Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

38 μέτρα επανίδρυσης του Ελληνικού "αποικιακού" κράτους - μπανανίας

ΕΙΔΗΣΕΙΣ


24/02/2012 -

Αναδημοσίευση απο το iskra.gr

FINANCIAL TIMES: ΤΡΟΪΚΑΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΓΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ!



Η Iskra, παραθέτει δύο εξόχως αποκαλυπτικά δημοσιεύματα των Financial Times, τα οποία παρά το γεγονός ότι κινούνται σε εντελώς διαφορετικό ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο, είναι εξόχως αποκαλυπτικά!

Το πρώτο άρθρο των Peter Spiegel - Gerrit Wiesmann - Kerin Hope, αναδεικνύει το εύρος και το βάθος της νεοαποικοκρατικής επιτροπείας που θα υποστεί η Ελλάδα, ως συνέπεια της εφαρμογής του δεύτερου μνημονιακού προγράμματος. Πρόκειται για μια πραγματική κηδεμονία 38 μέτρων που αφορούν όλες τις πτυχές λειτουργίας της κρατικής μηχανής (δημοσιονομικά, δημόσια διοίκηση, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ).

Το πιο σημαντικό είναι όμως, πως διάφοροι διεθνείς αναλυτές προεξοφλούν την πλήρη αποτυχία και του νέου μνημονιακού προγράμματος, λόγω της ανεφικτότητας των, έτσι και αλλιώς απαράδεκτων, στόχων του!

Τέλος, το δεύτερο άρθρο το οποίο αναδημοσιεύουμε, ανήκει στον Philip Stevens. Εκεί παρουσιάζεται με γλαφυρά επιχειρήματα πως η ΕΕ και η ευρωζώνη, δεν έχουν πλέον καμία σχέση με την αλληλεγγύη μεταξύ κρατών και λαών. Αντιθέτως, ειδικά απέναντι στη χώρα μας η έννοια της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο!



Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012, 15:20



Το άρθρο των Spiegel - Wiesmann - Hope, έχει ως εξής:



Η τρόικα... επανιδρύει το ελληνικό κράτος


By Peter Spiegel (Βρυξέλλες), Gerrit Wiesmann (Βερολίνο), Kerin Hope (Αθήνα) - 24/02/12 07:48

Οι πιστώτριες χώρες της Ευρώπης απαιτούν 38 συγκεκριμένες αλλαγές στα ελληνικά προγράμματα δαπανών, φόρων και μισθών μέχρι το τέλος του μήνα κι έχουν απαριθμήσει επιπλέον μεταρρυθμίσεις, που αντιστοιχούν σε μικροδιαχείριση της κυβέρνησης της χώρας για δύο χρόνια, σύμφωνα με έγγραφα που εξασφάλισαν οι Financial Times.

Οι μεταρρυθμίσεις, που περιλαμβάνονται σε τρία ξεχωριστά μνημόνια συνόλου 90 σελίδων, είναι το τίμημα που δέχτηκε να πληρώσει η Ελλάδα για να εξασφαλίσει τη δεύτερη συμφωνία διάσωσης 130 δισ. ευρώ και να αποφύγει τη στάση πληρωμών, που η κυβέρνηση φοβάται ότι θα ρίξει την ελληνική κοινωνία στην αναταραχή.

Τα μέτρα ποικίλλουν, από σαρωτικές αλλαγές στις δικαστικές διαδικασίες, συγκέντρωση της ασφάλισης υγείας και ολοκλήρωση ακριβούς κτηματολογίου, μέχρι την εξαγορά νέου ηλεκτρονικού συστήματος για τη φοροείσπραξη, την αλλαγή του τρόπου συνταγολόγησης φαρμάκων και τον καθορισμό ελάχιστων αποθεμάτων αργού πετρελαίου.

«Το πρόγραμμα είναι πολύ πιο φιλόδοξο από μια οικονομική μεταρρύθμιση. Πρόκειται για ίδρυση κράτους, όπως το εννοούμε κατά κανόνα σε παραδοσιακές χαμηλού εισοδήματος περιπτώσεις», δήλωσε ο Mujtaba Rahman, Ευρωπαίος αναλυτής της Eurasia Group.

Στα πιο επείγοντα περιλαμβάνεται 10σέλιδη λίστα με «προκαταβολικές κινήσεις» που πρέπει να ολοκληρωθούν ως την Τετάρτη, ώστε οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης να δώσουν το τελικό πράσινο φως στην έκτακτη συνεδρίαση της Πέμπτης.

Τα 38 μέτρα είναι ένα μίγμα από νόμους που πρέπει να εγκρίνει η βουλή, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, που επηρεάζουν όλο το δίκτυο της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας, από τις δαπάνες υγείας μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση και την είσπραξη φόρων.

Λίγα μόνο από τα μέτρα καταγράφονται ως ολοκληρωμένα ή στη διαδικασία της εφαρμογής, μεταξύ των οποίων η πολυσυζητημένη μείωση των συντάξεων 300 εκατ. ευρώ και τα 325 εκατ. ευρώ από άλλες περικοπές δαπανών. Οι υπόλοιπες μεταρρυθμίσεις εμπίπτουν σε έξι κατηγορίες και οι περισσότερες αλλαγές αφορούν τις περικοπές δαπανών, τις τραπεζικές ρυθμίσεις και τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις.


Στα μέτρα που πρέπει να ολοκληρωθούν στις επόμενες επτά ημέρες είναι μειώσεις φαρμακευτικών κρατικών δαπανών κατά 1,1 δισ. ευρώ, ολοκλήρωση 75 καθολικών ελέγχων και 225 ελέγχων ΦΠΑ μεγαλοοφειλετών, καθώς και η απελευθέρωση επαγγελμάτων όπως τα σαλόνια ομορφιάς, οι ξεναγοί και τα κέντρα αδυνατίσματος.

Ακόμη και οι πιο μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν τάχιστα. Στο προσχέδιο του 49σέλιδου «συμφώνου κατανόησης για συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής», με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου, περιλαμβάνονται δεκάδες μέτρα που πρέπει να ολοκληρωθούν στο πρώτο μισό του έτους.

Πολλά από τα διαρθρωτικά μέτρα είχαν συμφωνηθεί το 2010, στο πλαίσιο του πρώτου πακέτου διάσωσης, αλλά είχαν μπλοκαριστεί από ομάδες συμφερόντων με επιρροή, εργατικά σωματεία και από ορισμένους υφυπουργούς στα οικονομικά υπουργεία.

Ο Μ. Rahman τονίζει ότι η κλίμακα και η ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται δημιουργεί το ερώτημα μήπως οι δύσπιστοι ηγέτες της ευρωζώνης ετοιμάζουν την Ελλάδα για να καταρρεύσει μέσα στον επόμενο χρόνο.

«Ακόμη κι αν κατανοήσουμε την επιτακτική πολιτική ανάγκη, το πρόγραμμα είναι σχεδιασμένο ώστε να αποτύχει, γιατί πολλοί από τους στόχους είναι αδύνατον να επιτευχθούν», συμπεραίνει.

πηγή: euro2day.gr



Το άρθρο του Peter Philips, έχει ως εξής:



Ύστατο χαίρε στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη



By Philip Stephens - 24/02/12 12:35

Ορισμένες έννοιες αφορούν κατά κύριο λόγο τη γηραιά ήπειρο. Δεν ακούμε συχνά Βρετανούς ή Αμερικανούς να συζητούν περί... αλληλεγγύης. Η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως για τον μη εμπνευσμένο (κατά τους Αγγλοσάξονες) κοινωνικό καπιταλισμό και από τους προφήτες της ευρωπαϊκής ενότητας. Αυτό που έγινε εμφανές τελευταία, όμως, είναι πως η αλληλεγγύη εξαφανίστηκε. Κι αυτό εξηγεί γιατί το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζουν τόσα προβλήματα.

Αυτήν την εβδομάδα αποφασίστηκε ένα ακόμη ημίμετρο. Η συμφωνία για τη στήριξη της Ελλάδας κέρδισε κάποιο χρόνο. Το σημαντικό είναι -ή τουλάχιστον έτσι μας λένε- ότι καυτηριάστηκε η πληγή. Είναι όμως εκτυφλωτικά εμφανές σε όλους ότι το τελευταίο πακέτο στήριξης είναι το δευτερεύον ζήτημα.

Δύο πράγματα χρειάζονται για να αποφύγει η Ελλάδα την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση και θα κρίνουν εάν θα παραμείνει ή όχι στην ευρωζώνη: Το πρώτο είναι να υπάρξει ισχυρή πολιτική αποφασιστικότητα για τη ριζική μεταρρύθμιση του κράτους και της οικονομίας. Το δεύτερο είναι η αμοιβαία θέληση μεταξύ των Ευρωπαίων να στηρίξουν και εκείνοι τον μεγάλο λογαριασμό από τις αποτυχίες και τις απάτες των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Οι οιωνοί δεν είναι ενθαρρυντικοί. Πίσω από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται για τη σχέση της Ελλάδας με τους πιστωτές της διαβλέπει κανείς την απόλυτη κατάρρευση της εμπιστοσύνης. Πολλοί Ευρωπαίοι -και δεν αναφέρομαι μόνο στους Γερμανούς- δεν πιστεύουν ότι οι πολιτικοί στην Αθήνα θα τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Πολλοί Έλληνες νομίζουν ότι η δρακόντεια λιτότητα ζητείται για τιμωρία και όχι για στήριξη της οικονομίας. Ο δίκαιος παρατηρητής πιθανότατα θα υποστήριζε ότι και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο.

Από μία οπτική, η Ελλάδα θα μπορούσε να θεωρηθεί ειδική περίπτωση. Είναι μικρή και διαφορετική. Τα άλλα κράτη της περιφέρειας της ευρωζώνης άδραξαν την ευκαιρία που τους παρουσίασε η Ε.Ε. για να γίνουν σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη. Η Ιρλανδία, παρά τα τρέχοντα προβλήματα, έχει ανθήσει ως κράτος με αυτοπεποίθηση, απαλλαγμένο από την ιστορική εμμονή με τη Βρετανία. Η Ισπανία έχει αγκαλιάσει τον εκσυγχρονισμό με ενθουσιασμό. Οι πολιτικοί της Ελλάδας δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο. Από την οπτική της Αθήνας, η Ε.Ε. ήταν μάλλον πηγή ρευστότητας και όχι πολιτικής έμπνευσης.

Η Πορτογαλία άργησε να εκσυγχρονιστεί. Η οικονομία της, όπως και εκείνη της Ελλάδας, βρίσκεται σε κακό χάλι. Οι πολιτικοί της, όμως, επιδεικνύουν αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα να καλύψουν το κενό. Έτσι, δεν έχει εξαντληθεί η εμπιστοσύνη προς αυτήν. Οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών και του Βερολίνου επισημαίνουν ότι η Ελλάδα και η Πορτογαλία ανήκουν σε διαφορετικές κατηγορίες.

Δεν είναι τόσο εύκολο να χαραχθεί αυτή η διαχωριστική γραμμή. Ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα είναι τόσο σημαντική -δεδομένου μάλιστα ότι αντιστοιχεί σε ελάχιστες ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ της ευρωζώνης- είναι ότι οι αξιωματούχοι της επέτρεψαν να κάνει ευρύτερες δηλώσεις ως προς το μέλλον της ευρωζώνης. Ο κίνδυνος μετάδοσης δεν είναι οικονομικό δεδομένο, αλλά προϊόν πολιτικής.

Εάν οι αγορές πείθονταν ότι η Ελλάδα πραγματικά είναι εξαίρεση, τότε μπορεί να είχε τεθεί εδώ και καιρό σε καραντίνα. Αντιθέτως, θεωρείται τεστ των ευρύτερων πολιτικών προθέσεων - ή, με άλλα λόγια, τεστ της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

Όπως επισημαίνει και έρευνα του γαλλικού think tank, Notre Europe, υπάρχουν δύο ερμηνείες για την αλληλεγγύη: Η πρώτη αφορά την απλή ρύθμιση συναλλαγών - την κοινή πολιτική ασφάλειας ενάντια στον κίνδυνο καταστροφών. Η δεύτερη προκύπτει μάλλον από ιδιοτέλεια, όταν οι κυβερνήσεις παρουσιάζουν εθνικούς στόχους ως κοινή και βιώσιμη στρατηγική ολοκλήρωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίχθηκε στη βάση της δεύτερης ερμηνείας της αλληλεγγύης. Πριν από 60 χρόνια ήταν κάτι σχετικά εύκολο. Η φρίκη των δύο παγκοσμίων πολέμων, η κοινή απειλή της Σοβιετικής Ένωσης και η ώθηση από τις ΗΠΑ αποτέλεσαν ατράνταχτα επιχειρήματα στους ιδρυτές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Η αλληλεγγύη δεν αφορούσε τον συναισθηματισμό του φεντεραλιστή ονειροπόλου. Ήταν μέρος των καλά υπολογισμένων συμφερόντων. Επέτρεψε στη Γαλλία να αξιώσει πολιτική ηγεσία και στη Γερμανία να ανακτήσει την οικονομία της και να διατηρήσει ζωντανό το όραμα της επανένωσης, ενώ η Ιταλία μπορούσε να φιλοδοξεί για εκσυγχρονισμό και τα μικρότερα κράτη είχαν δυνατότητα να εξασφαλίσουν δικαίωμα ψήφου στις υποθέσεις της Ευρώπης.

Αδιαμφισβήτητα, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αφορά και τον ευγενή αλτρουισμό που έκανε τον κόσμο να αισθάνεται καλά. Το βασικό κίνητρο, όμως, πάντα ήταν η ιδιοτέλεια.

Το ενιαίο νόμισμα ήταν η ύστατη έκφραση αυτής της ένωσης των εθνικών και των κοινών συμφερόντων: η πεποίθηση ότι το οικονομικό και το πολιτικό μέλλον των μελών της ένωσης είναι τόσο αλληλένδετα που αξίζει τον κόπο να υπάρξει αυτή η πρωτοφανής παράδοση εθνικής κυριαρχίας. Η τεράστια αποτυχία του έργου ξεκίνησε όταν ακριβώς άρχισαν να σβήνουν οι αναμνήσεις που γέννησαν την ανάγκη για αλληλεγγύη - οι αναμνήσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την υπαρξιακή απειλή από τον κομουνισμό και τη διχασμένη Γερμανία.

Υπάρχουν ακόμη πολλοί λόγοι για τους οποίους η συνεργασία είναι πιο συμφέρουσα για τα ευρωπαϊκά κράτη. Ο πιο προφανής είναι η ανάγκη διαχείρισης του κόσμου που προς το παρόν ανήκει σε κάποιον άλλον. Η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία είναι μικρές για να αναλάβουν αυτό το καθήκον. Οι φιλοδοξίες τους όμως -η διαμόρφωση των κανόνων διεθνούς εμπορίου, η αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, η εξασφάλιση ενέργειας κι η προώθηση της δημοκρατίας και της σταθερότητας- είναι σημαντικές και αρκετά επείγουσες ώστε να διατηρηθεί η ευρωπαϊκή ειρήνη.

Προς το παρόν, στην αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης, η αλληλεγγύη έχει πάρει τη μορφή ανταλλαγής - οι πιστωτές θα κάνουν κάτι εάν οι οφειλέτες κάνουν κάτι σε αντάλλαγμα. Για την ώρα, έτσι κινούμαστε. Έτσι, όμως, ποτέ δεν θα εξηγηθεί πραγματικά στους φορολογούμενους πολίτες του ευρωπαϊκού Βορρά γιατί πρέπει να πληρώσουν τα χρέη του Νότου, ή στους πολίτες του Νότου γιατί πρέπει να θεωρήσουν ότι οι τόσο επώδυνες μεταρρυθμίσεις είναι ευκαιρία και όχι τιμωρία. Για να γίνει αυτό πρέπει να θυμηθούμε την άλλη ερμηνεία της αλληλεγγύης.

πηγή: euro2day.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: