Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010
ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ - ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ!
Πηγή: iSKRA
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ FUND ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
ΕΚΔΟΣΗ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ!
Εντυπωσιάζουν οι προβλέψεις της Pimco (θυγατρική της Allianz), σχετικά με τις προοπτικές της Ελλάδας, της Ιρλανδίαςκαι της Πορτογαλίας αλλά και σχετικά με την έκδοσηευρωομολόγων. Οι προβλέψεις της Pimco, έχουν μια ιδιαίτερη αξία καθώς διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους $ 1 τρις(!),αποτελώντας το μεγαλύτερο επενδυτικό fund ομολόγων στον κόσμο. Το κεφάλαια αυτά αντιστοιχούν στο τετραπλάσιο του ΑΕΠ της Ελλάδος για το 2009!
Οι προβλέψεις τις οποίες θα παραθέσουμε, ευθύς αμέσως, εκφράστηκαν μέσω συνέντευξης στην γερμανική εφημερίδα Die Welt, του διαχειριστή του χαρτοφυλακίου της Pimco Europe, Άντριου Μπόσομγουερθ. Όπως δήλωσε ο κ. Μπόσομγουερθ, «Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, χωρίς το δικό τους νόμισμα ή μεταβιβάσεις σημαντικών κεφαλαίων, δεν θα ξανασταθούν στα πόδια τους». Ως γνωστόν, οι σημαντικές κεφαλαιακές μεταβιβάσεις δεν αποτελούν ρεαλιστική επιλογή στην σημερινή συγκυρία, επομένως σύμφωνα με την οπτική του στελέχους της Pimco, μοναδική λύση είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη.
Η επιχειρηματολογία του στελέχους της Pimco, βασίζεται στο γεγονός πως η έξοδος από το ευρώ θα έδινε τη δυνατότητα τόνωσης των εξαγωγών διαμέσου της νομισματικής υποτίμησης. Βέβαια προς αποφυγή... παρεξηγήσεων, ο κ. Μπόσομγουερθ, ξεκαθαρίζει πως μετά την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης οι χώρες αυτές θα μπορούσαν να... επανενταχτούν στην ΟΝΕ!
Σύμφωνα, πάντως με το στέλεχος της Pimco, η Ισπανία, η Ιταλία και το Βέλγιο, δεν θα χρειαστεί να εξέλθουν της ΟΝΕ, στο βαθμό βέβαια που έχουν ισχυρή βοήθεια από τους εταίρους τους. Ως «βοήθεια», στη συγκεκριμένη περίπτωση, ορίζεται (και λανθασμένα όπως έχουμε δείξει στην ΙΣΚΡΑ, βλέπε περισσότερα πατώντας εδώ) το ημίμετρο της έκδοσης ευρωομολόγων «λιγότερο ή περισσότερο μακροπρόθεσμα», παρά την άρνηση της Γερμανίας και της Γαλλίας, να δανείζονται με υψηλότερο επιτόκιο από ότι σήμερα
Αναφερόμενος, στο Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης, θεωρεί πως δεν θα καταφέρει να αποδώσει τα αναμενόμενα, δηλαδή να ησυχάσει τις αγορές ομολόγων και να ρίξει τα spreads. Όπως δήλωσε, χαρακτηριστικά, ο κ. κ. Μπόσομγουερθ «Επειδή οι αγορές δεν εμπιστεύονται ότι χώρες όπως Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία θα μπορέσουν σε μόνιμη βάση να εξυπηρετήσουν το χρέος τους, θα συνεχίσουν το σενάριο της πτώχευσης, παρόλα τα δάνεια του ΔΝΤ και της ΕΕ.
Προβλέψεις με ιδιαίτερη αξία
Οι συγκεκριμένες προβλέψεις της Pimco, ουσιαστικά εξηγούν, το γιατί ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης, θα επιφέρει μόνο βάρβαρες επιτηρήσεις και σκληρά μέτρα χωρίς να επιφέρει το αποτέλεσμα, το οποίο προπαγανδίζουν οι υποστηρικτές τους.
Πολύ απλά, ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης δεν ασχολείται με το πρωτογενές πρόβλημα, δηλαδή με τις μακροοικονομικές ανισορροπίες μεταξύ των ισχυρών και των περιφερειακών κρατών – μελών της Ευρωζώνης. Ανισορροπίες οι οποίες προϋπήρχαν αλλά ενισχύονται έτει περαιτέρω εξαιτίας ακριβώς της ύπαρξης της Ευρωζώνης. Και είναι αυτές οι ανισσοροπίες που κατέληξαν στη σημερινή κρίση χρέους. Πώς γίνεται η Ελλάδα (με μεσαίου μεγέθους δημόσιο τομέα) και η Ιρλανδία (με μικρού μεγέθους δημόσιο τομέα) να έχουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα;
Ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης, ασχολείται μόνο με την καταπολέμηση των επιφανειακών αποτελεσμάτων τιμωρώντας ολόκληρες οικονομίες και κοινωνίες επιβάλλοντας «μνημονιακά μέτρα» και αέναη επιτήρηση, αντί ενός επαχθούς διακρατικού δανεισμού προκειμένου η Ευρωζώνη να μη χάσει κομμάτια της! Η μόνη προσδοκία των ευρωπαίων ηγετών είναι πως έτσι θα υπάρχει ανάκαμψη για τα καπιταλιστικά κέρδη δια της «κινεζοποίησης» όλης της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Το συγκεκριμένο σενάριο είναι όμως όχι απλά απάνθρωπο αλλά προεξοφλείται και ως ανέφικτο από τις αγορές, όπως εξηγεί ουσιαστικά η Pimco!
Οι προβλέψεις της Pimco, προδιαγράφουν και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια τα οποία θα παιχτούν στις αγορές ομολόγων το αμέσως επόμενο διάστημα, κα στα οποία φαίνεται πως επενδύει η Pimco! Όπως πάντα, έτσι και τώρα οι αγορές, θα κερδοσκοπήσουν πάνω σε ένα υπαρκτό πρόβλημα, επιταχύνοντας εξελίξεις! Επομένως, μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας ή και άλλων χωρών από την Ευρωζώνη, θα αποδοθεί από την πολιτική ελίτ σε κερδοσκοπικά παιχνίδια, των αγορών, αποσιωπώντας σκόπιμα τις δικές τους ευθύνες!
Εδώ βέβαια παραμένει για εμάς ένα σημαντικό ερώτημα. Ήταν δυνατόν οι χώρες της ΕΕ και της Ευρωζώνης να είχαν καταλήξει σε μια άλλου τύπου απόφαση, η οποία θα απαντούσε ουσιαστικά στις βαθύτερες αιτίες της κρίσης χρέους; Σε αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι αρνητική καθώς θα προϋπέθετε την ολική αλλαγή της βαθύτερης φύσης της ΕΕ, από μια ένωση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και περιφερειακών χωρών, σε μια Ένωση των Λαών, που θα βασιζόταν στις αξίες της αλληλεγγύης και της ουσιαστικής συνεργασίας.
Κάτι τέτοιο είναι απλά... ανέφικτο όπως διδάσκει και η θεωρία αλλά και η ίδια η εμπειρία 20 ετών από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αντίθετα, μια πραγματική Ένωση των λαών της Ευρώπης, μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την αποδέσμευση χωρών από την Ευρωζώνη και φυσικά την ίδια την ΕΕ. Χώρες των οποίων η αποδέσμευση θα έρθει ως αποτέλεσμα νικηφόρων εργατικών και κοινωνικών αγώνων, που θα έχουν δοθεί κάτω από τις σημαίες της προόδου και του σοσιαλισμού!
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 7:13 μ.μ.
Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010
ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΜΑΣ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΖΕΤΑΙ
Βαθύ Κόκκινο » Πολιτική » Η λεηλασία συνεχίζεται
Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010Η λεηλασία συνεχίζεται
ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΜΑΣ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΖΕΤΑΙ
Εάν κρίνουμε από την επιχειρηματολογία του κ. Παπανδρέου και του υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ο κρατικός προϋπολογισμός του 2011 βάζει τα θεμέλια για τη σταθερή και δυναμική ανάπτυξη της οικονομίας. Μια ματιά στις βασικές παραδοχές στις οποίες στηρίζεται ο κρατικός προϋπολογισμός του 2011 μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα ενισχυθούν τα φαινόμενα ύφεσης στην οικονομία και θα μεγαλώσουν τα κοινωνικά προβλήματα.
Το 2010 σημειώθηκε πτώση του ΑΕΠ κατά 4,2%, η οποία ξεπέρασε και τον αρνητικό προγραμματισμό της τρόικας και της κυβέρνησης. Το 2011 προβλέπεται νέα πτώση του ΑΕΠ κατά 3%, η οποία είναι εξαιρετικά πιθανό να αποδειχθεί μεγαλύτερη.
Η ενίσχυση των φαινομένων ύφεσης θα αυξήσει την ανεργία κατά περίπου 25%, στο 15% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Το εκπληκτικό είναι ότι ο προϋπολογισμός προβλέπει -βάσει των δεσμεύσεων του μνημονίου- μεγάλη μείωση των επιδομάτων ανεργίας, ώστε να μην υπάρξει δημοσιονομική επιβάρυνση από την αύξηση του αριθμού των ανέργων κατά εκατοντάδες χιλιάδες.
Ύφεση, «λουκέτα», ανεργία, αποκλίσεις από τους στόχους για τα έσοδα και τις δαπάνες, νέα «διορθωτικά» μέτρα λιτότητας. Αυτό είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κρατικός προϋπολογισμός του 2011.
Έπαινοι πριν από το «κραχ»
Οι εκπρόσωποι των πιστωτών του ελληνικού Δημοσίου δείχνουν ενθουσιασμένοι με τις επιδόσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου και τον κρατικό προϋπολογισμό του 2011. Θέλουν να εκπαιδεύσουν τους λαούς στην οικονομική και κοινωνική τιμωρία προκειμένου να μην τεθεί το πολιτικό ζήτημα ποιος, επιτέλους, φταίει για την κρίση που διέρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία δύο χρόνια και ποια είναι η σχέση των πολιτικών ηγετών με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που παίρνουν τις αποφάσεις.
Αυτοί που συγχαίρουν τον κ. Παπανδρέου και τους συνεργάτες του γνωρίζουν ότι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Από εκεί που δήλωναν βέβαιοι για την έγκαιρη αποπληρωμή του δανείου των 110 δισ. ευρώ βάσει του αρχικού χρονοδιαγράμματος που συμφωνήθηκε, δέχονται τώρα τη χρονική επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου. Σήμερα δηλώνουν εξίσου βέβαιοι ότι το ελληνικό Δημόσιο θα μπορέσει να βγει στις διεθνείς αγορές το 2013 και το 2014, σε αναζήτηση 30-40 δισ. ευρώ το χρόνο. Προς τα μέσα του 2011 θα συμφωνήσουν τον πρόσθετο δανεισμό του ελληνικού Δημοσίου, εκτιμώντας ότι είναι πρακτικά αδύνατη η χρηματοδότησή του από τις αγορές, ενώ στη συνέχεια θα δεχθούν και την έκδοση των ευρωομολόγων, για να περιορίσουν κάπως τους τόκους που αναλογούν στο χρέος του ελληνικού Δημοσίου και να συντηρήσουν την ψευδαίσθηση -για όσο διάστημα κρίνουν σκόπιμο- ότι μπορούμε να φανούμε συνεπείς στις τοκοχρεολυτικές υποχρεώσεις μας.
Στην πραγματικότητα η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση Παπανδρέου και αποτυπώνεται στον κρατικό προϋπολογισμό του 2011 συμβάλλει στην απαξίωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, στέκεται εμπόδιο στην αύξηση των επενδύσεων (βραχυπρόθεσμα, γιατί ΜΑΚΡΟπρόθεσμα, αν "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες, μετά θα ξανάρθουν οι επενδυτές) και στην ανάκαμψη και μεγαλώνει το δημόσιο χρέος σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.
Όποιος ξέρει να διαβάζει τα οικονομικά στοιχεία και έχει στοιχειώδη πολιτική εντιμότητα βγάζει το συμπέρασμα ότι το ελληνικό Δημόσιο ήδη έχει χρεοκοπήσει και πως οι πιστωτές μας διαχειρίζονται τη χρεοκοπία, στην οποία μας οδήγησαν, με τους δικούς τους όρους. Και όχι μόνο αυτό: Ο Κύρτσος, στο άρθρο φροντίζει να "αθωώνει" πλήρως τη ντόπια ολιγαρχία, όλους αυτούς που περιμένουν να "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες, ώστε μετά από κάμποσα χρόνια ρημάγματος, να ξαναπεπενδύσουν, με το "εργατικό κόστος" όμως να είναι "της πλάκας"
"Να γίνετε και σεις σαν τους Κινέζους εργάτες, και μετά θα έχετε αναπτυξάρα!"
ΝΕΑ ΑΥΞΗΣΗ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ!
Δραματική αύξηση της ανεργίας κατά 2,96% το μήνα Νοέμβριο σε σχέση με τον μήνα Οκτώβριο, εμφανίζουν τα στατιστικά στοιχεία του ΟΑΕΔ, αντανακλώντας τις εφιαλτικές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις της εφαρμοζόμενης μνημονιακής πολιτικής.
700.000, οι απλήρωτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ !!
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, όλοι ανεξαιρέτως οι πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος βλέπουν τους απλήρωτους λογαριασμούς να αυξάνονται. Ειδικά για τη ΔΕΗ, για την οποία υπάρχουν στοιχεία, για το 10μηνο του 2010, οι απλήρωτες συνδέσεις νοικοκυριών αλλά και μεσαίων και μεγάλων εμπορικών πελατών φτάνουν τις 700.000. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο 10% της συνολικής πελατειακής βάσης της ΔΕΗ.
Την ίδια στιγμή, οι επισφάλειες της ΔΕΗ στο 9μηνο του 2010, ανέρχονται στα 71,7 εκατ.ευρώ από 48,4 εκατ.ευρώ το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι.
ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ - ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ!
Στέλεχος της Pimco, της μεγαλύτερης εταιρείας επενδύσεων ομολόγων στον κόσμο, θεωρεί ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία πρέπει να βγουν από το ευρώ, εάν θέλουν να δουν τις οικονομίες τους να ανακάμπτουν.
«Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, χωρίς το δικό τους νόμισμα ή μεταβιβάσεις σημαντικών κεφαλαίων, δεν θα ξανασταθούν στα πόδια τους», δηλώνει στη γερμανική εφημερίδα Die Welt ο Άντριου Μπόσομγουερθ, διαχειριστής χαρτοφυλακίου της Pimco Europe.
Έχοντας το δικό τους νόμισμα, αυτές οι χώρες «θα είχαν τη δυνατότητα να κάνουν εξαγωγές σε χαμηλότερες τιμές» και η αύξηση των εξαγωγών τους θα οδηγούσε με τη σειρά της «στην αναγκαία οικονομική ανάπτυξη», λέει.
Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010Η λεηλασία συνεχίζεται
ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΜΑΣ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΖΕΤΑΙ
Εάν κρίνουμε από την επιχειρηματολογία του κ. Παπανδρέου και του υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ο κρατικός προϋπολογισμός του 2011 βάζει τα θεμέλια για τη σταθερή και δυναμική ανάπτυξη της οικονομίας. Μια ματιά στις βασικές παραδοχές στις οποίες στηρίζεται ο κρατικός προϋπολογισμός του 2011 μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα ενισχυθούν τα φαινόμενα ύφεσης στην οικονομία και θα μεγαλώσουν τα κοινωνικά προβλήματα.
Το 2010 σημειώθηκε πτώση του ΑΕΠ κατά 4,2%, η οποία ξεπέρασε και τον αρνητικό προγραμματισμό της τρόικας και της κυβέρνησης. Το 2011 προβλέπεται νέα πτώση του ΑΕΠ κατά 3%, η οποία είναι εξαιρετικά πιθανό να αποδειχθεί μεγαλύτερη.
Η ενίσχυση των φαινομένων ύφεσης θα αυξήσει την ανεργία κατά περίπου 25%, στο 15% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Το εκπληκτικό είναι ότι ο προϋπολογισμός προβλέπει -βάσει των δεσμεύσεων του μνημονίου- μεγάλη μείωση των επιδομάτων ανεργίας, ώστε να μην υπάρξει δημοσιονομική επιβάρυνση από την αύξηση του αριθμού των ανέργων κατά εκατοντάδες χιλιάδες.
Ύφεση, «λουκέτα», ανεργία, αποκλίσεις από τους στόχους για τα έσοδα και τις δαπάνες, νέα «διορθωτικά» μέτρα λιτότητας. Αυτό είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κρατικός προϋπολογισμός του 2011.
Έπαινοι πριν από το «κραχ»
Οι εκπρόσωποι των πιστωτών του ελληνικού Δημοσίου δείχνουν ενθουσιασμένοι με τις επιδόσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου και τον κρατικό προϋπολογισμό του 2011. Θέλουν να εκπαιδεύσουν τους λαούς στην οικονομική και κοινωνική τιμωρία προκειμένου να μην τεθεί το πολιτικό ζήτημα ποιος, επιτέλους, φταίει για την κρίση που διέρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία δύο χρόνια και ποια είναι η σχέση των πολιτικών ηγετών με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που παίρνουν τις αποφάσεις.
Αυτοί που συγχαίρουν τον κ. Παπανδρέου και τους συνεργάτες του γνωρίζουν ότι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Από εκεί που δήλωναν βέβαιοι για την έγκαιρη αποπληρωμή του δανείου των 110 δισ. ευρώ βάσει του αρχικού χρονοδιαγράμματος που συμφωνήθηκε, δέχονται τώρα τη χρονική επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου. Σήμερα δηλώνουν εξίσου βέβαιοι ότι το ελληνικό Δημόσιο θα μπορέσει να βγει στις διεθνείς αγορές το 2013 και το 2014, σε αναζήτηση 30-40 δισ. ευρώ το χρόνο. Προς τα μέσα του 2011 θα συμφωνήσουν τον πρόσθετο δανεισμό του ελληνικού Δημοσίου, εκτιμώντας ότι είναι πρακτικά αδύνατη η χρηματοδότησή του από τις αγορές, ενώ στη συνέχεια θα δεχθούν και την έκδοση των ευρωομολόγων, για να περιορίσουν κάπως τους τόκους που αναλογούν στο χρέος του ελληνικού Δημοσίου και να συντηρήσουν την ψευδαίσθηση -για όσο διάστημα κρίνουν σκόπιμο- ότι μπορούμε να φανούμε συνεπείς στις τοκοχρεολυτικές υποχρεώσεις μας.
Στην πραγματικότητα η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση Παπανδρέου και αποτυπώνεται στον κρατικό προϋπολογισμό του 2011 συμβάλλει στην απαξίωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, στέκεται εμπόδιο στην αύξηση των επενδύσεων (βραχυπρόθεσμα, γιατί ΜΑΚΡΟπρόθεσμα, αν "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες, μετά θα ξανάρθουν οι επενδυτές) και στην ανάκαμψη και μεγαλώνει το δημόσιο χρέος σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.
Όποιος ξέρει να διαβάζει τα οικονομικά στοιχεία και έχει στοιχειώδη πολιτική εντιμότητα βγάζει το συμπέρασμα ότι το ελληνικό Δημόσιο ήδη έχει χρεοκοπήσει και πως οι πιστωτές μας διαχειρίζονται τη χρεοκοπία, στην οποία μας οδήγησαν, με τους δικούς τους όρους. Και όχι μόνο αυτό: Ο Κύρτσος, στο άρθρο φροντίζει να "αθωώνει" πλήρως τη ντόπια ολιγαρχία, όλους αυτούς που περιμένουν να "κινεζοποιηθούν" οι εργάτες, ώστε μετά από κάμποσα χρόνια ρημάγματος, να ξαναπεπενδύσουν, με το "εργατικό κόστος" όμως να είναι "της πλάκας"
"Να γίνετε και σεις σαν τους Κινέζους εργάτες, και μετά θα έχετε αναπτυξάρα!"
ΝΕΑ ΑΥΞΗΣΗ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ!
Δραματική αύξηση της ανεργίας κατά 2,96% το μήνα Νοέμβριο σε σχέση με τον μήνα Οκτώβριο, εμφανίζουν τα στατιστικά στοιχεία του ΟΑΕΔ, αντανακλώντας τις εφιαλτικές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις της εφαρμοζόμενης μνημονιακής πολιτικής.
700.000, οι απλήρωτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ !!
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, όλοι ανεξαιρέτως οι πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος βλέπουν τους απλήρωτους λογαριασμούς να αυξάνονται. Ειδικά για τη ΔΕΗ, για την οποία υπάρχουν στοιχεία, για το 10μηνο του 2010, οι απλήρωτες συνδέσεις νοικοκυριών αλλά και μεσαίων και μεγάλων εμπορικών πελατών φτάνουν τις 700.000. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο 10% της συνολικής πελατειακής βάσης της ΔΕΗ.
Την ίδια στιγμή, οι επισφάλειες της ΔΕΗ στο 9μηνο του 2010, ανέρχονται στα 71,7 εκατ.ευρώ από 48,4 εκατ.ευρώ το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι.
ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ - ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ!
Στέλεχος της Pimco, της μεγαλύτερης εταιρείας επενδύσεων ομολόγων στον κόσμο, θεωρεί ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία πρέπει να βγουν από το ευρώ, εάν θέλουν να δουν τις οικονομίες τους να ανακάμπτουν.
«Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, χωρίς το δικό τους νόμισμα ή μεταβιβάσεις σημαντικών κεφαλαίων, δεν θα ξανασταθούν στα πόδια τους», δηλώνει στη γερμανική εφημερίδα Die Welt ο Άντριου Μπόσομγουερθ, διαχειριστής χαρτοφυλακίου της Pimco Europe.
Έχοντας το δικό τους νόμισμα, αυτές οι χώρες «θα είχαν τη δυνατότητα να κάνουν εξαγωγές σε χαμηλότερες τιμές» και η αύξηση των εξαγωγών τους θα οδηγούσε με τη σειρά της «στην αναγκαία οικονομική ανάπτυξη», λέει.
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ «ΕΠΑΧΘΟΥΣ ΧΡΕΟΥΣ» Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ «ΕΠΑΧΘΟΥΣ ΧΡΕΟΥΣ»
ΠΗΓΗ: Iskra
Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ
1. Ζητήματα ορολογίας του Χρέους: Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «επαχθές χρέος» (odious dept) ήταν ο ρώσος διεθνολόγος Alexander N. Sack στο Παρίσι το 1927. Προσδιόρισε εκείνο το χρέος που είναι σε βάρος του λαού, για το οποίο δεν ρωτήθηκε ποτέ (χωρίς συναίνεση) και εν πλήρη γνώση των πιστωτών.!! Στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούνται εναλλακτικοί όροι για να αποδώσουν το χαρακτήρα του. «Επαχθές» χρέος = «δυσβάστακτο» χρέος, «ειδεχθές» = «αποτρόπαιο», «απεχθές» = «επονείδιστο» ή «βλαβερό» χρέος, κά.
2. Ποιο είναι το συνολικό ύψος του δημοσίου χρέους και ποιο είναι «επαχθές» χρέος; Με βάση τα στοιχεία του νέου Προϋπολογισμού του 2011, το χρέος της «κεντρικής κυβέρνησης» από 298,5 δις € το 2009 ( ή 127% του ΑΕΠ), ανέβηκε σε 343 δις € το 2010 (ή 148% ΑΕΠ) και προβλέπεται να σκαρφαλώσει στα 362 δις € το 2011 (ή 158,6% του ΑΕΠ). Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς γύρω στο 80-85% του δημόσιου χρέους ανήκει στην κατηγορία του «επαχθούς» χρέους.
3. Παρ' όλα αυτά κρίσιμο ζήτημα για μια οικονομία, δεν είναι τόσο το συνολικό ύψος του χρέους όσο οι δαπάνες εξυπηρέτησης του. Η αναφορά του ΔΝΤ ότι ακόμα και με «κούρεμα» κατά 50% του χρέους της χώρας δεν λύνεται το ελληνικό πρόβλημα, ήταν εν μέρει βάσιμη....δεδομένου ότι οι ανάγκες εξυπηρέτησης είναι τόσο μεγάλες και μοιραία θα πέσουμε και πάλι στο δανεισμό. Ειδικότερα με βάση τα στοιχεία του νέου προϋπολογισμού 2011, οι δαπάνες εξυπηρέτησης από 41,4 δις το 2009, εκτιμώνται σε 32,8 δις το 2010 (λόγω καταβολής μικρότερου ποσού χρεολυσίων). Αν όμως προσθέσουμε και τις πληρωμές για το βραχυπρόθεσμο χρέος (από 36,9 δις σε 22,6 δις), οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης θα ανέλθουν το 2010 σε 55,4 δις € ή 24% του ΑΕΠ.! Πρόκειται για τεράστια «οικονομική αιμορραγία» η οποία σε βάθος χρόνου δεν αφήνει καμιά ελπίδα ανάρρωσης της ελληνικής οικονομίας. Αν στο πιο πάνω χρέος προσθέσουμε και τις δαπάνες εξυπηρέτησης (από το 2014) του δανείου της «τρόϊκα» (110 δις €), τότε η κατάσταση γίνεται απελπιστική.
4. Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα είναι η σύνθεση του χρέους. Το δημόσιο χρέος δημιουργείται τόσο με απ' ευθείας δανεισμό του δημοσίου από τις αγορές με κρατικά ομόλογα, όσο και με διμερή ή πολυμερή δάνεια, καθώς και ιδιωτικά δάνεια με εγγύηση δημοσίου, κά. Στη βάση αυτή θα πρέπει να δούμε πως αμφισβητείται η νομιμότητα μεγάλου μέρους αυτού του δανεισμού (πχ. ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που κατέχουν εγχώριοι και ξένοι επενδυτές). Επίσης εκτός από μακροπρόθεσμο δανεισμό (ομόλογα 3-20 έτη) έχουμε και βραχυπρόθεσμο με έντοκα γραμμάτια (γύρω στο 20%).
5. Σε ποιους χρωστάμε. Το 2009 συνολικό δημόσιο χρέος (σε ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου) ανέρχονταν στο ποσό των 295 δις €. Οι έλληνες κάτοικοι είχαν 77 δις (τράπεζες 42 δις, ασφαλιστικά ταμεία 29 δις και 6 δις άλλοι), ενώ οι Μη έλληνες κάτοικοι 218 δις € (τράπεζες 83 δις, ασφαλιστικές εταιρίες 49 δις, ασφαλιστικά ταμεία 47 δις, δημόσιες αρχές 33 δις, άλλοι 6 δις), ενώ υπήρχαν και άλλα 20 δις ήταν μη καταταγμένα δάνεια. Οι Μη έλληνες κάτοικοι στις χώρες της ευρωζώνης είχαν συνολικά 164 δις (τράπεζες 72 δις, ασφαλιστικές εταιρίες 44 δις, ασφαλιστικά ταμεία 33 δις, δημόσιες αρχές 9 δις και άλλοι 6 δις).
6. Υπάρχει ερώτημα ποια από αυτά τα κρατικά ομόλογα μπορούν να χαρακτηριστούν ως «επαχθές χρέος». Χωρίς αμφιβολία το δάνειο της Goldman Sachs 3 δις € που έδωσε ως μίζα ο Σημίτης για εξωραϊσμό του δημόσιου χρέους ώστε να μπούμε στην ΟΝΕ ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Το δάνειο της «τρόϊκας», υψηλό επιτόκιο, αντισυνταγματική έγκριση, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει τη νομιμοποίηση (άλλα έλεγε πριν εκλογές και άλλα κάνει). Ο δανεισμός με υψηλά κερδοσκοπικά επιτόκια (spreads) που ξεπερνούν το ύψος των γερμανικών ομολόγων. Δηλαδή όλα τα κρατικά ομόλογα με επιτόκια πάνω από το 3% είναι τοκογλυφικός δανεισμός, για να μην πούμε πάνω από 1% που δανείζει τις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δάνεια εξοπλιστικών προγραμμάτων (πχ. για την επισκευή του υποβρυχίου «Παπανικολής», που γέρνει. Δάνεια ΝΠΔΔ και δάνεια ΔΕΚΟ (πχ. η αγορά ηλεκτρονικού υλικού του ΟΤΕ από τη Siemens, το σύστημα C4I, κά). Δανειακές συμβάσεις για δημόσια έργα, κυρίως από το ΠΔΕ (πχ. στην Ελλάδα 1 χιλιόμετρο εθνικής οδού Πάτρας-Αθήνας-Θεσσαλονίκης/ΠΑΘΕ κοστίζει 6 φορές περισσότερο από ένα αντίστοιχο χιλιόμετρο στην Πορτογαλία και Ισπανία.!! Ληξιπρόθεσμα δάνεια κρατικών τραπεζών σε επιχειρήσεις (επισφαλείς απαιτήσεις), καθώς και δάνεια ιδιωτικών τραπεζών προς σε επιχειρήσεις με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Τέλος οι γερμανικές αποζημιώσεις, αποτελούν ειδική μορφή....επαχθούς χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ξεπερνούν τα 162 δις €).!
7. Η Εθνική Τράπεζα εκτιμά ότι το 2010 τα καθυστερούμενα δάνεια ανέρχονται σε 10% ύψους 26 δις €, ενώ 2011 το ύψος των καθυστερούμενων δανείων θα φθάσει το 12% που αντιστοιχείς σε 31 δις (μιλάει για δάνεια νοικοκυριών αλλά είναι κυρίως επιχειρήσεων). Μέχρι σήμερα έχει πάρει από το δημόσιο γύρω στα 10 δις από τα 28 δις το 2009, επίσης 8,7 δις από τα 25 δις ενίσχυσης ρευστότητας το 2010 και θα πάρει άλλα 4 δις το 2011 από νέο πακέτο ενίσχυσης ρευστότητας. Στην ουσία αυτές οι ενισχύσεις πάνε για στήριξη επισφαλών δανείων και τελικά πολλά θα φορτωθούν στο δημόσιο χρέος. Εδώ χρειάζεται να δούμε που πήγαν και ποιοι πήρα τα δάνεια.!
8. Άρνηση πληρωμής χρέους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο στη βάση της επίκλησης «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) (1613η συνάντηση ειδικής επιτροπής ΟΗΕ, 17.6.1980), η οικουμενική διακήρυξη για τα δικαιώματα του ανθρώπου, (1948), η διεθνής συνθήκη για τα πολιτικά και δικαιώματα και τα δικαιώματα των πολιτών (1966), Συνθήκη της Βιέννης, κά. Η επίλυση διαφορών γίνεται με πρακτικές Club Παρισιού, Cub Λονδίνου, κά.
9. Διασφαλίσεις δανείων, ελεύθερα και ενυπόθηκα. Πολύ σημαντικό ζήτημα. Ο δανεισμός με κρατικά ομόλογα δεν έχει «διασφαλίσεις» (υποθήκη) δημόσιας περιουσίας, σε αντίθεση με το δάνειο της «τρόϊκας». Η τακτική της ΕΚΤ είναι να μαζεύει ιδιωτικό χρέος και να το μετατρέπει σε διακρατικό (πιο ισχυρή δέσμευση εξόφλησης).!
10. Ανάδειξη των δυσκολιών και παρενεργειών, αλλά και των πλεονεκτημάτων της άρνησης πληρωμής του «επαχθούς χρέους» (ποιοι χάνουν και πιο ωφελούνται, άμεσα και μακροπρόθεσμα).
11. Θεσμοί και μηχανισμοί δημόσιου ελέγχου (εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, ειδική επιτροπή της Βουλής, κοινοβουλευτικός έλεγχος, Ελεγκτικό Συνέδριο, ελεγκτικά όργανα τραπεζών, δικαστικό σώμα, κοινωνικοί φορείς, ορκωτοί λογιστές, εφοριακοί, δημοσιογράφοι και «μ.μ.ε.», συνδικάτα, λαϊκές ΜΚΟ, συνεργασία με διεθνείς οργανώσεις και φορείς δημοσίου ελέγχου του χρέους.
12. Κρίσιμο θέμα η κινηματική διάσταση για δημόσιο λογιστικό έλεγχο του χρέους. Η άρνηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους» είναι δεν είναι αίτημα σοσιαλιστικό, αλλά λαϊκοδημοκρατικό και ο αγώνας του μπορεί να ανοίξει δρόμους για ριζοσπαστικές αλλαγές. Συντονισμός δράσης με άλλες οργανώσεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
13. Αποσαφήνιση ποιο χαρακτηρίζεται: «άνομο», «παράνομο», «αθέμιτο», «μη δίκαιο» χρέος. Αποδεικτικά στοιχεία για το «πόθεν έσχες» και ενστάσεις μη αποδοχής χρέους σε περίπτωση δόλου, ύπαρξη διαφθοράς, απειλή ή χρήση βίας, τοκογλυφία, πλουτισμός χωρίς δίκαιη αιτία, υπερβολικό κόστος, βλάβη, κατάχρηση δικαιώματος, απάτη, παραχάραξη ντοκουμέντων, υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, εκβιασμός, πλαστογραφία, λόμπυ, κά.
14. Επιχειρήματα σε νομικό, οικονομικό και ηθικό επίπεδο. Εξέταση των συνεπειών σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και διεθνές επίπεδο. Ειδικότερα χρειάζεται να δούμε την «κινδυνολογία» για τις παρενέργειες άρνησης πληρωμής του επαχθούς χρέους, σε λαϊκούς καταθέτες, ασφαλιστικά ταμεία, μισθούς-συντάξεις, κά.
15. Το αίτημα συγκρότησης ειδικής επιτροπής δημόσιου λογιστικού ελέγχου (audit), δεν απευθύνεται στην καλή θέληση της κυβέρνησης, η οποία μπορεί να τη χειριστεί όπως τις «εξεταστικές επιτροπές» της Βουλής και ως ευκαιρία για φλυαρία περί «διαφάνειας», «διαύγειας» κά. Το αίτημα προβάλλεται από το λαϊκό κίνημα και αποσκοπεί στην ανάδειξη της ανάγκης και των προϋποθέσεων γνήσιου δημόσιου λογιστικού ελέγχου του χρέους (πλαίσιο και αξιόπιστα πρόσωπα), για ενεργοποίηση του κόσμου κατά των αντιλαϊκών μέτρων, για αξιοποίηση δυνατοτήτων αποκάλυψης παρανομιών σε βασικούς κρίκους διαχείρισης δημόσιου χρήματος, για κινητοποίηση συνδικάτων και κοινωνικών φορείων, για το άδικο να πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα «σπασμένα». Διευκολύνει τέλος τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και καλλιεργεί το έδαφος, στην περίπτωση ανάληψης της εξουσίας από μια ριζοσπαστική κυβέρνηση, για την εφαρμογή δημόσιου λογιστικού ελέγχου και την παραγραφή του «επαχθούς χρέους».
(*) Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτορας οικονομικών επιστημών
Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί σημεία εισήγησης στο «Αριστερό Βήμα Διαλόγου» για το δημόσιο λογιστικό έλεγχο του Χρέους και τον εντοπισμό του «επαχθούς χρέους», που έγινε στην Αθήνα, στις 17.12.10
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:18 μ.μ.
ΠΗΓΗ: Iskra
Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ
1. Ζητήματα ορολογίας του Χρέους: Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «επαχθές χρέος» (odious dept) ήταν ο ρώσος διεθνολόγος Alexander N. Sack στο Παρίσι το 1927. Προσδιόρισε εκείνο το χρέος που είναι σε βάρος του λαού, για το οποίο δεν ρωτήθηκε ποτέ (χωρίς συναίνεση) και εν πλήρη γνώση των πιστωτών.!! Στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούνται εναλλακτικοί όροι για να αποδώσουν το χαρακτήρα του. «Επαχθές» χρέος = «δυσβάστακτο» χρέος, «ειδεχθές» = «αποτρόπαιο», «απεχθές» = «επονείδιστο» ή «βλαβερό» χρέος, κά.
2. Ποιο είναι το συνολικό ύψος του δημοσίου χρέους και ποιο είναι «επαχθές» χρέος; Με βάση τα στοιχεία του νέου Προϋπολογισμού του 2011, το χρέος της «κεντρικής κυβέρνησης» από 298,5 δις € το 2009 ( ή 127% του ΑΕΠ), ανέβηκε σε 343 δις € το 2010 (ή 148% ΑΕΠ) και προβλέπεται να σκαρφαλώσει στα 362 δις € το 2011 (ή 158,6% του ΑΕΠ). Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς γύρω στο 80-85% του δημόσιου χρέους ανήκει στην κατηγορία του «επαχθούς» χρέους.
3. Παρ' όλα αυτά κρίσιμο ζήτημα για μια οικονομία, δεν είναι τόσο το συνολικό ύψος του χρέους όσο οι δαπάνες εξυπηρέτησης του. Η αναφορά του ΔΝΤ ότι ακόμα και με «κούρεμα» κατά 50% του χρέους της χώρας δεν λύνεται το ελληνικό πρόβλημα, ήταν εν μέρει βάσιμη....δεδομένου ότι οι ανάγκες εξυπηρέτησης είναι τόσο μεγάλες και μοιραία θα πέσουμε και πάλι στο δανεισμό. Ειδικότερα με βάση τα στοιχεία του νέου προϋπολογισμού 2011, οι δαπάνες εξυπηρέτησης από 41,4 δις το 2009, εκτιμώνται σε 32,8 δις το 2010 (λόγω καταβολής μικρότερου ποσού χρεολυσίων). Αν όμως προσθέσουμε και τις πληρωμές για το βραχυπρόθεσμο χρέος (από 36,9 δις σε 22,6 δις), οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης θα ανέλθουν το 2010 σε 55,4 δις € ή 24% του ΑΕΠ.! Πρόκειται για τεράστια «οικονομική αιμορραγία» η οποία σε βάθος χρόνου δεν αφήνει καμιά ελπίδα ανάρρωσης της ελληνικής οικονομίας. Αν στο πιο πάνω χρέος προσθέσουμε και τις δαπάνες εξυπηρέτησης (από το 2014) του δανείου της «τρόϊκα» (110 δις €), τότε η κατάσταση γίνεται απελπιστική.
4. Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα είναι η σύνθεση του χρέους. Το δημόσιο χρέος δημιουργείται τόσο με απ' ευθείας δανεισμό του δημοσίου από τις αγορές με κρατικά ομόλογα, όσο και με διμερή ή πολυμερή δάνεια, καθώς και ιδιωτικά δάνεια με εγγύηση δημοσίου, κά. Στη βάση αυτή θα πρέπει να δούμε πως αμφισβητείται η νομιμότητα μεγάλου μέρους αυτού του δανεισμού (πχ. ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που κατέχουν εγχώριοι και ξένοι επενδυτές). Επίσης εκτός από μακροπρόθεσμο δανεισμό (ομόλογα 3-20 έτη) έχουμε και βραχυπρόθεσμο με έντοκα γραμμάτια (γύρω στο 20%).
5. Σε ποιους χρωστάμε. Το 2009 συνολικό δημόσιο χρέος (σε ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου) ανέρχονταν στο ποσό των 295 δις €. Οι έλληνες κάτοικοι είχαν 77 δις (τράπεζες 42 δις, ασφαλιστικά ταμεία 29 δις και 6 δις άλλοι), ενώ οι Μη έλληνες κάτοικοι 218 δις € (τράπεζες 83 δις, ασφαλιστικές εταιρίες 49 δις, ασφαλιστικά ταμεία 47 δις, δημόσιες αρχές 33 δις, άλλοι 6 δις), ενώ υπήρχαν και άλλα 20 δις ήταν μη καταταγμένα δάνεια. Οι Μη έλληνες κάτοικοι στις χώρες της ευρωζώνης είχαν συνολικά 164 δις (τράπεζες 72 δις, ασφαλιστικές εταιρίες 44 δις, ασφαλιστικά ταμεία 33 δις, δημόσιες αρχές 9 δις και άλλοι 6 δις).
6. Υπάρχει ερώτημα ποια από αυτά τα κρατικά ομόλογα μπορούν να χαρακτηριστούν ως «επαχθές χρέος». Χωρίς αμφιβολία το δάνειο της Goldman Sachs 3 δις € που έδωσε ως μίζα ο Σημίτης για εξωραϊσμό του δημόσιου χρέους ώστε να μπούμε στην ΟΝΕ ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Το δάνειο της «τρόϊκας», υψηλό επιτόκιο, αντισυνταγματική έγκριση, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει τη νομιμοποίηση (άλλα έλεγε πριν εκλογές και άλλα κάνει). Ο δανεισμός με υψηλά κερδοσκοπικά επιτόκια (spreads) που ξεπερνούν το ύψος των γερμανικών ομολόγων. Δηλαδή όλα τα κρατικά ομόλογα με επιτόκια πάνω από το 3% είναι τοκογλυφικός δανεισμός, για να μην πούμε πάνω από 1% που δανείζει τις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δάνεια εξοπλιστικών προγραμμάτων (πχ. για την επισκευή του υποβρυχίου «Παπανικολής», που γέρνει. Δάνεια ΝΠΔΔ και δάνεια ΔΕΚΟ (πχ. η αγορά ηλεκτρονικού υλικού του ΟΤΕ από τη Siemens, το σύστημα C4I, κά). Δανειακές συμβάσεις για δημόσια έργα, κυρίως από το ΠΔΕ (πχ. στην Ελλάδα 1 χιλιόμετρο εθνικής οδού Πάτρας-Αθήνας-Θεσσαλονίκης/ΠΑΘΕ κοστίζει 6 φορές περισσότερο από ένα αντίστοιχο χιλιόμετρο στην Πορτογαλία και Ισπανία.!! Ληξιπρόθεσμα δάνεια κρατικών τραπεζών σε επιχειρήσεις (επισφαλείς απαιτήσεις), καθώς και δάνεια ιδιωτικών τραπεζών προς σε επιχειρήσεις με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Τέλος οι γερμανικές αποζημιώσεις, αποτελούν ειδική μορφή....επαχθούς χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ξεπερνούν τα 162 δις €).!
7. Η Εθνική Τράπεζα εκτιμά ότι το 2010 τα καθυστερούμενα δάνεια ανέρχονται σε 10% ύψους 26 δις €, ενώ 2011 το ύψος των καθυστερούμενων δανείων θα φθάσει το 12% που αντιστοιχείς σε 31 δις (μιλάει για δάνεια νοικοκυριών αλλά είναι κυρίως επιχειρήσεων). Μέχρι σήμερα έχει πάρει από το δημόσιο γύρω στα 10 δις από τα 28 δις το 2009, επίσης 8,7 δις από τα 25 δις ενίσχυσης ρευστότητας το 2010 και θα πάρει άλλα 4 δις το 2011 από νέο πακέτο ενίσχυσης ρευστότητας. Στην ουσία αυτές οι ενισχύσεις πάνε για στήριξη επισφαλών δανείων και τελικά πολλά θα φορτωθούν στο δημόσιο χρέος. Εδώ χρειάζεται να δούμε που πήγαν και ποιοι πήρα τα δάνεια.!
8. Άρνηση πληρωμής χρέους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο στη βάση της επίκλησης «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) (1613η συνάντηση ειδικής επιτροπής ΟΗΕ, 17.6.1980), η οικουμενική διακήρυξη για τα δικαιώματα του ανθρώπου, (1948), η διεθνής συνθήκη για τα πολιτικά και δικαιώματα και τα δικαιώματα των πολιτών (1966), Συνθήκη της Βιέννης, κά. Η επίλυση διαφορών γίνεται με πρακτικές Club Παρισιού, Cub Λονδίνου, κά.
9. Διασφαλίσεις δανείων, ελεύθερα και ενυπόθηκα. Πολύ σημαντικό ζήτημα. Ο δανεισμός με κρατικά ομόλογα δεν έχει «διασφαλίσεις» (υποθήκη) δημόσιας περιουσίας, σε αντίθεση με το δάνειο της «τρόϊκας». Η τακτική της ΕΚΤ είναι να μαζεύει ιδιωτικό χρέος και να το μετατρέπει σε διακρατικό (πιο ισχυρή δέσμευση εξόφλησης).!
10. Ανάδειξη των δυσκολιών και παρενεργειών, αλλά και των πλεονεκτημάτων της άρνησης πληρωμής του «επαχθούς χρέους» (ποιοι χάνουν και πιο ωφελούνται, άμεσα και μακροπρόθεσμα).
11. Θεσμοί και μηχανισμοί δημόσιου ελέγχου (εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, ειδική επιτροπή της Βουλής, κοινοβουλευτικός έλεγχος, Ελεγκτικό Συνέδριο, ελεγκτικά όργανα τραπεζών, δικαστικό σώμα, κοινωνικοί φορείς, ορκωτοί λογιστές, εφοριακοί, δημοσιογράφοι και «μ.μ.ε.», συνδικάτα, λαϊκές ΜΚΟ, συνεργασία με διεθνείς οργανώσεις και φορείς δημοσίου ελέγχου του χρέους.
12. Κρίσιμο θέμα η κινηματική διάσταση για δημόσιο λογιστικό έλεγχο του χρέους. Η άρνηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους» είναι δεν είναι αίτημα σοσιαλιστικό, αλλά λαϊκοδημοκρατικό και ο αγώνας του μπορεί να ανοίξει δρόμους για ριζοσπαστικές αλλαγές. Συντονισμός δράσης με άλλες οργανώσεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
13. Αποσαφήνιση ποιο χαρακτηρίζεται: «άνομο», «παράνομο», «αθέμιτο», «μη δίκαιο» χρέος. Αποδεικτικά στοιχεία για το «πόθεν έσχες» και ενστάσεις μη αποδοχής χρέους σε περίπτωση δόλου, ύπαρξη διαφθοράς, απειλή ή χρήση βίας, τοκογλυφία, πλουτισμός χωρίς δίκαιη αιτία, υπερβολικό κόστος, βλάβη, κατάχρηση δικαιώματος, απάτη, παραχάραξη ντοκουμέντων, υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, εκβιασμός, πλαστογραφία, λόμπυ, κά.
14. Επιχειρήματα σε νομικό, οικονομικό και ηθικό επίπεδο. Εξέταση των συνεπειών σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και διεθνές επίπεδο. Ειδικότερα χρειάζεται να δούμε την «κινδυνολογία» για τις παρενέργειες άρνησης πληρωμής του επαχθούς χρέους, σε λαϊκούς καταθέτες, ασφαλιστικά ταμεία, μισθούς-συντάξεις, κά.
15. Το αίτημα συγκρότησης ειδικής επιτροπής δημόσιου λογιστικού ελέγχου (audit), δεν απευθύνεται στην καλή θέληση της κυβέρνησης, η οποία μπορεί να τη χειριστεί όπως τις «εξεταστικές επιτροπές» της Βουλής και ως ευκαιρία για φλυαρία περί «διαφάνειας», «διαύγειας» κά. Το αίτημα προβάλλεται από το λαϊκό κίνημα και αποσκοπεί στην ανάδειξη της ανάγκης και των προϋποθέσεων γνήσιου δημόσιου λογιστικού ελέγχου του χρέους (πλαίσιο και αξιόπιστα πρόσωπα), για ενεργοποίηση του κόσμου κατά των αντιλαϊκών μέτρων, για αξιοποίηση δυνατοτήτων αποκάλυψης παρανομιών σε βασικούς κρίκους διαχείρισης δημόσιου χρήματος, για κινητοποίηση συνδικάτων και κοινωνικών φορείων, για το άδικο να πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα «σπασμένα». Διευκολύνει τέλος τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και καλλιεργεί το έδαφος, στην περίπτωση ανάληψης της εξουσίας από μια ριζοσπαστική κυβέρνηση, για την εφαρμογή δημόσιου λογιστικού ελέγχου και την παραγραφή του «επαχθούς χρέους».
(*) Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτορας οικονομικών επιστημών
Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί σημεία εισήγησης στο «Αριστερό Βήμα Διαλόγου» για το δημόσιο λογιστικό έλεγχο του Χρέους και τον εντοπισμό του «επαχθούς χρέους», που έγινε στην Αθήνα, στις 17.12.10
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 9:18 μ.μ.
Τρόικα στην εκπαίδευση προβλέπει το Μνημόνιο
Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010
Τρόικα στην εκπαίδευση προβλέπει το Μνημόνιο
: ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/12/2010
Ειδική "τρόικα" για την εκπαίδευση, με αποστολή τη δραστική περικοπή της κρατικής επιδότησης, συγκροτεί η ελληνική κυβέρνηση κατ' εντολή του ΔΝΤ. Σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο (σελ. 43), η κυβέρνηση υποχρεούται να συστήσει μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου "ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και την αποτελεσματικότερη χρήση πόρων"!
Να σημειωθεί ότι αυτή η ειδική ομάδα, όπως προβλέπεται με αστερίσκο από το Μνημόνιο, "θα είναι σε επαφή με την ήδη υπάρχουσα διεθνή συμβουλευτική επιτροπή στην ελληνική κυβέρνηση για τη μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης". Πρόκειται για την οκταμελή επιτροπή στην οποία προεδρεύει η ομογενής Λίντα Κατέχη και "εμπειρογνώμονες" όπως ο Ολλανδός Jozeph Ritzen, που έχουν περάσει στα λεξικά για τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες επέβαλαν στις χώρες τους. Τα πέντε μέλη της επιτροπής που καθοδηγεί, όπως προκύπτει και από το Μνημόνιο, τις αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση, κατέφθασαν στην Αθήνα και την προηγούμενη Παρασκευή είχαν στο υπουργείο Παιδείας συνάντηση ενημέρωσης με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Στη συνέχεια, συναντήθηκαν με εκπροσώπους των κομμάτων που συμμετέχουν στη διακομματική επιτροπή για την παιδεία και πρυτανικών αρχών.Με τη συγκρότηση αυτής της ομάδας... κομάντος η ελληνική εκπαίδευση μπαίνει και τυπικά υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ, που πλέον θα αποφασίζει για τη λειτουργία της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων με αυστηρώς λογιστικά κριτήρια. Οι κομάντος της εκπαίδευσης καλούνται από τέλη Φεβρουαρίου να επιβάλουν με διαδικασίες - εξπρές το αποτελεσματικό σχολείο, που στη γλώσσα κυβέρνησης και ΔΝΤ ισοδυναμεί με το φτηνό σχολείο. Από τη δραματική εμπειρία των χωρών που τελούν υπό τους επαχθείς όρους προγραμμάτων σταθερότητας, η ομάδα αυτή θα αναλάβει να προωθήσει τις καταργήσεις των σχολείων, τη μείωση των θέσεων εργασίας με απολύσεις εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων συνδέοντας τον μισθό των εκπαιδευτικών με τις επιδόσεις των μαθητών, την αύξηση του ωραρίου καθηγητών και δασκάλων, την κατάργηση κάθε θεσμού στήριξης της μαθησιακής προσπάθειας, τη δραστική μείωση των κονδυλίων για τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων. Από τη λαίλαπα αυτή, όπως διαφαίνεται από το πλαίσιο για την αναβάθμιση της διοίκησης, δεν θα γλιτώσει καμία σχολική μονάδα, καθώς όλες θα πρέπει να αποδεικνύουν, μέσω της διαδικασίας της "κοινωνικής λογοδοσίας", ότι αξίζουν τα ψίχουλα της κρατικής χρηματοδότησης. Με άλλα λόγια, τα σχολεία θα φορτωθούν ευθύνες που εκ των προτέρων δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας και θα τιμωρηθούν επειδή δεν κατάφεραν αυτό που ήταν γνωστό ότι δεν θα καταφέρουν.
Τα μέλη της επιτροπής δεσμεύτηκαν ότι αμέσως μετά τις γιορτές θα δώσουν "προτάσεις-παρατηρήσεις" για την προσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης στο μοντέλο της εμπορευματοποίησης, του οποίου υπεραμύνθηκε από το βήμα της Βουλής η υπουργός Παιδείας επιμένοντας να εγκαλεί την πανεπιστημιακή κοινότητα και τα κόμματα της αριστεράς για τις αντιδράσεις τους στη μετάλλαξη των πανεπιστημίων. Η Α. Διαμαντοπούλου παρουσίασε τις προτεινόμενες αλλαγές ως απολύτως σύμφωνες με το πνεύμα της εποχής και αμφισβήτησε το δικαίωμα της απεργίας δηλώνοντας ότι οι καθηγητές δεν δικαιούνται να θυσιάζουν προκαταβολικά ούτε μία ώρα από την εκπαίδευση των παιδιών. Επιπλέον, ανέσυρε τη συνταγή της υποκίνησης των αντιδράσεων και κινητοποιήσεων από πολιτικά κόμματα, στα οποία χρέωσε το κλείσιμο πανεπιστημίων "απλά για να αρνηθούν το παρόν".
Από τις συναντήσεις της επιτροπής "εμπειρογνωμόνων" αποκλείστηκαν οι εκπρόσωποι των διοικήσεων των ΤΕΙ, γεγονός που έκανε τη Σύνοδο των προέδρων των ιδρυμάτων να κάνει λόγο για "πολιτικές οι οποίες προδικάζουν και την πορεία της αναμόρφωσης" της ανώτατης εκπαίδευσης.
Η Σύνοδος των προέδρων των ΤΕΙ, συνήλθε εκτάκτως το Σάββατο (απουσίαζαν οι πρόεδροι των ΤΕΙ Αθήνας, Πειραιά, Χαλκίδας και Λάρισας) και τοποθετήθηκε επί του κειμένου "διαβούλευσης" του υπουργείου Παιδείας. Όπως τονίζεται σε ομόφωνη απόφαση, το κείμενο "εισάγει θέματα πολιτικής για τα ΑΕΙ ξένα προς την αντίληψη που επικρατεί στη χώρα από τη θεσμοθέτηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και εντεύθεν και με βάση το Σύνταγμα, όπως είναι αυτό περί της Διοίκησης των Α.Ε.Ι. με κίνδυνο αυτή να ξεφύγει από την ευθύνη, τον σχεδιασμό και τον συντονισμό της ακαδημαϊκής κοινότητας". Οι πρόεδροι των ΤΕΙ τονίζουν ότι εάν δεν ξεκινήσουν κοινές συζητήσεις του υπουργείου Παιδείας με τους εκπροσώπους των ΑΕΙ, θα αναλάβει πρωτοβουλίες, ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, "για να διασφαλίσει το κοινωνικό αγαθό της δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης, μακράν από φαινόμενα εκφυλισμού, συντεχνιασμού και λαϊκισμού".
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 2:00 μ.μ.
Ετικέτες ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Τρόικα στην εκπαίδευση προβλέπει το Μνημόνιο
: ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/12/2010
Ειδική "τρόικα" για την εκπαίδευση, με αποστολή τη δραστική περικοπή της κρατικής επιδότησης, συγκροτεί η ελληνική κυβέρνηση κατ' εντολή του ΔΝΤ. Σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο (σελ. 43), η κυβέρνηση υποχρεούται να συστήσει μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου "ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και την αποτελεσματικότερη χρήση πόρων"!
Να σημειωθεί ότι αυτή η ειδική ομάδα, όπως προβλέπεται με αστερίσκο από το Μνημόνιο, "θα είναι σε επαφή με την ήδη υπάρχουσα διεθνή συμβουλευτική επιτροπή στην ελληνική κυβέρνηση για τη μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης". Πρόκειται για την οκταμελή επιτροπή στην οποία προεδρεύει η ομογενής Λίντα Κατέχη και "εμπειρογνώμονες" όπως ο Ολλανδός Jozeph Ritzen, που έχουν περάσει στα λεξικά για τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες επέβαλαν στις χώρες τους. Τα πέντε μέλη της επιτροπής που καθοδηγεί, όπως προκύπτει και από το Μνημόνιο, τις αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση, κατέφθασαν στην Αθήνα και την προηγούμενη Παρασκευή είχαν στο υπουργείο Παιδείας συνάντηση ενημέρωσης με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Στη συνέχεια, συναντήθηκαν με εκπροσώπους των κομμάτων που συμμετέχουν στη διακομματική επιτροπή για την παιδεία και πρυτανικών αρχών.Με τη συγκρότηση αυτής της ομάδας... κομάντος η ελληνική εκπαίδευση μπαίνει και τυπικά υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ, που πλέον θα αποφασίζει για τη λειτουργία της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων με αυστηρώς λογιστικά κριτήρια. Οι κομάντος της εκπαίδευσης καλούνται από τέλη Φεβρουαρίου να επιβάλουν με διαδικασίες - εξπρές το αποτελεσματικό σχολείο, που στη γλώσσα κυβέρνησης και ΔΝΤ ισοδυναμεί με το φτηνό σχολείο. Από τη δραματική εμπειρία των χωρών που τελούν υπό τους επαχθείς όρους προγραμμάτων σταθερότητας, η ομάδα αυτή θα αναλάβει να προωθήσει τις καταργήσεις των σχολείων, τη μείωση των θέσεων εργασίας με απολύσεις εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων συνδέοντας τον μισθό των εκπαιδευτικών με τις επιδόσεις των μαθητών, την αύξηση του ωραρίου καθηγητών και δασκάλων, την κατάργηση κάθε θεσμού στήριξης της μαθησιακής προσπάθειας, τη δραστική μείωση των κονδυλίων για τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων. Από τη λαίλαπα αυτή, όπως διαφαίνεται από το πλαίσιο για την αναβάθμιση της διοίκησης, δεν θα γλιτώσει καμία σχολική μονάδα, καθώς όλες θα πρέπει να αποδεικνύουν, μέσω της διαδικασίας της "κοινωνικής λογοδοσίας", ότι αξίζουν τα ψίχουλα της κρατικής χρηματοδότησης. Με άλλα λόγια, τα σχολεία θα φορτωθούν ευθύνες που εκ των προτέρων δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας και θα τιμωρηθούν επειδή δεν κατάφεραν αυτό που ήταν γνωστό ότι δεν θα καταφέρουν.
Τα μέλη της επιτροπής δεσμεύτηκαν ότι αμέσως μετά τις γιορτές θα δώσουν "προτάσεις-παρατηρήσεις" για την προσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης στο μοντέλο της εμπορευματοποίησης, του οποίου υπεραμύνθηκε από το βήμα της Βουλής η υπουργός Παιδείας επιμένοντας να εγκαλεί την πανεπιστημιακή κοινότητα και τα κόμματα της αριστεράς για τις αντιδράσεις τους στη μετάλλαξη των πανεπιστημίων. Η Α. Διαμαντοπούλου παρουσίασε τις προτεινόμενες αλλαγές ως απολύτως σύμφωνες με το πνεύμα της εποχής και αμφισβήτησε το δικαίωμα της απεργίας δηλώνοντας ότι οι καθηγητές δεν δικαιούνται να θυσιάζουν προκαταβολικά ούτε μία ώρα από την εκπαίδευση των παιδιών. Επιπλέον, ανέσυρε τη συνταγή της υποκίνησης των αντιδράσεων και κινητοποιήσεων από πολιτικά κόμματα, στα οποία χρέωσε το κλείσιμο πανεπιστημίων "απλά για να αρνηθούν το παρόν".
Από τις συναντήσεις της επιτροπής "εμπειρογνωμόνων" αποκλείστηκαν οι εκπρόσωποι των διοικήσεων των ΤΕΙ, γεγονός που έκανε τη Σύνοδο των προέδρων των ιδρυμάτων να κάνει λόγο για "πολιτικές οι οποίες προδικάζουν και την πορεία της αναμόρφωσης" της ανώτατης εκπαίδευσης.
Η Σύνοδος των προέδρων των ΤΕΙ, συνήλθε εκτάκτως το Σάββατο (απουσίαζαν οι πρόεδροι των ΤΕΙ Αθήνας, Πειραιά, Χαλκίδας και Λάρισας) και τοποθετήθηκε επί του κειμένου "διαβούλευσης" του υπουργείου Παιδείας. Όπως τονίζεται σε ομόφωνη απόφαση, το κείμενο "εισάγει θέματα πολιτικής για τα ΑΕΙ ξένα προς την αντίληψη που επικρατεί στη χώρα από τη θεσμοθέτηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και εντεύθεν και με βάση το Σύνταγμα, όπως είναι αυτό περί της Διοίκησης των Α.Ε.Ι. με κίνδυνο αυτή να ξεφύγει από την ευθύνη, τον σχεδιασμό και τον συντονισμό της ακαδημαϊκής κοινότητας". Οι πρόεδροι των ΤΕΙ τονίζουν ότι εάν δεν ξεκινήσουν κοινές συζητήσεις του υπουργείου Παιδείας με τους εκπροσώπους των ΑΕΙ, θα αναλάβει πρωτοβουλίες, ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, "για να διασφαλίσει το κοινωνικό αγαθό της δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης, μακράν από φαινόμενα εκφυλισμού, συντεχνιασμού και λαϊκισμού".
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 2:00 μ.μ.
Ετικέτες ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Κάθε 1 ΕΥΡΩ που «μας δίνουν», μας το χρεώνουν ... 6 ΕΥΡΩ!
Κάθε 1 ΕΥΡΩ που «μας δίνουν», μας το χρεώνουν ... 6 ΕΥΡΩ!
21/12/2010 - 16:42
Εν μέσω «μηχανισμών βοήθειας», «ευρωομολόγων» και νέων «εθνικών επιτυχιών», όπως στην προχτεσινή σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, ας δούμε μια ενδιαφέρουσα πλευρά των σχέσεων ΕΕ - Ελλάδας: Τα περίφημα «πακέτα». Πρόκειται για τα ΜΟΠ της περιόδου 1986-93, ύψους 471 εκατ. ευρώ, για το Β΄ ΚΠΣ της περιόδου 1994-99, ύψους 12,3 δισ. ευρώ, για το Γ΄ ΚΠΣ της περιόδου 2000-2006, ύψους 26,1 δισ. ευρώ. Εδώ τώρα έρχονται να «προστεθούν» και τα 26,2 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ της τρέχουσας περιόδου 2007-2013.
Το άθροισμά τους είναι περίπου 65 δισ. ευρώ.
Αν ακολουθήσουμε τη «χυδαία» λογιστική προσέγγιση των φίλων της ΕΕ, όταν μιλούν για τα «λεφτά που παίρνουν οι Ελληνες από τις Βρυξέλλες», τότε προκύπτει το εξής:
*
Από το 1980 μέχρι το 2013, το ποσό από τον παραπάνω «πακτωλό» που αναλογεί σε καθέναν από τα 10 εκατομμύρια Ελληνες δεν ξεπερνά τα 6.500 ευρώ. Τουτέστιν:
Σε μια περίοδο 33 ετών από την ένταξη στην ΕΕ, οι Ελληνες εργαζόμενοι (υποτίθεται ότι) «εισέπρατταν» κατά κεφαλήν από τα «πακέτα» περίπου 196 ευρώ το χρόνο. Ητοι 0,54 λεπτά του ευρώ την ημέρα!
Περί αυτής της ευρωενωσιακής «βοήθειας» πρόκειται...
***
Αλλά το κύριο δε βρίσκεται καν στην προπαγανδιστική απάτη που θέλει τον ελληνικό λαό να «χρηματοδοτείται» και να ζει από τα «πακέτα» της ΕΕ.
Το κύριο βρίσκεται στη λεηλασία που κρύβεται πίσω από αυτήν τη γελοία προπαγάνδα.
*
Απόδειξη:
Το ποσό των μέχρι τώρα «πακέτων» (ήταν περί τα 42 δισ. ευρώ μέχρι το 2007 στα οποία προστίθεται και το 1 δισ. ευρώ από την απορρόφηση του ΕΣΠΑ μέχρι τα τέλη του 2009 - στοιχεία υπουργείου Οικονομικών, «Ελευθεροτυπία» 15/6/2010). Συνολικά δηλαδή για την περίοδο 1981-2009, το ποσό δεν ξεπερνά τα 43 δισ. ευρώ.
Το ποσό αυτό, για να έχουμε μια ουσιαστική απάντηση στην εξίσωση των «οφελειών - κόστους» όσον αφορά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, θα πρέπει να συγκριθεί με ένα και μόνο στοιχείο:
Με το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ από το 1980 μέχρι το 2009.
Αν, λοιπόν, δει κανείς συγκεντρωτικά τα στοιχεία για το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας με την ΕΕ (πηγή: Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδας), προκύπτει ότι:
Αθροιστικά οι εισαγωγές της χώρας τις τρεις τελευταίες δεκαετίες ανήλθαν στα 379,2 δισ. ευρώ. Οι εξαγωγές της στα 125,4 δισ. ευρώ. Ετσι το αθροιστικό έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ μέσα σε αυτά τα χρόνια εκτινάχτηκε στο δυσθεώρητο ύψος των 254 δισ. ευρώ!
Δηλαδή: Τους δώσαμε 254 (για εισαγωγές από τις χώρες της ΕΕ) και πήραμε 43 (από τα «πακέτα»)...
Δηλαδή: Κάθε ένα ευρώ που «μας δίνουν», τους το πληρώνουμε ...έξι!
*
Με άλλα λόγια:
Για κάθε ένα ευρώ που υποτίθεται ότι οι Βρυξέλλες μας «δίνουν» μέσω των «πακέτων» (ΜΟΠ, ΚΠΣ, ΕΣΠΑ κλπ.), ο ελληνικός λαός τους πληρώνει ...έξι ευρώ (!), όπως προκύπτει από την εκτίναξη του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας έναντι της ΕΕ. Το κόστος δηλαδή που πληρώνει η Ελλάδα ως συνέπεια της ανισομετρίας εντός της ΕΕ είναι 6 φορές μεγαλύτερο από τα «οφέλη» λόγω της ένταξης και παραμονής της στη λυκοσυμμαχία.
*
Φυσικά αυτό το τεράστιο κόστος της συμμετοχής της Ελλάδας στο κλαμπ των τάχα «ισότιμων εταίρων» δεν το πληρώνουν όλοι. Αυτός που πληρώνει είναι ο λαός. Γιατί (όντως) υπάρχουν και εκείνοι που εισπράττουν και κερδίζουν. Πρόκειται για τους πλουτοκράτες, τους οποίους αφορούν - στην πραγματικότητα - τα «πακέτα».
Πρόκειται για τους βιομήχανους, τους εργολάβους και τους «αετονύχηδες» του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι:
Πάνω από το 50% του Γ΄ ΚΠΣ πήγε σε προγράμματα για δρόμους και συγκοινωνιακούς άξονες με βάση τα συμφέροντα των εργολάβων ή για πολυποίκιλα και ποικιλώνυμα προγράμματα ...«κατάρτισης», δηλαδή ζεστό χρήμα στους βιομήχανους για τη μείωση του λεγόμενου «εργατικού κόστους».
Γράφει
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 21/12/2010
21/12/2010 - 16:42
Εν μέσω «μηχανισμών βοήθειας», «ευρωομολόγων» και νέων «εθνικών επιτυχιών», όπως στην προχτεσινή σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, ας δούμε μια ενδιαφέρουσα πλευρά των σχέσεων ΕΕ - Ελλάδας: Τα περίφημα «πακέτα». Πρόκειται για τα ΜΟΠ της περιόδου 1986-93, ύψους 471 εκατ. ευρώ, για το Β΄ ΚΠΣ της περιόδου 1994-99, ύψους 12,3 δισ. ευρώ, για το Γ΄ ΚΠΣ της περιόδου 2000-2006, ύψους 26,1 δισ. ευρώ. Εδώ τώρα έρχονται να «προστεθούν» και τα 26,2 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ της τρέχουσας περιόδου 2007-2013.
Το άθροισμά τους είναι περίπου 65 δισ. ευρώ.
Αν ακολουθήσουμε τη «χυδαία» λογιστική προσέγγιση των φίλων της ΕΕ, όταν μιλούν για τα «λεφτά που παίρνουν οι Ελληνες από τις Βρυξέλλες», τότε προκύπτει το εξής:
*
Από το 1980 μέχρι το 2013, το ποσό από τον παραπάνω «πακτωλό» που αναλογεί σε καθέναν από τα 10 εκατομμύρια Ελληνες δεν ξεπερνά τα 6.500 ευρώ. Τουτέστιν:
Σε μια περίοδο 33 ετών από την ένταξη στην ΕΕ, οι Ελληνες εργαζόμενοι (υποτίθεται ότι) «εισέπρατταν» κατά κεφαλήν από τα «πακέτα» περίπου 196 ευρώ το χρόνο. Ητοι 0,54 λεπτά του ευρώ την ημέρα!
Περί αυτής της ευρωενωσιακής «βοήθειας» πρόκειται...
***
Αλλά το κύριο δε βρίσκεται καν στην προπαγανδιστική απάτη που θέλει τον ελληνικό λαό να «χρηματοδοτείται» και να ζει από τα «πακέτα» της ΕΕ.
Το κύριο βρίσκεται στη λεηλασία που κρύβεται πίσω από αυτήν τη γελοία προπαγάνδα.
*
Απόδειξη:
Το ποσό των μέχρι τώρα «πακέτων» (ήταν περί τα 42 δισ. ευρώ μέχρι το 2007 στα οποία προστίθεται και το 1 δισ. ευρώ από την απορρόφηση του ΕΣΠΑ μέχρι τα τέλη του 2009 - στοιχεία υπουργείου Οικονομικών, «Ελευθεροτυπία» 15/6/2010). Συνολικά δηλαδή για την περίοδο 1981-2009, το ποσό δεν ξεπερνά τα 43 δισ. ευρώ.
Το ποσό αυτό, για να έχουμε μια ουσιαστική απάντηση στην εξίσωση των «οφελειών - κόστους» όσον αφορά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, θα πρέπει να συγκριθεί με ένα και μόνο στοιχείο:
Με το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ από το 1980 μέχρι το 2009.
Αν, λοιπόν, δει κανείς συγκεντρωτικά τα στοιχεία για το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας με την ΕΕ (πηγή: Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδας), προκύπτει ότι:
Αθροιστικά οι εισαγωγές της χώρας τις τρεις τελευταίες δεκαετίες ανήλθαν στα 379,2 δισ. ευρώ. Οι εξαγωγές της στα 125,4 δισ. ευρώ. Ετσι το αθροιστικό έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ μέσα σε αυτά τα χρόνια εκτινάχτηκε στο δυσθεώρητο ύψος των 254 δισ. ευρώ!
Δηλαδή: Τους δώσαμε 254 (για εισαγωγές από τις χώρες της ΕΕ) και πήραμε 43 (από τα «πακέτα»)...
Δηλαδή: Κάθε ένα ευρώ που «μας δίνουν», τους το πληρώνουμε ...έξι!
*
Με άλλα λόγια:
Για κάθε ένα ευρώ που υποτίθεται ότι οι Βρυξέλλες μας «δίνουν» μέσω των «πακέτων» (ΜΟΠ, ΚΠΣ, ΕΣΠΑ κλπ.), ο ελληνικός λαός τους πληρώνει ...έξι ευρώ (!), όπως προκύπτει από την εκτίναξη του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας έναντι της ΕΕ. Το κόστος δηλαδή που πληρώνει η Ελλάδα ως συνέπεια της ανισομετρίας εντός της ΕΕ είναι 6 φορές μεγαλύτερο από τα «οφέλη» λόγω της ένταξης και παραμονής της στη λυκοσυμμαχία.
*
Φυσικά αυτό το τεράστιο κόστος της συμμετοχής της Ελλάδας στο κλαμπ των τάχα «ισότιμων εταίρων» δεν το πληρώνουν όλοι. Αυτός που πληρώνει είναι ο λαός. Γιατί (όντως) υπάρχουν και εκείνοι που εισπράττουν και κερδίζουν. Πρόκειται για τους πλουτοκράτες, τους οποίους αφορούν - στην πραγματικότητα - τα «πακέτα».
Πρόκειται για τους βιομήχανους, τους εργολάβους και τους «αετονύχηδες» του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι:
Πάνω από το 50% του Γ΄ ΚΠΣ πήγε σε προγράμματα για δρόμους και συγκοινωνιακούς άξονες με βάση τα συμφέροντα των εργολάβων ή για πολυποίκιλα και ποικιλώνυμα προγράμματα ...«κατάρτισης», δηλαδή ζεστό χρήμα στους βιομήχανους για τη μείωση του λεγόμενου «εργατικού κόστους».
Γράφει
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 21/12/2010
Μεταβατικό Πρόγραμμα σε μια μεταβατική εποχή
Μια αναδημοσίευση από το blog "Μαρξιστική Θεωρία και Πράξη"
Μεταβατικό Πρόγραμμα σε μια μεταβατική εποχή
Αν έπρεπε να χαρακτηρίσουμε τη σημερινή κατάσταση θα λέγαμε ότι είναι μεταβατική –μια κατάσταση στην οποία η κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνά όπως παλιά αλλά και η εργατική τάξη δεν είναι ακόμη έτοιμη να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Όπως έγραφε ο Λένιν τον Ιούλη του 1917:
«Συμβαίνει πολύ συχνά σε μια απότομη καμπή της ιστορίας, τα ίδια τα προχωρημένα κόμματα να μην μπορούν, για ένα χρονικό διάστημα λίγο ή πολύ μεγάλο, να συνηθίσουν με την καινούργια κατάσταση, επαναλαμβάνοντας τα ίδια συνθήματα που, ενώ χτες ήταν σωστά, σήμερα έχουν χάσει κάθε νόημα, κι αυτό τόσο “ξαφνικά” όσο ξαφνική ήταν η ιστορική καμπή».[1]
Αλλά ορισμένα “προχωρημένα κόμματα” επιμένουν σε συνθήματα που είναι αφηρημένα και γενικά ενώ άλλα εκφράζουν μεσοβέζικες θέσεις που δεν είναι σε θέση να οργανώσουν την εργατική τάξη και επομένως δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσουν τα λαϊκά στρώματα.
Το ΚΚΕ απευθύνει «πρόταση συμμαχίας» προς τον ίδιο τον λαό ξεχνώντας την ίδια την έννοια και τη σημασία του Ενιαίου Μετώπου, ότι δηλαδή μια πρόταση συμμαχίας πρέπει να απευθύνεται όχι μόνο στο λαό γενικά αλλά και στις πολιτικές του οργανώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ορθότερη πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση αλλά πρέπει να υιοθετήσει διαφορετικά αιτήματα, να προτείνει –όπως πρέπει να το κάνει και το ίδιο το ΚΚΕ- ένα σαφές, μεταβατικό πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης.
Πρέπει μ’ άλλα λόγια να προταθεί μια σαφής και καθαρή ταχτική με σκοπό μια Δημοκρατική Κυβέρνηση των Εργαζομένων που θα πάρει συγκεκριμένα μέτρα:
Τη διαγραφή του Δημόσιου Χρέους,
τη διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των φτωχών νοικοκυριών,
την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος κάτω από τον έλεγχο της Κυβέρνησης των εργαζομένων,
την αποχώρηση από την ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ,
τη συνέχιση της εφαρμογής της πολιτικής ενίσχυσης των αγροτικών εισοδημάτων, ακόμα περισσότερο τώρα που σύντομα έρχεται η κατάργηση της ΚΑΠ,
την ανεξάρτητη οργάνωση των εργαζομένων σε επιτροπές και συμβούλια με στόχο την απαγόρευση των απολύσεων, το άνοιγμα των βιβλίων των επιχειρήσεων και τη δημοσιοποίηση των ερευνών τους,
μια οικονομική πολιτική που θα μηδενίσει την ανεργία στη βάση του αιτήματος για κινητή κλίμακα ωρών, που θα αυξήσει αποφασιστικά τα εργατικά εισοδήματα και θ’ αναστρέψει την οικονομική καταστροφή.
Με βάση αυτά τα συγκεκριμένα αιτήματα, η βάση πρέπει να απευθυνθεί προς τις ηγετικές ομάδες των εργατικών κομμάτων και ν’ απαιτήσει τη λεγόμενη “εναλλακτική πρόταση” της αριστεράς. Η εναλλακτική πρόταση πρέπει να είναι σαφής και ξεκάθαρη προς την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Δεν μπορεί να είναι μια πρόταση που λέει “όλα θα τα λύσουμε στον σοσιαλισμό” ούτε μια μεσοβέζικη πρόταση που σταματά στη μέση του δρόμου, που δεν προτείνει ούτε καν κατάργηση αλλά “μερική διαπραγμάτευση” του χρέους και που δεν σπάει τους δεσμούς με την ευρωζώνη προς όφελος μιας Δημοκρατικής Κυβέρνησης των Εργαζομένων.
Το ΚΚΕ λέει ότι το χρέος δεν είναι η αιτία για την κρίση κι’ απ’ αυτό βγάζει ότι δεν πρέπει να παλέψουμε για κατάργηση του χρέους. Ξεχνά ότι ο αγώνας αυτός θα δημιουργήσει νέες προϋποθέσεις για το λαϊκό κίνημα, ότι θα το ανεβάσει ποιοτικά, ότι θα το βάλει να παλέψει στη σωστή κατεύθυνση που πάνω απ’ όλα δεν μπορεί να είναι παρά το να μπει φραγμός στην οικονομική καταστροφή των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των αγροτών ή των μικροβιοτεχνών και μικρεμπόρων.
Το σύνθημα του «5μερου – 7ωρου – 35ωρου» δεν λέει τίποτε για τους ανέργους. Το σύνθημα για 1.400 ευρώ δεν σημαίνει τίποτε αν δεν συνδεθεί με τα πολιτικά και μεταβατικά αιτήματα για την ανατροπή της κυβέρνησης και μια νέα δημοκρατική κυβέρνηση των εργαζομένων. Δεν αρκεί πια ο συνδικαλιστικός αγώνας κι’ επομένως η «οργάνωση στο ΠΑΜΕ», ο αγώνας της εργατικής τάξης πρέπει να γίνει πολιτικός αγώνας με τα σωστά μεταβατικά αιτήματα. Χωρίς μεταβατικά αιτήματα δεν υπάρχει κανένας αγώνας για τον σοσιαλισμό.
Ένα τέτοιο μεταβατικό αίτημα αφορά την κινητή κλίμακα ωρών: Να πέσει ο εργάσιμος χρόνος στις 4 ώρες και να δουλεύουν όλοι χωρίς μείωση των αποδοχών, αλλά την πάλη για το άλλο μεταβατικό αίτημα –την αύξηση των αποδοχών και φυσικά τη σύνδεσή τους με τον πραγματικό πληθωρισμό, που πρέπει να υπολογισθεί από επιτροπές των εργαζομένων με βάση το καλάθι των αγαθών που πραγματικά αγοράζουν.
Η οργάνωση της εργατικής τάξης
«Οργανωθείτε», φωνάζει το ΠΑΜΕ. Συμφωνούμε απόλυτα κι’ επαυξάνουμε. Αλλά δεν αρκεί πια η οργάνωση σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, αλλά σε πολιτικές οργανώσεις. Δεν αναφερόμαστε σε μια οργάνωση γενική κι’ αφηρημένη αλλά μια οργάνωση που γίνεται με βάση ένα συγκεκριμένο μεταβατικό πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης που μπορεί ν’ αποκτήσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από την οικονομική καταστροφή.
Η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με τα λόγια αλλά με το πρόγραμμα και τις ενέργειες που γίνονται –αν είναι ή δεν είναι συμβατές με το πρόγραμμα αυτό. Μόνο έτσι μπορεί να καταχτηθεί η “λαϊκή πλειοψηφία”, με βάση τα μεταβατικά αιτήματα, τη διαρκή πάλη, την ενθάρρυνση της οργάνωσης σε επιτροπές σ’ όλα τα επίπεδα. Εκεί θα κριθεί και το αίτημα της ενότητας της αριστεράς, στο πρόγραμμα και την εκπλήρωση των συγκεκριμένων καθηκόντων, όχι γενικά κι’ αφηρημένα στις γραφειοκρατικές ανακοινώσεις.
Το ν’ αντιτάσσεις σήμερα στην τρόικα και την κυβέρνησή της το αίτημα μιας άλλης εποχής για «5μερο – 7ωρο – 35ωρο», και να το κάνεις μάλιστα και σημαία σου, σημαίνει να πισωγυρίζεις και να καθυστερείς σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, των ανέργων και των αγροτών. Σημαίνει να μη θες να βάλεις συγκεκριμένα πολιτικά αιτήματα που ν’ αντανακλούν τη σημερινή κατάσταση και τις σημερινές ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων.
Οι ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων επικεντρώνονται στο να προστατευθεί το εισόδημά τους, ν’ ανέβει στα επίπεδα του 2008 κι’ από κει ν’ ανέβει ώστε ν’ ανταποκρίνεται στις πραγματικές αποδοχές που πρέπει να έχει σήμερα η εργατική οικογένεια. Ωστόσο για να μην μένει αυτός ο “στόχος” στα λόγια πρέπει να γίνει μεταβατικό αίτημα, να κατευθυνθεί η πάλη προς τα εκεί αποφασιστικά, ενεργητικά και δραστήρια.
«”Οργανωθείτε!”, λέει και ξαναλέει στους εργάτες, σε διάφορους τόνους, η εφημερίδα “Ραμπότσαγια Μισλ”, λένε και ξαναλένε όλοι οι οπαδοί της “οικονομιστικής” κατεύθυνσης. Κι’ εμείς, φυσικά, συμμεριζόμαστε απόλυτα αυτό το κάλεσμα, όμως εμείς θα προσθέσουμε μια για πάντα: Οργανωθείτε όχι μόνο σε συλλόγους αλληλοβοήθειας, απεργιακά ταμεία και εργατικούς ομίλους, μα οργανωθείτε επίσης και σε πολιτικό κόμμα, οργανωθείτε για την αποφασιστική πάλη ενάντια στην απολυταρχική κυβέρνηση κι ενάντια σ' όλη την κεφαλαιοκρατική κοινωνία. Χωρίς μια τέτοια οργάνωση, το προλεταριάτο δεν είναι ικανό να υψωθεί ως τη συνειδητή ταξική πάλη, χωρίς μια τέτοια οργάνωση το εργατικό κίνημα είναι καταδικασμένο σε αδυναμία, και μόνο με τα ταμεία, τους ομίλους και τους συλλόγους αλληλοβοήθειας η εργατική τάξη δε θα κατορθώσει ποτέ να εκπληρώσει το μεγάλο ιστορικό καθήκον που πέφτει στους ώμους της: να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλο το ρωσικό λαό από την πολιτική και οικονομική του σκλαβιά».[2]
Αναρτήθηκε από ciaoant1 στις 4:27 μ.μ.
Μεταβατικό Πρόγραμμα σε μια μεταβατική εποχή
Αν έπρεπε να χαρακτηρίσουμε τη σημερινή κατάσταση θα λέγαμε ότι είναι μεταβατική –μια κατάσταση στην οποία η κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνά όπως παλιά αλλά και η εργατική τάξη δεν είναι ακόμη έτοιμη να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Όπως έγραφε ο Λένιν τον Ιούλη του 1917:
«Συμβαίνει πολύ συχνά σε μια απότομη καμπή της ιστορίας, τα ίδια τα προχωρημένα κόμματα να μην μπορούν, για ένα χρονικό διάστημα λίγο ή πολύ μεγάλο, να συνηθίσουν με την καινούργια κατάσταση, επαναλαμβάνοντας τα ίδια συνθήματα που, ενώ χτες ήταν σωστά, σήμερα έχουν χάσει κάθε νόημα, κι αυτό τόσο “ξαφνικά” όσο ξαφνική ήταν η ιστορική καμπή».[1]
Αλλά ορισμένα “προχωρημένα κόμματα” επιμένουν σε συνθήματα που είναι αφηρημένα και γενικά ενώ άλλα εκφράζουν μεσοβέζικες θέσεις που δεν είναι σε θέση να οργανώσουν την εργατική τάξη και επομένως δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσουν τα λαϊκά στρώματα.
Το ΚΚΕ απευθύνει «πρόταση συμμαχίας» προς τον ίδιο τον λαό ξεχνώντας την ίδια την έννοια και τη σημασία του Ενιαίου Μετώπου, ότι δηλαδή μια πρόταση συμμαχίας πρέπει να απευθύνεται όχι μόνο στο λαό γενικά αλλά και στις πολιτικές του οργανώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ορθότερη πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση αλλά πρέπει να υιοθετήσει διαφορετικά αιτήματα, να προτείνει –όπως πρέπει να το κάνει και το ίδιο το ΚΚΕ- ένα σαφές, μεταβατικό πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης.
Πρέπει μ’ άλλα λόγια να προταθεί μια σαφής και καθαρή ταχτική με σκοπό μια Δημοκρατική Κυβέρνηση των Εργαζομένων που θα πάρει συγκεκριμένα μέτρα:
Τη διαγραφή του Δημόσιου Χρέους,
τη διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των φτωχών νοικοκυριών,
την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος κάτω από τον έλεγχο της Κυβέρνησης των εργαζομένων,
την αποχώρηση από την ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ,
τη συνέχιση της εφαρμογής της πολιτικής ενίσχυσης των αγροτικών εισοδημάτων, ακόμα περισσότερο τώρα που σύντομα έρχεται η κατάργηση της ΚΑΠ,
την ανεξάρτητη οργάνωση των εργαζομένων σε επιτροπές και συμβούλια με στόχο την απαγόρευση των απολύσεων, το άνοιγμα των βιβλίων των επιχειρήσεων και τη δημοσιοποίηση των ερευνών τους,
μια οικονομική πολιτική που θα μηδενίσει την ανεργία στη βάση του αιτήματος για κινητή κλίμακα ωρών, που θα αυξήσει αποφασιστικά τα εργατικά εισοδήματα και θ’ αναστρέψει την οικονομική καταστροφή.
Με βάση αυτά τα συγκεκριμένα αιτήματα, η βάση πρέπει να απευθυνθεί προς τις ηγετικές ομάδες των εργατικών κομμάτων και ν’ απαιτήσει τη λεγόμενη “εναλλακτική πρόταση” της αριστεράς. Η εναλλακτική πρόταση πρέπει να είναι σαφής και ξεκάθαρη προς την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Δεν μπορεί να είναι μια πρόταση που λέει “όλα θα τα λύσουμε στον σοσιαλισμό” ούτε μια μεσοβέζικη πρόταση που σταματά στη μέση του δρόμου, που δεν προτείνει ούτε καν κατάργηση αλλά “μερική διαπραγμάτευση” του χρέους και που δεν σπάει τους δεσμούς με την ευρωζώνη προς όφελος μιας Δημοκρατικής Κυβέρνησης των Εργαζομένων.
Το ΚΚΕ λέει ότι το χρέος δεν είναι η αιτία για την κρίση κι’ απ’ αυτό βγάζει ότι δεν πρέπει να παλέψουμε για κατάργηση του χρέους. Ξεχνά ότι ο αγώνας αυτός θα δημιουργήσει νέες προϋποθέσεις για το λαϊκό κίνημα, ότι θα το ανεβάσει ποιοτικά, ότι θα το βάλει να παλέψει στη σωστή κατεύθυνση που πάνω απ’ όλα δεν μπορεί να είναι παρά το να μπει φραγμός στην οικονομική καταστροφή των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των αγροτών ή των μικροβιοτεχνών και μικρεμπόρων.
Το σύνθημα του «5μερου – 7ωρου – 35ωρου» δεν λέει τίποτε για τους ανέργους. Το σύνθημα για 1.400 ευρώ δεν σημαίνει τίποτε αν δεν συνδεθεί με τα πολιτικά και μεταβατικά αιτήματα για την ανατροπή της κυβέρνησης και μια νέα δημοκρατική κυβέρνηση των εργαζομένων. Δεν αρκεί πια ο συνδικαλιστικός αγώνας κι’ επομένως η «οργάνωση στο ΠΑΜΕ», ο αγώνας της εργατικής τάξης πρέπει να γίνει πολιτικός αγώνας με τα σωστά μεταβατικά αιτήματα. Χωρίς μεταβατικά αιτήματα δεν υπάρχει κανένας αγώνας για τον σοσιαλισμό.
Ένα τέτοιο μεταβατικό αίτημα αφορά την κινητή κλίμακα ωρών: Να πέσει ο εργάσιμος χρόνος στις 4 ώρες και να δουλεύουν όλοι χωρίς μείωση των αποδοχών, αλλά την πάλη για το άλλο μεταβατικό αίτημα –την αύξηση των αποδοχών και φυσικά τη σύνδεσή τους με τον πραγματικό πληθωρισμό, που πρέπει να υπολογισθεί από επιτροπές των εργαζομένων με βάση το καλάθι των αγαθών που πραγματικά αγοράζουν.
Η οργάνωση της εργατικής τάξης
«Οργανωθείτε», φωνάζει το ΠΑΜΕ. Συμφωνούμε απόλυτα κι’ επαυξάνουμε. Αλλά δεν αρκεί πια η οργάνωση σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, αλλά σε πολιτικές οργανώσεις. Δεν αναφερόμαστε σε μια οργάνωση γενική κι’ αφηρημένη αλλά μια οργάνωση που γίνεται με βάση ένα συγκεκριμένο μεταβατικό πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης που μπορεί ν’ αποκτήσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από την οικονομική καταστροφή.
Η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με τα λόγια αλλά με το πρόγραμμα και τις ενέργειες που γίνονται –αν είναι ή δεν είναι συμβατές με το πρόγραμμα αυτό. Μόνο έτσι μπορεί να καταχτηθεί η “λαϊκή πλειοψηφία”, με βάση τα μεταβατικά αιτήματα, τη διαρκή πάλη, την ενθάρρυνση της οργάνωσης σε επιτροπές σ’ όλα τα επίπεδα. Εκεί θα κριθεί και το αίτημα της ενότητας της αριστεράς, στο πρόγραμμα και την εκπλήρωση των συγκεκριμένων καθηκόντων, όχι γενικά κι’ αφηρημένα στις γραφειοκρατικές ανακοινώσεις.
Το ν’ αντιτάσσεις σήμερα στην τρόικα και την κυβέρνησή της το αίτημα μιας άλλης εποχής για «5μερο – 7ωρο – 35ωρο», και να το κάνεις μάλιστα και σημαία σου, σημαίνει να πισωγυρίζεις και να καθυστερείς σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, των ανέργων και των αγροτών. Σημαίνει να μη θες να βάλεις συγκεκριμένα πολιτικά αιτήματα που ν’ αντανακλούν τη σημερινή κατάσταση και τις σημερινές ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων.
Οι ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων επικεντρώνονται στο να προστατευθεί το εισόδημά τους, ν’ ανέβει στα επίπεδα του 2008 κι’ από κει ν’ ανέβει ώστε ν’ ανταποκρίνεται στις πραγματικές αποδοχές που πρέπει να έχει σήμερα η εργατική οικογένεια. Ωστόσο για να μην μένει αυτός ο “στόχος” στα λόγια πρέπει να γίνει μεταβατικό αίτημα, να κατευθυνθεί η πάλη προς τα εκεί αποφασιστικά, ενεργητικά και δραστήρια.
«”Οργανωθείτε!”, λέει και ξαναλέει στους εργάτες, σε διάφορους τόνους, η εφημερίδα “Ραμπότσαγια Μισλ”, λένε και ξαναλένε όλοι οι οπαδοί της “οικονομιστικής” κατεύθυνσης. Κι’ εμείς, φυσικά, συμμεριζόμαστε απόλυτα αυτό το κάλεσμα, όμως εμείς θα προσθέσουμε μια για πάντα: Οργανωθείτε όχι μόνο σε συλλόγους αλληλοβοήθειας, απεργιακά ταμεία και εργατικούς ομίλους, μα οργανωθείτε επίσης και σε πολιτικό κόμμα, οργανωθείτε για την αποφασιστική πάλη ενάντια στην απολυταρχική κυβέρνηση κι ενάντια σ' όλη την κεφαλαιοκρατική κοινωνία. Χωρίς μια τέτοια οργάνωση, το προλεταριάτο δεν είναι ικανό να υψωθεί ως τη συνειδητή ταξική πάλη, χωρίς μια τέτοια οργάνωση το εργατικό κίνημα είναι καταδικασμένο σε αδυναμία, και μόνο με τα ταμεία, τους ομίλους και τους συλλόγους αλληλοβοήθειας η εργατική τάξη δε θα κατορθώσει ποτέ να εκπληρώσει το μεγάλο ιστορικό καθήκον που πέφτει στους ώμους της: να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλο το ρωσικό λαό από την πολιτική και οικονομική του σκλαβιά».[2]
Αναρτήθηκε από ciaoant1 στις 4:27 μ.μ.
Το ευρώ, η δραχμή και η απάτη , Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010
Το ευρώ, η δραχμή και η απάτη
ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Η είδηση, όπως τη διαβάσατε στην ιστοσελίδα μας χθες, είναι ότι κορυφαίο στέλεχος της Pimco, της μεγαλύτερης εταιρείας επενδύσεων σε ομόλογα, είπε σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση της γερμανικής εφημερίδας Die Welt: «Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δεν θα μπορέσουν να ορθοποδήσουν χωρίς την έξοδό τους από την Ευρωζώνη ή χωρίς μεγάλες μεταβιβάσεις κεφαλαίων».
Τι είπε δηλαδή αυτό το παλληκάρι; Ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία θα αυξάνεται όσο οι αγορές δεν πιστεύουν πως τέτοιες χώρες μπορούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους. Συμπλήρωσε δε ότι «η πολιτική δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια της στον κίνδυνο χρεοκοπίαςμέσα στην Ε.Ε.» και ότι το 2013, όταν δηλαδή θα ισχύσει ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός χρεοκοπιών, είναι πολύ μακριά.
Και συνεχίζει ο εκπρόσωπος της Pimco; «Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα μπορούν με το δικό τους νόμισμα να πουλάνε περισσότερο στο εξωτερικό και μέσω των εξαγωγών να επιτύχουν την αναγκαία ανάπτυξη». Έτσι θα μειώσουν το χρέος τους και θα μπορούν να επιστρέψουν στην Ευρωζώνη.
Πολλούς μήνες τώρα, αφότου η κυβέρνησή μας έβγαλε την ντουντούκα και διαλάλησε παγκοσμίως ότι χρεοκοπούμε, έχουν αρχίσει τα σενάρια περί επίσημης ελληνικής πτώχευσης και εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ή χρήσης διπλού νομίσματος ή διάσπασης του ευρώ σε «σκληρό» και «μαλακό» και πάει λέγοντας.
Πέρα όμως από το ερώτημα για το νόμισμα, που κυριαρχεί ως περισσότερο... «πιασάρικο», το κεντρικόζητούμενο δεν αφορά το νόμισμα, αλλά την τύχη της Ελλάδας την επόμενη περίοδο.
Ήδη χθες ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στην άτυπη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, είπε ότι στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης συζήτησε το ενδεχόμενοπαράτασης του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ και διαπίστωσε ότι «όλοι είναι θετικοί». Ας μην «πνιγούμε» όμως ακόμη στο πέλαγος της ευτυχίας. Λίγο παρακάτω θα δούμε γιατί...
Η κατάρρευση μιας πολιτικής απάτης
Όταν η Ελλάδα προσέφυγε στον μηχανισμό «στήριξης» (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η αιτιολογία ήταν πως αυτή η προσφυγή αποτελούσε «μονόδρομο» για τη«διάσωση» της χώρας και την αποφυγή της πτώχευσης – ώστε, αφού... δεν θα πτωχεύσουμε, να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις.
Από τότε κύλησε πολύ νερό. Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται συνεχώς με προοπτική...εξαφάνισης, το ασφαλιστικό διαλύεται, κάθε έννοια κοινωνικού κράτους πετάγεται στα σκουπίδια και η δημόσια περιουσία παίρνει τον δρόμο της εκποίησης έναντι ευτελούς τιμήματος. Η χώρα, παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο δεν σώθηκε, αλλά βαδίζει προς την καταστροφή της πτώχευσης.
Επειδή όμως κάποιοι θα θεωρήσουν ότι ίσως... υπερβάλλουμε, δεν θα προσφύγουμε σε σενάρια καταστροφής. Είναι πολύ προτιμότερο, για την οικονομία της επιχειρηματολογίας μας, να προστρέξουμε στο χθεσινό κείμενο ενός κατ’ εξοχήν «συστημικού» δημοσιογράφου, ο οποίος – προ της αμείλικτης πραγματικότητας –, παρότι επιστρατεύει όλα τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας, δεν μπορεί να αποφύγει αυτό που πράγματι συμβαίνει. Ο λόγος λοιπόν στον Γιάννη Πρετεντέρη και στο σημείωμά τουστα χθεσινά «Νέα»:
«(...) η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έραψε ήδη το νέο κοστούμι. Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα λειτουργεί από τον Ιούνιο 2013 – υπενθυμίζω ότι ακριβώς τον προηγούμενο μήνα θα ολοκληρώνεται τοΜνημόνιο... Καλώς τα παιδιά! Κάτι που σημαίνει ότι η Γερμανία και οι ομόφρονές της χώρες πέτυχαν να επιβάλουν στην Ένωση κάτι που (σε πολλούς) φαινόταν εξ αρχής αναπόφευκτο: ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα ενεργοποιείται (κατά περίπτωση) παράλληλα με μια διαδικασία «ελεγχόμενης πτώχευσης»της χώρας που ζητάει τη στήριξη – αν, φυσικά, αντιμετωπίζει πρόβλημα χρέους.
Αυτό που έως τον περασμένο Μάιο φαινόταν αφύσικο καθίσταται τώρα ενδεχόμενο: υπό προϋποθέσεις, ακόμη και μια χώρα του ευρώ μπορεί να υποστεί αναδιάρθρωση του χρέους της. Δεν λέω ότι θα συμβεί σώνει και καλά στην Ελλάδα, αλλά, αν με ρωτούσαν ποιος είναι ο πιθανότερος υποψήφιος για το κούρεμα, μάλλον θα κοιταζόμουν στον καθρέφτη. Τι σημαίνει αυτό για τα πολιτικά μας; Δύο πράγματα.
● Πρώτον, ότι το δίλημμα Μνημόνιο ή χρεοκοπία αποδυναμώνεται σημαντικά αφού μπορεί να συμβούν και τα δύο ή, έστω, το ένα να μην αποτρέψει το άλλο.
● Δεύτερον, ότι τα περιθώρια της κυβέρνησης απέναντι στο Μνημόνιο περιορίζονται ασφυκτικά».
Χρειάζεται επεξήγηση το παραπάνω απόσπασμα; Προφανώς όχι...
Μηχανισμός χρεοκοπίας το ευρώ
Καθώς λοιπόν όλοι καταλαβαίνουν ότι η κρίσιμη ώρα πλησιάζει, κάποιοι επιλέγουν να παίζουν με όρουςφθηνού εμπορίου το θέμα του ευρώ και της δραχμής, το οποίο διαχρονικά είναι ό,τι πιο «πιασάρικο»στον τομέα της υποτιθέμενης «ενημέρωσης».
Από την αρχή της ελληνικής κρίσης οι αναλυτές και οι υπεύθυνοι εταιρειών και οργανισμών εκτός Ελλάδας συζητούν για το νομισματικό ζήτημα της χώρας μας έχοντας, στην πλειονότητά τους αποφανθεί ότι θα ήτανπροτιμότερο η Ελλάδα να είχε δραχμή και όχι ευρώ. Παράλληλα είναι πλέον κοινό συμπέρασμα ότι το ευρώ έχει εξελιχθεί σε «μηχανισμό χρεοκοπίας» των μελών της Ευρωζώνης.
Δεν χρειάζονται ηχηρά επιχειρήματα για την αποτυχία του ευρώ. Αρκεί η πραγματικότητα:
● Ήδη βρίσκονται σε κατάσταση χρεοκοπίας – αδυνατώντας να δανειστούν ελεύθερα από τις αγορές και να αναχρηματοδοτήσουν τα ανεξέλεγκτα χρέη τους με βιώσιμα επιτόκια – η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Οι δύο αυτές χώρες έχουν ήδη καταφύγει σε μηχανισμούς «στήριξης».
● Ήδη η Ισπανία και η Πορτογαλία βλέπουν ότι βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη δική τους χρεοκοπία.
● Σύμφωνα με τα καθημερινά ραπόρτα, σε επισφαλή θέση βρίσκονται η Ιταλία, το Βέλγιο και η Γαλλία, οι οποίες θεωρούνται οι επόμενοι στόχοι των «αγορών», που διαρκώς πιέζουν για όλο και υψηλότερα επιτόκια δανεισμού.
Δυο ερωτήματα
Η συνεχώς διατυπούμενη απειλή περί χτυπήματος της «κερδοσκοπίας» στην καρδιά του ευρώ, αλλά και ο συνεχής εκβιασμός εκ μέρους των αγορών έχει οδηγήσει τη Γερμανία – αλλά και τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. την περασμένη εβδομάδα – στην υιοθέτηση του μηχανισμού ελεγχόμενων πτωχεύσεων των υπερχρεωμένων χωρών. Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα:
1. Ησύχασαν οι «αγορές»; Προφανώς όχι, ακριβώς επειδή ο ευρωπαϊκός αυτός μηχανισμός προβλέπει ότι οι ιδιώτες θα χάνουν στις αναδιαρθρώσεις των χωρών. Τι θα προτιμούσαν; Τη δημιουργία τουευρωομολόγου, κάτι που θα σήμαινε ότι οι οικονομικά ισχυρές και αξιόχρεες χώρες θα δανείζονταν – άρα θα προσέφεραν εγγυήσεις αποπληρωμής – μαζί με τις χρεοκοπημένες και κατ’ ουσίαν για λογαριασμό τους.
Αυτή είναι η ιδανική εγγύηση για τους κερδοσκόπους, οι οποίοι – εν αντιθέσει με την επιχειρηματολογία των αγορών, του ΔΝΤ, του Γ. Παπανδρέου και των υπολοίπων θιασωτών αυτής της ιδέας – θα είχαν κάθε κίνητρο να πιέζουν για συνεχή αύξηση των επιτοκίων δανεισμού ολόκληρης της Ευρωζώνης, μέχρι την...κατάρρευση της Ευρωζώνης και του ίδιου του ευρώ.
2. Μήπως με την ευρωπαϊκή απόφαση σώθηκε το ευρώ; Προφανώς όχι, διότι το μόνο που διασφαλίζει το γερμανικό σχέδιο – αν τελικά εφαρμοστεί – θα είναι ότι οι χώρες θα πτωχεύουν ελεγχόμενα, άρα οι ζημιές των δανειστών θα ελαχιστοποιούνται και οι χώρες αυτές θα παγιδεύονται σε έναν κύκλο εσαεί χρεοκοπίας, αδύναμες να απαλλαγούν από τα χρέη τους.
Επομένως πάλι οι αγορές θα έχουν κάθε κίνητρο να κρατούν ομήρους τις χώρες αυτές όχι μόνον διασφαλίζοντας ότι θα τις απομυζούν, αλλά έχοντας στη διάθεσή τους ακόμη και τα περιουσιακά στοιχεία των θυμάτων τους.
Τα τεχνικά ερωτήματα είναι πολλά, αλλά καλό είναι να μην χάσουμε τον στόχο αυτού του σημειώματος. Ως εκ τούτου μένουμε σε αυτά τα δύο – απλώς ενδεικτικά του αδιεξόδου της Ευρωζώνης...
Πρώτα η Ελλάδα!
Το παλαιό σημιτικό σύνθημα «Πρώτα η Ελλάδα», το οποίο συνόδευσε την είσοδο της χώρας μας στο ευρώ, έρχεται τώρα να βρει το πλήρες νόημά του στο χείλος του γκρεμού: Ήδη η Ελλάδα θεωρείται από ολόκληρο τον πλανήτη πως βρίσκεται πολύ λίγο πριν από την κήρυξη επίσημης πτώχευσης, η οποία σημαίνει:
● χρονική αναδιάρθρωση (επιμήκυνση) όχι μόνο των δανείων του μηχανισμού «στήριξης», αλλά του συνόλου του χρέους της,
● ελάχιστο «κούρεμα» των συνολικών οφειλών της,
● ανταλλαγή επισφαλών ομολόγων με νέα, τα οποία θα περιλαμβάνουν ως εμπράγματες ασφάλειες το σύνολο της εθνικής περιουσίας – εκ των πραγμάτων της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής – κ.λπ.
Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν και πότε θα λειτουργήσει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός ελεγχόμενων πτωχεύσεων, αφού όλοι γνωρίζουν, υπαινίσσονται και συνυπολογίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό το «ειδικό καθεστώς» της δανειακής σύμβασης των 110 δισ. ευρώ και του Μνημονίου που τη συνοδεύει.
«Ευρώ ή δραχμή;»: το ψευδοδίλημμα
Η συζήτηση για το αν η Ελλάδα θα βγει ή όχι από το ευρώ δεν γίνεται εν κενώ, αλλά υπό το φως της επαπειλούμενης επίσημης πτώχευσης, η οποία θα ενεργοποιήσει αυτομάτως όλες τις επαχθείς «πρόνοιες» της χειρότερης δανειακής σύμβασης που έχει ποτέ υπογράψει χώρα. Επειδή τα δεδομένα αυτής της συζήτησης είναι απειράριθμα, ας μείνουμε επιγραμματικά στα σημαντικότερα.
1. Κατ’ αρχάς η συζήτηση αυτή είναι παραπλανητική. Το ζήτημα δεν είναι πρώτα ή κυρίως το αν θα βρισκόμαστε αύριο μέσα ή έξω από το ευρώ. Ούτε αν θα επιστρέψουμε στη δραχμή ή θα έχουμε «διπλό νόμισμα» ή θα επιλεγεί – προφανώς όχι μόνον για εμάς – το «διπλό ευρώ».
2. Το κυρίως πρόβλημα είναι υπό ποιο καθεστώς θα βρεθούμε είτε εντός είτε εκτός του ευρώ.
● Αν η Ελλάδα συνεχίσει να κουβαλάει στις αδύναμες πλάτες της ένα χρέος αδύνατον όχι μόνο να αποπληρωθεί, αλλά έστω και στοιχειωδώς να εξυπηρετηθεί με βιώσιμους όρους, τότε με οποιοδήποτενόμισμα η χώρα θα καταστραφεί ολοσχερώς και θα κατασχεθεί από τους πιστωτές της σε όλα τα επίπεδα – ακόμη και σε αυτό της ιδιωτικής περιουσίας.
● Αν, αντιθέτως, αποφάσιζε ότι πρέπει να απαλλαγεί από το χρέος της ή, έστω, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, τότε αυτομάτως θα ετίθετο εκτός ευρώ.
● Αν βρεθεί υπό καθεστώς ελεγχόμενης (από τους πιστωτές) πτώχευσης, τότε δεν θα μπορεί να αποφασίσει ούτε για το νόμισμά της, αλλά ούτε καν για το αν θα συνεχίσει να... υπάρχει ως χώρα. Η ελεγχόμενη πτώχευση έχει σενάριο και παραμονής στο ευρώ και εξόδου απ’ αυτό, αλλά προφανώς πρόκειται για «δευτερεύον» ζήτημα, επί του οποίου άλλοι θα αποφανθούν.
● Αν η μείωση του χρέους της σε καθεστώς πτώχευσης (ελεγχόμενης ή μη) είναι αμελητέα, τότε το νομισματικό ζήτημα παραμένει δευτερεύον, αφού η σημασία του υποσκελίζεται από το μέγεθος του ήδη ανεξέλεγκτου χρέους.
● Αν η μείωση του χρέους προσεγγίζει επίπεδα βιωσιμότητας ως προς την εξυπηρέτησή του – με παράλληλη βιωσιμότητα της κοινωνίας, αλλά και με δυνατότητες άσκησης εθνικής κυριαρχίας στη διαχείριση της οικονομίας – τότε ο νομισματικός παράγων αποκτά κορυφαία σημασία και η έξοδος από το ευρώ γίνεται όρος επιβίωσης της χώρας.
Συνεπώς η συζήτηση για την παραμονή στο ευρώ ή την έξοδο από αυτό ή όποιο άλλο «ενδιάμεσο» σενάριο δεν είναι το πραγματικό δίλημμα της Ελλάδας. Το πραγματικό ερώτημα – και δίλημμα – είναι τι θα κάνουμε με το χρέος. Κι εδώ οι απαντήσεις δεν είναι πολλές. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο δύο (με επιμέρους αποχρώσεις): Ή το πληρώνεις ή δεν το πληρώνεις. Από την απάντηση σε αυτό θα κριθεί η τύχη της.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 10:18 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Χριστακόπουλος Στ. (Ποντίκι)
Το ευρώ, η δραχμή και η απάτη
ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Η είδηση, όπως τη διαβάσατε στην ιστοσελίδα μας χθες, είναι ότι κορυφαίο στέλεχος της Pimco, της μεγαλύτερης εταιρείας επενδύσεων σε ομόλογα, είπε σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση της γερμανικής εφημερίδας Die Welt: «Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δεν θα μπορέσουν να ορθοποδήσουν χωρίς την έξοδό τους από την Ευρωζώνη ή χωρίς μεγάλες μεταβιβάσεις κεφαλαίων».
Τι είπε δηλαδή αυτό το παλληκάρι; Ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία θα αυξάνεται όσο οι αγορές δεν πιστεύουν πως τέτοιες χώρες μπορούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους. Συμπλήρωσε δε ότι «η πολιτική δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια της στον κίνδυνο χρεοκοπίαςμέσα στην Ε.Ε.» και ότι το 2013, όταν δηλαδή θα ισχύσει ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός χρεοκοπιών, είναι πολύ μακριά.
Και συνεχίζει ο εκπρόσωπος της Pimco; «Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα μπορούν με το δικό τους νόμισμα να πουλάνε περισσότερο στο εξωτερικό και μέσω των εξαγωγών να επιτύχουν την αναγκαία ανάπτυξη». Έτσι θα μειώσουν το χρέος τους και θα μπορούν να επιστρέψουν στην Ευρωζώνη.
Πολλούς μήνες τώρα, αφότου η κυβέρνησή μας έβγαλε την ντουντούκα και διαλάλησε παγκοσμίως ότι χρεοκοπούμε, έχουν αρχίσει τα σενάρια περί επίσημης ελληνικής πτώχευσης και εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ή χρήσης διπλού νομίσματος ή διάσπασης του ευρώ σε «σκληρό» και «μαλακό» και πάει λέγοντας.
Πέρα όμως από το ερώτημα για το νόμισμα, που κυριαρχεί ως περισσότερο... «πιασάρικο», το κεντρικόζητούμενο δεν αφορά το νόμισμα, αλλά την τύχη της Ελλάδας την επόμενη περίοδο.
Ήδη χθες ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στην άτυπη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, είπε ότι στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης συζήτησε το ενδεχόμενοπαράτασης του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ και διαπίστωσε ότι «όλοι είναι θετικοί». Ας μην «πνιγούμε» όμως ακόμη στο πέλαγος της ευτυχίας. Λίγο παρακάτω θα δούμε γιατί...
Η κατάρρευση μιας πολιτικής απάτης
Όταν η Ελλάδα προσέφυγε στον μηχανισμό «στήριξης» (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η αιτιολογία ήταν πως αυτή η προσφυγή αποτελούσε «μονόδρομο» για τη«διάσωση» της χώρας και την αποφυγή της πτώχευσης – ώστε, αφού... δεν θα πτωχεύσουμε, να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις.
Από τότε κύλησε πολύ νερό. Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται συνεχώς με προοπτική...εξαφάνισης, το ασφαλιστικό διαλύεται, κάθε έννοια κοινωνικού κράτους πετάγεται στα σκουπίδια και η δημόσια περιουσία παίρνει τον δρόμο της εκποίησης έναντι ευτελούς τιμήματος. Η χώρα, παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο δεν σώθηκε, αλλά βαδίζει προς την καταστροφή της πτώχευσης.
Επειδή όμως κάποιοι θα θεωρήσουν ότι ίσως... υπερβάλλουμε, δεν θα προσφύγουμε σε σενάρια καταστροφής. Είναι πολύ προτιμότερο, για την οικονομία της επιχειρηματολογίας μας, να προστρέξουμε στο χθεσινό κείμενο ενός κατ’ εξοχήν «συστημικού» δημοσιογράφου, ο οποίος – προ της αμείλικτης πραγματικότητας –, παρότι επιστρατεύει όλα τα προσχήματα της «πολιτικής ορθότητας, δεν μπορεί να αποφύγει αυτό που πράγματι συμβαίνει. Ο λόγος λοιπόν στον Γιάννη Πρετεντέρη και στο σημείωμά τουστα χθεσινά «Νέα»:
«(...) η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έραψε ήδη το νέο κοστούμι. Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα λειτουργεί από τον Ιούνιο 2013 – υπενθυμίζω ότι ακριβώς τον προηγούμενο μήνα θα ολοκληρώνεται τοΜνημόνιο... Καλώς τα παιδιά! Κάτι που σημαίνει ότι η Γερμανία και οι ομόφρονές της χώρες πέτυχαν να επιβάλουν στην Ένωση κάτι που (σε πολλούς) φαινόταν εξ αρχής αναπόφευκτο: ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα ενεργοποιείται (κατά περίπτωση) παράλληλα με μια διαδικασία «ελεγχόμενης πτώχευσης»της χώρας που ζητάει τη στήριξη – αν, φυσικά, αντιμετωπίζει πρόβλημα χρέους.
Αυτό που έως τον περασμένο Μάιο φαινόταν αφύσικο καθίσταται τώρα ενδεχόμενο: υπό προϋποθέσεις, ακόμη και μια χώρα του ευρώ μπορεί να υποστεί αναδιάρθρωση του χρέους της. Δεν λέω ότι θα συμβεί σώνει και καλά στην Ελλάδα, αλλά, αν με ρωτούσαν ποιος είναι ο πιθανότερος υποψήφιος για το κούρεμα, μάλλον θα κοιταζόμουν στον καθρέφτη. Τι σημαίνει αυτό για τα πολιτικά μας; Δύο πράγματα.
● Πρώτον, ότι το δίλημμα Μνημόνιο ή χρεοκοπία αποδυναμώνεται σημαντικά αφού μπορεί να συμβούν και τα δύο ή, έστω, το ένα να μην αποτρέψει το άλλο.
● Δεύτερον, ότι τα περιθώρια της κυβέρνησης απέναντι στο Μνημόνιο περιορίζονται ασφυκτικά».
Χρειάζεται επεξήγηση το παραπάνω απόσπασμα; Προφανώς όχι...
Μηχανισμός χρεοκοπίας το ευρώ
Καθώς λοιπόν όλοι καταλαβαίνουν ότι η κρίσιμη ώρα πλησιάζει, κάποιοι επιλέγουν να παίζουν με όρουςφθηνού εμπορίου το θέμα του ευρώ και της δραχμής, το οποίο διαχρονικά είναι ό,τι πιο «πιασάρικο»στον τομέα της υποτιθέμενης «ενημέρωσης».
Από την αρχή της ελληνικής κρίσης οι αναλυτές και οι υπεύθυνοι εταιρειών και οργανισμών εκτός Ελλάδας συζητούν για το νομισματικό ζήτημα της χώρας μας έχοντας, στην πλειονότητά τους αποφανθεί ότι θα ήτανπροτιμότερο η Ελλάδα να είχε δραχμή και όχι ευρώ. Παράλληλα είναι πλέον κοινό συμπέρασμα ότι το ευρώ έχει εξελιχθεί σε «μηχανισμό χρεοκοπίας» των μελών της Ευρωζώνης.
Δεν χρειάζονται ηχηρά επιχειρήματα για την αποτυχία του ευρώ. Αρκεί η πραγματικότητα:
● Ήδη βρίσκονται σε κατάσταση χρεοκοπίας – αδυνατώντας να δανειστούν ελεύθερα από τις αγορές και να αναχρηματοδοτήσουν τα ανεξέλεγκτα χρέη τους με βιώσιμα επιτόκια – η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Οι δύο αυτές χώρες έχουν ήδη καταφύγει σε μηχανισμούς «στήριξης».
● Ήδη η Ισπανία και η Πορτογαλία βλέπουν ότι βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη δική τους χρεοκοπία.
● Σύμφωνα με τα καθημερινά ραπόρτα, σε επισφαλή θέση βρίσκονται η Ιταλία, το Βέλγιο και η Γαλλία, οι οποίες θεωρούνται οι επόμενοι στόχοι των «αγορών», που διαρκώς πιέζουν για όλο και υψηλότερα επιτόκια δανεισμού.
Δυο ερωτήματα
Η συνεχώς διατυπούμενη απειλή περί χτυπήματος της «κερδοσκοπίας» στην καρδιά του ευρώ, αλλά και ο συνεχής εκβιασμός εκ μέρους των αγορών έχει οδηγήσει τη Γερμανία – αλλά και τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. την περασμένη εβδομάδα – στην υιοθέτηση του μηχανισμού ελεγχόμενων πτωχεύσεων των υπερχρεωμένων χωρών. Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα:
1. Ησύχασαν οι «αγορές»; Προφανώς όχι, ακριβώς επειδή ο ευρωπαϊκός αυτός μηχανισμός προβλέπει ότι οι ιδιώτες θα χάνουν στις αναδιαρθρώσεις των χωρών. Τι θα προτιμούσαν; Τη δημιουργία τουευρωομολόγου, κάτι που θα σήμαινε ότι οι οικονομικά ισχυρές και αξιόχρεες χώρες θα δανείζονταν – άρα θα προσέφεραν εγγυήσεις αποπληρωμής – μαζί με τις χρεοκοπημένες και κατ’ ουσίαν για λογαριασμό τους.
Αυτή είναι η ιδανική εγγύηση για τους κερδοσκόπους, οι οποίοι – εν αντιθέσει με την επιχειρηματολογία των αγορών, του ΔΝΤ, του Γ. Παπανδρέου και των υπολοίπων θιασωτών αυτής της ιδέας – θα είχαν κάθε κίνητρο να πιέζουν για συνεχή αύξηση των επιτοκίων δανεισμού ολόκληρης της Ευρωζώνης, μέχρι την...κατάρρευση της Ευρωζώνης και του ίδιου του ευρώ.
2. Μήπως με την ευρωπαϊκή απόφαση σώθηκε το ευρώ; Προφανώς όχι, διότι το μόνο που διασφαλίζει το γερμανικό σχέδιο – αν τελικά εφαρμοστεί – θα είναι ότι οι χώρες θα πτωχεύουν ελεγχόμενα, άρα οι ζημιές των δανειστών θα ελαχιστοποιούνται και οι χώρες αυτές θα παγιδεύονται σε έναν κύκλο εσαεί χρεοκοπίας, αδύναμες να απαλλαγούν από τα χρέη τους.
Επομένως πάλι οι αγορές θα έχουν κάθε κίνητρο να κρατούν ομήρους τις χώρες αυτές όχι μόνον διασφαλίζοντας ότι θα τις απομυζούν, αλλά έχοντας στη διάθεσή τους ακόμη και τα περιουσιακά στοιχεία των θυμάτων τους.
Τα τεχνικά ερωτήματα είναι πολλά, αλλά καλό είναι να μην χάσουμε τον στόχο αυτού του σημειώματος. Ως εκ τούτου μένουμε σε αυτά τα δύο – απλώς ενδεικτικά του αδιεξόδου της Ευρωζώνης...
Πρώτα η Ελλάδα!
Το παλαιό σημιτικό σύνθημα «Πρώτα η Ελλάδα», το οποίο συνόδευσε την είσοδο της χώρας μας στο ευρώ, έρχεται τώρα να βρει το πλήρες νόημά του στο χείλος του γκρεμού: Ήδη η Ελλάδα θεωρείται από ολόκληρο τον πλανήτη πως βρίσκεται πολύ λίγο πριν από την κήρυξη επίσημης πτώχευσης, η οποία σημαίνει:
● χρονική αναδιάρθρωση (επιμήκυνση) όχι μόνο των δανείων του μηχανισμού «στήριξης», αλλά του συνόλου του χρέους της,
● ελάχιστο «κούρεμα» των συνολικών οφειλών της,
● ανταλλαγή επισφαλών ομολόγων με νέα, τα οποία θα περιλαμβάνουν ως εμπράγματες ασφάλειες το σύνολο της εθνικής περιουσίας – εκ των πραγμάτων της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής – κ.λπ.
Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν και πότε θα λειτουργήσει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός ελεγχόμενων πτωχεύσεων, αφού όλοι γνωρίζουν, υπαινίσσονται και συνυπολογίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό το «ειδικό καθεστώς» της δανειακής σύμβασης των 110 δισ. ευρώ και του Μνημονίου που τη συνοδεύει.
«Ευρώ ή δραχμή;»: το ψευδοδίλημμα
Η συζήτηση για το αν η Ελλάδα θα βγει ή όχι από το ευρώ δεν γίνεται εν κενώ, αλλά υπό το φως της επαπειλούμενης επίσημης πτώχευσης, η οποία θα ενεργοποιήσει αυτομάτως όλες τις επαχθείς «πρόνοιες» της χειρότερης δανειακής σύμβασης που έχει ποτέ υπογράψει χώρα. Επειδή τα δεδομένα αυτής της συζήτησης είναι απειράριθμα, ας μείνουμε επιγραμματικά στα σημαντικότερα.
1. Κατ’ αρχάς η συζήτηση αυτή είναι παραπλανητική. Το ζήτημα δεν είναι πρώτα ή κυρίως το αν θα βρισκόμαστε αύριο μέσα ή έξω από το ευρώ. Ούτε αν θα επιστρέψουμε στη δραχμή ή θα έχουμε «διπλό νόμισμα» ή θα επιλεγεί – προφανώς όχι μόνον για εμάς – το «διπλό ευρώ».
2. Το κυρίως πρόβλημα είναι υπό ποιο καθεστώς θα βρεθούμε είτε εντός είτε εκτός του ευρώ.
● Αν η Ελλάδα συνεχίσει να κουβαλάει στις αδύναμες πλάτες της ένα χρέος αδύνατον όχι μόνο να αποπληρωθεί, αλλά έστω και στοιχειωδώς να εξυπηρετηθεί με βιώσιμους όρους, τότε με οποιοδήποτενόμισμα η χώρα θα καταστραφεί ολοσχερώς και θα κατασχεθεί από τους πιστωτές της σε όλα τα επίπεδα – ακόμη και σε αυτό της ιδιωτικής περιουσίας.
● Αν, αντιθέτως, αποφάσιζε ότι πρέπει να απαλλαγεί από το χρέος της ή, έστω, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, τότε αυτομάτως θα ετίθετο εκτός ευρώ.
● Αν βρεθεί υπό καθεστώς ελεγχόμενης (από τους πιστωτές) πτώχευσης, τότε δεν θα μπορεί να αποφασίσει ούτε για το νόμισμά της, αλλά ούτε καν για το αν θα συνεχίσει να... υπάρχει ως χώρα. Η ελεγχόμενη πτώχευση έχει σενάριο και παραμονής στο ευρώ και εξόδου απ’ αυτό, αλλά προφανώς πρόκειται για «δευτερεύον» ζήτημα, επί του οποίου άλλοι θα αποφανθούν.
● Αν η μείωση του χρέους της σε καθεστώς πτώχευσης (ελεγχόμενης ή μη) είναι αμελητέα, τότε το νομισματικό ζήτημα παραμένει δευτερεύον, αφού η σημασία του υποσκελίζεται από το μέγεθος του ήδη ανεξέλεγκτου χρέους.
● Αν η μείωση του χρέους προσεγγίζει επίπεδα βιωσιμότητας ως προς την εξυπηρέτησή του – με παράλληλη βιωσιμότητα της κοινωνίας, αλλά και με δυνατότητες άσκησης εθνικής κυριαρχίας στη διαχείριση της οικονομίας – τότε ο νομισματικός παράγων αποκτά κορυφαία σημασία και η έξοδος από το ευρώ γίνεται όρος επιβίωσης της χώρας.
Συνεπώς η συζήτηση για την παραμονή στο ευρώ ή την έξοδο από αυτό ή όποιο άλλο «ενδιάμεσο» σενάριο δεν είναι το πραγματικό δίλημμα της Ελλάδας. Το πραγματικό ερώτημα – και δίλημμα – είναι τι θα κάνουμε με το χρέος. Κι εδώ οι απαντήσεις δεν είναι πολλές. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο δύο (με επιμέρους αποχρώσεις): Ή το πληρώνεις ή δεν το πληρώνεις. Από την απάντηση σε αυτό θα κριθεί η τύχη της.
Αναρτήθηκε από You Pay Your Crisis στις 10:18 μ.μ.
Ετικέτες ΑΡΘΡΑ / Χριστακόπουλος Στ. (Ποντίκι)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)