έχει επιχειρηθεί μόνο από τις δυνάμεις κατοχής, όταν το 1941 χώρισαν την Ελλάδα σε τρεις ζώνες.
◆ Δεν έχει σημασία αν καντονοποιείται η χώρα σε περιφέρειες για να διευκολυνθεί η ιδιωτικοποίηση των δήμων της χώρας, να εκποιηθεί εθνικό έδαφος και να παραδοθεί πιο εύκολα η διαχείριση των περιφερειών στα επενδυτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς.
◆ Δεν έχει σημασία αν τη διάσπαση της χώρας σε περιφέρειες και δήμους θα ακολουθήσει μια αντίστοιχη διάσπαση της παιδείας και της υγείας, που ήδη έχει εξαγγελθεί. Άλλωστε δεν ένοιαξε πολλούς όταν το υπουργείο από Εθνικής Παιδείας έγινε σκέτο Παιδείας για να προωθηθεί η παιδεία πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών περιφερειών. Όπως έγινε με την Υγεία, αλλά και την Άμυνα, την οποία η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει ολοκληρωτικά στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και τις ιδιωτικές εταιρείες μισθοφορικών υπηρεσιών που συνοδεύουν τους σημερινούς στρατούς της Δύσης.
◆ Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν για να ξεφορτωθεί το κράτος όλες τις υποχρεώσεις του προς την κοινωνία και να ενισχυθεί μόνο ως μηχανισμός άγριας καταστολής και είσπραξης για λογαριασμό των δανειστών τοκογλύφων και κερδοσκόπων που ήδη λυμαίνονται τη χώρα.
◆ Δεν έχει σημασία αν από τυπικά ανεξάρτητο κράτος μεταβαλλόμαστε ανοιχτά σε άθροισμα διαφορετικών περιφερειών υπό την αυστηρή επιτήρηση ενός κεντρικού κρατικού μηχανισμού, που λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της «Ευρώπης των περιφερειών» με τους ντόπιους υπεξούσιους πληθυσμούς.
Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία, αρκεί να εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή των μηχανισμών. Να τρέχει το παραδάκι από τα κοινοτικά κονδύλια και την κρατική ενίσχυση και ό,τι αυτά συνεπάγονται.
Τίποτε επίσης δεν πρέπει να έχει σημασία για τον λαό. Όπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει και η ηγεσία του ΚΚΕ, ό,τι ήταν πριν, το ίδιο είναι και σήμερα. Οπότε προς τι το άγος και ο οδυρμός; Το μόνο που πρέπει να απασχολεί τον λαό είναι τι θα ψηφίσει. Έτσι αποχαυνωμένος και ανίδεος πρέπει να προσέλθει στις κάλπες για να εκτονώσει την αγανάκτησή του με τρόπο ανώδυνο και επωφελή για το νέο καθεστώς. Πρέπει να καταπιεί την κάμηλο και να ασχοληθεί με την οπή της ραφίδος.
Το ξεκατίνιασμα
Πρόκειται για την αποθέωση του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», με τον οποίο χαρακτήριζαν οι επαναστάτες δημοκράτες των αρχών του 19ου αιώνα όλους εκείνους που ξεχνούσαν την πάλη για τη δημοκρατία κάθε φορά που το καθεστώς της απολυταρχίας παρείχε τη δυνατότητα των εκλογών προκειμένου να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση νομιμοποίησης.
Πρόκειται για τον ίδιο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό» που έκανε ορισμένες ηγεσίες της Αριστεράς να επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στην πολιτική μεταρρύθμιση Μαρκεζίνη της χούντας το 1973. Τότε την τιμή της Αριστεράς και γενικά της δημοκρατίας έσωσε η εξέγερση της νεολαίας στο Πολυτεχνείο. Σήμερα η εξέγερση που ζυμώνεται και ωριμάζει στα κατάβαθα της κοινωνίας είναι σίγουρο ότι θα σαρώσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα αυτόν τον άθλιο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό».
Όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται ότι το υπάρχον σύστημα οικονομίας και πολιτικής δεν επιδέχεται καμιά βελτίωση, ότι οι ίδιες οι εκλογές όπως είναι στημένες δεν έχουν κανένα πραγματικό περιεχόμενο, εκτός από το να νομιμοποιούν το πιο άθλιο καθεστώς της μεταπολιτευτικής περιόδου, ένα καθεστώς υποδούλωσης, που μπροστά του ωχριά ακόμη κι εκείνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Κι έτσι όσο βράζει η αγανάκτηση, όσο βαθαίνει η συναίσθηση στην κοινωνία ότι κανένα δικό της μήνυμα δεν μπορεί να διαπεράσει την κρησάρα του επίσημου πολιτικού συστήματος, τόσο εντείνεται το ξεκατίνιασμα ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις.
Δείτε τι έγινε με τις περίφημες δηλώσεις του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο κύριος αυτός δήλωσε αυτό που είναικοινό μυστικό:
«Ήταν φανερό ότι κάποια ημέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι το συζητούσαμε: οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εγώ ο ίδιος – για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό και το αποκαλούμε ελληνική κρίση», δήλωσε ο κ. Γιούνκερ σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον (8.10), στα πλαίσια της συνάντησης του ΔΝΤ. «Ήξερα, ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα», παραδέχτηκε ο επικεφαλής του Eurogroup.
Δείτε τι συμπέρασμα έβγαλε από αυτή τη δήλωση ο πρόεδρος της Ν.Δ., κ. Σαμαράς:
«Η χθεσινή δήλωση του επικεφαλής των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης κ. Γιούνκερ, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ήξερε, εδώ και χρόνια, για το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και ότι έπρεπε να ληφθούν μέτρα πριν από δύο τρεις δεκαετίες, αλλά κανείς δεν μιλούσε γιατί αυτό έβλαπτε τις εξαγωγές της Γαλλίας και της Γερμανίας, δικαιώνει πλήρως τις θέσεις που, εδώ και επτά μήνες, διατυπώνω. Ότι:
1. Εάν θέλουμε να βρούμε ποιος φταίει για την οικονομία πρέπει να πάμε πίσω στο 1981. Αυτό που θέλει να αποφύγει το ΠΑΣΟΚ για ευνόητους λόγους.
2. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία έπρεπε να “βάλουν πλάτη” και όχι το ΔΝΤ. Αυτή τη θέση υποστήριξα στη Σύνοδο του ΕΛΚ, αλλά δυστυχώς ήμουν μόνος. Η κυβέρνηση, όχι μόνο ενίσχυσε την επιχειρηματολογία τους, διασύροντας τη χώρα, για κομματικούς λόγους, αλλά ουσιαστικά απεδέχθη άνευ όρων μια επιλογή που σήμερα στραγγαλίζει την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του».
Κουβέντα για την Ε.Ε. και ειδικά για την Ευρωζώνη, που ο κ. Γιούνκερ ομολογεί κυνικά ότι πρόκειται για μηχανισμό εκμετάλλευσης των χωρών σαν την Ελλάδα από τους ισχυρούς εταίρους, κυρίως τη Γερμανία και τη Γαλλία.
◆ Αν λοιπόν η χώρα μπήκε στην Ε.Ε. και το ευρώ προκειμένου με τα δικά της εξωτερικά ελλείμματα, με τη διάλυση της δικής της παραγωγικής βάσης να χρηματοδοτήσει την εξαγωγική ισχύ της Γερμανίας και της Γαλλίας, τότε γιατί θα πρέπει η χώρα να παραμείνει σ’ αυτόν τον «λάκκο των λεόντων», όπως χαρακτήριζε την ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση ο παλαίμαχος πολιτικός της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού;
◆ Αν τα δημόσια χρέη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μοχλός εξάρτησης και πειθαναγκασμού της Ελλάδας για να συνεχίσει την ίδια καταστροφική πορεία προς όφελος των ισχυρών εταίρων της, τότε γιατίθα πρέπει να τα πληρώσουμε; Για ποιον μεταφυσικό και διεστραμμένο λόγο πρέπει η χώρα να παραμείνει υπ’ αυτό το καθεστώς;
Δεν βρήκαν τίποτε να πουν για τα κρίσιμα
Όπως είναι φυσικό, κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν απασχόλησε το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό. Το μόνο που τους ένοιαξε ήταν η αποστροφή του Γιούνκερ περί «διεφθαρμένης χώρας», που όπως διευκρίνισε ο εκπρόσωπός του (11.10) αναφερόταν σε δημόσιες δηλώσεις του σημερινού πρωθυπουργού, με τις οποίες ο κ. Παπανδρέου αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη διαφθορά.
«Πριν από μερικά χρόνια, όταν τα στοιχεία της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας έδειχναν ότι η χώρα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση, οι πάντες στην υπόλοιπη Ευρώπη γνώριζαν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς», είπε ο εκπρόσωπος του κ. Γιούνκερ. Ωστόσο, συνεχίζει ο εκπρόσωπος, ο κ. Γιούνκερ ως πρόεδρος του Eurogroup δεν ήταν σε θέση να τα θέσει δημοσίως, «καθώς η κατακραυγή θα ήταν μεγάλη».
Κι έτσι άρχισε το γαϊτανάκι.
Ο κ. Σημίτης ξεμύτισε από τη φωλιά του για να δηλώσει στη ΝΕΤ (10/10): «Πρόκειται για ανοησίες. Επί των ημερών μου η χώρα είχε ανάπτυξη με ρυθμό 5% και έλλειμμα 4%. Δεν είχα κανένα λόγο και δεν θα δεχόμουν καμία συζήτηση αν η χώρα μου ήταν διεφθαρμένη ή όχι». Κι αν όλοι οι αχάριστοι εργαζόμενοιαυτής της χώρας δεν κατάλαβαν ότι τόσα χρόνια ζούσαν ένα «οικονομικό θαύμα», τότε κακό τους κεφαλιού τους. Όπως είναι γνωστό, αυτοί και οι αφόρητες αξιώσεις τους είναι που φταίνε για τη χρεοκοπία της χώρας.
Εν τω μεταξύ, άμεση υπήρξε και η αντίδραση των συνεργατών του τέως πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι σημείωναν: «Φυσικά και ο κ. Καραμανλής ουδέποτε είπε κάτι τέτοιο. Όσοι επιχειρούν να του αποδώσουν τέτοιο λόγο, ένα σκοπό έχουν, τον αποπροσανατολισμό».
Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ερωτηθείς σχετικά, φέρεται να δήλωσε, σύμφωνα με τον ANT1: «Νομίζω πως είναι απολύτως σαφές ακόμη και χωρίς τη λέξη πρώην ότι ο κ. Γιούνκερ δεν αναφέρεται στον κ. Παπανδρέου, αλλά σε προηγούμενο πρωθυπουργό. Και όλοι νομίζω μπορούμε να φανταστούμε σε ποιον αναφέρεται».
Τέλος, ο κ. Σαμαράς χρησιμοποίησε τις δηλώσεις του κ. Γιούνκερ ως επιχείρημα ότι δικαιώνονται οι δικές του τοποθετήσεις που ζητούσε εξεταστική επιτροπή για την οικονομία από το 1981: «Βγαίνει ο κ. Γιούνκερ, ο πρόεδρος της Ευρωζώνης, και λέει το εξής αποκαλυπτικό: Ότι τα προβλήματα της Ελλάδας έχουν τις ρίζες τους τρεις δεκαετίες πριν. Τι σύμπτωση! Αυτό ακριβώς έλεγα εδώ και μήνες. Ότι η Ελλάδα έκανε “ανάπτυξη” και “κοινωνική πολιτική” με δανεικά. Και δεν το έκανε τα τελευταία χρόνια, το έκανε τις τελευταίες δεκαετίες. Γι’ αυτό και ζήτησα, αν πρόκειται να γίνει εξεταστική για την οικονομία, να πάει πίσω ως το 1981. Τώρα επισημαίνουν το ίδιο ακριβώς και ανώτατοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σαμαράς.
Με τον τρόπο αυτό παίχτηκε ένα άθλιο παιχνίδι σε βάρος της κοινής γνώμης, η οποία σοκαρίστηκε από την κυνική ομολογία του Γιούνκερ.
Προσέξτε το θράσος όλων αυτών των κυρίων. Το ζήτημα δεν είναι η σχέση της Ελλάδας με την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, που αποδείχτηκε καταστροφική και μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί συνέργησαν στο να μετατρέψουν την αδύναμη και προβληματική οικονομία της Ελλάδας κυριολεκτικά σε ερείπια προκειμένου να επωφεληθούν οι ισχυροί εταίροι, η εξαγωγική μηχανή τους και οι τραπεζίτες τους.
Για όλα αυτά δεν βρήκαν τίποτε να πουν. Όχι βέβαια, το όλο ζήτημα είναι δικό μας. Η χώρα είναι διεφθαρμένη. Η Ελλάδα έκανε «ανάπτυξη» και «κοινωνική πολιτική» με δανεικά. Κι επομένως οφείλουμε να αλλάξουμε μυαλά και νοοτροπία με τον βούρδουλα. Όπως ακριβώς επιχείρησαν να μας κάνουν και οι ναζί της κατοχής, αλλά δυστυχώς απέτυχαν. Ήρθαν όμως οι πιο γνήσιοι απόγονοί τους στα επιτελεία των αγορών, των τραπεζών και των οργάνων τους για να αποτελειώσουν το εκσυγχρονιστικό έργο που έμεινε ημιτελές.
Τι «ξεχνά» ο Μητσοτάκης
Στην όλη φαρσοκωμωδία παρενέβη και ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δήλωσε με τον γνωστό κυνικό του τρόπο: «Είναι ανάγκη, χάριν της ιστορίας, να πούμε μία πολύ απλή αλήθεια: Φταίνε και τα δύο μεγάλα κόμματα, με τη διαφορά ότι δεν είναι ίσες οι ευθύνες. Η πραγματικότητα είναι ότι το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέουεισήγαγε για πρώτη φορά την πολιτική των ελλειμμάτων. Για να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεικά, οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία.
Όπως λέει ο Γιούνκερ, το 1990 η Ελλάδα ήταν μία πτωχευμένη χώρα». Στην ίδια συνέντευξη, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. άσκησε δριμύτατη κριτική τόσο στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου όσο και στις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, ενώ χαρακτήρισε «λαϊκιστή» τον Αντώνη Σαμαρά, για τον οποίο εμμέσως εξέφρασε την εκτίμηση πως αν συνεχίσει σε αυτή τη λογική δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.
Βέβαια ο φιλίστωρ πρώην πρωθυπουργός ξέχασε ότι ο ίδιος ευθύνεται για τη χειρότερη ρύθμιση χρεών που έγινε ποτέ σε βάρος αυτής της χώρας, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 1964 αποδέχτηκε την αποπληρωμή των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας με ιδιαζόντως επαχθείς και καταχρηστικούς όρους. Επρόκειτο για προπολεμικά χρέη από το 1881, για τα οποία η χώρα είχε επίσημα πτωχεύσει δυο φορές – το 1893 και το 1932 – αλλά αναγνωρίζονταν προς όφελος αδίστακτων κερδοσκόπων και έθεταν τη βάση της μετέπειτα υπερχρέωσης της χώρας που οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία.
Ούτε επίσης θυμήθηκε ότι κατά την τρίχρονη πρωθυπουργία του 1990-1993 το συνολικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε 2,5 φορές. Από 61,5% του ΑΕΠ το 1989, εκτινάχθηκε στο 110,9% του ΑΕΠ το 1993. Ενώ η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους υπερτριπλασιάστηκε στο ίδιο διάστημα και έφτασε από 13,6% του ΑΕΠ το 1989 στο 36,4% του ΑΕΠ το 1993. Ποσοστό ανάλογο με αυτό που μας οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία.
Πρόκειται πραγματικά για ιστορικό ρεκόρ υπερχρέωσης μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα διακυβέρνησης. Μήπως κι αυτό οφείλεται στην κοινωνική πολιτική που άσκησε ο κ. Μητσοτάκης;
Αν το δημόσιο χρέος και η εξυπηρέτησή του την εποχή Μητσοτάκη δεν ήταν κατά 85% δραχμικό, δηλαδή εκφρασμένο σε δραχμές, είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα θα είχε πτωχεύσει τότε. Καθοριστικό ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας έπαιξε η σταδιακή μετατροπή του συνολικού δημόσιου χρέους σε κυρίαρχα εξωτερικό, σε ξένο σκληρό συνάλλαγμα. Πράγμα που συνιστούσε μέρος της προετοιμασίας της χώρας για την υιοθέτηση του ευρώ και τη μετατροπή του τεράστιου δημόσιου χρέους της χώρας σε προνομιακή υπόθεση κερδοσκοπίας των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών.
Κι αυτό φυσικά αποτέλεσε κατόρθωμα των κυβερνήσεων Σημίτη, για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να επαίρεται. Από κει και πέρα η βόμβα του δημόσιου χρέους είχε απασφαλιστεί και ήταν έτοιμη να εκραγεί στην πρώτη αναποδιά που θα συνέβαινε στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Όπως κι έγινε.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 1:29 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΚΑΖΑΚΗΣ
Κοινοβουλευτικός κρετινισμός
ΠΗΓΗ: ΠΟΝΤΙΚΙ
Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή
Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, η δημαγωγία, οι διαξιφισμοί δίχως περιεχόμενο και οι αντιπαραθέσεις μακριά από τα πραγματικά προβλήματα δίνουν και παίρνουν. Επίδικο ζήτημα, η ψήφος των «αναποφάσιστων». Η πολιτική επιβίωση των κομμάτων σε πρώτο πλάνο. Όχι μόνο για τα κόμματα της κυβερνητικής εναλλαγής, αλλά και για τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς, που αποδείχτηκαν οργανικό μέρος του όλου προβλήματος.
Για όλους η ψήφος είναι χρήμα, η εγγύηση της αναπαραγωγής των μηχανισμών τους, η εξασφάλιση ότι θα συνεχίσουν να πολιτεύονται ερήμην της κοινωνίας και σε βάρος της. Γι’ αυτό οι εκλογές για όλες τις ηγεσίες των επίσημων κομμάτων της Δεξιάς και της Αριστεράς αποτελούν τον κυρίαρχο λόγο της ύπαρξής τους.
◆ Δεν έχει σημασία τι εκφράζουν οι εκλογές, αν αντιπροσωπεύουν μια, έστω τυπική, διαδικασία δημοκρατικής γνώμης.
◆ Δεν έχει σημασία σε ποιες συνθήκες γίνονται και υπό ποιο καθεστώς. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία γι’ αυτούς. Δώστους εκλογές και πάρτους την ψυχή.
◆ Δεν έχει σημασία αν οι εκλογές αυτές έρχονται να νομιμοποιήσουν την πιο αντιδραστική μεταβολή στη συγκρότηση του ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του.
◆ Δεν έχει σημασία αν με τον «Καλλικράτη» επιβάλλεται επίσημα η διάσπαση του ενιαίου και αδιαίρετου της ελληνικής επικράτειας. Κάτι που ιστορικά έχει επιχειρηθεί μόνο από τις δυνάμεις κατοχής, όταν το 1941 χώρισαν την Ελλάδα σε τρεις ζώνες.
◆ Δεν έχει σημασία αν καντονοποιείται η χώρα σε περιφέρειες για να διευκολυνθεί η ιδιωτικοποίηση των δήμων της χώρας, να εκποιηθεί εθνικό έδαφος και να παραδοθεί πιο εύκολα η διαχείριση των περιφερειών στα επενδυτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα της διεθνούς αγοράς.
◆ Δεν έχει σημασία αν τη διάσπαση της χώρας σε περιφέρειες και δήμους θα ακολουθήσει μια αντίστοιχη διάσπαση της παιδείας και της υγείας, που ήδη έχει εξαγγελθεί. Άλλωστε δεν ένοιαξε πολλούς όταν το υπουργείο από Εθνικής Παιδείας έγινε σκέτο Παιδείας για να προωθηθεί η παιδεία πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών περιφερειών. Όπως έγινε με την Υγεία, αλλά και την Άμυνα, την οποία η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει ολοκληρωτικά στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και τις ιδιωτικές εταιρείες μισθοφορικών υπηρεσιών που συνοδεύουν τους σημερινούς στρατούς της Δύσης.
◆ Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν για να ξεφορτωθεί το κράτος όλες τις υποχρεώσεις του προς την κοινωνία και να ενισχυθεί μόνο ως μηχανισμός άγριας καταστολής και είσπραξης για λογαριασμό των δανειστών τοκογλύφων και κερδοσκόπων που ήδη λυμαίνονται τη χώρα.
◆ Δεν έχει σημασία αν από τυπικά ανεξάρτητο κράτος μεταβαλλόμαστε ανοιχτά σε άθροισμα διαφορετικών περιφερειών υπό την αυστηρή επιτήρηση ενός κεντρικού κρατικού μηχανισμού, που λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της «Ευρώπης των περιφερειών» με τους ντόπιους υπεξούσιους πληθυσμούς.
Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία, αρκεί να εξασφαλίζεται η αναπαραγωγή των μηχανισμών. Να τρέχει το παραδάκι από τα κοινοτικά κονδύλια και την κρατική ενίσχυση και ό,τι αυτά συνεπάγονται.
Τίποτε επίσης δεν πρέπει να έχει σημασία για τον λαό. Όπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει και η ηγεσία του ΚΚΕ, ό,τι ήταν πριν, το ίδιο είναι και σήμερα. Οπότε προς τι το άγος και ο οδυρμός; Το μόνο που πρέπει να απασχολεί τον λαό είναι τι θα ψηφίσει. Έτσι αποχαυνωμένος και ανίδεος πρέπει να προσέλθει στις κάλπες για να εκτονώσει την αγανάκτησή του με τρόπο ανώδυνο και επωφελή για το νέο καθεστώς. Πρέπει να καταπιεί την κάμηλο και να ασχοληθεί με την οπή της ραφίδος.
Το ξεκατίνιασμα
Πρόκειται για την αποθέωση του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», με τον οποίο χαρακτήριζαν οι επαναστάτες δημοκράτες των αρχών του 19ου αιώνα όλους εκείνους που ξεχνούσαν την πάλη για τη δημοκρατία κάθε φορά που το καθεστώς της απολυταρχίας παρείχε τη δυνατότητα των εκλογών προκειμένου να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση νομιμοποίησης.
Πρόκειται για τον ίδιο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό» που έκανε ορισμένες ηγεσίες της Αριστεράς να επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στην πολιτική μεταρρύθμιση Μαρκεζίνη της χούντας το 1973. Τότε την τιμή της Αριστεράς και γενικά της δημοκρατίας έσωσε η εξέγερση της νεολαίας στο Πολυτεχνείο. Σήμερα η εξέγερση που ζυμώνεται και ωριμάζει στα κατάβαθα της κοινωνίας είναι σίγουρο ότι θα σαρώσει τα πάντα και πρώτα απ’ όλα αυτόν τον άθλιο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό».
Όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται ότι το υπάρχον σύστημα οικονομίας και πολιτικής δεν επιδέχεται καμιά βελτίωση, ότι οι ίδιες οι εκλογές όπως είναι στημένες δεν έχουν κανένα πραγματικό περιεχόμενο, εκτός από το να νομιμοποιούν το πιο άθλιο καθεστώς της μεταπολιτευτικής περιόδου, ένα καθεστώς υποδούλωσης, που μπροστά του ωχριά ακόμη κι εκείνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Κι έτσι όσο βράζει η αγανάκτηση, όσο βαθαίνει η συναίσθηση στην κοινωνία ότι κανένα δικό της μήνυμα δεν μπορεί να διαπεράσει την κρησάρα του επίσημου πολιτικού συστήματος, τόσο εντείνεται το ξεκατίνιασμα ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις.
Δείτε τι έγινε με τις περίφημες δηλώσεις του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο κύριος αυτός δήλωσε αυτό που είναικοινό μυστικό:
«Ήταν φανερό ότι κάποια ημέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι το συζητούσαμε: οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εγώ ο ίδιος – για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό και το αποκαλούμε ελληνική κρίση», δήλωσε ο κ. Γιούνκερ σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον (8.10), στα πλαίσια της συνάντησης του ΔΝΤ. «Ήξερα, ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα. Εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα», παραδέχτηκε ο επικεφαλής του Eurogroup.
Δείτε τι συμπέρασμα έβγαλε από αυτή τη δήλωση ο πρόεδρος της Ν.Δ., κ. Σαμαράς:
«Η χθεσινή δήλωση του επικεφαλής των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης κ. Γιούνκερ, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ήξερε, εδώ και χρόνια, για το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και ότι έπρεπε να ληφθούν μέτρα πριν από δύο τρεις δεκαετίες, αλλά κανείς δεν μιλούσε γιατί αυτό έβλαπτε τις εξαγωγές της Γαλλίας και της Γερμανίας, δικαιώνει πλήρως τις θέσεις που, εδώ και επτά μήνες, διατυπώνω. Ότι:
1. Εάν θέλουμε να βρούμε ποιος φταίει για την οικονομία πρέπει να πάμε πίσω στο 1981. Αυτό που θέλει να αποφύγει το ΠΑΣΟΚ για ευνόητους λόγους.
2. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία έπρεπε να “βάλουν πλάτη” και όχι το ΔΝΤ. Αυτή τη θέση υποστήριξα στη Σύνοδο του ΕΛΚ, αλλά δυστυχώς ήμουν μόνος. Η κυβέρνηση, όχι μόνο ενίσχυσε την επιχειρηματολογία τους, διασύροντας τη χώρα, για κομματικούς λόγους, αλλά ουσιαστικά απεδέχθη άνευ όρων μια επιλογή που σήμερα στραγγαλίζει την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του».
Κουβέντα για την Ε.Ε. και ειδικά για την Ευρωζώνη, που ο κ. Γιούνκερ ομολογεί κυνικά ότι πρόκειται για μηχανισμό εκμετάλλευσης των χωρών σαν την Ελλάδα από τους ισχυρούς εταίρους, κυρίως τη Γερμανία και τη Γαλλία.
◆ Αν λοιπόν η χώρα μπήκε στην Ε.Ε. και το ευρώ προκειμένου με τα δικά της εξωτερικά ελλείμματα, με τη διάλυση της δικής της παραγωγικής βάσης να χρηματοδοτήσει την εξαγωγική ισχύ της Γερμανίας και της Γαλλίας, τότε γιατί θα πρέπει η χώρα να παραμείνει σ’ αυτόν τον «λάκκο των λεόντων», όπως χαρακτήριζε την ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση ο παλαίμαχος πολιτικός της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού;
◆ Αν τα δημόσια χρέη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μοχλός εξάρτησης και πειθαναγκασμού της Ελλάδας για να συνεχίσει την ίδια καταστροφική πορεία προς όφελος των ισχυρών εταίρων της, τότε γιατίθα πρέπει να τα πληρώσουμε; Για ποιον μεταφυσικό και διεστραμμένο λόγο πρέπει η χώρα να παραμείνει υπ’ αυτό το καθεστώς;
Δεν βρήκαν τίποτε να πουν για τα κρίσιμα
Όπως είναι φυσικό, κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν απασχόλησε το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό. Το μόνο που τους ένοιαξε ήταν η αποστροφή του Γιούνκερ περί «διεφθαρμένης χώρας», που όπως διευκρίνισε ο εκπρόσωπός του (11.10) αναφερόταν σε δημόσιες δηλώσεις του σημερινού πρωθυπουργού, με τις οποίες ο κ. Παπανδρέου αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη διαφθορά.
«Πριν από μερικά χρόνια, όταν τα στοιχεία της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας έδειχναν ότι η χώρα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση, οι πάντες στην υπόλοιπη Ευρώπη γνώριζαν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς», είπε ο εκπρόσωπος του κ. Γιούνκερ. Ωστόσο, συνεχίζει ο εκπρόσωπος, ο κ. Γιούνκερ ως πρόεδρος του Eurogroup δεν ήταν σε θέση να τα θέσει δημοσίως, «καθώς η κατακραυγή θα ήταν μεγάλη».
Κι έτσι άρχισε το γαϊτανάκι.
Ο κ. Σημίτης ξεμύτισε από τη φωλιά του για να δηλώσει στη ΝΕΤ (10/10): «Πρόκειται για ανοησίες. Επί των ημερών μου η χώρα είχε ανάπτυξη με ρυθμό 5% και έλλειμμα 4%. Δεν είχα κανένα λόγο και δεν θα δεχόμουν καμία συζήτηση αν η χώρα μου ήταν διεφθαρμένη ή όχι». Κι αν όλοι οι αχάριστοι εργαζόμενοιαυτής της χώρας δεν κατάλαβαν ότι τόσα χρόνια ζούσαν ένα «οικονομικό θαύμα», τότε κακό τους κεφαλιού τους. Όπως είναι γνωστό, αυτοί και οι αφόρητες αξιώσεις τους είναι που φταίνε για τη χρεοκοπία της χώρας.
Εν τω μεταξύ, άμεση υπήρξε και η αντίδραση των συνεργατών του τέως πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, οι οποίοι σημείωναν: «Φυσικά και ο κ. Καραμανλής ουδέποτε είπε κάτι τέτοιο. Όσοι επιχειρούν να του αποδώσουν τέτοιο λόγο, ένα σκοπό έχουν, τον αποπροσανατολισμό».
Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ερωτηθείς σχετικά, φέρεται να δήλωσε, σύμφωνα με τον ANT1: «Νομίζω πως είναι απολύτως σαφές ακόμη και χωρίς τη λέξη πρώην ότι ο κ. Γιούνκερ δεν αναφέρεται στον κ. Παπανδρέου, αλλά σε προηγούμενο πρωθυπουργό. Και όλοι νομίζω μπορούμε να φανταστούμε σε ποιον αναφέρεται».
Τέλος, ο κ. Σαμαράς χρησιμοποίησε τις δηλώσεις του κ. Γιούνκερ ως επιχείρημα ότι δικαιώνονται οι δικές του τοποθετήσεις που ζητούσε εξεταστική επιτροπή για την οικονομία από το 1981: «Βγαίνει ο κ. Γιούνκερ, ο πρόεδρος της Ευρωζώνης, και λέει το εξής αποκαλυπτικό: Ότι τα προβλήματα της Ελλάδας έχουν τις ρίζες τους τρεις δεκαετίες πριν. Τι σύμπτωση! Αυτό ακριβώς έλεγα εδώ και μήνες. Ότι η Ελλάδα έκανε “ανάπτυξη” και “κοινωνική πολιτική” με δανεικά. Και δεν το έκανε τα τελευταία χρόνια, το έκανε τις τελευταίες δεκαετίες. Γι’ αυτό και ζήτησα, αν πρόκειται να γίνει εξεταστική για την οικονομία, να πάει πίσω ως το 1981. Τώρα επισημαίνουν το ίδιο ακριβώς και ανώτατοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σαμαράς.
Με τον τρόπο αυτό παίχτηκε ένα άθλιο παιχνίδι σε βάρος της κοινής γνώμης, η οποία σοκαρίστηκε από την κυνική ομολογία του Γιούνκερ.
Προσέξτε το θράσος όλων αυτών των κυρίων. Το ζήτημα δεν είναι η σχέση της Ελλάδας με την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, που αποδείχτηκε καταστροφική και μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί συνέργησαν στο να μετατρέψουν την αδύναμη και προβληματική οικονομία της Ελλάδας κυριολεκτικά σε ερείπια προκειμένου να επωφεληθούν οι ισχυροί εταίροι, η εξαγωγική μηχανή τους και οι τραπεζίτες τους.
Για όλα αυτά δεν βρήκαν τίποτε να πουν. Όχι βέβαια, το όλο ζήτημα είναι δικό μας. Η χώρα είναι διεφθαρμένη. Η Ελλάδα έκανε «ανάπτυξη» και «κοινωνική πολιτική» με δανεικά. Κι επομένως οφείλουμε να αλλάξουμε μυαλά και νοοτροπία με τον βούρδουλα. Όπως ακριβώς επιχείρησαν να μας κάνουν και οι ναζί της κατοχής, αλλά δυστυχώς απέτυχαν. Ήρθαν όμως οι πιο γνήσιοι απόγονοί τους στα επιτελεία των αγορών, των τραπεζών και των οργάνων τους για να αποτελειώσουν το εκσυγχρονιστικό έργο που έμεινε ημιτελές.
Τι «ξεχνά» ο Μητσοτάκης
Στην όλη φαρσοκωμωδία παρενέβη και ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δήλωσε με τον γνωστό κυνικό του τρόπο: «Είναι ανάγκη, χάριν της ιστορίας, να πούμε μία πολύ απλή αλήθεια: Φταίνε και τα δύο μεγάλα κόμματα, με τη διαφορά ότι δεν είναι ίσες οι ευθύνες. Η πραγματικότητα είναι ότι το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέουεισήγαγε για πρώτη φορά την πολιτική των ελλειμμάτων. Για να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεικά, οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία.
Όπως λέει ο Γιούνκερ, το 1990 η Ελλάδα ήταν μία πτωχευμένη χώρα». Στην ίδια συνέντευξη, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. άσκησε δριμύτατη κριτική τόσο στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου όσο και στις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, ενώ χαρακτήρισε «λαϊκιστή» τον Αντώνη Σαμαρά, για τον οποίο εμμέσως εξέφρασε την εκτίμηση πως αν συνεχίσει σε αυτή τη λογική δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.
Βέβαια ο φιλίστωρ πρώην πρωθυπουργός ξέχασε ότι ο ίδιος ευθύνεται για τη χειρότερη ρύθμιση χρεών που έγινε ποτέ σε βάρος αυτής της χώρας, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 1964 αποδέχτηκε την αποπληρωμή των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας με ιδιαζόντως επαχθείς και καταχρηστικούς όρους. Επρόκειτο για προπολεμικά χρέη από το 1881, για τα οποία η χώρα είχε επίσημα πτωχεύσει δυο φορές – το 1893 και το 1932 – αλλά αναγνωρίζονταν προς όφελος αδίστακτων κερδοσκόπων και έθεταν τη βάση της μετέπειτα υπερχρέωσης της χώρας που οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία.
Ούτε επίσης θυμήθηκε ότι κατά την τρίχρονη πρωθυπουργία του 1990-1993 το συνολικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε 2,5 φορές. Από 61,5% του ΑΕΠ το 1989, εκτινάχθηκε στο 110,9% του ΑΕΠ το 1993. Ενώ η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους υπερτριπλασιάστηκε στο ίδιο διάστημα και έφτασε από 13,6% του ΑΕΠ το 1989 στο 36,4% του ΑΕΠ το 1993. Ποσοστό ανάλογο με αυτό που μας οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία.
Πρόκειται πραγματικά για ιστορικό ρεκόρ υπερχρέωσης μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα διακυβέρνησης. Μήπως κι αυτό οφείλεται στην κοινωνική πολιτική που άσκησε ο κ. Μητσοτάκης;
Αν το δημόσιο χρέος και η εξυπηρέτησή του την εποχή Μητσοτάκη δεν ήταν κατά 85% δραχμικό, δηλαδή εκφρασμένο σε δραχμές, είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα θα είχε πτωχεύσει τότε. Καθοριστικό ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας έπαιξε η σταδιακή μετατροπή του συνολικού δημόσιου χρέους σε κυρίαρχα εξωτερικό, σε ξένο σκληρό συνάλλαγμα. Πράγμα που συνιστούσε μέρος της προετοιμασίας της χώρας για την υιοθέτηση του ευρώ και τη μετατροπή του τεράστιου δημόσιου χρέους της χώρας σε προνομιακή υπόθεση κερδοσκοπίας των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών.
Κι αυτό φυσικά αποτέλεσε κατόρθωμα των κυβερνήσεων Σημίτη, για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να επαίρεται. Από κει και πέρα η βόμβα του δημόσιου χρέους είχε απασφαλιστεί και ήταν έτοιμη να εκραγεί στην πρώτη αναποδιά που θα συνέβαινε στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Όπως κι έγινε.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 1:29 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / ΚΑΖΑΚΗΣ
Το ευρώ μάς κάνει... Αργεντινή
Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010
Σε «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας οδηγεί η εφαρμογή του Μνημονίου, υποστηρίζει ο διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, μέλος της πρωτοβουλίας οικονομολόγων για «παύση πληρωμών-έξοδο από το ευρώ».
Ο δρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, θεωρεί αναγκαίο ένα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέουςΠΗΓΗ:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Συνεντευξη στον Μ. Λίτση
«Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», τονίζει, απαντώντας σε ερωτήσεις της «Ε» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Εξοδος από το ευρώ σημαίνει έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση».
Ο Στ. Κουβελάκης μετέχει με μια πλειάδα Ελλήνων και ξένων αγωνιστών της Αριστεράς (οικονομολόγων, πανεπιστημιακών πολιτικών διανοητών) στη Διεθνή Διάσκεψη εναντίον του Μνημονίου κυβέρνησης ΔΝΤ-Ε.Ε., που οργανώνει από χθες- και συνεχίζεται σήμερα το απόγευμα-, το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης στο Πάντειο.
* Μήπως η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, αντί να βελτιώσει, επιδεινώσει την κατάσταση και προκαλέσει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία φαινόμενα τύπου Αργεντινής;
«Αυτό που οδηγεί στην "αργεντινοποίηση" της χώρας είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, με την επακόλουθη βαθιά ύφεση, τη διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Και όλα αυτά χωρίς καν να είναι σε θέση να λύσει το θέμα του δημόσιου χρέους. Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η στάση πληρωμών ειδικότερα δίνει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ σε αυτόν που παίρνει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας απόφασης, ειδικότερα όταν χρωστάει πολλά και είναι σε θέση να προκαλέσει αισθητή ζημιά στους πιστωτές».
Εχει το κόστος του
Οπωσδήποτε έχει ένα κόστος, λόγω των αναταραχών που αναπόφευκτα προκαλεί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και καθιστούν εξάλλου αναγκαία την εθνικοποίησή του. Αυτή η αναταραχή όμως πρέπει να συγκριθεί με αυτήν που ήδη προκαλεί, και θα προκαλέσει στο μέλλον, η σημερινή καταστροφική πορεία. Επιπλέον η πρότασή μας διαθέτει δύο ισχυρά πλεονεκτήματα: γλιτώνει άμεσα τον δημόσιο προϋπολογισμό από το βάρος των τόκων εξυπηρέτησης του χρέους, που αναμένεται να ανέλθουν το 2011 σε 7% του ΑΕΠ, δηλαδή όσο σχεδόν και το δημόσιο έλλειμμα. Και ανταποκρίνεται κυρίως σε μια στοιχειώδη αίσθηση δικαίου ότι δεν πρέπει να πληρώνουν για την κρίση οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις. Γι' αυτό είναι και μια λύση στην οποία κατέφυγαν κατ' επανάληψη κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν έντονη κοινωνική πίεση από τα κάτω».
* Εξοδος από το ευρώ δεν σημαίνει και ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος; Δεν θα κληθούν οι εργαζόμενοι μέσα από μία δεύτερη υποτίμηση να πληρώσουν το κόστος της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, βοηθώντας στην ουσία τα «αφεντικά» τους που ενισχύουν έτσι την ανταγωνιστικότητά των επιχειρήσεών τους;
«Η ερώτησή σας μου γεννά την εξής απορία: πιστεύετε ότι η παραμονή στην ευρωζώνη, σε ένα μόρφωμα που καθηλώνει τους μισθούς και εντείνει την πόλωση μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας στο εσωτερικό του, βοηθάει στο παραμικρό τους Ελληνες εργαζόμενους να ξεφορτωθούν τα αφεντικά τους; Η Ελλάδα, με διαχρονικά υψηλότερες του μέσου όρου της ευρωζώνης πληθωριστικές πιέσεις, εντάχθηκε με σαφώς υπερτιμημένη ισοτιμία στο ενιαίο νόμισμα, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα αναπροσαρμογής της στο μέλλον.
Εξοδος από το ευρώ σημαίνει λοιπόν έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση.
Σίγουρα δεν μας απαλλάσσει ως τέτοια από τον καπιταλισμό, διευκολύνει όμως την ανατροπή των συσχετισμών σε όφελος των δυνάμεων της εργασίας και ωθεί προς έναν άλλο τύπο ανάπτυξης. Γι' αυτό εξάλλου και η παραμονή πάση θυσία στο ευρώ είναι στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, τόσο της ελληνικής όσο και αυτής όλων των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης».
* Δεν υπάρχει κίνδυνος να επιστρέψουμε σε καθεστώς ανταγωνιστικών υποτιμήσεων σαν αυτών της δεκαετίας του '30 που πυροδότησαν την ενίσχυση του εθνικισμού στην Ευρώπη;
«Ο πόλεμος των ισοτιμιών απορρέει από την τροπή που παίρνει η διεθνής καπιταλιστική κρίση. Η ανάκαμψη του τραπεζικού δανεισμού και των επενδύσεων χαρτοφυλακίου από τις αναπτυγμένες προς τις αναπτυσσόμενες χώρες το 2009-10 οδηγεί σε άνοδο των ισοτιμιών των τελευταίων ως προς το δολάριο.
Αρα απειλεί τις εξαγωγές και την ανάκαμψη. Η δε πτώση του δολαρίου οδηγεί σε άνοδο του γεν και του ευρώ, τα οποία λειτουργούν ως καταφύγιο αξίας.
Η παραμονή μικρών και σχετικά πιο αδύναμων χωρών, όπως η Ελλάδα, στο ευρώ, δηλαδή σε ένα νόμισμα που λόγω των βάσεων πάνω στις οποίες έχει δημιουργηθεί (προτεραιότητα σε χαμηλό πληθωρισμό και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία), τείνει να είναι "ισχυρό", δηλαδή υπερτιμημένο, σημαίνει μεγιστοποίηση των πιέσεων που δέχονται οι μισθωτοί και κλιμάκωση του κοινωνικού ντάμπινγκ. Είναι σαφές ότι οι χώρες που διαθέτουν το όπλο της εθνικής νομισματικής πολιτικής διευκολύνονται στο να περιορίσουν τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Κλασικό παράδειγμα είναι η Κίνα, η οποία ελέγχει στενά τις κεφαλαιακές ροές και δεν επιτρέπει την άνοδο της ισοτιμίας που θα έπνιγε τον παραγωγικό τομέα».
Ενα παγκόσμιο κίνημα
* Γιατί όχι ένα πανευρωπαϊκό κίνημα παραγραφής του χρέους των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου σαν αυτό της δεκαετίας του '90 για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου;
«Ενα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέους είναι αναγκαίο και έχει νόημα κατ' αρχήν στις χώρες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με κάποια οξύτητα. Η Ελλάδα δεν είναι στην ίδια θέση με την Ολλανδία, αλλά είναι βέβαια πιο κοντά στον ευρωπαϊκό Νότο, και, από αυτήν την άποψη, με εκτός Ευρώπης χώρες. Μου φαίνεται αδιανόητο να συγκροτηθεί ένα τέτοιο κίνημα στη λογική της μεταρρύθμισης της Ε.Ε. ή του καλού ευρώ.
Το κυριότερο όμως είναι ότι η πρόταση για μονομερή στάση πληρωμών, συνέπεια της οποίας είναι και η έξοδος από το ευρώ, και ένα τέτοιο διεθνές κίνημα, είναι απολύτως συμπληρωματικά. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής κινητοποιήθηκαν για πολλά χρόνια ενάντια στον ζυγό του χρέους, ενίοτε με συντονισμένο τρόπο, τα κινήματα αυτά όμως είχαν αποτέλεσμα μόνο όταν συγκεκριμένες εθνικές κυβερνήσεις (όπως του Κίρχνερ στην Αργεντινή ή του Κορέα στο Εκουαδόρ) πήραν μονομερείς πρωτοβουλίες άρνησης αποπληρωμής του χρέους, δίνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο αποφασιστική ώθηση στον κοινό αγώνα. Ο πραγματικός διεθνισμός είναι αυτός που αρθρώνει το εθνικό με το διεθνές επίπεδο, και κατανοεί την πολιτικά καθοριστική σημασία του πρώτου». *
Σε «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας οδηγεί η εφαρμογή του Μνημονίου, υποστηρίζει ο διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, μέλος της πρωτοβουλίας οικονομολόγων για «παύση πληρωμών-έξοδο από το ευρώ».
Ο δρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, θεωρεί αναγκαίο ένα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέουςΠΗΓΗ:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Συνεντευξη στον Μ. Λίτση
«Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», τονίζει, απαντώντας σε ερωτήσεις της «Ε» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Εξοδος από το ευρώ σημαίνει έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση».
Ο Στ. Κουβελάκης μετέχει με μια πλειάδα Ελλήνων και ξένων αγωνιστών της Αριστεράς (οικονομολόγων, πανεπιστημιακών πολιτικών διανοητών) στη Διεθνή Διάσκεψη εναντίον του Μνημονίου κυβέρνησης ΔΝΤ-Ε.Ε., που οργανώνει από χθες- και συνεχίζεται σήμερα το απόγευμα-, το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης στο Πάντειο.
* Μήπως η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, αντί να βελτιώσει, επιδεινώσει την κατάσταση και προκαλέσει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία φαινόμενα τύπου Αργεντινής;
«Αυτό που οδηγεί στην "αργεντινοποίηση" της χώρας είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, με την επακόλουθη βαθιά ύφεση, τη διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Και όλα αυτά χωρίς καν να είναι σε θέση να λύσει το θέμα του δημόσιου χρέους. Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η στάση πληρωμών ειδικότερα δίνει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ σε αυτόν που παίρνει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας απόφασης, ειδικότερα όταν χρωστάει πολλά και είναι σε θέση να προκαλέσει αισθητή ζημιά στους πιστωτές».
Εχει το κόστος του
Οπωσδήποτε έχει ένα κόστος, λόγω των αναταραχών που αναπόφευκτα προκαλεί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και καθιστούν εξάλλου αναγκαία την εθνικοποίησή του. Αυτή η αναταραχή όμως πρέπει να συγκριθεί με αυτήν που ήδη προκαλεί, και θα προκαλέσει στο μέλλον, η σημερινή καταστροφική πορεία. Επιπλέον η πρότασή μας διαθέτει δύο ισχυρά πλεονεκτήματα: γλιτώνει άμεσα τον δημόσιο προϋπολογισμό από το βάρος των τόκων εξυπηρέτησης του χρέους, που αναμένεται να ανέλθουν το 2011 σε 7% του ΑΕΠ, δηλαδή όσο σχεδόν και το δημόσιο έλλειμμα. Και ανταποκρίνεται κυρίως σε μια στοιχειώδη αίσθηση δικαίου ότι δεν πρέπει να πληρώνουν για την κρίση οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις. Γι' αυτό είναι και μια λύση στην οποία κατέφυγαν κατ' επανάληψη κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν έντονη κοινωνική πίεση από τα κάτω».
* Εξοδος από το ευρώ δεν σημαίνει και ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος; Δεν θα κληθούν οι εργαζόμενοι μέσα από μία δεύτερη υποτίμηση να πληρώσουν το κόστος της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, βοηθώντας στην ουσία τα «αφεντικά» τους που ενισχύουν έτσι την ανταγωνιστικότητά των επιχειρήσεών τους;
«Η ερώτησή σας μου γεννά την εξής απορία: πιστεύετε ότι η παραμονή στην ευρωζώνη, σε ένα μόρφωμα που καθηλώνει τους μισθούς και εντείνει την πόλωση μεταξύ χωρών του κέντρου και περιφέρειας στο εσωτερικό του, βοηθάει στο παραμικρό τους Ελληνες εργαζόμενους να ξεφορτωθούν τα αφεντικά τους; Η Ελλάδα, με διαχρονικά υψηλότερες του μέσου όρου της ευρωζώνης πληθωριστικές πιέσεις, εντάχθηκε με σαφώς υπερτιμημένη ισοτιμία στο ενιαίο νόμισμα, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα αναπροσαρμογής της στο μέλλον.
Εξοδος από το ευρώ σημαίνει λοιπόν έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση.
Σίγουρα δεν μας απαλλάσσει ως τέτοια από τον καπιταλισμό, διευκολύνει όμως την ανατροπή των συσχετισμών σε όφελος των δυνάμεων της εργασίας και ωθεί προς έναν άλλο τύπο ανάπτυξης. Γι' αυτό εξάλλου και η παραμονή πάση θυσία στο ευρώ είναι στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, τόσο της ελληνικής όσο και αυτής όλων των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης».
* Δεν υπάρχει κίνδυνος να επιστρέψουμε σε καθεστώς ανταγωνιστικών υποτιμήσεων σαν αυτών της δεκαετίας του '30 που πυροδότησαν την ενίσχυση του εθνικισμού στην Ευρώπη;
«Ο πόλεμος των ισοτιμιών απορρέει από την τροπή που παίρνει η διεθνής καπιταλιστική κρίση. Η ανάκαμψη του τραπεζικού δανεισμού και των επενδύσεων χαρτοφυλακίου από τις αναπτυγμένες προς τις αναπτυσσόμενες χώρες το 2009-10 οδηγεί σε άνοδο των ισοτιμιών των τελευταίων ως προς το δολάριο.
Αρα απειλεί τις εξαγωγές και την ανάκαμψη. Η δε πτώση του δολαρίου οδηγεί σε άνοδο του γεν και του ευρώ, τα οποία λειτουργούν ως καταφύγιο αξίας.
Η παραμονή μικρών και σχετικά πιο αδύναμων χωρών, όπως η Ελλάδα, στο ευρώ, δηλαδή σε ένα νόμισμα που λόγω των βάσεων πάνω στις οποίες έχει δημιουργηθεί (προτεραιότητα σε χαμηλό πληθωρισμό και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία), τείνει να είναι "ισχυρό", δηλαδή υπερτιμημένο, σημαίνει μεγιστοποίηση των πιέσεων που δέχονται οι μισθωτοί και κλιμάκωση του κοινωνικού ντάμπινγκ. Είναι σαφές ότι οι χώρες που διαθέτουν το όπλο της εθνικής νομισματικής πολιτικής διευκολύνονται στο να περιορίσουν τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Κλασικό παράδειγμα είναι η Κίνα, η οποία ελέγχει στενά τις κεφαλαιακές ροές και δεν επιτρέπει την άνοδο της ισοτιμίας που θα έπνιγε τον παραγωγικό τομέα».
Ενα παγκόσμιο κίνημα
* Γιατί όχι ένα πανευρωπαϊκό κίνημα παραγραφής του χρέους των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου σαν αυτό της δεκαετίας του '90 για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου;
«Ενα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέους είναι αναγκαίο και έχει νόημα κατ' αρχήν στις χώρες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με κάποια οξύτητα. Η Ελλάδα δεν είναι στην ίδια θέση με την Ολλανδία, αλλά είναι βέβαια πιο κοντά στον ευρωπαϊκό Νότο, και, από αυτήν την άποψη, με εκτός Ευρώπης χώρες. Μου φαίνεται αδιανόητο να συγκροτηθεί ένα τέτοιο κίνημα στη λογική της μεταρρύθμισης της Ε.Ε. ή του καλού ευρώ.
Το κυριότερο όμως είναι ότι η πρόταση για μονομερή στάση πληρωμών, συνέπεια της οποίας είναι και η έξοδος από το ευρώ, και ένα τέτοιο διεθνές κίνημα, είναι απολύτως συμπληρωματικά. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής κινητοποιήθηκαν για πολλά χρόνια ενάντια στον ζυγό του χρέους, ενίοτε με συντονισμένο τρόπο, τα κινήματα αυτά όμως είχαν αποτέλεσμα μόνο όταν συγκεκριμένες εθνικές κυβερνήσεις (όπως του Κίρχνερ στην Αργεντινή ή του Κορέα στο Εκουαδόρ) πήραν μονομερείς πρωτοβουλίες άρνησης αποπληρωμής του χρέους, δίνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο αποφασιστική ώθηση στον κοινό αγώνα. Ο πραγματικός διεθνισμός είναι αυτός που αρθρώνει το εθνικό με το διεθνές επίπεδο, και κατανοεί την πολιτικά καθοριστική σημασία του πρώτου». *
Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010
Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010
Στον αστερισμό του μνημόνιου – περίοδος πρώτη (δεδομένα και τάσεις στην Ελληνική κοινωνία)
ΠΗΓΗ: Πολιτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
του Μήλιου Χρήστου (10 Οκτωβρίου 2010)
Το μνημόνιο αποτελεί για την Ελλάδα ένα νέο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό ορόσημο. Υπάρχει η Ελλάδα πριν και μετά το μνημόνιο. Μια εντελώς νέα πραγματικότητα που θα χρειασθεί καιρός να συνειδητοποιηθεί.
Προς το παρόν βιώνεται σαν κάτι το πρόσκαιρο, (σαν μια παρένθεση) και με έναν ανάλογο, σε τέτοιες περιπτώσεις, εμπειρικό τρόπο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και σ’ αυτή την πρώτη περίοδο του μνημονίου, καταγράφονται ορισμένα δεδομένα και διαβλέπονται κάποιες τάσεις, που σίγουρα στην πορεία πρόκειται να τροποποιηθούν.
Η κατάσταση δεν πρόκειται να παραμείνει για πολύ στο σημερινό κλίμα. Θα έχει μια δυναμική εξέλιξη, μεγάλες μεταπτώσεις και αλλαγές στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά της Ελληνικής κοινωνίας.
Στο φαντασιακό μιας διεξόδου
Μέσα στη γενική απογοήτευση που διακατέχει τους Έλληνες αυτή την περίοδο, δεν λείπει και μια αισιόδοξη στάση. Πρόκειται γι αυτή που πιστεύει ότι τελικά τα πράγματα θα διορθωθούν, ότι θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Ότι όλα όσα συνέβησαν αποτελούν μια ευκαιρία για να ξεπεράσουμε χρόνιες παθογένειες και να δρομολογήσουμε μια νέα αρχή. Ότι χρειαζόμασταν αυτή τη δοκιμασία προκειμένου να συνέλθουμε από μια καταστροφική κι αδιέξοδη πορεία.
Πρόκειται για μια στάση που θέλει να βλέπει με θετικό μάτι, κάθε αλλαγή στην κοινωνία. Που είναι, εξ αντικειμένου, υποστηρικτική της σημερινής τρέχουσας κυβερνητικής πολιτικής και του Μνημονίου.
Οι Έλληνες, στην πλειοψηφία τους, περιμένουν, αυτή την περίοδο, να ξεμπερδέψουν γενικά με τα κακώς κείμενα. Να γίνει ένα ξεκαθάρισμα τέτοιας έκτασης που να οδηγήσει στην εξαφάνιση όλων των νοσηρών καταστάσεων στο κράτος και την αγορά. Από το Κράτος της συναλλαγής να περάσουμε σε ένα κράτος της ισονομίας και της ισοπολιτείας. Από την σπατάλη στο νοικοκύρεμα, από την καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας στη χρηστή διαχείρισή της.
Ένα σημαντικό μέρος, αυτού του κόσμου, αφορά οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν περιορίζεται σε αυτούς. Εκτείνεται κύρια στα τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας που νοιώθουν ασφαλή, κατά έναν τρόπο, μέσα στις σημερινές συνθήκες, που τοποθετούν τους εαυτούς τους έξω από την κρίση και ευελπιστούν στην παραπέρα βελτίωση της θέσης τους.
Στο εσωτερικό αυτού του κόσμου υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις. Τόσο από άποψη κοινωνικής θέσης όσο και κοινωνικής συνείδησης. Περιλαμβάνει από απλά «βολεμένους» μισθωτούς μέχρι μεσαία στρώματα και επιχειρηματικούς κύκλους. Ένα ετερογενές μείγμα που πρόκειται, στην πορεία, να γνωρίσει πολλές αλλοιώσεις στην σύνθεσή του παρά τις όποιες πρόσκαιρες βεβαιότητες. Το όλο θέμα χρήζει ειδικής μελέτης και ανάλυσης.
Στατιστικά ο χώρος αυτός καλύπτει, με τα σημερινά δεδομένα, ένα σημαντικό τμήμα του Ελληνικού πληθυσμού, κι αποτελεί την « κοινωνική βάση του Μνημονίου».
Το μνημόνιο λοιπόν δεν είναι στον αέρα. Διαθέτει κοινωνικούς όρους και μάλιστα ισχυρούς. Γεγονός που υποδηλώνει: τις οικονομικές αντοχές της Ελληνικής κοινωνίας, την επίπλαστη κοινωνική ισότητα που στηρίζονταν ως τώρα σε κριτήρια κατανάλωσης, τις επερχόμενες κοινωνικές διαφοροποιήσεις, ιδιαίτερα στον χώρο των μεσαίων στρωμάτων.
Οι υπό διαμόρφωση νέοι κοινωνικοί συσχετισμοί δεν αντανακλώνται συνήθως με σαφή και ευδιάκριτο τρόπο στο πολιτικό επίπεδο. Δεν μπορούμε π.χ. να πούμε ότι οι κοινωνικές δυνάμεις που είναι υπέρ του μνημονίου εκφράζονται σήμερα μόνο μέσα από το ΠΑΣΟΚ. Ούτε το αντίθετο. Οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις μεταφέρονται έμμεσα και επηρεάζουν το πολιτικό σκηνικό με ένα γενικό τρόπο π.χ. παρέχουν σχετική υποστήριξη στην κυβέρνηση, (που έχει αναντίστοιχη φθορά σε σχέση με τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει), ενισχύουν οριακά το ΚΚΕ που πρωτοστατεί στον αγώνα ενάντια στο μνημόνιο κλπ. κλπ. Ωστόσο στο πολιτικό επίπεδο τα πράγματα παραμένουν σημαντικά αδιευκρίνιστα (τι δηλ. εκπροσωπείται, από πού και πώς).
Ιδεολογικά η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους υποστηριχτές και μη του μνημονίου είναι εντελώς δυσδιάκριτη. Ακόμα κι αυτοί που θίγονται καίρια από την εφαρμογή του μνημονίου συχνά επικυριαρχούνται από τα ιδεολογήματα των υποστηριχτών του. Π.χ. στο γενικό ζήτημα των προοπτικών, από όπου αντλεί την νομιμοποιητική του λειτουργία το μνημόνιο και η αντίστοιχη κυβερνητική πολιτική τα πράγματα φαίνεται να γέρνουν σημαντικά υπέρ τους. Ιδεολογικά δηλ. το μνημόνιο εκπροσωπεί την διέξοδο (μια τέλος πάντων διέξοδο). Την εκπροσωπεί ακόμα κι αν δεν υπάρχει.
Από την άλλη μεριά οι όποιες αντιδράσεις αδυνατούν να αντιπαραβάλουν μια άλλη προοπτική (μια τέλος πάντων προοπτική). Που όμως να είναι ικανή να λειτουργήσει σαν αντίβαρο στην «προοπτική» του μνημονίου.
Έτσι οι μάχες δίνονται σε ένα παρακάτω επίπεδο, στο άμεσα διεκδικητικό- οικονομικό, χωρίς να αποδυναμώνουν τους όρους ιδεολογικής κυριαρχίας του μνημονίου. Κι ακόμα χειρότερα. Όσες φορές επιχειρήθηκε να υποστηριχθεί μια άλλη προοπτική (στάση πληρωμών, χρεοκοπία, επαναδιαπραγμάτευση χρεών κλπ.) αυτή υστερούσε σε σχέση με το μνημόνιο καθ’ ότι δεν κέρδιζε ούτε καν… χρόνο.Κι άρα, αντικειμενικά ισχυροποιούσε τη θέση του μνημονίου.
Υπάρχει βέβαια και η προοπτική της… «λαϊκής εξουσίας» που προτείνει το ΚΚΕ κόντρα στην διαμορφωμένη πλέον ιστορική συνείδηση και τις ανάγκες αναδιατύπωσης των σύγχρονων προταγμάτων, αλλά δεν έχει πλέον όρους ευρύτερης πειθούς. Ιστορικά ο κύκλος των προταγμάτων, του προηγούμενου αιώνα, έχει κλείσει οριστικά.
Η Ελληνική κοινωνία λοιπόν τυπικά και ουσιαστικά κινείται στον αστερισμό του μνημόνιου, στο φαντασιακό μιας διεξόδου που δεν υπάρχει, που ωστόσο ορίζει τις προσδοκίες και τα ζητούμενά της. Δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί με την προοπτική ενός Εθνικού αδιέξοδου. Ούτε με την προοπτική εκχώρησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Ούτε άλλωστε κανείς επιθυμεί να της τα αποκαλύψει (από τους πολιτικούς που κινούνται κατά κανόνα βραχυπρόθεσμα, έξω από οποιαδήποτε ιστορική προοπτική).
Έτσι η κατάκτηση μιας νέας αυτογνωσίας δυσχεραίνεται τα μέγιστα. Η διέξοδος μέσω του μνημονίου παραμένει κυρίαρχη. Ως πότε όμως;
Η σκληρή πραγματικότητα
Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης είναι μέσα στις προδιαγραφές του μνημονίου (δεν είναι κάτι που το υποστηρίζουν μόνο οι επικριτές του).
Μπορεί να μειωθεί το έλλειμμα με αντίτιμο όμως μια βαθιά και καταστροφική ύφεση, με αύξηση του χρέους και της ανεργίας, με δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και συρρίκνωση της παραγωγής.
Στον χρόνο που έχει κερδίσει, εν τω μεταξύ η Ελλάδα, λόγω μνημόνιου, θα πρέπει να βρει απαντήσεις σε δύο καίρια ερωτήματα:
α) πώς θα μπορέσει να διατηρήσει το αξιόχρεό της δηλ. την δυνατότητα αποπληρωμής των χρεών της μετά το 2012 και
β) η επιζητούμενη ανάπτυξη (όπως κι αν εννοείται) από πού μπορεί να προέλθει. Υπ’ όψιν ότι η διατήρηση του αξιόχρεου προϋποθέτει υψηλούς δείκτες ανάπτυξης (υψηλότερους κατά βάσιν από το επιτόκιο δανεισμού). Πράγμα πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, για τα επόμενα χρόνια.
Οπότε;
Μόνο μια πραγματική διεθνής ανάκαμψη (όχι σαν την σημερινή) θα βοηθούσε σημαντικά στην αντιμετώπιση των Εθνικών προβλημάτων, όποια μορφή κι αν έχουν αυτά. Ενώ ένα δεύτερο κύμα ύφεσης (που θεωρείται ένα από τα πιθανά ενδεχόμενα) θα οδηγούσε σε ραγδαία επιδείνωση των ήδη οξυμένων προβλημάτων στο επίπεδο των περισσότερων Εθνικών οικονομιών.
Το μέλλον της Ελληνικής οικονομίας είναι λοιπόν άγνωστο. Το σίγουρο είναι ότι όπως με το μνημόνιο έτσι και μετά από αυτό, την όποια λύση, σε οποιαδήποτε περίπτωση, θα την δώσουν τα υπερεθνικά κέντρα που εμπλέκονται ήδη στην διαχείριση της Ελληνικής κρίσης. Αυτά θα αποφασίσουν, συνεκτιμώντας διάφορες παραμέτρους, ανάλογα με την διεθνή εξέλιξη της οικονομίας και τους κινδύνους που διαβλέπουν, για την τύχη της Ελλάδας δηλ. αν θα παρατείνουν το σημερινό καθεστώς δανεισμού, αν θα προχωρήσουν σε κάποιας μορφής επαναδιαπραγμάτευση του χρέους ή αν θα μας εγκαταλείψουν στη μοίρα μας (πτώχευση).
Το Ελληνικό πρόβλημα πάντως, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να τοποθετείται συνεχώς στις διεθνείς του διαστάσεις. Δεν είναι ένα ανεξάρτητο ζήτημα. Αποτελεί μέρος της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και σαν τέτοιο έχει αντιμετωπισθεί μέχρι τώρα και έτσι θα συνεχίσει να αντιμετωπίζεται και στο μέλλον, θετικά ή αρνητικά. Περί αυτού να μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία.
Όλες οι προτάσεις για ανεξάρτητες εθνικές πολιτικές, για έξοδο από το μνημόνιο, για άλλο «μίγμα πολιτικής» είναι φθηνές δημαγωγίες («αριστερές» και «δεξιές»). Εμποδίζουν την συνειδητοποίηση της νέας διεθνούς πραγματικότητας, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού που έχει τη βάση του στις διαδικασίες καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Καλλιεργούν την ψευδαίσθηση των εθνικών λύσεων. Εξαντλούνται στον εύκολο αντικυβερνητισμό την στιγμή που απαιτείται η διεθνοποίηση των αγώνων, ο συντονισμός τους σε ευρύτερες ζώνες χωρών ή σε παγκόσμιο επίπεδο.
Μόνο μέσα από μια τέτοια νέα ελπιδοφόρα προοπτική μπορεί να οικοδομηθούν όροι αναγέννησης του κινήματος, να ανατραπούν οι διεθνείς αρνητικοί συσχετισμοί και να υπάρξουν ευνοϊκότερες διευθετήσεις και των εθνικών προβλημάτων.
Την εποχή της παγκοσμιοποίησης η μόνη προοπτική είναι ένα παγκόσμιο κίνημα, πολύμορφο, πλουραλιστικό, αντίπαλο δέος της νέας τάξης πραγμάτων που θα μπορεί να αντιπαρατίθεται, να ακυρώνει επιλογές, να αποσπά ευνοϊκές επί μέρους και συνολικές νίκες, όπου το εθνικό και το διεθνές θα εννοούνται και θα υπάρχουν σε μια αδιάσπαστη ενότητα και προοπτική (περισσότερα για αυτό το θέμα στο προηγούμενο κείμενο: «τα εθνικά αδιέξοδα κι η επιζητούμενη οικουμενικότητα της πολιτικής»).
Τι μέλλει γενέσθαι;
Η σημερινή κοινωνική βάση του μνημόνιου, στην πορεία, είναι σίγουρο ότι θα συρρικνωθεί. Η Ελληνική κοινωνία θα κουρασθεί να ακούει για σκάνδαλα και να ελπίζει ότι κάτι θα διορθωθεί.
Το αν έχει περιέλθει σε μια ορισμένη κρίση, δεν σημαίνει ότι το επόμενο βήμα θάναι μια «υγιής ανάπτυξη». Άσχετα αν αυτό θέλει σήμερα να το πιστεύει.
Η εφαρμογή του μνημονίου μπορεί να συγχέεται με μια εξυγιαντική διαδικασία. Δεν είναι όμως ο ρόλος της τέτοιος.
Μήπως όμως είναι του ΔΝΤ; Της ΕΚΤ; ή της Ε.Ε.; Ούτε αυτών.
Αυτό που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι μιας μεγάλης κλίμακας αναδιανομή του εισοδήματος, με πολλούς και διάφορους τρόπους. Δεν είναι μια εξυγίανση. Είναι η ανατροπή ενός οικονομικού και κοινωνικού status. Η βίαιη αλλαγή μιας κοινωνικής συνθήκης. Μιας συνθήκης που ήταν άδικη, και που θα την διαδεχθεί μια επίσης άδικη (με μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις). Όπου οι σημερινοί υποστηριχτές του μνημόνιου δεν θα είναι οπωσδήποτε οι ευνοημένοι της νέας συνθήκης.
Τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα αποκτήσουν μια πιο ρεαλιστική διάσταση και συνάμα πιο κρίσιμη και τραγική.
Το πρόβλημα είναι να μην ακολουθήσει μια περίοδος αναζήτησης ατομικών λύσεων και παραίτησης από κάθε συλλογική διεκδίκηση και αγώνα. Αυτό βασικά.
Στον αστερισμό του μνημόνιου – περίοδος πρώτη (δεδομένα και τάσεις στην Ελληνική κοινωνία)
ΠΗΓΗ: Πολιτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
του Μήλιου Χρήστου (10 Οκτωβρίου 2010)
Το μνημόνιο αποτελεί για την Ελλάδα ένα νέο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό ορόσημο. Υπάρχει η Ελλάδα πριν και μετά το μνημόνιο. Μια εντελώς νέα πραγματικότητα που θα χρειασθεί καιρός να συνειδητοποιηθεί.
Προς το παρόν βιώνεται σαν κάτι το πρόσκαιρο, (σαν μια παρένθεση) και με έναν ανάλογο, σε τέτοιες περιπτώσεις, εμπειρικό τρόπο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και σ’ αυτή την πρώτη περίοδο του μνημονίου, καταγράφονται ορισμένα δεδομένα και διαβλέπονται κάποιες τάσεις, που σίγουρα στην πορεία πρόκειται να τροποποιηθούν.
Η κατάσταση δεν πρόκειται να παραμείνει για πολύ στο σημερινό κλίμα. Θα έχει μια δυναμική εξέλιξη, μεγάλες μεταπτώσεις και αλλαγές στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά της Ελληνικής κοινωνίας.
Στο φαντασιακό μιας διεξόδου
Μέσα στη γενική απογοήτευση που διακατέχει τους Έλληνες αυτή την περίοδο, δεν λείπει και μια αισιόδοξη στάση. Πρόκειται γι αυτή που πιστεύει ότι τελικά τα πράγματα θα διορθωθούν, ότι θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Ότι όλα όσα συνέβησαν αποτελούν μια ευκαιρία για να ξεπεράσουμε χρόνιες παθογένειες και να δρομολογήσουμε μια νέα αρχή. Ότι χρειαζόμασταν αυτή τη δοκιμασία προκειμένου να συνέλθουμε από μια καταστροφική κι αδιέξοδη πορεία.
Πρόκειται για μια στάση που θέλει να βλέπει με θετικό μάτι, κάθε αλλαγή στην κοινωνία. Που είναι, εξ αντικειμένου, υποστηρικτική της σημερινής τρέχουσας κυβερνητικής πολιτικής και του Μνημονίου.
Οι Έλληνες, στην πλειοψηφία τους, περιμένουν, αυτή την περίοδο, να ξεμπερδέψουν γενικά με τα κακώς κείμενα. Να γίνει ένα ξεκαθάρισμα τέτοιας έκτασης που να οδηγήσει στην εξαφάνιση όλων των νοσηρών καταστάσεων στο κράτος και την αγορά. Από το Κράτος της συναλλαγής να περάσουμε σε ένα κράτος της ισονομίας και της ισοπολιτείας. Από την σπατάλη στο νοικοκύρεμα, από την καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας στη χρηστή διαχείρισή της.
Ένα σημαντικό μέρος, αυτού του κόσμου, αφορά οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν περιορίζεται σε αυτούς. Εκτείνεται κύρια στα τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας που νοιώθουν ασφαλή, κατά έναν τρόπο, μέσα στις σημερινές συνθήκες, που τοποθετούν τους εαυτούς τους έξω από την κρίση και ευελπιστούν στην παραπέρα βελτίωση της θέσης τους.
Στο εσωτερικό αυτού του κόσμου υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις. Τόσο από άποψη κοινωνικής θέσης όσο και κοινωνικής συνείδησης. Περιλαμβάνει από απλά «βολεμένους» μισθωτούς μέχρι μεσαία στρώματα και επιχειρηματικούς κύκλους. Ένα ετερογενές μείγμα που πρόκειται, στην πορεία, να γνωρίσει πολλές αλλοιώσεις στην σύνθεσή του παρά τις όποιες πρόσκαιρες βεβαιότητες. Το όλο θέμα χρήζει ειδικής μελέτης και ανάλυσης.
Στατιστικά ο χώρος αυτός καλύπτει, με τα σημερινά δεδομένα, ένα σημαντικό τμήμα του Ελληνικού πληθυσμού, κι αποτελεί την « κοινωνική βάση του Μνημονίου».
Το μνημόνιο λοιπόν δεν είναι στον αέρα. Διαθέτει κοινωνικούς όρους και μάλιστα ισχυρούς. Γεγονός που υποδηλώνει: τις οικονομικές αντοχές της Ελληνικής κοινωνίας, την επίπλαστη κοινωνική ισότητα που στηρίζονταν ως τώρα σε κριτήρια κατανάλωσης, τις επερχόμενες κοινωνικές διαφοροποιήσεις, ιδιαίτερα στον χώρο των μεσαίων στρωμάτων.
Οι υπό διαμόρφωση νέοι κοινωνικοί συσχετισμοί δεν αντανακλώνται συνήθως με σαφή και ευδιάκριτο τρόπο στο πολιτικό επίπεδο. Δεν μπορούμε π.χ. να πούμε ότι οι κοινωνικές δυνάμεις που είναι υπέρ του μνημονίου εκφράζονται σήμερα μόνο μέσα από το ΠΑΣΟΚ. Ούτε το αντίθετο. Οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις μεταφέρονται έμμεσα και επηρεάζουν το πολιτικό σκηνικό με ένα γενικό τρόπο π.χ. παρέχουν σχετική υποστήριξη στην κυβέρνηση, (που έχει αναντίστοιχη φθορά σε σχέση με τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει), ενισχύουν οριακά το ΚΚΕ που πρωτοστατεί στον αγώνα ενάντια στο μνημόνιο κλπ. κλπ. Ωστόσο στο πολιτικό επίπεδο τα πράγματα παραμένουν σημαντικά αδιευκρίνιστα (τι δηλ. εκπροσωπείται, από πού και πώς).
Ιδεολογικά η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους υποστηριχτές και μη του μνημονίου είναι εντελώς δυσδιάκριτη. Ακόμα κι αυτοί που θίγονται καίρια από την εφαρμογή του μνημονίου συχνά επικυριαρχούνται από τα ιδεολογήματα των υποστηριχτών του. Π.χ. στο γενικό ζήτημα των προοπτικών, από όπου αντλεί την νομιμοποιητική του λειτουργία το μνημόνιο και η αντίστοιχη κυβερνητική πολιτική τα πράγματα φαίνεται να γέρνουν σημαντικά υπέρ τους. Ιδεολογικά δηλ. το μνημόνιο εκπροσωπεί την διέξοδο (μια τέλος πάντων διέξοδο). Την εκπροσωπεί ακόμα κι αν δεν υπάρχει.
Από την άλλη μεριά οι όποιες αντιδράσεις αδυνατούν να αντιπαραβάλουν μια άλλη προοπτική (μια τέλος πάντων προοπτική). Που όμως να είναι ικανή να λειτουργήσει σαν αντίβαρο στην «προοπτική» του μνημονίου.
Έτσι οι μάχες δίνονται σε ένα παρακάτω επίπεδο, στο άμεσα διεκδικητικό- οικονομικό, χωρίς να αποδυναμώνουν τους όρους ιδεολογικής κυριαρχίας του μνημονίου. Κι ακόμα χειρότερα. Όσες φορές επιχειρήθηκε να υποστηριχθεί μια άλλη προοπτική (στάση πληρωμών, χρεοκοπία, επαναδιαπραγμάτευση χρεών κλπ.) αυτή υστερούσε σε σχέση με το μνημόνιο καθ’ ότι δεν κέρδιζε ούτε καν… χρόνο.Κι άρα, αντικειμενικά ισχυροποιούσε τη θέση του μνημονίου.
Υπάρχει βέβαια και η προοπτική της… «λαϊκής εξουσίας» που προτείνει το ΚΚΕ κόντρα στην διαμορφωμένη πλέον ιστορική συνείδηση και τις ανάγκες αναδιατύπωσης των σύγχρονων προταγμάτων, αλλά δεν έχει πλέον όρους ευρύτερης πειθούς. Ιστορικά ο κύκλος των προταγμάτων, του προηγούμενου αιώνα, έχει κλείσει οριστικά.
Η Ελληνική κοινωνία λοιπόν τυπικά και ουσιαστικά κινείται στον αστερισμό του μνημόνιου, στο φαντασιακό μιας διεξόδου που δεν υπάρχει, που ωστόσο ορίζει τις προσδοκίες και τα ζητούμενά της. Δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί με την προοπτική ενός Εθνικού αδιέξοδου. Ούτε με την προοπτική εκχώρησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Ούτε άλλωστε κανείς επιθυμεί να της τα αποκαλύψει (από τους πολιτικούς που κινούνται κατά κανόνα βραχυπρόθεσμα, έξω από οποιαδήποτε ιστορική προοπτική).
Έτσι η κατάκτηση μιας νέας αυτογνωσίας δυσχεραίνεται τα μέγιστα. Η διέξοδος μέσω του μνημονίου παραμένει κυρίαρχη. Ως πότε όμως;
Η σκληρή πραγματικότητα
Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης είναι μέσα στις προδιαγραφές του μνημονίου (δεν είναι κάτι που το υποστηρίζουν μόνο οι επικριτές του).
Μπορεί να μειωθεί το έλλειμμα με αντίτιμο όμως μια βαθιά και καταστροφική ύφεση, με αύξηση του χρέους και της ανεργίας, με δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και συρρίκνωση της παραγωγής.
Στον χρόνο που έχει κερδίσει, εν τω μεταξύ η Ελλάδα, λόγω μνημόνιου, θα πρέπει να βρει απαντήσεις σε δύο καίρια ερωτήματα:
α) πώς θα μπορέσει να διατηρήσει το αξιόχρεό της δηλ. την δυνατότητα αποπληρωμής των χρεών της μετά το 2012 και
β) η επιζητούμενη ανάπτυξη (όπως κι αν εννοείται) από πού μπορεί να προέλθει. Υπ’ όψιν ότι η διατήρηση του αξιόχρεου προϋποθέτει υψηλούς δείκτες ανάπτυξης (υψηλότερους κατά βάσιν από το επιτόκιο δανεισμού). Πράγμα πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, για τα επόμενα χρόνια.
Οπότε;
Μόνο μια πραγματική διεθνής ανάκαμψη (όχι σαν την σημερινή) θα βοηθούσε σημαντικά στην αντιμετώπιση των Εθνικών προβλημάτων, όποια μορφή κι αν έχουν αυτά. Ενώ ένα δεύτερο κύμα ύφεσης (που θεωρείται ένα από τα πιθανά ενδεχόμενα) θα οδηγούσε σε ραγδαία επιδείνωση των ήδη οξυμένων προβλημάτων στο επίπεδο των περισσότερων Εθνικών οικονομιών.
Το μέλλον της Ελληνικής οικονομίας είναι λοιπόν άγνωστο. Το σίγουρο είναι ότι όπως με το μνημόνιο έτσι και μετά από αυτό, την όποια λύση, σε οποιαδήποτε περίπτωση, θα την δώσουν τα υπερεθνικά κέντρα που εμπλέκονται ήδη στην διαχείριση της Ελληνικής κρίσης. Αυτά θα αποφασίσουν, συνεκτιμώντας διάφορες παραμέτρους, ανάλογα με την διεθνή εξέλιξη της οικονομίας και τους κινδύνους που διαβλέπουν, για την τύχη της Ελλάδας δηλ. αν θα παρατείνουν το σημερινό καθεστώς δανεισμού, αν θα προχωρήσουν σε κάποιας μορφής επαναδιαπραγμάτευση του χρέους ή αν θα μας εγκαταλείψουν στη μοίρα μας (πτώχευση).
Το Ελληνικό πρόβλημα πάντως, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να τοποθετείται συνεχώς στις διεθνείς του διαστάσεις. Δεν είναι ένα ανεξάρτητο ζήτημα. Αποτελεί μέρος της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και σαν τέτοιο έχει αντιμετωπισθεί μέχρι τώρα και έτσι θα συνεχίσει να αντιμετωπίζεται και στο μέλλον, θετικά ή αρνητικά. Περί αυτού να μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία.
Όλες οι προτάσεις για ανεξάρτητες εθνικές πολιτικές, για έξοδο από το μνημόνιο, για άλλο «μίγμα πολιτικής» είναι φθηνές δημαγωγίες («αριστερές» και «δεξιές»). Εμποδίζουν την συνειδητοποίηση της νέας διεθνούς πραγματικότητας, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού που έχει τη βάση του στις διαδικασίες καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Καλλιεργούν την ψευδαίσθηση των εθνικών λύσεων. Εξαντλούνται στον εύκολο αντικυβερνητισμό την στιγμή που απαιτείται η διεθνοποίηση των αγώνων, ο συντονισμός τους σε ευρύτερες ζώνες χωρών ή σε παγκόσμιο επίπεδο.
Μόνο μέσα από μια τέτοια νέα ελπιδοφόρα προοπτική μπορεί να οικοδομηθούν όροι αναγέννησης του κινήματος, να ανατραπούν οι διεθνείς αρνητικοί συσχετισμοί και να υπάρξουν ευνοϊκότερες διευθετήσεις και των εθνικών προβλημάτων.
Την εποχή της παγκοσμιοποίησης η μόνη προοπτική είναι ένα παγκόσμιο κίνημα, πολύμορφο, πλουραλιστικό, αντίπαλο δέος της νέας τάξης πραγμάτων που θα μπορεί να αντιπαρατίθεται, να ακυρώνει επιλογές, να αποσπά ευνοϊκές επί μέρους και συνολικές νίκες, όπου το εθνικό και το διεθνές θα εννοούνται και θα υπάρχουν σε μια αδιάσπαστη ενότητα και προοπτική (περισσότερα για αυτό το θέμα στο προηγούμενο κείμενο: «τα εθνικά αδιέξοδα κι η επιζητούμενη οικουμενικότητα της πολιτικής»).
Τι μέλλει γενέσθαι;
Η σημερινή κοινωνική βάση του μνημόνιου, στην πορεία, είναι σίγουρο ότι θα συρρικνωθεί. Η Ελληνική κοινωνία θα κουρασθεί να ακούει για σκάνδαλα και να ελπίζει ότι κάτι θα διορθωθεί.
Το αν έχει περιέλθει σε μια ορισμένη κρίση, δεν σημαίνει ότι το επόμενο βήμα θάναι μια «υγιής ανάπτυξη». Άσχετα αν αυτό θέλει σήμερα να το πιστεύει.
Η εφαρμογή του μνημονίου μπορεί να συγχέεται με μια εξυγιαντική διαδικασία. Δεν είναι όμως ο ρόλος της τέτοιος.
Μήπως όμως είναι του ΔΝΤ; Της ΕΚΤ; ή της Ε.Ε.; Ούτε αυτών.
Αυτό που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι μιας μεγάλης κλίμακας αναδιανομή του εισοδήματος, με πολλούς και διάφορους τρόπους. Δεν είναι μια εξυγίανση. Είναι η ανατροπή ενός οικονομικού και κοινωνικού status. Η βίαιη αλλαγή μιας κοινωνικής συνθήκης. Μιας συνθήκης που ήταν άδικη, και που θα την διαδεχθεί μια επίσης άδικη (με μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις). Όπου οι σημερινοί υποστηριχτές του μνημόνιου δεν θα είναι οπωσδήποτε οι ευνοημένοι της νέας συνθήκης.
Τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα αποκτήσουν μια πιο ρεαλιστική διάσταση και συνάμα πιο κρίσιμη και τραγική.
Το πρόβλημα είναι να μην ακολουθήσει μια περίοδος αναζήτησης ατομικών λύσεων και παραίτησης από κάθε συλλογική διεκδίκηση και αγώνα. Αυτό βασικά.
Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010
Δημήτρης Καζάκης, Το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για τις 17 Οκτώβρη
Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010
Δημήτρης Καζάκης, Το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για
τις 17 Οκτώβρη
Αγαπητοί φίλοι και σ/φοι
Παίρνω το θάρρος να σας πληροφορήσω ότι στις 17 Οκτωβρίου στην Αθήνα θα γίνει η πρώτη γενική συνέλευση μιας πρωτοβουλίας που έχει την φιλοδοξία να συντονίσει και εκφράσει τις αποσπασματικές ενέργειες και κινήσεις του απλού ανένταχτου κόσμου, ο οποίος όπως έχουμε διαπιστώσει οργανώνεται και δραστηριοποιείται κατά τόπους και κατά χώρους για να αντιμετωπίσει την λαίλαπα και να αναδείξει αιτήματα που απαντούν στη συγκυρία. Η πρωτοβουλία αυτή είναι πολιτική, αλλά όχι κομματική, ούτε δέχεται στις γραμμές της οργανωμένες δυνάμεις, ή κόμματα. Δεν αποκλείει κανέναν και από πουθενά, αλλά η συμμετοχή είναι προσωπική και όχι συλλογική. Στόχος της είναι η μαζική δράση στη βάση των βασικών αιτημάτων που υπερασπιζόμαστε. Δεν έχει επίσης καμμιά εκλογική ή άλλη εμπλοκή. Η γενική συνέλευση θα γίνει στη βάση του καλέσματος που επισυνάπτω και το υπογράφουν άνθρωποι από όλους σχεδόν τους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους, από το χώρο της ΝΔ έως αναρχικοί. Η βάση της συμφωνίας είναι η άρνηση του χρέους, η έξοδος από το ευρώ, η εθνικοποίηση των τραπεζών, κοκ.
Το κείμενο που επισυνάπτω δεν είναι διακήρυξη, δεν είναι προγραμματική αναφορά, μόνο κάλεσμα. Καλεί τους πάντες, ανεξάρτητα ιδεολογικής ή κομματικής τοποθέτησης στην πάλη στη βάση της συμφωνίας τους με τα βασικά αιτήματα. Αυτή είναι και η μόνη προαπαίτηση. Καμιά άλλη. Από εκεί και πέρα η γενική συνέλευση έχει δυο βασικούς στόχους: Αφενός, να εξειδικεύσει τα βασικά αιτήματα και να διαμορφώσει τη διακήρυξη της πρωτοβουλίας όπου θα ενσωματώνονται στο μέτρο του δυνατού όλες οι διαφορετικές ευαισθησίες, οπτικές και ανησυχίες που εστιάζονται στην κοινή συμφωνία. Αφετέρου, να αναδείξει μια οργανωτική γραμματεία ανοιχτή στη λειτουργία της και στη συμμετοχή της, που θα αναλάβει να συντονίσει τις διάφορες ενέργειες και να φέρει σε επαφή αγωνιστές, κινήσεις και πρωτοβουλίες από διάφορες περιοχές.
Η 17η Οκτώβρη είναι Κυριακή πρωί και επιλέχθηκε έτσι ώστε να μπορούν να έρθουν αρκετοί από την επαρχία που έχουν δηλώσει ήδη συμμετοχή. Πρόκειται για πάνω από 250 κινήσεις και πρωτοβουλίες εντελώς διαφορετικών συνθέσεων και αποχρώσεων που για πρώτη φορά κάνουν την προσπάθεια να συντονιστούν και να ενωθούν στον κοινό αγώνα πάνω σε κοινά αιτήματα. Η συζήτηση αναμένεται έντονη και πολύ ενδιαφέρουσα.
Από κει και πέρα η πρωτοβουλία θα αναλάβει κεντρικά μια εκστρατεία ανά τη χώρα για να ενημερώσει, να διαφωτίσει, να βοηθήσει στην οργάνωση παρόμοιων κινήσεων και πρωτοβουλιών παντού όπου υπάρχει ενδιαφέρον και διάθεση. Να αισθανθούν οι χιλιάδες αγωνιστές που προσπαθούν κατά τόπους και κατά χώρους να κάνουν κάτι, ότι υπάρχει πια μια κεντρική πρωτοβουλία, συντονισμός και προσπάθεια οργάνωσης της δράσης.
Επίσης θα αναρτηθεί στο διαδύκτιο ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας, η οποία θα αποτελέσει – τουλάχιστον στην αρχή – το βασικό εργαλείο επικοινωνίας με τις τοπικές κινήσεις και πρωτοβουλίες, αλλά και αναμεταξύ μας με στόχο να συνεχιστεί η συζήτηση που θα ανοίξει στη γενική συνέλευση, να δημοσιεύονται υλικά για ενημέρωση και εξοπλισμό, κοκ.
Η πρωτοβουλία αυτή δεν έρχεται να αντιπαρατεθεί με καμμιά άλλη ανάλογη ή παρόμοια πρωτοβουλία. Αυτό που επιχειρεί να κάνει είναι να θέσει το πολιτικό ζήτημα στη βάση των βασικών αιτημάτων που απασχολούν όλη την κοινωνία και να βοηθήσει στη συγκρότηση ενός αληθινού λαϊκού μετώπου πρώτα και κύρια μέσα στον ίδιο το λαό.
Την επόμενη εβδομάδα θα κυκλοφορήσει μια πρόσκληση με όλες τις αναγκαίες πληροφορίες (τόπος και ώρα) όπου θα υπάρχουν και καμμιά 30ριά υπογραφές που θα σηματοδοτούν την ευρύτητα του εγχειρήματος και θα συνιστούν τα πρόσωπα-συνδέσμους με την πρωτοβουλία, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας μέχρι τη γεν. συνέλευση.
Ελπίζουμε στη συμμετοχή σας και περιμένουμε την άποψή σας, την όποια απορία, ή ένσταση έχετε.
Με ειλικρινείς χαιρετισμούς
Δημήτρης Καζάκης
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Η χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα εκείνα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται.
Η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ έρχεται να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.
Ποιος είναι ο στόχος αυτού του νέου καθεστώτος κατοχής; Να τεθεί η χώρα σε ιδιότυπη «καραντίνα» για να μην επεκταθεί η αποκαλούμενη «μόλυνση» και στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Το κύριο ενδιαφέρον της «τρόικας» δεν είναι η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.
Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, παραγωγοί, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Δεν φθάνει που την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει κυριολεκτικά από το υστέρημά του μιάμισι φορά το τρέχον δημόσιο χρέος, με το καθεστώς κατοχής που αποδέχθηκε η κυβέρνηση προβλέπεται μέσα στην επόμενη τριετία να το πληρώσει εξ ολοκλήρου άλλη μία φορά! Και παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί μέσα στην τριετία πάνω από 70 δις ευρώ.
Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό.
Αλήθεια τι σόι βοήθεια είναι αυτή που έρχεται να προσφέρει η «τρόικα», όταν μετά το πέρας των τριών ετών η Ελλάδα θα χρωστάει τουλάχιστον 30% περισσότερα από αυτά που χρωστάει σήμερα, ενώ η εξυπηρέτηση των χρεών της θα της κοστίζει πολύ περισσότερο; Είναι δυνατό με αυτόν τον τρόπο να ξεφύγει η Ελλάδα από τη μέγκενη της χρεωκοπίας;
Μπορούν να επιβιώσουν η χώρα και ο λαός της με αυτή την πολιτική;
Η κυβέρνηση και το καθεστώς κατοχής επιχειρούν να συγκαλύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με το «πακέτο στήριξης» και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της ΕΕ δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.
Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Αν χρειαστεί θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί η χώρα σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα απειλείται να μεταβληθεί σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημι-αυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.
Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει καθαρή από μόνος του και ιδιαιτέρως στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και αναλαμβάνουν δράση για τη διάσωση της χώρας ή θα ζήσουμε καταστάσεις τις οποίες έχουμε γνωρίσει μόνο στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας.
Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό απλώς ονειροβατεί.
Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη:
Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.
Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.
Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.
Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.
Ποια είναι η απάντηση; Μόνο μία:
Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.
Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.
Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.
Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρείας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.
Όμως η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:
1. Την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.
2. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων.
3. Την ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.
4. Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.
5. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.
Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Όλοι εμείς που υπογράφουμε το παρόν κείμενο πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα νέο ΕΑΜ, μια νέα Φιλική Εταιρεία, μια νέα Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εξαρτήσεις. Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμιά δύναμη που να μπόρεσε να του σταθεί εμπόδιο.
Αντίθετα οι αγορές, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και το πολιτικό τους προσωπικό έχουν κάθε λόγο να φοβούνται. Και είναι αλήθεια ότι τρέμουν σήμερα στην ιδέα μιας αυθεντικής λαϊκής αφύπνισης. Όχι μόνο γιατί ένας αποφασισμένος και ενωμένος λαός δεν υπήρξε ποτέ εύκολος αντίπαλος για την αντίδραση, αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ένας τέτοιος αγωνιστής λαός δεν θα βρεθεί μόνος του, απομονωμένος, αλλά σχεδόν αμέσως θα σταθούν δίπλα του, σύμμαχοι και συναγωνιστές, και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και άλλοι που στενάζουν το ίδιο κάτω από την μπότα της υπερεθνικής χρηματιστικής απολυταρχίας.
Στην προοπτική ενός τέτοιου μετώπου στρατευόμαστε και αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία να προωθήσουμε τους στόχους και την οργάνωσή του μέσα στον ίδιο τον λαό, μέσα στις οργανώσεις του, μέσα από επιτροπές κοινής δράσης σε τόπους δουλειάς και κατοικίας ανεξάρτητα από ιδεολογικές, πολιτικές και κομματικές διαφορές. Δεσμευόμαστε να παλέψουμε για την ανάδειξη της αναγκαιότητας του μετώπου αλλά και των βασικών στόχων του σε όλους τους φορείς και τις δράσεις μέσα από τις οποίες εκδηλώνεται η κίνηση των μαζών.
30/5/2010
Δημήτρης Καζάκης, Το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για
τις 17 Οκτώβρη
Αγαπητοί φίλοι και σ/φοι
Παίρνω το θάρρος να σας πληροφορήσω ότι στις 17 Οκτωβρίου στην Αθήνα θα γίνει η πρώτη γενική συνέλευση μιας πρωτοβουλίας που έχει την φιλοδοξία να συντονίσει και εκφράσει τις αποσπασματικές ενέργειες και κινήσεις του απλού ανένταχτου κόσμου, ο οποίος όπως έχουμε διαπιστώσει οργανώνεται και δραστηριοποιείται κατά τόπους και κατά χώρους για να αντιμετωπίσει την λαίλαπα και να αναδείξει αιτήματα που απαντούν στη συγκυρία. Η πρωτοβουλία αυτή είναι πολιτική, αλλά όχι κομματική, ούτε δέχεται στις γραμμές της οργανωμένες δυνάμεις, ή κόμματα. Δεν αποκλείει κανέναν και από πουθενά, αλλά η συμμετοχή είναι προσωπική και όχι συλλογική. Στόχος της είναι η μαζική δράση στη βάση των βασικών αιτημάτων που υπερασπιζόμαστε. Δεν έχει επίσης καμμιά εκλογική ή άλλη εμπλοκή. Η γενική συνέλευση θα γίνει στη βάση του καλέσματος που επισυνάπτω και το υπογράφουν άνθρωποι από όλους σχεδόν τους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους, από το χώρο της ΝΔ έως αναρχικοί. Η βάση της συμφωνίας είναι η άρνηση του χρέους, η έξοδος από το ευρώ, η εθνικοποίηση των τραπεζών, κοκ.
Το κείμενο που επισυνάπτω δεν είναι διακήρυξη, δεν είναι προγραμματική αναφορά, μόνο κάλεσμα. Καλεί τους πάντες, ανεξάρτητα ιδεολογικής ή κομματικής τοποθέτησης στην πάλη στη βάση της συμφωνίας τους με τα βασικά αιτήματα. Αυτή είναι και η μόνη προαπαίτηση. Καμιά άλλη. Από εκεί και πέρα η γενική συνέλευση έχει δυο βασικούς στόχους: Αφενός, να εξειδικεύσει τα βασικά αιτήματα και να διαμορφώσει τη διακήρυξη της πρωτοβουλίας όπου θα ενσωματώνονται στο μέτρο του δυνατού όλες οι διαφορετικές ευαισθησίες, οπτικές και ανησυχίες που εστιάζονται στην κοινή συμφωνία. Αφετέρου, να αναδείξει μια οργανωτική γραμματεία ανοιχτή στη λειτουργία της και στη συμμετοχή της, που θα αναλάβει να συντονίσει τις διάφορες ενέργειες και να φέρει σε επαφή αγωνιστές, κινήσεις και πρωτοβουλίες από διάφορες περιοχές.
Η 17η Οκτώβρη είναι Κυριακή πρωί και επιλέχθηκε έτσι ώστε να μπορούν να έρθουν αρκετοί από την επαρχία που έχουν δηλώσει ήδη συμμετοχή. Πρόκειται για πάνω από 250 κινήσεις και πρωτοβουλίες εντελώς διαφορετικών συνθέσεων και αποχρώσεων που για πρώτη φορά κάνουν την προσπάθεια να συντονιστούν και να ενωθούν στον κοινό αγώνα πάνω σε κοινά αιτήματα. Η συζήτηση αναμένεται έντονη και πολύ ενδιαφέρουσα.
Από κει και πέρα η πρωτοβουλία θα αναλάβει κεντρικά μια εκστρατεία ανά τη χώρα για να ενημερώσει, να διαφωτίσει, να βοηθήσει στην οργάνωση παρόμοιων κινήσεων και πρωτοβουλιών παντού όπου υπάρχει ενδιαφέρον και διάθεση. Να αισθανθούν οι χιλιάδες αγωνιστές που προσπαθούν κατά τόπους και κατά χώρους να κάνουν κάτι, ότι υπάρχει πια μια κεντρική πρωτοβουλία, συντονισμός και προσπάθεια οργάνωσης της δράσης.
Επίσης θα αναρτηθεί στο διαδύκτιο ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας, η οποία θα αποτελέσει – τουλάχιστον στην αρχή – το βασικό εργαλείο επικοινωνίας με τις τοπικές κινήσεις και πρωτοβουλίες, αλλά και αναμεταξύ μας με στόχο να συνεχιστεί η συζήτηση που θα ανοίξει στη γενική συνέλευση, να δημοσιεύονται υλικά για ενημέρωση και εξοπλισμό, κοκ.
Η πρωτοβουλία αυτή δεν έρχεται να αντιπαρατεθεί με καμμιά άλλη ανάλογη ή παρόμοια πρωτοβουλία. Αυτό που επιχειρεί να κάνει είναι να θέσει το πολιτικό ζήτημα στη βάση των βασικών αιτημάτων που απασχολούν όλη την κοινωνία και να βοηθήσει στη συγκρότηση ενός αληθινού λαϊκού μετώπου πρώτα και κύρια μέσα στον ίδιο το λαό.
Την επόμενη εβδομάδα θα κυκλοφορήσει μια πρόσκληση με όλες τις αναγκαίες πληροφορίες (τόπος και ώρα) όπου θα υπάρχουν και καμμιά 30ριά υπογραφές που θα σηματοδοτούν την ευρύτητα του εγχειρήματος και θα συνιστούν τα πρόσωπα-συνδέσμους με την πρωτοβουλία, ώστε όποιος θέλει να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας μέχρι τη γεν. συνέλευση.
Ελπίζουμε στη συμμετοχή σας και περιμένουμε την άποψή σας, την όποια απορία, ή ένσταση έχετε.
Με ειλικρινείς χαιρετισμούς
Δημήτρης Καζάκης
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Η χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα εκείνα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται.
Η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ έρχεται να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.
Ποιος είναι ο στόχος αυτού του νέου καθεστώτος κατοχής; Να τεθεί η χώρα σε ιδιότυπη «καραντίνα» για να μην επεκταθεί η αποκαλούμενη «μόλυνση» και στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Το κύριο ενδιαφέρον της «τρόικας» δεν είναι η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.
Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, παραγωγοί, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Δεν φθάνει που την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει κυριολεκτικά από το υστέρημά του μιάμισι φορά το τρέχον δημόσιο χρέος, με το καθεστώς κατοχής που αποδέχθηκε η κυβέρνηση προβλέπεται μέσα στην επόμενη τριετία να το πληρώσει εξ ολοκλήρου άλλη μία φορά! Και παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί μέσα στην τριετία πάνω από 70 δις ευρώ.
Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό.
Αλήθεια τι σόι βοήθεια είναι αυτή που έρχεται να προσφέρει η «τρόικα», όταν μετά το πέρας των τριών ετών η Ελλάδα θα χρωστάει τουλάχιστον 30% περισσότερα από αυτά που χρωστάει σήμερα, ενώ η εξυπηρέτηση των χρεών της θα της κοστίζει πολύ περισσότερο; Είναι δυνατό με αυτόν τον τρόπο να ξεφύγει η Ελλάδα από τη μέγκενη της χρεωκοπίας;
Μπορούν να επιβιώσουν η χώρα και ο λαός της με αυτή την πολιτική;
Η κυβέρνηση και το καθεστώς κατοχής επιχειρούν να συγκαλύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με το «πακέτο στήριξης» και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της ΕΕ δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.
Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Αν χρειαστεί θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί η χώρα σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα απειλείται να μεταβληθεί σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημι-αυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.
Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει καθαρή από μόνος του και ιδιαιτέρως στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και αναλαμβάνουν δράση για τη διάσωση της χώρας ή θα ζήσουμε καταστάσεις τις οποίες έχουμε γνωρίσει μόνο στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας.
Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό απλώς ονειροβατεί.
Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη:
Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.
Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.
Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.
Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.
Ποια είναι η απάντηση; Μόνο μία:
Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.
Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.
Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.
Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρείας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.
Όμως η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί:
1. Την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.
2. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων.
3. Την ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα.
4. Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.
5. Την αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί. Χρειάζεται η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.
Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Όλοι εμείς που υπογράφουμε το παρόν κείμενο πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα νέο ΕΑΜ, μια νέα Φιλική Εταιρεία, μια νέα Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο ορισμένων οργανώσεων ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εξαρτήσεις. Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμιά δύναμη που να μπόρεσε να του σταθεί εμπόδιο.
Αντίθετα οι αγορές, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και το πολιτικό τους προσωπικό έχουν κάθε λόγο να φοβούνται. Και είναι αλήθεια ότι τρέμουν σήμερα στην ιδέα μιας αυθεντικής λαϊκής αφύπνισης. Όχι μόνο γιατί ένας αποφασισμένος και ενωμένος λαός δεν υπήρξε ποτέ εύκολος αντίπαλος για την αντίδραση, αλλά γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ένας τέτοιος αγωνιστής λαός δεν θα βρεθεί μόνος του, απομονωμένος, αλλά σχεδόν αμέσως θα σταθούν δίπλα του, σύμμαχοι και συναγωνιστές, και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και άλλοι που στενάζουν το ίδιο κάτω από την μπότα της υπερεθνικής χρηματιστικής απολυταρχίας.
Στην προοπτική ενός τέτοιου μετώπου στρατευόμαστε και αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία να προωθήσουμε τους στόχους και την οργάνωσή του μέσα στον ίδιο τον λαό, μέσα στις οργανώσεις του, μέσα από επιτροπές κοινής δράσης σε τόπους δουλειάς και κατοικίας ανεξάρτητα από ιδεολογικές, πολιτικές και κομματικές διαφορές. Δεσμευόμαστε να παλέψουμε για την ανάδειξη της αναγκαιότητας του μετώπου αλλά και των βασικών στόχων του σε όλους τους φορείς και τις δράσεις μέσα από τις οποίες εκδηλώνεται η κίνηση των μαζών.
30/5/2010
Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010
Όλοι μαζί, ψεύτες, κλέφτες και ρουφιάνοι ....
Όλοι μαζί, ψεύτες, κλέφτες και ρουφιάνοι ....
Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010 by giorgis ·
Ετικέτες Πολιτική
Οι Ευρωπαίοι ρουφιάνοι, Πέερ Στάινμπρουκ πρώην υπουργός οικονομικών της Γερμανίας και ο Ζ. Κ. Γιούνκερ επικεφαλής του Γιούρογκρουπ τα κάρφωσαν όλα…
ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ: Οι πρώην πρωθυπουργοί, ο Γιωργάκης σαν αξιωματική αντιπολίτευση και οι ξένοι -Γερμανοί, Γάλλοι, ΕΕ και ΕΚΤ-που έκαναν τις μωρές παρθένες μετά. Όλοι ήξεραν το ύψος του δημόσιου χρέους και τα πραγματικά ελλείμματα. Σαν ΨΕΥΤΕΣ περιωπής όμως έπαιξαν το παιχνίδι τους μέχρι τέλους.
Έπαθλο η υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου και η παραχάραξη της λαϊκής ετυμηγορίας. Ποια δημοκρατία και πράσινα άλογα. Τα αφεντικά να είναι καλά! Οι ΚΛΕΦΤΕΣ δηλαδή, που έφαγαν τα δάνεια σαν δρόμους που πληρώθηκαν πολλές φορές πάνω από το κόστος τους, σαν αναθέσεις «έργων» υπερκοστολογημένων στην κάθε είδους Ζήμενς, σαν κατευθυνόμενους πολυδάπανους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, σε ολυμπιάδες μίζες και αρπαχτές, σε χρυσοπληρωμένα φάρμακα από τα ταμεία και χαριστικές οφειλές στους εργοδότες όπως και σε κάθε είδους κίνητρα σε αυτούς για να αυγατέψουν τα κέρδη τους και να ξεχειλίσουν οι καταθέσεις τους στα θησαυροφυλάκια της αλλοδαπής.
Όλοι μαζί, ψεύτες, κλέφτες και ρουφιάνοι, ένα κουβάρι αξεδιάλυτα πλεγμένο, πότε να μαλώνουν στη μοιρασιά, πότε για τα πρωτεία, πότε να στριγκλίζουν αναθέματα ο ένας στον άλλο αλλά πάντα ενωμένοι στην κοροϊδία των εργαζομένων και στην κλεψιά του μόχθου τους.
Το μόνο που τους νοιάζει τώρα είναι να εξασφαλίσουν τα λεφτά των τοκογλύφων και τους όρους για την αύξηση της κερδοφορίας των αφεντικών τους. Με την κατακρεούργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων όπως οι συλλογικές συμβάσεις αλλά και οι μειώσεις μισθών και … και…φέρνοντας την χρεοκοπία των εργαζομένων πιο κοντά.
Ή το εργατικό κίνημα θα επιβάλει την πτώση της κυβέρνησης των δοσιλόγων και τη στάση πληρωμής του χρέους ή θα κάνουν αυτοί σε λίγο ολοκληρωτική στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων!
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010 by giorgis ·
Ετικέτες Πολιτική
Οι Ευρωπαίοι ρουφιάνοι, Πέερ Στάινμπρουκ πρώην υπουργός οικονομικών της Γερμανίας και ο Ζ. Κ. Γιούνκερ επικεφαλής του Γιούρογκρουπ τα κάρφωσαν όλα…
ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ: Οι πρώην πρωθυπουργοί, ο Γιωργάκης σαν αξιωματική αντιπολίτευση και οι ξένοι -Γερμανοί, Γάλλοι, ΕΕ και ΕΚΤ-που έκαναν τις μωρές παρθένες μετά. Όλοι ήξεραν το ύψος του δημόσιου χρέους και τα πραγματικά ελλείμματα. Σαν ΨΕΥΤΕΣ περιωπής όμως έπαιξαν το παιχνίδι τους μέχρι τέλους.
Έπαθλο η υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου και η παραχάραξη της λαϊκής ετυμηγορίας. Ποια δημοκρατία και πράσινα άλογα. Τα αφεντικά να είναι καλά! Οι ΚΛΕΦΤΕΣ δηλαδή, που έφαγαν τα δάνεια σαν δρόμους που πληρώθηκαν πολλές φορές πάνω από το κόστος τους, σαν αναθέσεις «έργων» υπερκοστολογημένων στην κάθε είδους Ζήμενς, σαν κατευθυνόμενους πολυδάπανους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, σε ολυμπιάδες μίζες και αρπαχτές, σε χρυσοπληρωμένα φάρμακα από τα ταμεία και χαριστικές οφειλές στους εργοδότες όπως και σε κάθε είδους κίνητρα σε αυτούς για να αυγατέψουν τα κέρδη τους και να ξεχειλίσουν οι καταθέσεις τους στα θησαυροφυλάκια της αλλοδαπής.
Όλοι μαζί, ψεύτες, κλέφτες και ρουφιάνοι, ένα κουβάρι αξεδιάλυτα πλεγμένο, πότε να μαλώνουν στη μοιρασιά, πότε για τα πρωτεία, πότε να στριγκλίζουν αναθέματα ο ένας στον άλλο αλλά πάντα ενωμένοι στην κοροϊδία των εργαζομένων και στην κλεψιά του μόχθου τους.
Το μόνο που τους νοιάζει τώρα είναι να εξασφαλίσουν τα λεφτά των τοκογλύφων και τους όρους για την αύξηση της κερδοφορίας των αφεντικών τους. Με την κατακρεούργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων όπως οι συλλογικές συμβάσεις αλλά και οι μειώσεις μισθών και … και…φέρνοντας την χρεοκοπία των εργαζομένων πιο κοντά.
Ή το εργατικό κίνημα θα επιβάλει την πτώση της κυβέρνησης των δοσιλόγων και τη στάση πληρωμής του χρέους ή θα κάνουν αυτοί σε λίγο ολοκληρωτική στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων!
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Τι εννοεί ο «σύντροφος» Μπαρόζο; Άκης Τζάρας
Τι εννοεί ο «σύντροφος» Μπαρόζο;
Πολιτική
Καθώς η ελληνική οικονομία βυθίζεται σε ύφεση, χωρίς να έχει αποφύγει το ενδεχόμενο κατάρρευσης, ο σκληρός πυρήνας του ευρωπαΐκού κεφαλαίου αναζητά τρόπους θωράκισης του εποικοδομήματος του από τη μετάδοση της κρίσης. Ο γαλλογερμανικός άξονας στην, τελευταία ίσως, απόπειρα του να πορευτεί ενιαία σχεδιάζει μηχανισμό επιβολής κυρώσεων σε χώρες με υψηλά ελλείμματα και χρέη. Ουσιαστικά κάθε χώρα-παραβάτης θα στερείται του δικαιώματος ψήφου και δε θα λαμβάνει ευρωπαΐκά κονδύλια. Με απλά λόγια κι αυτό θα ισχύει (αν ισχύσει) για το σύνολο της ΕΕ, τα απείθαρχα μέλη θα έχουν μόνο υποχρεώσεις και κανένα όφελος από τη συμμετοχή τους στους υπερεθνικούς οργανισμούς (ΕΕ-Ευρωζώνη). Πρόκειται για σκλήρυνση της ΕΕ ή καλύτερα για άτυπο μηχανισμό αποπομπής μελών. Φυσικά αν το γαλλογερμανικό κεφάλαιο ευελπιστεί πως έτσι θα θωρακιστεί από την επέλαση της κρίσης, το επόμενο κύμα της παγκόσμιας ύφεσης θα συντρίψει αυτές τις ιμπεριαλιστικές αυταπάτες.
Φράνκο, Παπαδόπουλος, Σαλαζάρ...
Κι ενώ ο μηχανισμός διάσωσης των 750 δις αποδεικνύεται μέσο για το τσάκισμα των κατακτήσεων του ευρωπαΐκού προλεταριάτου, όλες οι κυβερνήσεις ανακοινώνουν μέτρα λιτότητας ως τη βίαιη απάντηση στην κρίση, αναμένοντας κοινωνικές αντιδράσεις, ο Μπαρόζο δηλώνει μάλλον απερίφραστα πως οι χώρες του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) θα δυσκολευτούν να διατηρήσουν τη δημοκρατία, όσο η κρίση θα συνεχίζεται! Ο κύριος κομισιόν εκφράζει δηλαδή την άποψη πως η αλλαγή στις σχέσεις εκμετάλλευσης είναι πιθανό να βρει το αντίστοιχο της στο κρατικό-πολιτικό εποικοδόμημα. Οι αστικές τάξεις αντιλαμβάνονται πια πως η αστική δημοκρατία αντανακλούσε έναν ταξικό συσχετισμό και ευρύτερα μια κοινωνική ισορροπία, που δεν υφίσταται πια. Η αστική δημοκρατία είναι χρήσιμη, καθώς διαχέει στην κοινωνία την ηγεμονία της αστικής τάξης μέσω της φαντασίωσης της συμμετοχής στα κοινά. Η ύπαρξη μεσαίας τάξης, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου των εργατών αποτελούν τις υλικές προΰποθέσεις για τη δημιουργία ενός φαντασιακού που παίρνει τη μορφή του πατριωτισμού και εξασφαλίζει την απαραίτητη συναίνεση. Για τις μειοψηφίες που δυσανασχετούν και διαμαρτύρονται και για τους κάθε λογής απόκληρους η αστική δημοκρατία δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Τώρα όμως που οι προσδοκίες των πολλών για άνοδο και επιτυχία διαψεύδονται η μία μετά την άλλη, που η μεσαία τάξη εκμηδενίζεται και η εργατική έχει πια τα δικαιώματα των προπαππούδων της, η δημοκρατία αποδεικνύεται πολύπλοκη και αντιλειτουργική. Μπορεί να πάει στο περιθώριο και να εγγυηθούν την εξουσία το σπαθί και το τουφέκι που ακόμα και στην αστική δημοκρατία κατέχουν περίοπτη θέση.
Αν το σχέδιο εξόδου της αντίδρασης από την κρίση απαιτεί τη διάλυση του όποιου κράτους πρόνοιας, αν οι εργαζόμενοι στερηθούν κάθε δικαιώματος τους, ποιος πιστεύει πως μπορεί να διατηρηθεί το κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώματα; Ειδικά όταν την τελευταία δεκαετία η προληπτική αντεπανάσταση με το όνομα πόλεμος κατά της τρομοκρατίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη;
Η κρίση που διανύει τον τρίτο της χρόνο είναι συστημική, άσχετα αν η αιχμή της είναι η κρίση του χρέους. Τούτο σημαίνει πως δεν πρόκειται απλά για την πτώση της κερδοφορίας, αλλά για την ίδια την επιβίωση και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος. Το αστικό κράτος είναι ο θεματοφύλακας των καπιταλιστικών σχέσεων και πουθενά δεν είναι γραμμένο σε κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο πως ο καπιταλισμός αναγνωρίζει μόνο το δημοκρατικό τρόπο πολιτικής διαχείρισης. Δεν χρειάζεται να πάμε πίσω στο χρόνο και στο σήμερα κλασικές δικτατορίες ανά τον κόσμο απολαμβάνουν το σεβασμό και την εμπιστοσύνη της διεθνούς του κεφαλαίου, εφόσον εξυπηρετούν τα συμφέροντα της.
...και Ευρώπη κράτος υπηκόων
Μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως ο Μπαρόζο εξέφρασε απλά την ανησυχία του ή πως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά. Καμία διαφωνία πάνω σε αυτό. Ας υπενθυμίσουμε πάντως πως ο φασισμός, ο ναζισμός και οι χούντες χωρίς να είναι φυσικά το ίδιο είναι αποτελέσματα της κοινωνικής δυναμικής και όχι κάποιων σκοτεινών συνωμοσιών. Οι εκτροπές (sic) απο το δημοκρατικό δρόμο συμβαίνουν όταν τα διάφορα πολιτικά σχέδια των κυρίαρχων ακυρώνονται το ένα μετά το άλλο και μια μερίδα της αστικής τάξης, η πιο αποφασισμένη, προκρίνει μέσα στο γενικό πολιτικό χάος την αυταρχική λύση. Από αυτήν την άποψη ο δικτατορικός τρόπος εξουσίας διατηρείται πάντα ως εναλλακτική και δεν έχει ξεπεραστεί ιστορικά.
Φυσικά η πραγματικότητα δεν κινείται σχηματικά και από αυτήν την άποψη η αναίρεση της αστικής δημοκρατίας ως το σημείο εξαφάνισης της δεν αποτελεί ούτε μονόδρομο, ούτε σιδερένια νομοτέλεια. Εξάλλου η καπιταλιστική νομιμότητα αποτελεί μια σχετική έννοια που οι ελίτ μπορούν να την ερμηνεύουν κατά το δοκούν, χωρίς να την καταργούν ολοκληρωτικά.
Σε αυτό το πλαίσιο και συμπληρωματικά στα νομοθετήματα των τελευταίων ετών που θωράκισαν το νομικό πλαίσιο του ευρωπαϊκού αστισμού, η ΕΕ αποφάσισε τη γενικευμένη παρακολούθηση ατόμων, κινημάτων, ομάδων που αντιτάσσονται στο στάτους κβο. Με μέσα τις μαζικές υποκλοπές, τη συλλογή στοιχείων μέσω ερωτηματολογίων για συμπεριφορές, ιδέες, φιλικές συναναστροφές και την αγαστή συνεργασία όλων των ευρωπαίων μπάτσων και πρακτόρων, θα δημιουργηθεί μια τεράστια βάση δεδομένων με τους εν δυνάμει εχθρούς του καθεστώτος. Κι αν για τους μετανάστες ή όσους το κράτος αποκαλεί τρομοκράτες ή για το πιο ριζοσπαστικό τμήμα των κινημάτων το φακέλωμα ήταν πάντα συνήθης πρακτική, το εύρος του ολοκληρωτικού αυτού εγχειρήματος μάλλον δείχνει πως η έννοια του πολίτη παραχωρεί τη θέση της σε κείνη του υπηκόου. Υπήκοοι που είναι πρόθυμοι να αναγνωρίσουν όχι το μονοπώλιο της κρατικής βίας αλλά και τον απόλυτο έλεγχο των πεποιθήσεων τους από τα πιο (παρα)κρατικά κέντρα εξουσίας. Δεν είναι τόσο η ποινικοποίηση των πολιτικών ιδεών, αυτή έχει νομοθετηθεί από το 2005 με την ποινικοποίηση του εγκωμιασμού της τρομοκρατίας. Είναι περισσότερο πως τα κράτη εμπλουτίζουν τις λίστες των μελλοντικών προληπτικών τους συλλήψεων (τι άλλο σημαίνει η αξιολόγηση των στοιχείων αυτών θα οδηγήσει αυτόματα σε τακτική επιχειρησιακή διαδικασία λήψης αποφάσεων)κι αυτό εν όψει πιθανών κοινωνικών αναταραχών ενάντια στο νέο μεσαίωνα. Τυχαίο; δε νομίζω που λέει και μια διαφήμιση των ημερών.
Ένας-ένας οι μύθοι που συνόδεψαν το ευρωπαϊκό εγχείρημα καταρρέουν. Η νομισματική και οικονομική σταθερότητα, η αλληλεγγύη, το κράτος πρόνοιας, το δημοκρατικό κεκτημένο. Βρισκόμαστε στην αρχή ακόμα μιας διαδικασίας και κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει πως θα ολοκληρωθεί. Ειδικά όταν η έκβαση της λαμβάνει χώρα σε ένα ρευστό αντιφατικό περιβάλλον και εξαρτάται από μάχες και συγκρούσεις. Κανείς δεν ισχυρίζεται πως οι αστικές τάξεις έχουν ένα ξεκάθαρο ενιαίο σχέδιο ή πως η Ιστορία εξελίσσεται με επαναλαμβανόμενους αυτοματισμούς: οικονομική κρίση, πόλεμος, επανάσταση ή φασισμός. Η κατάρρευση της προηγούμενης ισορροπίας αφήνει όμως ένα κενό που γρήγορα θα καλυφθεί. Οι εξεγέρσεις που πιθανότατα θα συμβούν αν περιοριστούν σε ένα βίαιο δίκαιο ξέσπασμα θα σβήσουν. Αν η Αριστερά και οι δυνάμεις της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν κινηθούν με τόλμη στο σήμερα, τότε οι δυνάμεις της πιο βαθιάς αντίδρασης-είτε χούντες, είτε αυταρχικές δημοκρατίες έκτακτης ανάγκης, θα επαναλάβουν την ιστορία όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία.
Άκης Τζάρας
http://avantgarde.ks-ee.org/node/77
Πολιτική
Καθώς η ελληνική οικονομία βυθίζεται σε ύφεση, χωρίς να έχει αποφύγει το ενδεχόμενο κατάρρευσης, ο σκληρός πυρήνας του ευρωπαΐκού κεφαλαίου αναζητά τρόπους θωράκισης του εποικοδομήματος του από τη μετάδοση της κρίσης. Ο γαλλογερμανικός άξονας στην, τελευταία ίσως, απόπειρα του να πορευτεί ενιαία σχεδιάζει μηχανισμό επιβολής κυρώσεων σε χώρες με υψηλά ελλείμματα και χρέη. Ουσιαστικά κάθε χώρα-παραβάτης θα στερείται του δικαιώματος ψήφου και δε θα λαμβάνει ευρωπαΐκά κονδύλια. Με απλά λόγια κι αυτό θα ισχύει (αν ισχύσει) για το σύνολο της ΕΕ, τα απείθαρχα μέλη θα έχουν μόνο υποχρεώσεις και κανένα όφελος από τη συμμετοχή τους στους υπερεθνικούς οργανισμούς (ΕΕ-Ευρωζώνη). Πρόκειται για σκλήρυνση της ΕΕ ή καλύτερα για άτυπο μηχανισμό αποπομπής μελών. Φυσικά αν το γαλλογερμανικό κεφάλαιο ευελπιστεί πως έτσι θα θωρακιστεί από την επέλαση της κρίσης, το επόμενο κύμα της παγκόσμιας ύφεσης θα συντρίψει αυτές τις ιμπεριαλιστικές αυταπάτες.
Φράνκο, Παπαδόπουλος, Σαλαζάρ...
Κι ενώ ο μηχανισμός διάσωσης των 750 δις αποδεικνύεται μέσο για το τσάκισμα των κατακτήσεων του ευρωπαΐκού προλεταριάτου, όλες οι κυβερνήσεις ανακοινώνουν μέτρα λιτότητας ως τη βίαιη απάντηση στην κρίση, αναμένοντας κοινωνικές αντιδράσεις, ο Μπαρόζο δηλώνει μάλλον απερίφραστα πως οι χώρες του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) θα δυσκολευτούν να διατηρήσουν τη δημοκρατία, όσο η κρίση θα συνεχίζεται! Ο κύριος κομισιόν εκφράζει δηλαδή την άποψη πως η αλλαγή στις σχέσεις εκμετάλλευσης είναι πιθανό να βρει το αντίστοιχο της στο κρατικό-πολιτικό εποικοδόμημα. Οι αστικές τάξεις αντιλαμβάνονται πια πως η αστική δημοκρατία αντανακλούσε έναν ταξικό συσχετισμό και ευρύτερα μια κοινωνική ισορροπία, που δεν υφίσταται πια. Η αστική δημοκρατία είναι χρήσιμη, καθώς διαχέει στην κοινωνία την ηγεμονία της αστικής τάξης μέσω της φαντασίωσης της συμμετοχής στα κοινά. Η ύπαρξη μεσαίας τάξης, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου των εργατών αποτελούν τις υλικές προΰποθέσεις για τη δημιουργία ενός φαντασιακού που παίρνει τη μορφή του πατριωτισμού και εξασφαλίζει την απαραίτητη συναίνεση. Για τις μειοψηφίες που δυσανασχετούν και διαμαρτύρονται και για τους κάθε λογής απόκληρους η αστική δημοκρατία δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Τώρα όμως που οι προσδοκίες των πολλών για άνοδο και επιτυχία διαψεύδονται η μία μετά την άλλη, που η μεσαία τάξη εκμηδενίζεται και η εργατική έχει πια τα δικαιώματα των προπαππούδων της, η δημοκρατία αποδεικνύεται πολύπλοκη και αντιλειτουργική. Μπορεί να πάει στο περιθώριο και να εγγυηθούν την εξουσία το σπαθί και το τουφέκι που ακόμα και στην αστική δημοκρατία κατέχουν περίοπτη θέση.
Αν το σχέδιο εξόδου της αντίδρασης από την κρίση απαιτεί τη διάλυση του όποιου κράτους πρόνοιας, αν οι εργαζόμενοι στερηθούν κάθε δικαιώματος τους, ποιος πιστεύει πως μπορεί να διατηρηθεί το κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώματα; Ειδικά όταν την τελευταία δεκαετία η προληπτική αντεπανάσταση με το όνομα πόλεμος κατά της τρομοκρατίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη;
Η κρίση που διανύει τον τρίτο της χρόνο είναι συστημική, άσχετα αν η αιχμή της είναι η κρίση του χρέους. Τούτο σημαίνει πως δεν πρόκειται απλά για την πτώση της κερδοφορίας, αλλά για την ίδια την επιβίωση και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος. Το αστικό κράτος είναι ο θεματοφύλακας των καπιταλιστικών σχέσεων και πουθενά δεν είναι γραμμένο σε κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο πως ο καπιταλισμός αναγνωρίζει μόνο το δημοκρατικό τρόπο πολιτικής διαχείρισης. Δεν χρειάζεται να πάμε πίσω στο χρόνο και στο σήμερα κλασικές δικτατορίες ανά τον κόσμο απολαμβάνουν το σεβασμό και την εμπιστοσύνη της διεθνούς του κεφαλαίου, εφόσον εξυπηρετούν τα συμφέροντα της.
...και Ευρώπη κράτος υπηκόων
Μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως ο Μπαρόζο εξέφρασε απλά την ανησυχία του ή πως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά. Καμία διαφωνία πάνω σε αυτό. Ας υπενθυμίσουμε πάντως πως ο φασισμός, ο ναζισμός και οι χούντες χωρίς να είναι φυσικά το ίδιο είναι αποτελέσματα της κοινωνικής δυναμικής και όχι κάποιων σκοτεινών συνωμοσιών. Οι εκτροπές (sic) απο το δημοκρατικό δρόμο συμβαίνουν όταν τα διάφορα πολιτικά σχέδια των κυρίαρχων ακυρώνονται το ένα μετά το άλλο και μια μερίδα της αστικής τάξης, η πιο αποφασισμένη, προκρίνει μέσα στο γενικό πολιτικό χάος την αυταρχική λύση. Από αυτήν την άποψη ο δικτατορικός τρόπος εξουσίας διατηρείται πάντα ως εναλλακτική και δεν έχει ξεπεραστεί ιστορικά.
Φυσικά η πραγματικότητα δεν κινείται σχηματικά και από αυτήν την άποψη η αναίρεση της αστικής δημοκρατίας ως το σημείο εξαφάνισης της δεν αποτελεί ούτε μονόδρομο, ούτε σιδερένια νομοτέλεια. Εξάλλου η καπιταλιστική νομιμότητα αποτελεί μια σχετική έννοια που οι ελίτ μπορούν να την ερμηνεύουν κατά το δοκούν, χωρίς να την καταργούν ολοκληρωτικά.
Σε αυτό το πλαίσιο και συμπληρωματικά στα νομοθετήματα των τελευταίων ετών που θωράκισαν το νομικό πλαίσιο του ευρωπαϊκού αστισμού, η ΕΕ αποφάσισε τη γενικευμένη παρακολούθηση ατόμων, κινημάτων, ομάδων που αντιτάσσονται στο στάτους κβο. Με μέσα τις μαζικές υποκλοπές, τη συλλογή στοιχείων μέσω ερωτηματολογίων για συμπεριφορές, ιδέες, φιλικές συναναστροφές και την αγαστή συνεργασία όλων των ευρωπαίων μπάτσων και πρακτόρων, θα δημιουργηθεί μια τεράστια βάση δεδομένων με τους εν δυνάμει εχθρούς του καθεστώτος. Κι αν για τους μετανάστες ή όσους το κράτος αποκαλεί τρομοκράτες ή για το πιο ριζοσπαστικό τμήμα των κινημάτων το φακέλωμα ήταν πάντα συνήθης πρακτική, το εύρος του ολοκληρωτικού αυτού εγχειρήματος μάλλον δείχνει πως η έννοια του πολίτη παραχωρεί τη θέση της σε κείνη του υπηκόου. Υπήκοοι που είναι πρόθυμοι να αναγνωρίσουν όχι το μονοπώλιο της κρατικής βίας αλλά και τον απόλυτο έλεγχο των πεποιθήσεων τους από τα πιο (παρα)κρατικά κέντρα εξουσίας. Δεν είναι τόσο η ποινικοποίηση των πολιτικών ιδεών, αυτή έχει νομοθετηθεί από το 2005 με την ποινικοποίηση του εγκωμιασμού της τρομοκρατίας. Είναι περισσότερο πως τα κράτη εμπλουτίζουν τις λίστες των μελλοντικών προληπτικών τους συλλήψεων (τι άλλο σημαίνει η αξιολόγηση των στοιχείων αυτών θα οδηγήσει αυτόματα σε τακτική επιχειρησιακή διαδικασία λήψης αποφάσεων)κι αυτό εν όψει πιθανών κοινωνικών αναταραχών ενάντια στο νέο μεσαίωνα. Τυχαίο; δε νομίζω που λέει και μια διαφήμιση των ημερών.
Ένας-ένας οι μύθοι που συνόδεψαν το ευρωπαϊκό εγχείρημα καταρρέουν. Η νομισματική και οικονομική σταθερότητα, η αλληλεγγύη, το κράτος πρόνοιας, το δημοκρατικό κεκτημένο. Βρισκόμαστε στην αρχή ακόμα μιας διαδικασίας και κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει πως θα ολοκληρωθεί. Ειδικά όταν η έκβαση της λαμβάνει χώρα σε ένα ρευστό αντιφατικό περιβάλλον και εξαρτάται από μάχες και συγκρούσεις. Κανείς δεν ισχυρίζεται πως οι αστικές τάξεις έχουν ένα ξεκάθαρο ενιαίο σχέδιο ή πως η Ιστορία εξελίσσεται με επαναλαμβανόμενους αυτοματισμούς: οικονομική κρίση, πόλεμος, επανάσταση ή φασισμός. Η κατάρρευση της προηγούμενης ισορροπίας αφήνει όμως ένα κενό που γρήγορα θα καλυφθεί. Οι εξεγέρσεις που πιθανότατα θα συμβούν αν περιοριστούν σε ένα βίαιο δίκαιο ξέσπασμα θα σβήσουν. Αν η Αριστερά και οι δυνάμεις της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν κινηθούν με τόλμη στο σήμερα, τότε οι δυνάμεις της πιο βαθιάς αντίδρασης-είτε χούντες, είτε αυταρχικές δημοκρατίες έκτακτης ανάγκης, θα επαναλάβουν την ιστορία όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία.
Άκης Τζάρας
http://avantgarde.ks-ee.org/node/77
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)